Ομολογία

ΤΑ ΦΛΗΝΑΦΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΣΥΓΚΕΛΟΥ ΛΑΡΙΣΑΣ

«Μύρον εκκενωθέν όνομά σου»

Το δημοσίευμα [26^ης Ιουνίου 2020] «Μύρον εκκενωθέν όνομά σου» προκάλεσε νόθες ερμηνείες και γράφτηκε για να καλύψει ατοπήματα και ανομήματα ενός δεσπότη που στηρίχτηκε στο σκήπτρο της κοσμικής εξουσίας για να αρπάξει μήτρα, πατερίτσα, να φορέσει αρχιερατικά άμφια και να ανέβει στα σκαλοπάτια του επισκοπικού θρόνου, και να προβληθεί ως “ποιμένας” πατέρας και δάσκαλος, πατώντας πάνω στις στάχτες των Ιερών Κανόνων, των εκκλησιαστικών θεσμών, του Συντάγματος και στο πτώμα ενός πρεσβύτερου αγίου αδελφού του.

Η μέθη της εξουσίας τον κατάντησε τρένο χωρίς τροχοπέδη, που ήταν αδύνατο να κόψει ταχύτητα στον κατήφορο.

Η περίπτωσή του ήταν ένα πρωτόγνωρο γεγονός μέσα σε ολόκληρη την εκκλησιαστική μας ιστορία, που για να καταλάβει το δεσποτικό θρόνο,   αντιπαράταξε τα ΜΑΤ, τους σκληρούς ροπαλοφόρους- οπλοφόρους των δυνάμεων καταστολής απέναντι στο πιστό λαό του Θεού. Οι σκηνές που ξετυλίχτηκαν στη χειροτονία, το Σάββατο 28 Μαΐου 1994 στο Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών ήταν εφιαλτικές. Η περιοχή ολόκληρη γύρω από το Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών έδινε την εντύπωση πολιορκημένης πολιτείας. Σαν να έκρυβε στους κόλπους της ληστές. Σαν να είχαν κάπου εκεί τα κρησφύγετά τους κατσαπλιάδες ή πραξικοπηματίες, ανατροπείς της έννομης τάξης και της δημοκρατικής ελευθερίας. 

Τα ΜΑΤ είχαν εντολές να χτυπήσουν αλύπητα, για να φιμώσουν το λόγο της διαφωνίας και τον αυθορμητισμό της συνειδησιακής αντίδρασης. Ο λαός διαμαρτύρονταν για τη βλασφημία που συντελούνταν “εν Αγίω Πνεύματι”, και τη θεώρησαν προσβολή της ίδιας της Εκκλησίας, ευτελισμό των Ιερών και των Οσίων, εμπαιγμό των θεσμών, εκτροπή την ανάμιξη του Παναγίου Πνεύματος στις μηχανορραφίες και στις αθλιότητες.

Οι δρόμοι γέμισαν θύματα και αίματα, τα νοσοκομειακά μετέφεραν τραυματίες, οι τηλεοράσεις έδειχναν σκηνές τρόμου, και μέσα στο Ναό… γίνονταν η χειροτονία του δεσπότου Ιγνατίου! Και όταν τελείωσε η “ακολουθία” και ο “δεσπότης” Ιγνάτιος Λάππας βγήκε από την Εκκλησία, οι δημοσιογράφοι τον πλησίασαν και του ζήτησαν να σχολιάσει τα γεγονότα, και αυτός έσκασε ένα χαζό χαμόγελο και είπε: «Σήμερα είναι ημέρα χαράς. Ας χαρούμε…».

Οι εφημερίδες σχολίασαν με… χιούμορ την απάντηση (!).

Πάτερ Πρωτοσύγκελε θα αποφύγω να αναφερθώ σε δεκάδες γεγονότα της εικοσιτετραετίας (Αγ. Παρασκευή που την πλήρωσαν οι ταλαίπωροι ιερείς με τους επιτρόπους, το θάψιμο του παπά… 140 μέτρα μέσα στη γη, την εξαφάνιση από γης του παπά με την οικογένειά του. Ότι θα πεθάνει όλους τους Αγωνιζόμενους και μετά αυτός, απαιτώντας μάλιστα για να μην τους πάρει τα σπίτια τους, 34 οικογενειάρχες να πάνε μπουσουλώντας να ζητήσουν ``συγγνώμην`` και οι υποθέσεις τους βρίσκονται μέχρι σήμερα στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια. Τα του Τυρνάβου, Κατασκηνώσεις, χειροτονίες, 240 στολές, πωλήσεις ακινήτων, αποσχηματισμούς… και ένα σωρό ακόμη), γιατί δεν θέλω να βάλω το δάκτυλο σε πληγές που πυορροούν και διεγείρουν την αντίδραση.

Τα φληναφήματα σου είναι δείγμα δηλωτικό και εκφραστικό της υποβάθμισης του εκκλησιαστικού ήθους. Η αναφορά σου σε προσόντα ανύπαρκτα. Ο έπαινός σας υπερχείλισε τα ανεκτά όρια, ο λιβανωτός σας καίεται όχι σε ποιότητα αλλά σε άμετρη ποσότητα, ο φωτισμός δραστηριοτήτων που παρουσιάσατε είναι πέρα για πέρα μυθικός.

Εδώ συναγωνίστηκες και ανταγωνίστηκες στην υπερβολή, την έντονη αλλά και κωμική διακόσμηση της ιγνατιακής προσωπικότητας, προσπαθήσατε την τέλεια απάλειψη των σκιών του, αλλά με πλαστική και πλασματική επέμβαση  που αλλοιώνει τη φυσιογνωμία,  σμιλεύσατε ένα  είδωλο και το προβάλλατε σαν το θαύμα των αιώνων!.

Παίξατε το ρόλο του μακιγιέρ, αφεθήκατε ανεξέλεγκτα στον πειρασμό της προσφοράς των αφειδώλευτων και κίβδηλων επαίνων, μπήκατε στη διαδικασία της αναλήθειας, καταθέσατε όσο πιο πολλά εφήμερα άνθη του λόγου που διαθέτατε, για να στολίσετε και να ωραΐσητε το πορτραίτο του ευεργέτη σας, αφού, «από τα χοϊκά του χέρια λάβατε πολλές χαρές».

Φαίνεται πως λησμονήσατε την καθημερινή πρακτική, ότι τα λουλούδια τα προσφέρουμε με πλησμονή στα ψυχρά μνήματα και στα πτώματα, όχι στις ζωντανές και άγιες προσωπικότητες, γιατί αυτές διαθέτουν πηγαία ομορφιά, πλούτο ψυχής που αντανακλάει στην καθημερινή πράξη. Οι προσωπικότητες άγιες φωτίζουν και ευωδιάζουν από μόνες τους.

Όταν τα άνθη του λόγου ξεπερνούν το μέτρο, δεν προσθέτουν αξία, ούτε επικαλύπτουν την πνευματική πενία, αντίθετα, προδίδουν την κενότητα εκείνου που τα προσφέρει και σε κείνον που τα προσφέρει, παύουν να εντυπωσιάζουν και προκαλούν τον εμετό.

Δεν θα περίμενα κ. Πρωτοσύγκελε να πέσετε τόσο χαμηλά, ένα ανάστημα τέτοιας μόρφωσης, με τόσα πολλά βραβεία – μεταπτυχιακά – διδακτορικά, 1) Ποιμαντική και Κοινωνική Θεολογία στην Εκκλησιαστική ιστορία, Παν. Θεσ/νίκης, 2) Ιατρική Σχολή στη Βιοηθική Παν. Θεσσαλίας, 3) Ψυχολογίας, Παν. East London της Μ. Βρετανίας, 4) Φιλοσοφίας, Παν. Paul-Valery-Μονπελιέ της Γαλλίας, 5) Ειδικής Αγωγής, Παν. Λευκωσίας-Κύπρου, 6) Διδακτορικό της Κοινωνικής Θεολογίας του Αριστοτελείου Παν. Θεσ/νίκης, 7) Διδακτορικό της Φιλοσοφικής Σχολής στη Βυζαντινή Φιλολογία Παν. Ιωαννίνων και τα πληρώσατε τόσο πολύ ακριβά. Και εννοώ ακριβά για να μην παρεξηγηθώ, διότι τα έξοδα είναι πολλά, (μετακινήσεις και κατοικήσεις σε διάφορες πόλεις Ελλάδος και Εξωτερικού, τα δίδακτρα, τη διατροφή, τα συγγράμματα κ.α.).

Και μια κι ο λόγος για βραβεία – Μεταπτυχιακά, Διδακτορικά, έξοδα- έχω κάποιες απορίες, που μπορεί σ’ έναν μακρινό παρατηρητή θα του φανούν υπερβολές, είναι όμως απορίες που χρήζουν “σοφές” απαντήσεις, γιατί πειστικές είναι μάλλον δύσκολο να δοθούν.

Πρώτη μου απορία: Μέσα σε επτά (7) χρόνια παρακολουθήσατε, επτά (7) διαφορετικά Πανεπιστήμια, σε επτά (7) διαφορετικούς κλάδους, πήρατε επτά (7) διαφορετικά βραβεία (Μεταπτυχιακά, Διδακτορικά). Συγχρόνως εκτελούσατε τα καθημερινά σας καθήκοντα ως Γενικός Αρχιερατικός επίτροπος στη Μητρόπολη Λάρισα (το δεξί χέρι του δεσπότη Ιγνατίου), παράλληλα και προϊστάμενος του μεγαλύτερου Ναού της Λάρισας και όχι μόνο, λειτουργός και πνευματικός του ίδιου Ναού, ως επίσης και υπεύθυνος, οικονομικός διαχειριστής σε ναούς της μητρόπολης Λάρισας.

Δεύτερή μου απορία: Για την παρακολούθηση όλων αυτών των Πανεπιστημιακών Σχολών χρειάζονταν συνεχείς μετακινήσεις. Δηλαδή από το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλίας. Από το Πανεπιστήμιο της Αγγλίας στο Πανεπιστήμιο της Γαλλίας. Από το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης στο Πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων και πάλι από την αρχή. Για να τα προφτάσεις όλα αυτά θάπρεπε η εβδομάδα να είχε τουλάχιστον είκοσι τέσσερες (24) ημέρες.

Τρίτη μου απορία: Η μελέτη, η παράδοση προφορική και γραπτή σε επτά (7) διαφορετικά Πανεπιστήμια και κλάδους μέσα σε επτά (7) χρόνια, και ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής  να πάθαινε μπλάκ άουτ.

Τέταρτή μου απορία: Στα τέσσερα Πανεπιστήμια απαιτούνταν η καθημερινή φυσική παρουσία από 3-4 τρίωρα την εβδομάδα. Εσείς πότε λείψατε από τη Λάρισα;

Υπάρχουν και άλλες απορίες, αλλά λόγω χώρου και χρόνου θα επανέλθουμε. Μου είναι αδιανόητο εσείς με τέτοια “υπέρ-μόρφωση” να γράφετε ότι ο μακαρίτης Ιγνάτιος «χάραξε μία μακρά εκκλησιαστική πορεία και σημάδεψε με την παρουσία του την ιστορία μίας τοπικής Εκκλησίας». Φλυαρήσατε βέβαια, επειδή, αυτά σας τα δίδαξαν πολύ καλά, νομίζοντας πως με ένα πληθωρικό λεκτικό βομβαρδισμό μπορεί να σφηνώσετε στις καρδιές των ανθρώπων την πλανημένη εντύπωση πώς ερχόμενος ο κ. Ιγνάτιος, την Εκκλησία της Λάρισας, τη μεταμόρφωσε σε “Κήπο της Εδέμ”. Αυτό είναι μεγάλη απάτη. Διότι, όταν ξεκίνησε αυτή η θλιβερή εκκλησιαστική ιστορία, εσείς δεν είχατε γεννηθεί, και στις ημέρες που ο αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ διόρισε τον Ιγνάτιο στη μητρόπολη Λάρισας, εσείς τότε ήσασταν μαθητής Δημοτικού Σχολείου, πρέπει να γνωρίζετε – και το γνωρίζετε, διότι το έχετε ακούσει, αλλά το αποσιωπάτε – ότι η Λάρισα με τον ερχομό του Ιγνατίου μετατράπηκε σε “Γης Μαδιάμ”. Το τι έγινε είναι απερίγραπτο. Επιστρατεύτηκαν διμοιρίες των ΜΑΤ απ’ όλη την Ελλάδα για να αντιμετωπίσουν το επαναστατημένο πλήθος. Από τη Θεσσαλονίκη ίσαμε την Αθήνα άδειασαν οι πόλεις από αστυνομικούς που παρατάχτηκαν πέριξ της περιοχής του Φρουρίου για να περιφρουρήσουν την ψεύτικη ενθρόνιση του Ιγνατίου στο Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Αχιλλείου, και αυτό έγινε επειδή  δεν είχε καν το στοιχειώδες Διάταγμα αναγνώρισης, διότι η εκλογή είχε ακυρωθεί ως παράνομη από το ΣτΕ. Και το Διάταγμα εκδόθηκε – όπως εκδόθηκε – μετά από δύο (2) χρόνια).

Για όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου, πάνω από 2.500 αστυνομικοί υπολογίζονται ότι μαζεύτηκαν, με ρητή εντολή του τότε υπουργού Δημοσίας Τάξεως Στ. Παπαθεμελή να εγκαταστήσουν τον Ιγνάτιο δεσπότη στη Λάρισα  με οποιοδήποτε κόστος (γιατί άραγε;), και έτσι οι δυνάμεις καταστολής εκτελώντας τις εντολές Παπαθεμελή, Σεραφείμ, Μιμής, φέρθηκαν στον πιστό-διαμαρτυρόμενο λαό του Θεού  με σκληρότητα και βαναυσότητα. Χτυπήθηκαν ηλικιωμένες γυναίκες, έσυραν σεβαστά πρόσωπα στις κλούβες, τραυματίστηκαν αθώοι πολίτες. Τα ασθενοφόρα δεν προλάβαιναν να μεταφέρουν μακελεμένους ανθρώπους στα νοσοκομεία, οι βαριά τραυματισμένοι ξεπερνούσαν τους 150 ανθρώπους και άλλοι τόσοι με μικρότερα και με πολύ ελαφρά τραύματα περίπου τους 200. Και ο επίσκοπος της “αγάπης”, της “συγχωρητικότητας” της “ταπείνωσης” με την “ευαίσθητη και ανθοστόλιστη ψυχή” το “ευώδες μυροδοχείο”,(όπως τον αποκαλείτε) απολάμβανε μέσα στο Ναό, ανυπόστατες ``τιμές`` προστατευόμενος βέβαια από τα φονικά γκλόμπς και από την ειδική επίλεκτη μονάδα που τη χρησιμοποιούσε το κράτος για σοβαρές και επικίνδυνες επιχειρήσεις. Να τι έγραφε ο Τύπος την επομένη, γι`αυτό: «… Θα μπορούσε να προσθέσει κανείς την εντύπωση που έκανε η εμφάνιση 12 ανδρών των ΕΚΑΜ που συνόδευαν τον κ. Ιγνάτιο το αποκαλούμενο “Βαρύ πυροβολικό της ΕΛΑΣ” ή “οι άνθρωποι που πρώτα χτυπάνε και μετά ρωτάνε”» (Ημ. Κήρυκας, 29/7/94). Για να μπορούν άφοβα να εκφράσουν τις επευφημίες οι κόλακες που επιστρατεύτηκαν από την πατρίδα του τη Σαλαμίνα και μέσα από το συνοδικό μέγαρο. Και ο Ιγνάτιος ικανοποιημένος με αυτά που γίνονταν, σκόρπιζε χαμόγελα.

Βγαίνοντας επανέλαβε τη χαρά του στους δημοσιογράφους. «Η τελετή έγινε και όπως κι εσείς θα ξέρετε πολύ ωραία και στο χώρο του ναού και έξω από το ,ναό χάρη της αστυνομίας».                                          Δημοσιογράφος τον ρώτησε: Γιατί φεύγεις;

Απάντησε..! «Νομίζω ότι αυτό θα έκανε κάθε συνετός άνθρωπος, γιατί ένα πλήθος από αστυνομικούς ασχολήθηκε για να γίνει η ενθρόνιση…» (Τύπος 29/7/94). Ομολογία του ίδιου του Ιγνατίου! Οι εφημερίδες έγραφαν: «Σκηνοθετήθηκε η σφαγή του Λαρισαϊκού λαού. Επιστρατεύθηκαν οι δήμιοι από ολόκληρη την Ελλάδα. Γίναμε ρεζίλι στη διεθνή οικογένεια. Κι όταν ρωτάμε ποιος οργάνωσε όλη αυτή την τραγωδία, δεν μπορούμε να βρούμε τον υπεύθυνο» (Ο.Τ. 5/8/94).

Ωστόσο, δεν τόλμησε να παραμείνει στη Λάρισα ούτε ώρα μετά την ψευδοενθρόνιση και μετά από σύσταση που του έγινε από κρατικούς και αστυνομικούς παράγοντες.

Η εικοσιτετράχρονη εκκλησιαστική πορεία σημαδεύτηκε με ουλές και σελίδες τρόμου στέλνοντας στα δικαστήρια εκατοντάδες ανθρώπους, γεμίζοντας τα πινάκια των δικαστηρίων με περίπου 20 δεκάδες υποθέσεις (34 βρίσκονται και αυτή τη στιγμή στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια), πληρώνοντας χιλιάδες ευρώ σε δικηγόρους, δικαστικά έξοδα, ώρες και ημέρες από την εργασία τους.

Τα περιστατικά ατελείωτα που αναδύονται από το σκοτεινό φόντο της 24ετίας αγαθής “ποιμαντορίας” του Ιγνατίου στη Λάρισα.

Το έργο του…!!! Κορόιδεψε το λαρισαϊκό λαό ερχόμενος, διοχετεύοντας στο χρηματιστήριο της δημοτικότητας καμπάνια για χρηστή διαχείριση τα χρήματα από το κεράκι του πιστού και εξαγγελίες έργων, αράδιασε υποσχέσεις ότι θα ιδρύσει: “βρεφονηπιακούς σταθμούς”, θα φτιάξει “κατασκηνώσεις” θα ενίσχυε κάθε χρόνο το Δημ. Γηροκομείο Λάρισας με ποσοστό 20% των εσόδων από την αγία Παρασκευή, θα έκανε κατανομές όλων των εσόδων υπέρ των κοινωνικών φορέων της πόλης, θα αύξανε το ποσοστό από 5% σε 9% από την αγ. Παρασκευή υπέρ των Σχολείων και στην Κοινότητα  Ραψάνης, και αντί αυτών τα κατάργησε τελείως, υπάρχουν βέβαια  και άλλα θα…, θα…, θα…!

Εμφανίστηκε στο λαό με πρόσωπο ιλαρότητας και ποιμαντικής ενεργητικότητας, ενώ στην πραγματικότητα, οι υποσχέσεις ήταν προϊόντα δημοσιογραφικού τεχνάσματος που απέβλεπε στην παραπληροφόρηση και στην εξαπάτηση.

Μιλούσε και ανακοίνωνε έργα, και αυτά δεν υπήρχαν ούτε στα χαρτιά. Οι υποσχέσεις ήταν ψεύτικες δεσμεύσεις που θάφτηκαν στα ντουλάπια του πληθωρικού και στο κατεργαρέικο διαφημιστικό του εργαστήρι.

«Ένας άνθρωπος – γράφετε χωρίς ντροπή– ο οποίος κλήθηκε από το Θεό να σηκώσει το μαρτυρικό σταυρό της Αρχιερωσύνης, προκειμένου να αποκαταστήσει την ειρήνη στην πόλη μας».

Έλεος, κύριε- έλεος, κύριε, «Τουλάχιστον… μη βλασφημείτε». Μην αποδίδετε τις αθλιότητές σας σε λάθος του Θεού. Δηλαδή πριν 52 χρόνια (30-6-68), όταν το Πανάγιο Πνεύμα κατέστησε το Θεολόγο επίσκοπο και ποιμένα της μητρόπολης Λάρισας, Πλαταμώνος και Τυρνάβου, έκανε λάθος; Και έρχεται μετά από 26 χρόνια (28-5-94) να το διορθώσει; (Πω, Πω…! Τι λέει Θεέ μου!), και γιαυτό ο Θεός κάλεσε τον Ιγνάτιο για να σηκώσει το μαρτυρικό σταυρό της Αρχιερωσύνης; Μήπως αυτός ήταν ο λόγος που απαιτούσε από τους δεκάδες χριστιανούς που δεν αποδέχονταν με δικαστικές αγωγές χρήματα για να του ελαφρύνουν το βαρύ φορτίο του δηλαδή της αρχιερωσύνης το σταυρό, απαιτώντας, αυτολεξεί: «προς ικανοποίηση της προκληθείσης ηθικής βλάβης μου, να μου καταβάλουν ως αποζημίωση το ποσό των είκοσι χιλιάδων (20.000) ευρώ έκαστος, το ύψος της οποίας είναι εύλογο…»! (από το δικόγραφο της αγωγής του).

Πρωτοσύγκελε κ. Ιγνάτιε, θέλω να βγάλω από μέσα μου την οδύνη και τη βαθειά μου θλίψη που με προξένησε η βλασφημία κατά της Παναγίας Τριάδος. Αφού γνωρίζετε πως ο μακαρίτης Ιγνάτιος δεν ήταν θεόκλητος, δεν τον κάλεσε ο Θεός (όπως γραφεται), αλλά ο Σεραφείμ, δια τούτο είναι Σεραφόκλητος, τα δε γεγονότα είναι γνωστά και εύγλωττα όπως τα παρουσίασε ο τύπος εκείνες τις ημέρες, εμείς προς ενημέρωση του λαού, για όσους δεν τα γνωρίζουν ή τα ξέχασαν  ενδεικτικά αναφέρουμε.

Ο Σεραφείμ για μέρες καλούσε τους “εν περισσή και περιττή επαρκεία” υποψηφίους εγκολπιδοφόρους να τους δωρίσει την ποιμαντική ράβδο της μητρόπολης Λάρισας. Το φαινόμενο αποκαρδιωτικό, με το άκουσμα για τη Λάρισα όλοι τους (5-6 άτομα) απαντούσαν σχεδόν πανομοιότυπα Μακαριώτατε, ευχαριστούμε αλλά “παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριο τούτο”. Ο Σεραφείμ βρίσκεται σε αναταραχή, δέχεται απανωτές αρνήσεις, την παραμονή των εκλογών, βρίζοντας και απειλώντας τους πάντες και τα πάντα, καλεί τους “διατεταγμένους κόλακες”: «Ρε, φωνάξτε τον… Ιγνάτιο να έρθει». Όταν εμφανίστηκε μπροστά του ο Ιγνάτιος, ο Σεραφείμ με τραχύ ύφος του είπε: «Θα σε κάνω Λαρίσης» (εφ. “Ελευθερία” 25-5-94). Ο Ιγνάτιος φανερά έκπληκτος τον ακούει και συγκατανεύει χωρίς να το σχολιάσει. Λίγο μετά η είδηση μαθαίνεται μεταξύ των “Σεραφειμικών” μητροπολιτών, οι οποίοι αρχίζουν ζυμώσεις και διαβουλεύσεις προκειμένου να περάσει η γραμμή υπέρ του Ιγνατίου» (εφ. “Ελευθερία” 26-5-94). Για ποια κλήση του Θεού μιλάτε κύριε Πρωτοσύγκελε Ιγνάτιε Μουρτζανέ; Αυτή είναι η τραγική και σκληρή πραγματικότητα!

Για την αποκατάσταση της ειρήνης στην πόλη μας που γράφετε, θα σας παρακαλούσαμε να ψαχτείτε, διότι εάν δεν κάνατε λάθος πιστεύουμε ότι κάτι δεν πάει καλά. Διότι ο μακαρίτης Ιγνάτιος έφερε, όχι την ειρήνη, αλλά ταραχή και ακαταστασία στη Λάρισα, ξυλοκόπησε και έσυρε ανθρώπους στα δικαστήρια, που αν υπήρχε σωστή εκκλησιαστική δικαιοσύνη έπρεπε να είχε καθαιρεθεί για τα εγκλήματα που προκάλεσε. Οι Ιεροί Κανόνες είναι αμείλικτοι μόνο για το ξυλοδαρμό, διατάσσουν: «Όχι μόνον καθαιρούνται οι Ιερωμένοι εκείνοι όπου κτυπήσουν οι ίδιοι με τα χέρια των, αλλά και εκείνοι όπου βάλλουν άλλους να χτυπήσουν» (Ι. Καν.,ΚΖ` Αγ. Αποστόλων).

Για τα υπόλοιπα, σας ρωτάω – ως πολύξερος και (παρα)μορφωμένος θα γνωρίζετε – τί λένε οι Ιεροί Κανόνες και η Αγία Γραφή, γιαυτούς τους ιερωμένους που στέλνουν πιστούς ανθρώπους στα δικαστήρια και τους ζητούν χιλιάδες ευρώ, επειδή για λόγους πνευματικούς δεν τους αποδέχονται; Ή, τι λένε οι Ιεροί Κανόνες, οι άγιοι Πατέρες, το Ευαγγέλιο για τον όρκο; Ή, τι λένε γι`αυτόν ή γιαυτούς που εξανάγκαζε ο μακαρίτης Ιγνάτιος – υποτακτικούς  παπάδες, διάκους… – να ψευδορκούν στα δικαστήρια για να ληστέψει τους διαμαρτυρόμενους  χριστιανούς  χρήματα ή τα περιουσιακά τους στοιχεία;

Πρωτοσύγκελε κ. Ιγνάτιε Μουρτζανέ, τα γεγονότα πολλά και τρανταχτά, οι περιπτώσεις ποικίλες. Επιλήψει με γαρ ο χρόνος διηγούμενον, δεν είναι της παρούσης να τα παρουσιάσουμε, θα έλθει όμως η ώρα του!

Από υποχρέωση προς το μακαρίτη, που από τα “χοϊκά χέρια του” έλαβες την ιερωσύνη σου. Την τιμή του Γεν. αρχιερατικού Επιτρόπου, νεαρός και με χωρίς προσόντα. Τη βοήθειά του να βρεθείς με τόσα πανάκριβα βραβεία, παραγκωνίζοντας το πραγματικό του – όχι νόθο – πνευματικοπαίδι του π. Αχίλλειο που ήρθε μαζί του από τη Σαλαμίνα και του συμπαραστάθηκε σε όλη την εδώ πορεία, και ιδιαίτερα την πρώτη δύσκολη δεκαετία. – Επιχειρήσατε να του πλέξετε ύμνους και εγκώμια, δουλείας και λατρείας του Ιγνατίου, ωσάν τη διαδικασία που μας περιγράφει στην Παλαιά Διαθήκη ο Προφήτης Δανιήλ στο 3^ο Κεφάλαιο για τη χρυσή εικόνα του Ναβουχοδονόσορος την οποία  έστησαν οι υπήκοοι της Βαβυλώνας και μετά υποχρεώθηκαν να πέσουν κάτω  για να προσκυνήσουν , «ην έστησε Ναβουχοδονόσορ ο Βασιλεύς».

Πιστεύεις ειλικρινά ότι αποθέτοντας αφειδώλευτα μπιχλιμπίδια στην Ιγνατιακή “χρυσή” εικόνα την διακοσμείς και την κάνεις επιβλητικότερη , ώστε να την πιστέψουν και να την προσκυνήσουν;

Μα μια προσωπικότητα, που έχει αξία, επιβάλλεται μόνη της, η ιστορία του, η δραστηριότητά του, τα έργα της εντιμότητάς του δημιουργούν από μόνα τους το φωτοστέφανο της αξιοσύνης, την κάνουν να προβάλλει λαμπερή και να επιβάλλεται δίχως τον τεχνικό φωτισμό και την παρότρυνση.

Όταν ο έπαινος ξεπεράσει τα όρια, μεταποιείται σε γελοίο μανδύα που δεν ταιριάζει ούτε σε κείνον που τον δωρίζει, ούτε σε κείνον, για τον οποίον προορίζεται, και καθώς είναι αταίριαστο ρούχο, αποκαλύπτει τη γυμνότητα.

Με την πολυπραγμοσύνη σας προσπαθήσατε να εξυμνήσετε τον προϊστάμενό σας και ευεργέτη με προσόντα ανύπαρκτα. Δεν γνώριζες ότι ο μακαρίτης Ιγνάτιος αναπαύτηκε στο δεσποτικό θρόνο της Λάρισας είκοσι τέσσερα (24) χρόνια, και μάλιστα σε μια μάλιστα περίοδο που τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έφεραν και στο τελευταίο σπίτι την παραμικρή λεπτομέρεια της καθημερινής ζωής και φώτιζαν σταθερά και ακατάπαυστα τις άγιες ή ηγετικές προσωπικότητες;

Αν στη ροή της 24ετίας είχε συλλέξει καρπούς ποιμαντικού μόχθου, η φήμη του θα είχε ξεχυθεί έξω από τον αυλόγυρο της επισκοπής Λάρισας, θα είχε περιτρέξει τη θεσσαλική γη, θα είχε αγγίξει τα συνοριακά κράσπεδα της πατρίδας και θα τον είχε καταστήσει παγκόσμια γνωστό, αξιοσέβαστο και αξιαγάπητο. Ο ύμνος του θα εκπορεύονταν από τις καρδιές των Ορθοδόξων Χριστιανών και θα αντηχούσε στα βουνά και στα λαγκάδια, και θα ήταν ύμνος χαράς και αγάπης. Οι έπαινοί σας δε θα πρόσθεταν λάμψη στο φωτοστέφανο της δόξης του, και η σιωπή σας δεν θα αφαιρούσε διαμάντια από τη μίτρα της δεσποτοσύνης του.

Τέτοιο στεφάνι δόξας δε διαθέτει ο μακαρίτης Ιγνάτιος, γιατί δεν το έπλεξε μόνος του με το μόχθο του και με την αγάπη του. Έτσι, όσο και αν πασχίζετε εσείς και κάποιοι από το πολύ στενό κονκλάβιο, δε θα κατορθώσετε να αναπληρώσετε το μεγάλο κενό και να σμιλέψετε τούτη την εποχή ένα άλλο πρόσωπο. Οι άνθρωποι που τα γνωρίζουν, διαβάζουν, ακούν και γελούν, μετρούν την προσωπικότητα και τη βρίσκουν λειψή, μετρούν τους ύμνους και τα εγκώμια και διαπιστώνουν πως είναι ξεχειλωμένα.

Οι σώφρονες αποστρέφονται τις υπερβολές, αντιπαρέρχονται με αηδία τον υπέρμετρο έπαινο, αντιπαρατάσσουν στους καπνούς του λιβανωτού με πικρό σχόλιο της απαρέσκειας, η αντίδρασή τους κυμαίνεται από τη διασκέδαση στη θλίψη, ή γελούν με το γλοιώδη γράφοντα ή ρήτορα, ή κλαίνε απομακρυνόμενοι από το γήπεδο που το πνίγουν τα καυσαέρια της κολακείας.

Πρωτοσύγκελε κ. Ιγνάτιε, θα σας συνιστούσα να δώσετε τόπο στη σιωπή, στη συνειδητή σιωπή, όπως έχουν κάνει αρκετοί. Δεν θα το κάνετε όμως και θα συνεχίσετε να τον εκθειάζετε και να τον ανυψώνετε στο βάθρο του ήρωα και στο προσκυνητάρι της αγιότητας από υποχρέωση για τα ποικίλα ωφελήματα που δεχθήκατε.

Να είστε όμως βέβαιος ότι ο καπνός των κολακειών κάποια στιγμή θα σας ντοπάρει. Και ούτε θα ναρκώσεις τις συνειδήσεις του λαού που αγρυπνούν και αγωνιούν και γι`αυτό θα σας καταλογίσουν μεγάλες ευθύνες.

 

Εφ. Αγώνας μηνός Οκτωβρίου – Νοεμβρίου 2020