Ομολογία

 

Δύο πόρτες έχει η … Επισκοπή

(Μία μίνι διαδρομή ως…επι-πρόγευση!)

Είκοσι τέσσερα (24) χρόνια αντάρα και καταχνιά στα οικονομικά της μητρόπολης Λάρισας.

Μία μίνι διαδρομή ως…επι- πρόγευση!

• Ο Ιάκωβος Σχίζας επτά χρόνια επίσκοπος Λάρισας, ήρθε σε μια εποχή που η χώρα άρχισε να παίρνει  επάνω της οικονομικά. Φεύγοντας άφησε κάποιο στίγμα στην πόλη που διαποίμανε. Ίδρυσε το μαθητικό οικοτροφείο στη συνοικία των Αμπελοκήπων, τις κατασκηνώσεις στον Άγ. Δημήτριο, και την ατομική του περιουσία που ήταν η  οικία του (βίλα εκείνη την εποχή) με την εκκλησία της Αγ. Αικατερίνης στο ιδιόκτητο αγρόκτημα Λάρισας Βόλου, και το ίδιο ακριβώς συγκρότημα  πολύ μεγαλύτερο σε έκταση στο Μαρούσι στην Αθήνα. Εκτός από μετρητά που άφησε στα ανεψούδια.

• Ο Θεολόγος Πασχαλίδης πέντε χρόνια επίσκοπος Λάρισας, ερχόμενος συνάντησε την πολεμική του κυβερνητικού μασονικού κατεστημένου, κατόρθωσε να κατασκευάσει αυτό το μεγαθήριο (το μεγαλύτερο που υπήρχε στην πόλη) Οικοτροφείο για 100 οικότροφους, πλήρες εξοπλισμένο έτοιμο για λειτουργία. Αναστύλωσε το Μοναστήρι του Αγ. Δημητρίου, μεγάλο μέρος της Αγ. Παρασκευής κ.ά. όταν έφυγε δεν είχε ούτε τα εισιτήρια του ΚΤΕΛ, και αυτά  τα δανείστηκε από Λαρισαίο γιατρό.

• Ο Σεραφείμ Ορφανός, δέκα έξι χρόνια επίσκοπος Λάρισας, τον έστειλαν να τα διαλύσει... Και τα ρήμαξε!. Κατάργησε το οικοτροφείο και το μεγαθήριο το έκανε επισκοπείο, διέλυσε τις κατασκηνώσεις και η Αγ. Παρασκευή έγινε ιδιωτικό ταμιευτήριο.

Ο Θεός αργεί αλλά δε λησμονεί.

     Ήταν 13 Σεπτεμβρίου 1989, νωρίς το απόγευμα, μόλις άρχισε να γέρνει ο ήλιος από το μεσημεριάτικο καύσωνα, όταν ο Αρχάγγελος σάλπισε: «Σεραφείμ – Σεραφείμ ταύτη την ημέρα την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου· α δε ητοίμασας τίνι έσται;». Αυτά τα 46 ακίνητα που απέκτησες και τα μετρητά που στούπωσες στην Εμπορική τράπεζα της Ν. Μάκρης της Αθήνας τί θα γίνουν;

Το βρώμικο κατεστημένο έστειλε αμέσως το δεξί τους χέρι, το Δημήτριο Μπεκιάρη, που για χρόνια ήταν ο αριστερός βραχίονας του θανόντος Σεραφείμ Ορφανού για να καλύψουν τις βρωμιές του.

Δεν το κατόρθωσαν όμως, γιατί ο απλός λαός έχει σοφία και κρίση.

• Ο ίδιος λαός έφερε πίσω βιαίως τον π. Θεολόγο,(10 Ιανουαρίου 1992) γνήσιο διάδοχο των αγίων Αποστόλων και Πατέρων της Εκκλησίας και τον εγκατέστησαν στο θρόνο που στις 23 Ιουλιου του 1974 οι εκπρόσωποι  της εκκλησιαστικής δικτατορίας, σε συνεργασία με το πολιτικό κατεστημένο τον υποχρέωσαν να εγκαταλείψει τη Λάρισα. Έφυγε φορτωμένος το σταυρό και περπάτησε τον ανηφορικό λιθόστρωτο,  βιώνοντας τη σκληρότητα του διωγμού, χωρίς ποτέ οι διώκτες να του δώσουν κάποια εξήγηση, γιατί το έκαναν!

Η επιστροφή του μας θύμισε χρυσοστομική επιστροφή στη Βασιλεύουσα. Ο λαρισαϊκός λαός του Θεού ενθουσιάστηκε και ξεχύθηκε στους δρόμους να τον υποδεχθεί. Το κατεστημένο αιφνιδιάστηκε μπροστά στο απροσδόκητο συναπάντημα.

Το Σεραφειμικό κατεστημένο βρίσκονταν σε υπερδιέγερση και σε ομαδική νεύρωση. Ακούστηκαν σκληρές κουβέντες, πράξεις βίας και χλεύης.

Από δω και πέρα ο βηματισμός του π. Θεολόγου ήταν οδύνη, οι άθεες και μασονοκρατούμενες πολιτικές αρχές δεν τον αναγνώρισαν, παραβιάζοντας τις τριάκοντα και πλέον ομόφωνες αποφάσεις του πρώτου Συνταγματικού δικαστηρίου της Χώρας (ΣτΕ). Οι ιερείς στην πλειοψηφία του γύρισαν την πλάτη (εδώ μας θύμισαν τα λόγια του π. Αυγουστίνου που φώναζε: “Άτιμο παπαδαριό για να μη χάσουν τα προνόμια ακόμα και το διάβολο θα προσκυνήσουν”). Και εκείνος – ο π. Θεολόγος – καθηλωμένος στο πανάγιο πρόσωπο του λυτρωτού Χριστού, βάδιζε γαλήνια, σηκώνοντας τον δικό του σταυρό, τη σταυρωμένη αρχιεροσύνη, με αίσθημα άρρητης χαράς, με τη βεβαιότητα, πως και η δική του διακονία προσφέρεται σαν φτωχό αντίδωρο στη μεγάλη προσφορά της λυτρωτικής θυσίας του Σωτήρος Χριστού.

Με αυτή την άνευ προηγούμενη πολεμική που του γίνονταν, αυτός λειτούργησε κατασκηνώσεις, έστειλε δεκάδες φορτία με είδη πρώτης ανάγκης και τρόφιμα στις Σλαβικές χώρες και στις ιεραποστολές της Αφρικής, δημιούργησε τη μεγαλύτερη μητροπολιτική τράπεζα αίματος πανελλαδικά (140-175 φιάλες το εξάμηνο), το επισκοπείο είχε γίνει φιλανθρωπικός οίκος για κάθε ενδεή και πονεμένο, πλήρωνε όλα τα έξοδα λειτουργίας της μητρόπολης (προσωπικό, ασφάλειες, ρεύμα, νερό, τηλέφωνα, θέρμανση…) από τις τριμηνίες που εισέπραττε μόνο 22-24 επί συνόλου 115 περίπου ναών και μάλιστα από χωριά πτωχικά.

Όταν εκοιμήθη ο π. Θεολόγος (31/7/1996), ο κ. Ιγνάτιος παρέλαβε καταθέσεις στην Τράπεζα Κεντρικής Ελλάδος & Εργασίας (αρ. λογ. 601004450 / 32 / 91019) το ποσόν των 40.317.080, κατατεθειμένα σε λογαριασμούς νομοθετημένους και θεσμικά νόμιμα έξοδα το ποσό των 152.222.213. Τα νούμερα αυτά είναι από το πόρισμα της παραλαβής και ελέγχου του λογιστικού γραφείου Ζήση Παναγιωτακόπουλου (πολέμιου του Θεολόγου) που ο διορισμός του έγινε από τον κ. Ιγνάτιο (έχει ημερ. 10 Σεπτεμβρίου 1996) με απώτερο σκοπό να βρει επιβαρυντικά στοιχεία και να τον διασύρει.

Το πόρισμα ήταν ένας ύμνος για τον π. Θεολόγο, διότι διαχειρίστηκε με προσοχή και με εντιμότητα και την τελευταία δραχμή, δίνοντας τη μαρτυρία της ηθικής ακεραιότητας και φίμωσε τους κακούς σχεδιαστές της ενοχοποίησής του.  

Επί πλέον παρέδωσε εκατοντάδες χρυσά τιμαλφή (λίρες, σταυρούς, αλυσίδες, δακτυλίδια, βέρες) από δωρεές στα προσκυνήματα, λάδια, τρόφιμα κ.ά.

Και όλα αυτά, σε μια περίοδο αρχιερατείας 3 ½ χρόνων και με έναν ανελέητον πόλεμο από τους διαχειριστές ή – ορθότερα – τους καταχραστές της κατεστημένης εξουσίας. Που δρομολόγησαν με το ένα χέρι το μίσος και τη βία και με το άλλο λάσπη, για να τον σπιλώσουν, με τις φανφάρες των πληρωμένων κολάκων. Εγκληματούσαν σε βάρος ενός αθώου, και ασχημονούσαν μπροστά στον ιερό βωμό των απαραβίαστων θεσμών.

• Και μετά αρχίζουν τα είκοσι τέσσερα (24) χρόνια Ιγνατιακής “αρχιερατείας”. Δεν θα αναφερθώ σε γεγονότα που συνθέτουν κομπολόι ατελείωτο αθλιοτήτων, διαφθοράς συνειδήσεων και καταχρήσεως υπηρεσιακής αρμοδιότητας (αυτό θα γίνει, αλλά αργότερα). Υπηρέτησε το κατεστημένο σύστημα, που του υποσχέθηκε προαγωγή, τον ανέδειξε σε δεσπότη “ειδικού σκοπού” και τον κάλυψε σε κραυγαλέα σκάνδαλα οικονομικά κ.ά.

Όσες φορές επιχείρησαν να δρασκελίσουν το κατώφλι του επισκοπείου ελεγκτές εξουσιοδοτημένοι να κάνουν έλεγχο στη διαχείριση, από τη μία πόρτα έμπαιναν και από την άλλη έβγαιναν (εδώ είχε εφαρμογή το Καζαντζίδικο άσμα παραφρασμένο “Δύο πόρτες έχει η… επισκοπή, άνοιξαν μία και μπήκαν, κι ώσπου νά ’ρθει… από την άλλη βγήκαν”).

Στα μέσα του 2015 ειδικό κλιμάκιο του ΣΔΟΕ – μετά από πολλά δημοσιεύματα και καταγγελίες – έκανε έφοδο στα γραφεία της Μητρόπολης. Ο έλεγχος κράτησε πάνω από ένα μήνα, το πόρισμα και το υλικό που συγκέντρωσε ήταν ογκωδέστατο και στάλθηκε στην Εισαγγελία. Πληροφορίες τότε ανέφεραν, ότι κλήθηκαν να καταθέσουν ως υπεύθυνοι διαχειριστές, άνθρωποι που δε γνώριζαν τίποτα και ούτε τους έγινε ποτέ έστω και κάποια νύξη!

Και ενώ η υπόθεση προχωρούσε κανονικά και τα αδικήματα είχαν δρομολογηθεί, άξαφνα πέθανε κάποιος έγγαμος άσχετος παπάς – δημοσιογραφική πληροφορία – και  τα φόρτωσαν όλα σ’ αυτόν, και έτσι η υπόθεση μπήκε στο χρονοντούλαπο.

Τότε όλοι – ιερείς και επίτροποι, εμπλεκόμενοι και μη… – διερωτήθηκαν: «ΜΠΡΑΒΟ στον Ιγνάτιο που έχει τόσο μεγάλο δόντι που μπόρεσε και τουμπάρισε ακόμα και τη Δικαιοσύνη!!!».

Τώρα και μεις ρωτάμε: «Αν στην “παντοδύναμη” μασονική Στοά άνοιξε τις πύλες ο Εισαγγελέας και κατέληξε ότι για την ηγεσία της Μεγάλης Στοάς προκύπτουν ενδείξεις τέλεσης των αδικημάτων της απιστίας και της απάτης…», για ένα ποσόν 2.000.000 ευρώ.

Εδώ στη Μητρόπολη Λάρισας που λείπουν περί τα 50.000.000 ευρώ δε θα βρεθεί ένας Εισαγγελέας να κλείσει τη μία πόρτα από τις δύο να καλέσει την Αστυνομία διαφθοράς ή την Εισαγγελία διαφθοράς και  να μάθει ο λαός που πάει ο οβολός του, και πού βρίσκονται μπαρκαρισμένα τα εκατομμύρια;.

 

Εφ. Αγώνας μηνός Οκτωβρίου – Νοεμβρίου 2020