Το χειρότερο πράγμα για τούς ανθρώπους είναι ο θάνατος:
το να γίνω λάσπη, να μεταβληθώ σε σκουλήκια, σε πηλό!
Αξίζει τάχα να είναι
κανείς άνθρωπος;
Γιατί να σε αγαπήσω, Θεέ μου, αφού αύριο θα μεταβληθώ σε
σκουλήκια και πηλό;
Να, όμως, πού ό Κύριος Ιησούς Χριστός σε σώζει από τον
θάνατο διά της Αναστάσεως Του, εξασφαλίζει την αιώνιο ζωή για την ψυχή σου και
το σώμα, όταν εκείνο θα αναστηθεί λαμπερό και θα ενωθεί με την ψυχή.
Γι' αυτό και ο Κύριος Ιησούς έχει το δικαίωμα να
αποκαλείται ό Μόνος Φιλάνθρωπος, ό μόνος από κατασκευής κόσμου μέχρι της
Φοβέρας Κρίσεως.
Μονάχα Eκείνος πού νίκησε τον θάνατο είναι ό Μόνος Φιλάνθρωπος
και όλα τα άλλα είναι άπλες φλυαρίες.
Και οι κουλτούρες, οι πολιτισμοί, οι
επιστήμες και οι τέχνες;
- Τί αστεία πράγματα!
Μα τί να την κάνω την τεχνολογία
και την επιστήμη όταν με μεταβάλουν σε σκουλήκια και λάσπη;
Εκείνος είναι ό
μόνος φιλάνθρωπος, αυτός πού με ελευθερώνει από την αμαρτία, τον θάνατο και τον
διάβολο.
Γιατί ό διάβολος είναι ό εφευρέτης της αμαρτίας και μαζί μ' αυτήν και
του κακού.
Μπράβο στον Γέροντα που τα είπε και εύγε σε σας για τη δημοσίευσί τους.
ΑπάντησηΔιαγραφήΓνήσια θεολογικά και "γεροντικά" αποφθέγματα !!!
Του αγίου πατρός Ιουστίνου Πόποβιτς είναι;
Κυριακή του Θωμά.
Κεκλεισμένων των θυρών μπήκε, μέσα από τους τοίχους και τα ξύλα στο δωμάτιο ο Κύριος.
Όταν αναστήθηκε ο Κύριος, ο τάφος ήταν ακόμα κεκλεισμένος με τον λίθον και εσφραγισμένος με τον τρόπο που τότε, ελλείψει ταφής σε χώμα, εσφράγιζαν ερμητικά (αεροστεγώς) τις θύρες των τάφων για να μην μυρίζει ο αποσυντιθέμενος νεκρός. Άλλωστε αυτός ήταν και ο σκοπός της- με κολλώδεις αρωματικές ουσίες και οθόνια-, περιτύλιξης του νεκρού, σαν τις αιγυπτιακές μούμιες των ανασκαφών. Και, επειδή παρά τη σφράγισι, την ερμητική, εξεχέετο στο περιβάλλον η δυσοσμία, γι αυτό υπήρχαν τα έθιμα του αρωματισμού του νεκρού υπό μυροφόρων. Στην περίπτωση του Χριστού, αρωματισμός δεν χρειάστηκε.
Οι μυροφόρες άλλαξαν ρόλο!
Από μυροφόρες πεθαμένου, μετετράπησαν σε μάρτυρες Αναστάσεως νεκρού, αφού, ο νεκρός ήδη είχε ξαναζήσει (μια νεοελληνική απόδοση της λέξης ανέστη, ανα + ἐστη) και είχε βγει από το μνήμα. Ποιός άνοιξε τη θύρα του άδειου τάφου; Πιθανώς κάποιος φρουρός, ένας από εκείνους που δήθεν εκοιμούντο, όλοι, ελάλησε μετέπειτα στους Χριστιανούς. Τό γράφει ο Ματθαίος, τό πώς άνοιξε ο τάφος. Σεισμός μέγας εγένετο, που ήνοιξε τη θύρα αποσφραγίζοντας τον τάφο κι άγγελος Κυρίου απεκύλισε (τσούλησε παραδίπλα) τον λίθο. Για να φαίνεται ολάνοιχτος ο άδειος τάφος και τα άδεια οθόνια και το σουδάριο! Και, ο άγγελος, απαστράπτων, εκάθητο θριαμβευτικώς επάνω στο λίθο!!! Τον είδαν οι μυροφόρες, τον είδαν οι μαθητές, του μίλησαν, τους ανέφερε ότι: Ο Χριστός ανέστη, δεν είναι εδώ, να ο τόπος που τον είχαν τοποθετήσει (τον νεκρό)!!!. Έπειτα οι μάρτυρες της Αναστάσεως, είδαν το άδειο μνήμα, είδαν τα άδεια οθόνια, το μοναχό σουδάριο, τη λάμψη του αγγέλου κι έπειτα... μίλησαν με τον ίδιο τον Αναστημένο Κύριο. Πολλές φορές. Πολλές Κυριακές. Συνέφαγαν, συνομίλησα, συμπερπάτησαν, ψηλάφησαν, τον είδαν στην Ανάληψή Του.
Οι περισσότεροι παλαιοί και νέοι πατέρες και ερευνητές, που διερευνούν την ακριβή ώρα που έγινε η Ανάσταση του Θεανθρώπου, πέφτουν στο εξής σφάλμα: Νομίζουν ότι ο Κύριος Ανέστη κατά τη στιγμή που απεκυλίσθη ο λίθος, ή λίγα δευτερόλεπτα πρίν από τη στιγμή που ήρθαν οι μυροφόρες. Όμως όπως κεκλεισμένων των θυρών εισήρχετο στα δωμάτια, έτσι κεκλεισμένης της θύρας του τάφου, εξήλθε ο Αναστημένος Κύριος.
Οι εικόνες που Τον παρουσιάζουν να ανεβαίνει θριαμβευτικά με το λάβαρο βγαίνοντας από το ανοικτό μνημείο, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο.