Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΘΕΜΑ: Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΘΟΔΟΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΥΣ, ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΟΥΣΤΙΝΟ ΤΟΝ ΝΕΟ (ΠΟΠΟΒΙΤΣ) ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ: ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΥΡΙΑΖΟΠΟΥΛΟΣ Καθηγητής (επ.) του Εκκλησιαστικού Δικαίου στη Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης, Δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω και Θεολόγος ΤΟΠΟΣ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΤΗΣ ΕΙΣΗΓΗΣΗΣ Μονή Τσέλιε της Σερβίας, 1-5-2017









                 ΕΙΣΗΓΗΣΗ 

ΘΕΜΑ: Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΘΟΔΟΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΥΣ, ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΟΥΣΤΙΝΟ ΤΟΝ ΝΕΟ (ΠΟΠΟΒΙΤΣ)

ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ:

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΥΡΙΑΖΟΠΟΥΛΟΣ

Καθηγητής (επ.) του Εκκλησιαστικού Δικαίου στη Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης, Δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω και Θεολόγος

ΤΟΠΟΣ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΤΗΣ ΕΙΣΗΓΗΣΗΣ

Μονή Τσέλιε της Σερβίας, 1-5-2017
 
ΕΙΣΑΓΩΓΗ



Ο Κύριος Ιησούς Χριστός, δια πρεσβειών του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, μας αξίωσε να ρθούμε ως προσκυνητές στον τάφο του Αγίου και στη Μονή του Τσέλιε, την οποία, κατά την επίγεια ζωή του διακόνησε και την οποία εμείς ευχαριστούμε για τη φιλοξενία μας και τη φιλοξενία της ημερίδας μας για τον Άγιο.



Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς είναι μοναδική περίπτωση διπλού Ορθόδοξου Θεολόγου, αφενός μεν επιστημονικού θεολόγου (Καθηγητής της Δογματικής της Θεολογικής Σχολής Βελιγραδίου), αφετέρου δε αποκαλυπτικού θεολόγου ως εκ της αναγνωρισμένης αγιότητάς του.



Μεταξύ των Ορθόδοξων έργων του Αγίου, συγκαταλέγεται η Ορθόδοξη Δογματική του, με τον τίτλο «Ορθόδοξη Φιλοσοφία της Αληθείας» και με υπότιτλο «Δογματική της Ορθόδοξης Εκκλησίας», αποτελούμενη στη Γαλλική τη μετάφραση (από τις Εκδόσεις LAge dHomme) από πέντε τόμους, με πρόλογο του Σεβασμιωτάτου Αθανασίου Γιέβτιτς, μαθητή του Αγίου.



Από τον 3ο τόμο της Ορθόδοξης Δογματικής του Αγίου θα χρησιμοποιήσουμε το τμήμα που αφορά τη διδασκαλία του Χριστού, για να εντοπίσουμε τις διδακτικές μεθόδους του Χριστού, τις οποίες θα συσχετίσουμε με τις σύγχρονες διδακτικές μεθόδους.



Ο σκοπός της εισήγησης είναι να εξαχθούν τα αναγκαία συμπεράσματα ως προς το ποιές σύγχρονες διδακτικές μέθοδοι είναι σύμφωνες με τις διδακτικές μεθόδους της διδασκαλίας του Χριστού, προκειμένου να χρησιμοποιούνται από τους ποιμένες και διδασκάλους για τη διάδοση της διδασκαλίας του Χριστού στο σύγχρονο πλανώμενο κόσμο μας.



Προς το σκοπό αυτόν, η εισήγηση περιλαμβάνει, εκτός από την παρούσα εισαγωγή και το συμπέρασμα, τα εξής δύο κύρια μέρη:

1 – Οι μέθοδοι διδασκαλίας και μάθησης εν γένει, και

2 – Η διδασκαλία και οι μέθοδοι διδασκαλίας του Χριστού. 




Ι. ΟΙ ΜΕΘΟΔΟΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΚΑΙ ΜΑΘΗΣΗΣ

Α. ΤΥΠΟΙ ΔΙΔΑΚΤΙΚΩΝ ΜΕΘΟΔΩΝ

Υπάρχουν διαφορετικοί τύποι διδακτικών μεθόδων οι οποίες μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σε τρεις ευρείς τύπους.
Αυτοί οι τύποι διδακτικών μεθόδων είναι  οι εξής:

1 – Μέθοδοι που επικεντρώνονται στον δάσκαλο:
Ο εκπαιδευτής έχει τον ρόλο του κυρίου του αντικειμένου. Θεωρείται από τους εκπαιδευόμενους ως ειδικός ή ως αυθεντία.
Οι εκπαιδευόμενοι από την άλλη θεωρούνται ως παθητικοί και αποδέκτες της γνώσης από τον εκπαιδευτή.
Παραδείγματα τέτοιων μεθόδων είναι οι μέθοδοι έκθεσης ή διάλεξης, οι οποίες απαιτούν λίγη ή καθόλου συμμετοχή των εκπαιδευόμενων στη διαδικασία διδασκαλίας.
Εξαιτίας της έλλειψης συμμετοχής των εκπαιδευόμενων στο αντικείμενο της διδασκαλίας, οι εν λόγω μέθοδοι ονομάζονται «κλειστού τύπου».

2 – Μέθοδοι που εστιάζονται στον μαθητή:
Ο δάσκαλος είναι ταυτόχρονα εκπαιδευτής και εκπαιδευόμενος, διότι μαθαίνει νέα πράγματα καθημερινά τα οποία δεν γνώριζε στη διαδικασία της διδασκαλίας. Γίνεται μάλλον μια πηγή παρά μια αυθεντία.
Παραδείγματα τέτοιων μεθόδων είναι η μέθοδος συζήτησης, η προσέγγιση που βασίζεται στην ανακάλυψη ή έρευνα, το πρότυπο της μάθησης μέσω συζήτησης.

3 – Μέθοδοι που εστιάζονται στο περιεχόμενο:
Τόσο ο εκπαιδευτής όσο και ο εκπαιδευόμενος πρέπει να ενταχθούν στο περιεχόμενο της διδασκαλίας.
Τούτο σημαίνει ότι οι γνώσεις και οι δεξιότητες που πρέπει να διδαχθούν, θεωρούνται πολύ σημαντικές. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη σαφήνεια και την προσεκτική ανάλυση του περιεχομένου. Τόσο ο εκπαιδευτής όσο και ο εκπαιδευόμενος δεν μπορούν να αλλάξουν ή να επικρίνουν ο,τιδήποτε αφορά το περιεχόμενο. Οι
μέθοδοι αυτοί υποτάσσουν τα ενδιαφέροντα του εκπαιδευτή και του εκπαιδευόμενου στο περιεχόμενο της διδασκαλίας.
Ένα παράδειγμα τέτοιων μεθόδων είναι η προγραμματισμένη μαθησιακή προσέγγιση.

4 – Διαδραστικοί / συμμετοχικοί μέθοδοι:
Αυτές οι μέθοδοι δανείζονται ένα τμήμα από τις άλλους τρεις τύπους μεθόδων χωρίς αναγκαστικά να δίνουν αδικαιολόγητη έμφαση στον εκπαιδευόμενο, στο περιεχόμενο ή στον εκπαιδευτή.
Οδηγούνται από την ανάλυση της κατάστασης για το τί είναι το καταλληλότερο να μάθουμε / να κάνουμε επί του παρόντος, δεδομένης της κατάστασης των εκπαιδευόμενων και του εκπαιδευτή.
Απαιτούν μια συμμετοχική κατανόηση διαφόρων  τομέων και παραγόντων.

……………………………………………………………………………………………


Β. ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ
Υπάρχουν διάφορες διδακτικές μέθοδοι ή τεχνικές μάθησης. Κατωτέρω αναφέρεται μια σύνοψη των σημαντικότερων διδακτικών μεθόδων.
1 – Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΛΕΞΗΣ
Είναι μια προφορική  παρουσίαση  γνώσεων από τον εκπαιδευτή.
Οι εκπαιδευόμενοι πρέπει να μάθουν μέσω της ακρόασης και της κατανόησης.
Στο επίκεντρο είναι ο εκπαιδευτής. Είναι πολύ δραστήριος και αυτός μόνον μιλά.
Οι εκπαιδευόμενοι είναι πολύ ανενεργοί και αυτοί μόνον ακούν.
Παρά τη δημοτικότητα των διαλέξεων, η έλλειψη ενεργού συμμετοχής των εκπαιδευόμενων περιορίζει τη χρησιμότητά της ως μέθοδο διδασκαλίας.
Η διάλεξη συνιστάται για εκπαιδευόμενους με πολύ λίγη γνώσεις ή περιορισμένες γνώσεις σχετικά με το θέμα.
Είναι επίσης χρήσιμη για την παρουσίαση ενός οργανωμένου συνόλου νέων πληροφοριών στον εκπαιδευόμενο.
Για να είναι αποτελεσματική στην προώθηση της μάθησης, η διάλεξη πρέπει να περιλαμβάνει ορισμένες συζητήσεις και περίοδο ερωτήσεων και απαντήσεων, ώστε να επιτρέπεται στους εκπαιδευόμενους να συμμετέχουν ενεργά.

2 – Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ
Ο διάλογος περιλαμβάνει αμφίδρομη επικοινωνία μεταξύ εκπαιδευτή και εκπαιδευόμενων.
Ο εκπαιδευτής ξοδεύει κάποιο χρόνο να ακούει, ενώ οι εκπαιδευόμενοι ξοδεύουν χρόνο να μιλήσουν.
Ο διάλογος είναι μια πιο ενεργή μαθησιακή εμπειρία για τους εκπαιδευόμενους παρά η διάλεξη.
Καθώς συμβάλλει στην ενθάρρυνση της συμμετοχής των εκπαιδευόμενων στο αντικείμενο της μάθησης, μπορεί να συμβάλει στην επιθυμητή αλλαγή συμπεριφοράς.
Ο διάλογος μπορεί να χρησιμοποιηθεί με σκοπό την ανάπτυξη του μαθήματος, κάνοντας τους εκπαιδευόμενους να εφαρμόσουν αυτά που έχουν μάθει, ή να ελέγξει τη μάθηση των εκπαιδευόμενων μέσω της ανατροφοδότησης (feedback).
Ο διάλογος μπορεί να έχει ιδίως τις εξής μορφές:
α) συζήτηση (δηλ. ελεύθερος διάλογος, στρογγυλό τραπέζι – πάνελ),
β) μαιευτική (σωκρατικός διάλογος – κατευθύνεται από τον εκπαιδευτή),
γ) ερωταποκρίσεις (ερωτήσεις – απαντήσεις).

3 – Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΔΕΙΞΗΣ
Αφορά τις δεξιότητες.
Σημαίνει οποιαδήποτε σχεδιασμένη εκτέλεση μιας επαγγελματικής δεξιότητας, επιστημονικής αρχής ή πειράματος. 

4 – Η ΜΕΘΟΔΟΣ Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ
Είναι μέθοδος της αυτο-διδασκαλίας.

5 – Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΘΕΣΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ
Είναι η μέθοδος κατά την οποία ο εκπαιδευτής αναθέτει στους εκπαιδευόμενους την ανάγνωση βιβλίων, περιοδικών, εγγράφων σχεδίων (projects) ή έρευνας (research), ή ασκήσεις για την πρακτική.

5 – Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟΥ
Είναι η μέθοδος κατά την οποία ο εκπαιδευτής εργάζεται αμέσως με έναν εκπαιδευόμενο.

6 – Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟΥ
Είναι μια μέθοδος φροντιστηρίου, η οποία περιλαμβάνει τον εκπαιδευτή και τις ομάδες εκπαιδευόμενων, και όχι τον εκπαιδευτή και έναν εκπαιδευόμενο.

7 -  Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΒΟΜΒΟΥ (BUZZ GROUP)
Σε μια συνάντηση βόμβου, η ολομέλεια της ομάδας μπορεί να σπάσει σε υποομάδες για να συζητήσει μια ή δύο συγκεκριμένες ερωτήσεις ή ζητήματα.
Η αίθουσα σύντομα γεμίζει με θόρυβο χαμηλής συχνότητας και μικρής ή μεσαίας έντασης (δηλ. με βόμβο), καθώς κάθε υποομάδα «βουϊζει» στη συζήτηση.
Εάν είναι απαραίτητο, μετά τη συζήτηση στις υποομάδες, ένα μέλος κάθε υποομάδας μπορεί να αναφέρει τα αναφέρει τα πορίσματά της στην ολομέλεια.
Οι ομάδες βόμβου μπορούν να είναι σε δυάδες, τριάδες ή πιο πολυμελείς, ανάλογα με τη δραστηριότητα. Αυτό επιτρέπει σχεδόν σε καθένα εκπαιδευόμενο να εκφράσει τη γνώμη του.
Ενώ κάνουν βόμβο, οι εκπαιδευόμενοι είναι σε θέση να ανταλλάξουν ιδέες και να αποκομίσουν όφελος από την ευρεία συλλογική εμπειρία τους.
Η μέθοδος αυτή μπορεί να προσφέρει μια καλή ευκαιρία στους εκπαιδευόμενους να προβληματιστούν για το περιεχόμενο μιας διάλεξης.
Μια καλή συνάντηση βόμβου θα δημιουργήσει πολλές ιδέες, σχόλια, γνώμες, οι περισσότερες από τις οποίες θα ανακοινωθούν στην ολομέλεια της ομάδας.

8 – Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑΙΓΙΣΜΟΥ ΙΔΕΩΝ (BRAINSTORMING)
Ο σκοπός μιας συνάντησης καταιγισμού ιδεών είναι να ανακαλύψει νέες ιδέες και απαντήσεις πολύ γρήγορα.
Διαφέρει από τη συζήτηση των ομάδων βόμβου στα εξής σημεία:
α) Η εστίαση είναι στη δημιουργία, όσο το δυνατόν, περισσότερων ιδεών, χωρίς αυτές να κρίνονται. Και
β) Μια συνάντηση καταιγισμού ιδεών μπορεί να λειτουργήσει καλά σε μια μεγάλη ομάδα και συνήθως χρειάζεται λιγότερο χρόνο.
Σε αυτήν την τεχνική, σε όλες τις ιδέες δίνεται ίση πίστη.
Οι εκπαιδευόμενοι ενθαρρύνονται να αφήνουν τις ιδέες να κυκλοφορούν ελεύθερα, αξιοποιώντας και βελτιώνοντας τις προηγούμενες ιδέες.
Ακόμη και οι πιο επιφυλακτικοί εκπαιδευόμενοι πρέπει να αισθάνονται αρκετά τολμηροί για να συνεισφέρουν.
Καμία ιδέα, όσο τρελλή, δεν θα πρέπει να απορριφθεί.
Αυτές οι ιδέες καταχωρούνται ακριβώς όπως εκφράζονται σε ένα πίνακα ή πίνακα παρουσιάσεων ή γραμμένες σε κομμάτια χαρτιού.
Ο συνδυασμός ιδεών που δημιουργούνται γρήγορα, συνήθως οδηγεί σε μια πολύ ζωντανή και ενεργητική συνεδρία.
Ο σκοπός της καταγραφής των απαντήσεων είναι να συγκεντρωθούν οι υπάρχουσες εμπειρίες και σκέψεις.
Μετά από μια συνάντηση καταιγισμού ιδεών, οι ιδέες μπορούν να συζητηθούν περαιτέρω και να αξιολογηθούν.
Οι ιδέες μπορούν να ομαδοποιηθούν και να αναλυθούν έτσι ώστε να ανήκουν στην ομάδα και όχι σε άτομα.


9 – Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΩΝ ΡΟΛΩΝ (ROLE PLAYS)
Σε παιχνίδια ρόλων, οι εκπαιδευόμενοι χρησιμοποιούν τις δικές τους εμπειρίες για να παίξουν μια πραγματική κατάσταση ζωής.
Αυξάνουν την αυτοεκτίμηση των εκπαιδευομένων, τους δίνουν την ευκαιρία να καταλάβουν ή να αισθάνονται ενσυναίσθηση (empathy) για τις απόψεις ή τους ρόλους των άλλων ανθρώπων και συνήθως τελειώνουν με πρακτικές απαντήσεις, λύσεις και κατευθυντήριες γραμμές.
Βοηθούν τους εκπαιδευόμενους να εδραιώσουν διαφορετικά μαθήματα σε ένα περιβάλλον και να είναι καλοί ενεργοποιητές.
Ωστόσο, τα παιχνίδια ρόλων μπορεί να είναι χρονοβόρα και η επιτυχία τους εξαρτάται από την προθυμία των εκπαιδευόμενων να λάβουν ενεργό μέρος.
Κάποιοι εκπαιδευόμενοι μπορεί να αισθάνονται ότι ένα παιχνίδι ρόλων του εκθέτει υπερβολικά, τους απειλεί ή τους ενοχλεί.
Αυτή η απροθυμία των εκπαιδευόμενων μπορεί να ξεπεραστεί εξαρχής με προσεκτική εξήγηση των στόχων και του αποτελέσματος εκ μέρους του εκπαιδευτή.

10 – Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΡΙΤΙΚΟΥ ΣΤΟΧΑΣΜΟΥ
Είναι η αγωγή απελευθέρωσης της γνώσης του εκπαιδευτή και των εκπαιδευόμενων.
Βασίζεται στον κριτικό στοχασμό και στην αμφισβήτηση, δηλαδή στην άρση της εμπιστοσύνης προς κάθε δεδομένη γνώση, στάση και αξία.

11 – Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΧΡΗΣΗΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΩΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΩΝ
Τρόποι χρήσης των ηλεκτρονικών υπολογιστών για την υποβοήθηση της διδασκαλίας και της μάθησης:
α) αντικατάσταση του γραψίματος στον πίνακα με κράτηση σημειώσεων στον ηλεκτρονικό υπολογιστή,
β) αντικατάσταση των διαφανειών με τη χρήση της εφαρμογής powerpoint,
γ) χρήση συλλογής ηλεκτρονικών σελίδων (web pages) για κάθε γνωστικό αντικείμενο (μάθημα),
δ) χρήση διαδικτύου (internet)
δ.1) κατά τη διδασκαλία (ενσωμάτωση από τον εκπαιδευτή ηλεκτρονικών σελίδων στη διδασκαλία, χρήση από εκπαιδευόμενους συγκεκριμένων sites κατά τη διδασκαλία,
και
δ.2.) εκτός διδασκαλίας (αναθέσεις ανάγνωσης ηλεκτρονικών σελίδων εκ μέρους του εκπαιδευτή, έρευνα από τους εκπαιδευόμενους sites για συγκεκριμένα θέματα),
ε) online forums των εκπαιδευόμενων για συνέχιση της συζήτησης κατά τη διδασκαλία, εκτός διδασκαλίας,
στ) δημιουργία ηλεκτρονικών σελίδων από τους εκπαιδευόμενους,  
ζ) δημιουργία e-mail του μαθήματος από τον εκπαιδευτή για ενημερώσεις και υπενθυμίσεις των εκπαιδευόμενων.

12 – Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΣΧΕΔΙΟΥ (PROJECT)
Είναι ομαδική μεγάλης διάρκειας εργασία για την παραγωγή αποτελέσματος που αξιολογείται από τα μέλη της ομάδας

13 – ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ – ΕΠΙΜΟΡΦΩΤΙΚΕΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ

14 – ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΜΕ ΕΙΔΙΚΟΥΣ ΣΧΕΤΙΚΟΥΣ ΜΕ ΤΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ


Ι. ΟΙ ΜΕΘΟΔΟΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΚΑΙ ΜΑΘΗΣΗΣ

Α. ΤΥΠΟΙ ΔΙΔΑΚΤΙΚΩΝ ΜΕΘΟΔΩΝ

Υπάρχουν διαφορετικοί τύποι διδακτικών μεθόδων οι οποίες μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σε τρεις ευρείς τύπους.
Αυτοί οι τύποι διδακτικών μεθόδων είναι  οι εξής:

1 – Μέθοδοι που επικεντρώνονται στον δάσκαλο:
Ο εκπαιδευτής έχει τον ρόλο του κυρίου του αντικειμένου. Θεωρείται από τους εκπαιδευόμενους ως ειδικός ή ως αυθεντία.
Οι εκπαιδευόμενοι από την άλλη θεωρούνται ως παθητικοί και αποδέκτες της γνώσης από τον εκπαιδευτή.
Παραδείγματα τέτοιων μεθόδων είναι οι μέθοδοι έκθεσης ή διάλεξης, οι οποίες απαιτούν λίγη ή καθόλου συμμετοχή των εκπαιδευόμενων στη διαδικασία διδασκαλίας.
Εξαιτίας της έλλειψης συμμετοχής των εκπαιδευόμενων στο αντικείμενο της διδασκαλίας, οι εν λόγω μέθοδοι ονομάζονται «κλειστού τύπου».

2 – Μέθοδοι που εστιάζονται στον μαθητή:
Ο δάσκαλος είναι ταυτόχρονα εκπαιδευτής και εκπαιδευόμενος, διότι μαθαίνει νέα πράγματα καθημερινά τα οποία δεν γνώριζε στη διαδικασία της διδασκαλίας. Γίνεται μάλλον μια πηγή παρά μια αυθεντία.
Παραδείγματα τέτοιων μεθόδων είναι η μέθοδος συζήτησης, η προσέγγιση που βασίζεται στην ανακάλυψη ή έρευνα, το πρότυπο της μάθησης μέσω συζήτησης.

3 – Μέθοδοι που εστιάζονται στο περιεχόμενο:
Τόσο ο εκπαιδευτής όσο και ο εκπαιδευόμενος πρέπει να ενταχθούν στο περιεχόμενο της διδασκαλίας.
Τούτο σημαίνει ότι οι γνώσεις και οι δεξιότητες που πρέπει να διδαχθούν, θεωρούνται πολύ σημαντικές. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη σαφήνεια και την προσεκτική ανάλυση του περιεχομένου. Τόσο ο εκπαιδευτής όσο και ο εκπαιδευόμενος δεν μπορούν να αλλάξουν ή να επικρίνουν ο,τιδήποτε αφορά το περιεχόμενο. Οι
μέθοδοι αυτοί υποτάσσουν τα ενδιαφέροντα του εκπαιδευτή και του εκπαιδευόμενου στο περιεχόμενο της διδασκαλίας.
Ένα παράδειγμα τέτοιων μεθόδων είναι η προγραμματισμένη μαθησιακή προσέγγιση.

4 – Διαδραστικοί / συμμετοχικοί μέθοδοι:
Αυτές οι μέθοδοι δανείζονται ένα τμήμα από τις άλλους τρεις τύπους μεθόδων χωρίς αναγκαστικά να δίνουν αδικαιολόγητη έμφαση στον εκπαιδευόμενο, στο περιεχόμενο ή στον εκπαιδευτή.
Οδηγούνται από την ανάλυση της κατάστασης για το τί είναι το καταλληλότερο να μάθουμε / να κάνουμε επί του παρόντος, δεδομένης της κατάστασης των εκπαιδευόμενων και του εκπαιδευτή.
Απαιτούν μια συμμετοχική κατανόηση διαφόρων  τομέων και παραγόντων.

……………………………………………………………………………………………


Β. ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ
Υπάρχουν διάφορες διδακτικές μέθοδοι ή τεχνικές μάθησης. Κατωτέρω αναφέρεται μια σύνοψη των σημαντικότερων διδακτικών μεθόδων.
1 – Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΛΕΞΗΣ
Είναι μια προφορική  παρουσίαση  γνώσεων από τον εκπαιδευτή.
Οι εκπαιδευόμενοι πρέπει να μάθουν μέσω της ακρόασης και της κατανόησης.
Στο επίκεντρο είναι ο εκπαιδευτής. Είναι πολύ δραστήριος και αυτός μόνον μιλά.
Οι εκπαιδευόμενοι είναι πολύ ανενεργοί και αυτοί μόνον ακούν.
Παρά τη δημοτικότητα των διαλέξεων, η έλλειψη ενεργού συμμετοχής των εκπαιδευόμενων περιορίζει τη χρησιμότητά της ως μέθοδο διδασκαλίας.
Η διάλεξη συνιστάται για εκπαιδευόμενους με πολύ λίγη γνώσεις ή περιορισμένες γνώσεις σχετικά με το θέμα.
Είναι επίσης χρήσιμη για την παρουσίαση ενός οργανωμένου συνόλου νέων πληροφοριών στον εκπαιδευόμενο.
Για να είναι αποτελεσματική στην προώθηση της μάθησης, η διάλεξη πρέπει να περιλαμβάνει ορισμένες συζητήσεις και περίοδο ερωτήσεων και απαντήσεων, ώστε να επιτρέπεται στους εκπαιδευόμενους να συμμετέχουν ενεργά.

2 – Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ
Ο διάλογος περιλαμβάνει αμφίδρομη επικοινωνία μεταξύ εκπαιδευτή και εκπαιδευόμενων.
Ο εκπαιδευτής ξοδεύει κάποιο χρόνο να ακούει, ενώ οι εκπαιδευόμενοι ξοδεύουν χρόνο να μιλήσουν.
Ο διάλογος είναι μια πιο ενεργή μαθησιακή εμπειρία για τους εκπαιδευόμενους παρά η διάλεξη.
Καθώς συμβάλλει στην ενθάρρυνση της συμμετοχής των εκπαιδευόμενων στο αντικείμενο της μάθησης, μπορεί να συμβάλει στην επιθυμητή αλλαγή συμπεριφοράς.
Ο διάλογος μπορεί να χρησιμοποιηθεί με σκοπό την ανάπτυξη του μαθήματος, κάνοντας τους εκπαιδευόμενους να εφαρμόσουν αυτά που έχουν μάθει, ή να ελέγξει τη μάθηση των εκπαιδευόμενων μέσω της ανατροφοδότησης (feedback).
Ο διάλογος μπορεί να έχει ιδίως τις εξής μορφές:
α) συζήτηση (δηλ. ελεύθερος διάλογος, στρογγυλό τραπέζι – πάνελ),
β) μαιευτική (σωκρατικός διάλογος – κατευθύνεται από τον εκπαιδευτή),
γ) ερωταποκρίσεις (ερωτήσεις – απαντήσεις).

3 – Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΔΕΙΞΗΣ
Αφορά τις δεξιότητες.
Σημαίνει οποιαδήποτε σχεδιασμένη εκτέλεση μιας επαγγελματικής δεξιότητας, επιστημονικής αρχής ή πειράματος. 

4 – Η ΜΕΘΟΔΟΣ Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ
Είναι μέθοδος της αυτο-διδασκαλίας.

5 – Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΘΕΣΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ
Είναι η μέθοδος κατά την οποία ο εκπαιδευτής αναθέτει στους εκπαιδευόμενους την ανάγνωση βιβλίων, περιοδικών, εγγράφων σχεδίων (projects) ή έρευνας (research), ή ασκήσεις για την πρακτική.

5 – Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟΥ
Είναι η μέθοδος κατά την οποία ο εκπαιδευτής εργάζεται αμέσως με έναν εκπαιδευόμενο.

6 – Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟΥ
Είναι μια μέθοδος φροντιστηρίου, η οποία περιλαμβάνει τον εκπαιδευτή και τις ομάδες εκπαιδευόμενων, και όχι τον εκπαιδευτή και έναν εκπαιδευόμενο.

7 -  Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΒΟΜΒΟΥ (BUZZ GROUP)
Σε μια συνάντηση βόμβου, η ολομέλεια της ομάδας μπορεί να σπάσει σε υποομάδες για να συζητήσει μια ή δύο συγκεκριμένες ερωτήσεις ή ζητήματα.
Η αίθουσα σύντομα γεμίζει με θόρυβο χαμηλής συχνότητας και μικρής ή μεσαίας έντασης (δηλ. με βόμβο), καθώς κάθε υποομάδα «βουϊζει» στη συζήτηση.
Εάν είναι απαραίτητο, μετά τη συζήτηση στις υποομάδες, ένα μέλος κάθε υποομάδας μπορεί να αναφέρει τα αναφέρει τα πορίσματά της στην ολομέλεια.
Οι ομάδες βόμβου μπορούν να είναι σε δυάδες, τριάδες ή πιο πολυμελείς, ανάλογα με τη δραστηριότητα. Αυτό επιτρέπει σχεδόν σε καθένα εκπαιδευόμενο να εκφράσει τη γνώμη του.
Ενώ κάνουν βόμβο, οι εκπαιδευόμενοι είναι σε θέση να ανταλλάξουν ιδέες και να αποκομίσουν όφελος από την ευρεία συλλογική εμπειρία τους.
Η μέθοδος αυτή μπορεί να προσφέρει μια καλή ευκαιρία στους εκπαιδευόμενους να προβληματιστούν για το περιεχόμενο μιας διάλεξης.
Μια καλή συνάντηση βόμβου θα δημιουργήσει πολλές ιδέες, σχόλια, γνώμες, οι περισσότερες από τις οποίες θα ανακοινωθούν στην ολομέλεια της ομάδας.

8 – Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑΙΓΙΣΜΟΥ ΙΔΕΩΝ (BRAINSTORMING)
Ο σκοπός μιας συνάντησης καταιγισμού ιδεών είναι να ανακαλύψει νέες ιδέες και απαντήσεις πολύ γρήγορα.
Διαφέρει από τη συζήτηση των ομάδων βόμβου στα εξής σημεία:
α) Η εστίαση είναι στη δημιουργία, όσο το δυνατόν, περισσότερων ιδεών, χωρίς αυτές να κρίνονται. Και
β) Μια συνάντηση καταιγισμού ιδεών μπορεί να λειτουργήσει καλά σε μια μεγάλη ομάδα και συνήθως χρειάζεται λιγότερο χρόνο.
Σε αυτήν την τεχνική, σε όλες τις ιδέες δίνεται ίση πίστη.
Οι εκπαιδευόμενοι ενθαρρύνονται να αφήνουν τις ιδέες να κυκλοφορούν ελεύθερα, αξιοποιώντας και βελτιώνοντας τις προηγούμενες ιδέες.
Ακόμη και οι πιο επιφυλακτικοί εκπαιδευόμενοι πρέπει να αισθάνονται αρκετά τολμηροί για να συνεισφέρουν.
Καμία ιδέα, όσο τρελλή, δεν θα πρέπει να απορριφθεί.
Αυτές οι ιδέες καταχωρούνται ακριβώς όπως εκφράζονται σε ένα πίνακα ή πίνακα παρουσιάσεων ή γραμμένες σε κομμάτια χαρτιού.
Ο συνδυασμός ιδεών που δημιουργούνται γρήγορα, συνήθως οδηγεί σε μια πολύ ζωντανή και ενεργητική συνεδρία.
Ο σκοπός της καταγραφής των απαντήσεων είναι να συγκεντρωθούν οι υπάρχουσες εμπειρίες και σκέψεις.
Μετά από μια συνάντηση καταιγισμού ιδεών, οι ιδέες μπορούν να συζητηθούν περαιτέρω και να αξιολογηθούν.
Οι ιδέες μπορούν να ομαδοποιηθούν και να αναλυθούν έτσι ώστε να ανήκουν στην ομάδα και όχι σε άτομα.

9 – Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΩΝ ΡΟΛΩΝ (ROLE PLAYS)
Σε παιχνίδια ρόλων, οι εκπαιδευόμενοι χρησιμοποιούν τις δικές τους εμπειρίες για να παίξουν μια πραγματική κατάσταση ζωής.
Αυξάνουν την αυτοεκτίμηση των εκπαιδευομένων, τους δίνουν την ευκαιρία να καταλάβουν ή να αισθάνονται ενσυναίσθηση (empathy) για τις απόψεις ή τους ρόλους των άλλων ανθρώπων και συνήθως τελειώνουν με πρακτικές απαντήσεις, λύσεις και κατευθυντήριες γραμμές.
Βοηθούν τους εκπαιδευόμενους να εδραιώσουν διαφορετικά μαθήματα σε ένα περιβάλλον και να είναι καλοί ενεργοποιητές.
Ωστόσο, τα παιχνίδια ρόλων μπορεί να είναι χρονοβόρα και η επιτυχία τους εξαρτάται από την προθυμία των εκπαιδευόμενων να λάβουν ενεργό μέρος.
Κάποιοι εκπαιδευόμενοι μπορεί να αισθάνονται ότι ένα παιχνίδι ρόλων του εκθέτει υπερβολικά, τους απειλεί ή τους ενοχλεί.
Αυτή η απροθυμία των εκπαιδευόμενων μπορεί να ξεπεραστεί εξαρχής με προσεκτική εξήγηση των στόχων και του αποτελέσματος εκ μέρους του εκπαιδευτή.

10 – Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΡΙΤΙΚΟΥ ΣΤΟΧΑΣΜΟΥ
Είναι η αγωγή απελευθέρωσης της γνώσης του εκπαιδευτή και των εκπαιδευόμενων.
Βασίζεται στον κριτικό στοχασμό και στην αμφισβήτηση, δηλαδή στην άρση της εμπιστοσύνης προς κάθε δεδομένη γνώση, στάση και αξία.

11 – Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΧΡΗΣΗΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΩΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΩΝ
Τρόποι χρήσης των ηλεκτρονικών υπολογιστών για την υποβοήθηση της διδασκαλίας και της μάθησης:
α) αντικατάσταση του γραψίματος στον πίνακα με κράτηση σημειώσεων στον ηλεκτρονικό υπολογιστή,
β) αντικατάσταση των διαφανειών με τη χρήση της εφαρμογής powerpoint,
γ) χρήση συλλογής ηλεκτρονικών σελίδων (web pages) για κάθε γνωστικό αντικείμενο (μάθημα),
δ) χρήση διαδικτύου (internet)
δ.1) κατά τη διδασκαλία (ενσωμάτωση από τον εκπαιδευτή ηλεκτρονικών σελίδων στη διδασκαλία, χρήση από εκπαιδευόμενους συγκεκριμένων sites κατά τη διδασκαλία,
και
δ.2.) εκτός διδασκαλίας (αναθέσεις ανάγνωσης ηλεκτρονικών σελίδων εκ μέρους του εκπαιδευτή, έρευνα από τους εκπαιδευόμενους sites για συγκεκριμένα θέματα),
ε) online forums των εκπαιδευόμενων για συνέχιση της συζήτησης κατά τη διδασκαλία, εκτός διδασκαλίας,
στ) δημιουργία ηλεκτρονικών σελίδων από τους εκπαιδευόμενους,  
ζ) δημιουργία e-mail του μαθήματος από τον εκπαιδευτή για ενημερώσεις και υπενθυμίσεις των εκπαιδευόμενων.

12 – Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΣΧΕΔΙΟΥ (PROJECT)
Είναι ομαδική μεγάλης διάρκειας εργασία για την παραγωγή αποτελέσματος που αξιολογείται από τα μέλη της ομάδας

13 – ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ – ΕΠΙΜΟΡΦΩΤΙΚΕΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ

14 – ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΜΕ ΕΙΔΙΚΟΥΣ ΣΧΕΤΙΚΟΥΣ ΜΕ ΤΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ


ΜΕΡΟΣ ΙΙ. Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΘΟΔΟΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Α. ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Ο Χριστός είναι ο Σωτήρας από την αμαρτία, τον θάνατο και τον διάβολο. Διότι είναι Θεάνθρωπος, ο σαρκωμένος Θεός Λόγος, το ενανθρωπήσαν δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος

Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Τόσο ο Χριστός όσο και οι Απόστολοι αποκαλούν «Λόγο του Θεού» τη διδασκαλία του Θεανθρώπου, όπως διακηρύχθηκε από την αποκάλυψη της Καινής Διαθήκης

Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
-        Ο υψηλός, θείος, αναμάρτητος, θαυμαστός και θαυματουργός χαρακτήρας της διδασκαλίας του Χριστού προέρχεται από τον υψηλό, θείο, αναμάρτητο, θαυμαστό και θαυματουργό χαρακτήρα του θεανθρώπινου προσώπου του.
-        Η διδασκαλία του Χριστού είναι σωτηριώδης. Διότι είναι θεανθρώπινη.
-        Ο Θεός Λόγος αποκάλυψε τον Θεό στους ανθρώπους μέσω του λόγου, στο μέτρο που οι ανθρώπινες λέξεις μπορούν να διατυπώσουν τον Αδιατύπωτο, κα να κατανοήσουν τον Ακατανόητο.
-        Ό,τι είναι αναγκαίο για τη σωτηρία αυτού του κόσμου, και για τους ανθρώπους στον κόσμο, ο Σωτήρας το είπε στη διδασκαλία του, δίνοντας απάντησε σε κάθε ερώτηση.

ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Το περιεχόμενο της διδδασκαλίας του Χριστού είναι το θαυμάσιο θεανθρώπινο πρόσωπο Χριστού μεταφρασμένο σε ανθρώπινα λόγια, όσο είναι δυνατόν να μεταφραστεί εκείνος που δεν μπορεί να μεταφραστεί, και να εκφραστεί εκείνος που δεν μπορεί να εκφραστεί.

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΙΩΝΙΟ ΚΑΙ ΠΑΝ-ΤΕΛΕΙΟ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
-        Τα λόγια του Χριστού είναι γεμάτα από Θεό, γεμάτα από θεία αλήθεια, θεία δικαιοσύνη (= αγιότητα), θεία αιωνιότητα.
-        Εκείνος που τα ακούει, ακούει τον Θεό. Διότι είναι αμέσως και καθόλα τα λόγια του Θεού.
-        Στα λόγια του Χριστού περιέχεται ό,τι το θείο κατέχει ο Θεός, και ό,τι πρέπει να λεχθεί στην ανθρώπινη φύση.
-        Όλα τα λόγια τα οποία ο Θεός έχει απευθύνει στους ανθρώπους προέρχονται από τον Αιώνιο Λόγο του Θεού, του Θεού Λόγου, του Μοναδικού Υιού του Θεού Πατέρα. Όλα προέρχονται από αυτόν τον μοναδικό Λόγο και όλα επιστρέφουν σε Αυτόν. Διότι Αυτός ζωοποιεί για την αιώνια ζωή και για την αιώνια αλήθεια.
-        Κάθε λόγος του Θεού είναι πλήρης της αληθείας του Θεού, αυτής της θείας και αιώνιας, η οποία, όταν εισέρχεται στην ψυχή, εισάγει εκεί το Θείο Φως και την αγιάζει για όλη την αιωνιότητα. Διότι η Ομολογία των Ακριβών Δογμάτων για τον Θεό αγιάζει την ψυχή.
-        Καθώς η δύναμη στα λόγια του Χριστού είναι ζώσα και δίνεται από τη Θεία Χάρη, ο Λόγος του Θεού ενεργεί στον άνθρωπο ως μια δύναμη θαυματουργή και ζωοποιός, αν τουλάχιστον ο άνθρωπος τη ακούει με πίστη και την προσλαμβάνει με πίστη. Είναι αυτή η δύναμη για την οποία ομιλεί ο Άγιος Φιλόσοφος Ιουστίνος, όταν λέγει : Οι διδασκαλίες του Σωτήρα ήταν σύντομες και συνοπτικές, διότι δεν ήταν σοφιστής, αλλά ο λόγος του ήταν δύναμη του Θεού.
-        Σε κάθε λόγο του Σωτήρα, υπάρχει δύναμη θαυματουργή. Ο λόγος Του θεραπεύει τις σωματικές και ψυχικές ασθένειες.
-        Από κάθε λόγο του Χριστού του μόνου Αναμάρτητου, απορρέει μια δύναμη που καθαρίζει κάθε αμαρτία.
-        Όταν ο άνθρωπος ακούει το λόγια του Θεού, μαθαίνει την αθανασία και την αιωνιότητα.
-        Επειδή κάθε λόγος του Κυρίου εμπεριέχει τον Λόγο του Θεού, του Θεού Λόγου, έχει τη δύναμη να γεννά πνευματικά και να αναγεννά τους ανθρώπους. Γεννώμενος από αυτόν, ο άνθρωπος γεννάται από την Αλήθεια.
-        Όλα τα λόγια του Σωτήρα συνιστούν τον σπόρο της Θείας Αληθείας, κατά την παραβολή του Σπορέα.
-        Επειδή τα λόγια του Θεανθρώπου περιέχουν όλη τη Θεία Αλήθεια και όλη τη Θεία Σοφία, η στάση του ανθρώπου έναντί τους αποκαλύπτει αυτό που είναι τούτος ο άνθρωπος : Είτε σοφός είτε άσοφος έναντι του ιδίου του Σωτήρα Χριστού. Οι σοφοί είναι εκείνοι που ακούουν τα λόγια Του και τα τηρούν. Οι άσοφοι είναι εκείνοι που ακούουν τα λόγια Του, αλλά δεν τα τηρούν.
-        Από κάθε άνθρωπο ο Δικαιοκρίτης Χριστός, την ημέρα της Κρίσεως, θα απαιτήσει την απόδοση λογαριασμού για ό,τι έκανε με τα λόγια του Θεού, αν τα άκουσε και τα τήρησε, ή αν τα απέρριψε και τα αποκήρυξε.

Β. Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΕΚΕΙΝΟΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ

Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
- Ο τελικός σκοπός του έργου και της διδασκαλίας του Θεανθρώπου Χριστού είναι ο άνθρωπος να γίνει Χριστός κατά χάρη. Ως εκ τούτου, ο Θεάνθρωπος ήρθε για να θεανθρωπίσει τον άνθρωπο μέσω Αυτού του Ιδίου του Προσώπου Του και μέσω της διδασκαλίας του, για να τον αναδημιουργήσει κατ’ εικόνα του Θεού, να τον χριστοποιήσει.
- Η διαδικασία της σωτηρίας του ανθρώπου δεν είναι τίποτε άλλο παρά η διαδικασία της συν-ενσαρκώσεως του ανθρώπου εν Χριστώ Ιησού, μια διαδικασία με την οποία μπορεί να ζήσει την θεανθρώπινη ζωή Εκείνου ως δική του.
-Καθότι Θεάνθρωπος, ο Κύριος είναι ο Κάτοχος και ο Διδάσκαλος όλων των Θείων Αληθειών. Καθότι αληθής άνθρωπος, έχει καταστήσει τις Θείες Αλήθειες προσβάσιμες, με τη διδασκαλία Του, στους ανθρώπους όλων των εποχών, όλων των χρωμάτων, όλων των τάξεων, όλων των γενεών.
- Στο Θεανθρώπινο Πρόσωπο του Σωτήρα και στη Θεανθρώπινη Διδασκαλία Του έχουν παρασχεθεί όλα τα αναγκαία μέσα στους ανθρώπους, για να μπορούν να ελευθερωθούν, δηλαδή για να μπορούν να σωθούν από την αμαρτία, από τον θάνατο και από τον διάβολο, με τη θεοποίηση, με την χριστοποίηση και με τη τριαδοποίησή του.

ΟΙ ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΣΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ
-        Στον Θεάνθρωπο μας έχει δοθεί ένας άνθρωπος ιδεωδώς τέλειος και τελείως ιδεώδης, παράδειγμα και πρότυπο για όλους τους ανθρώπους όλων των εποχών, όλων των χρωμάτων, όλων των τάξεων, όλων των γενεών.
-        Αυτό που μας δόθηκε εν Αυτώ ως ζωή και ως πραγματικότητα, μας έχει δοθεί  προς τον σκοπό να γίνει η ζωή μας, η πραγματικότητά μας. Με τη Σάρκωσή Του, με το Βάπτισμά Του, με τη Μεταμόρφωσή Του, με το Πάθος Του, με την Ανάστασή Του, με την Ανάληψή Του, ο Θεάνθρωπος έχει δώσει στους ανθρώπους τη δύναμή Του και τη διδασκαλία Του, προκειμένου να μεταμορφωθεί από τον Θεό, προκειμένου να αναστηθεί από τον Θεό, προκειμένου να αναληφθεί από τον Θεό.
-        Μόνον ο Θεάνθρωπος μπορεί να είναι Τέλειος Διδάσκαλος μιας τέλειας διδασκαλίας. Έχει δώσει τη μαρτυρία του γι’ αυτήν την τέλεια διδασκαλία, την επικύρωσε και την διακήρυξε με την τέλεια ζωή Του. Ως προς τούτο, τίποτε δεν μπορεί να συγκριθεί με Εκείνον: Είναι Ανυπέρβλητος και Ασύγκριτος.
-        Ένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι τέλειος δάσκαλος, αν δεν είναι και Θεός, προκειμένου να μπορεί να επιβάλει στους ανθρώπους, με ουράνια εξουσία, την ανάγκη της υπακοής.
-        Ομοίως, ο Θεός δεν μπορεί να είναι τέλειος δάσκαλος, αν δεν έχει ενδυθεί σάρκα θνητή, προκειμένου, επικυρώνοντας τη διδασκαλία Του με τις πράξεις Του, να μπορεί έτσι να πείσει τον άλλο για την ανάγκη της υπακοής.
-        Από τούτο προκύπτει σαφώς ότι εκείνος που είναι οδηγός για τη Ζωή και δάσκαλος για τη Δικαιοσύνη, πρέπει να έχει σώμα. Η διδασκαλία του δεν μπορεί να είναι τέλεια παρά μόνο αν ριζώνει και θεμελιώνεται και έχει καταστεί εδραία και επικυρωμένη μεταξύ των ανθρώπων. Πρέπει ο ίδιος να υποφέρει τις αδυναμίες της σάρκας, για να αποδείξει εν εαυτώ τις αρετές τις οποίες διδάσκει. Επίσης, πρέπει να υποβληθεί και στο πάθος και στον θάνατο, εφόσον το κουράγιο πρέπει να ασκηθεί στον θάνατο και στο πάθος.
-        Αυτό που ο σαρκωμένος Θεός Λόγος έκανε με τη ζωή Του, το κοινοποιούσε και το εξηγούσε με τη διδασκαλία Του.
-        Ο Κύριος τίποτε δεν δίδασκε στους ανθρώπους που να μην το είχε πραγματοποιήσει Αυτός ο Ίδιος.
-        Ο Κύριος έχει διασαφήσει, εξηγήσει και καταστήσει δυνατή όλη τη διδασκαλία Του για τη σωτηρία του ανθρώπου μέσω της αναγέννησης, με τη Μεταμόρφωση, το Πάθος, την Ανάσταση και την Ανάληψή Του.
-        Όλη τη διδασκαλία του Θεανθρώπου διασαφηνίζεται, επαληθεύεται, βεβαιώνεται με τη ζωή του Θεανθρώπου, και λαμβάνει από εκείνη τη μαρτυρία.
-        Η ζωή και η διδασκαλία του Θεανθρώπου είναι στην πραγματικότητα δύο πλευρές ενός και του ιδίου Προσώπου, μιας και της ίδιας πραγματικότητας, ενός και του ιδίου σχεδίου. Πραγματοποιούνται και εξηγούνται αμοιβαία. Δεν μπορούν καθόλου να χωριστούν, αν τουλάχιστον κάποιος δεν επιθυμεί να τις παραμορφώσει ή να τις υποτιμήσει. Διότι χωρίς Αυτόν, τον Σαρκωθέντα Θεόν, η διδασκαλία του Θεανθρώπου είναι ακατανόητη και ουτοπική.
-        Ο Θεάνθρωπος διδάσκει τη με ζωή Του, με τη  Γέννησή Του, με το Βάπτισμά Του, με τη Μεταμόρφωσή Του, με το Πάθος Του, με το Θάνατό Του πάνω στον Σταυρό, με την Κάθοδό Του στον Άδη, με την Ανάστασή Του, με την Ανάληψή Του, δηλαδή με τα Ποιητικά της Σωτηρίας μας Αίτια, καθώς και με τη διδασκαλία Του.
-        Όλα αυτά συνιστούν τη μοναδική και αδιαίρετη Θεανθρώπινη Διδασκαλία Του.
-        Τόσο με την Θεανθρώπινη ζωή Του όσο και με τη Θεανθρώπινη διδασκαλία Του, ο Θεάνθρωπος ομολογεί ένα και μοναδικό Ευαγγέλιο της Σωτηρίας.
-        Διδάσκει όχι μόνον αυτό που λέγει, αλλά και αυτό που κάνει, αυτό που ζει, αυτό του κατέχει.
-        Διδάσκει ένα, μοναδικό και το ίδιο πράγμα : Να σώσει τον άνθρωπο από την αμαρτία, από τον θάνατο και από τον διάβολο, αγιάζοντάς τον, θεώνοντάς τον, χριστοποιώντας τον, θεανθρωποιώντας τον μέσω του Θεανθρώπινου Εαυτού Του.
-        Χωριζόμενη από το Θείο Πρόσωπό Του, η διδασκαλία Του δεν σώζει.
-        Η θεία δύναμη του Προσώπου του Θεανθρώπου σώζει : Η Θεία Χάρη, με την οποία πραγματώνεται η διδασκαλία του Θεανθρώπου.
-        Η διδασκαλία του Θεανθρώπου είναι σωτηριώδης, επειδή αποτελεί συστατικό μέρος του προσώπου του Θεανθρώπου, δηλαδή της Προσωπικότητας του Ιησού (= Σωτήρα).
-        Οι αλήθειες της διδασκαλίας του Χριστού είναι σωτηριώδεις. Διότι ο Χριστός είναι ο Ίδιος η Αλήθεια, καθότι Θεανθρώπινο Πρόσωπο.
-        Τα λόγια του Σωτήρα είναι Πνεύμα και Ζωή μόνον με τη δύναμη του Θεανθρωπίνου Προσώπου Του. Χωρισμένα από τούτο το Ζωοποιό Πρόσωπο, αυτά τα λόγια δεν έχουν πλέον αυτήν την μυστηριώδη δύναμη της σωτηρίας.
-        Η ευαγγελική διδασκαλία λαμβάνει τη σωτηριώδη δύναμη της από τον Χριστό ως Σωτήρα, καθότι Θεάνθρωπος Σταυρωμένος, Αναστημένος και Αναληφθείς στον Ουρανό.
-        Τα λόγια Του σώζουν. Διότι είναι λόγια του Θεού.
-        Το ίδιο ισχύει και για κάθε άλλο μέρος της διδασκαλίας Του.
-        Με μια φράση, η διδασκαλία Του είναι Ζωοποιός και Σωτηριώδης, επειδή είναι Θεός, είναι Θεάνθρωπος.
-        Καμία λέξη του Σωτήρα δεν στερείται σημασίας για τη σωτηρία του κόσμου, για κάθε ανθρώπινη ύπαρξη.
-        Στη διδασκαλία Του καθετί έχει πολύ μεγάλη σημασία.
-        Τίποτε δεν μπορεί να προστεθεί, τίποτε δεν μπορεί να αφαιρεθεί, χωρίς να βλάψει την Θεανθρώπινη Οικονομία της Σωτηρίας του ανθρώπου. Διότι όλα σε αυτήν συνιστούν ένα σωτηριώδες σύνολο : Η Θεανθρώπινη Διδασκαλία, η οποία αποβλέπει στη σωτηρία του ανθρώπου από την αμαρτία, τον θάνατο και το διάβολο, μέχρι την ταυτοποίηση με τον Θεάνθρωπο στη ζωή και στον σκοπό της ζωής.
-        Γι’ αυτό το λόγο οι Άγιοι Πατέρες αποκαλούν «προστάγματα σωτηρίας» όλη τη διδασκαλία του Θεανθρώπου.
-        Το έργο της σωτηρίας δεν είναι τίποτε άλλο παρά το έργο της θεώσεως του ανθρώπου, της θεανθρωποποιήσεώς του, με τη βίωση του Προσώπου και του Έργου του Θεανθρώπου Χριστού, καθώς και της Διδασκαλίας Του, ως περιεχομένου όλη της ζωής του.
-        Η βίωση αυτή παραχωρείται στον άνθρωπο με την εκούσια απόκτηση των ευαγγελικών αρετών, για τις οποίες ο Αναμάρτητος Κύριος έχει δώσει απλανή διδασκαλία.

ΣΕ ΠΟΙΕΣ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΥΣ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟΥΝ ΟΙ ΤΥΠΟΙ ΔΙΔΑΚΤΙΚΩΝ ΜΕΘΟΔΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΕΣ ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ;
-        Σε όλους τους τύπους διδακτικών μεθόδων, δηλαδή 1) εκείνων που επικεντρώνονται στον δάσκαλο (π.χ. ομιλίες στους μαθητές ή στα πλήθη), 2) εκείνων που επικεντρώνονται στον μαθητή (συνομιλίες με επιμέρους άτομα, π.χ. με τον Νικόδημο τον κρυφό μαθητή ή με την Σαμαρείτιδα), 3) εκείνων που εστιάζονται στο περιεχόμενο του Ευαγγελίου της Σωτηρίας (ομιλίες, συνομιλίες ή επιδείξεις για το Θεανθρώπινο Πρόσωπό Του και το Έργο Του) και 4) στις διαδραστικές / συμμετοχικές μεθόδους (αποστολή των μαθητών για διδασκαλία σε πόλεις και χωριά της Ιουδαίας, αποστολή αποστολή των μαθητών να προετοιμάσουν το Μυστικό Δείπνο).
-        Στη μέθοδο της διαλέξεως. Διότι ο Χριστός έκανε προφορικές παρουσιάσεις γνώσεων των θείων αληθειών στους μαθητές ή / και στους ακροατές του. Η μέθοδος της διάλεξης την οποία χρησιμοποίησε ο Χριστός διαφέρει από τη σύγχρονη μέθοδο της διάλεξης. Διότι ο Χριστός αναπτύσσει τα θέματα των διαλέξεών Του έχοντας Θεανθρώπινη Αυθεντία, ενώ στη σύγχρονη μέθοδοι της διάλεξης οι εκπαιδευτές – άνθρωποι στερούνται αυτής της ιδιότητας, η οποία αποτελεί ειδοποιό διαφορά.
-        Στη μέθοδο του διαλόγου. Διότι ο Χριστός χρησιμοποίησε, στις συζητήσεις Του, διάφορες μορφές του διαλόγου, ελεύθερο διάλογο, διάλογο κατευθυνόμενο από τον Ίδιο, ερωτήσεις – απαντήσεις. Οι διάφορες μορφές του διαλόγου τις οποίες χρησιμοποίησε ο Χριστός, εφαρμόστηκαν σαφώς στο πλαίσιο της Θεανθρώπινης Αυθεντίας του Χριστού. Όμως, ακόμη και διάλογος ο κατευθυνόμενος από τον εκπαιδευτή της σωκρατικής μεθόδου δεν προϋποθέτει οποιαδήποτε αυθεντία του εκπαιδευτή στο πλαίσιο της μαθητοκεντρικής αγωγής της σύγχρονης εποχής.
-        Στη μέθοδο της επιδείξεως. Διότι ο Χριστός δεν δίδασκε μόνο με τη διδασκαλία Του, αλλά και με τη Ζωή Του και το Έργο Του, το συνιστάμενο στα ποιητικά της σωτηρίας μας αίτια, Γέννηση, Πάθος, εις Άδου Κάθοδος, Ανάσταση, Ανάληψη. Η μέθοδος της επίδειξης την οποία χρησιμοποίησε ο Χριστός διαφέρει από τη σύγχρονη μέθοδο της επίδειξης. Διότι, κατ΄αυτήν, ο Χριστός Αυτο-Επιδεικνύεται ως πρότυπο αναγεννημένου προσώπου και ως επαλήθευση της διδασκαλίας Του με τη ζωή Του και με τα ποιητικά της σωτηρίας μας αίτια, και μάλιστα με το Πάθος και την Ανάστασή Του, εκπληρώνοντας το Τριαδικό Σχέδιο της Θείας Οικονομίας της Σωτηρίας. Αντιθέτως, η σύγχρονη μέθοδος της επίδειξης δεν αφορά γνώσεις αλλά δεξιότητες, οι οποίες είναι ξένες προς τον εκπαιδευτή ή τους εκπαιδευόμενους. Δηλαδή αφορά τη σχεδιασμένη εκτέλεση μιας επαγγελματικής δεξιότητας, επιστημονικής αρχής ή πειράματος από τον εκπαιδευτή μόνο του, από τους εκπαιδευόμενους ή από τη συνεργασία εκπαιδευτή και εκπαιδευόμενων.
-        Στις λοιπές μεθόδους διδασκαλίας [π.χ. 1) στις μεθόδους ανάθεσης μελέτης και της προγραμματισμένης μελέτης – επί παραδείγματι «ερευνάτε τα Γραφάς ότι αυταί μαρτυρούσιν περί Εμού», 2) στη μέθοδο του φροντιστηρίου – συζήτηση με τον Νικόδημο τον κρυφό μαθητή, συζήτηση με τον πλούσιο νέο, 3) στη μέθοδο του φροντιστηρίου – επί παραδείγματι, ερμηνείες στον κύκλο των μαθητών των παραβολών, 4) στη μέθοδο του σχεδίου – το project της Θείας Οικονομίας και αξιολόγησή του από τους μαθητές, επί παραδείγματι «τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι είναι;», κλπ.].
-        ΟΧΙ, όμως, στη σύγχρονη μέθοδο του καταιγισμού ιδεών (brainstorming), διότι δεν μπορεί να εξισώνεται η θεία διδασκαλία του Χριστού με ορθολογιστικές ιδέες ανθρώπων, στις οποίες μάλιστα δίνεται ίση πίστη, επί παραδείγματι η αποδοκιμασία από τον Χριστό των ραββινικών ταλμουδικών διδασκαλιών και η προτροπή της τήρησης μόνον του Μωσαϊκού Νόμου στους Ιουδαίους της εποχής Του.
-        ΟΧΙ, όμως, στη σύγχρονη διδακτική μέθοδο της κριτικής διδασκαλίας και του κριτικού στοχασμού. Διότι αυτή η σύγχρονη μέθοδος αποσκοπεί, μεταξύ άλλων, να γκρεμίσει την Θεία Αυθεντία του Σωτήρα Χριστού, δεδομένου ότι είναι αγωγή αμφισβήτησης και άρσης της εμπιστοσύνης προς κάθε δεδομένη γνώση, στάση και αξία.


ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ



Η διδασκαλία του Χριστού και οι μέθοδοι διδασκαλίας του πρέπει να διακριθούν τόσο από τη διδασκαλία των ποιμένων και των θεολόγων και τις μεθόδους διδασκαλίας τους, όσο και από την κοσμική διδασκαλία και τις μεθόδους διδασκαλίας της.



Ο Χριστός διαθέτει Θεανθρώπινη Αυθεντία, την οποία δεν διαθέτουν ούτε οι ποιμένες και θεολόγοι ούτε οι κοσμικοί εκπαιδευτές.



Ο Χριστός διδάσκει όχι μόνο με τη διδασκαλία Του, αλλά και με τη ζωή και το έργο Του, δηλ. και με τα ποιητικά της σωτηρίας μας αίτια (Γέννηση, Βάπτιση, Μεταμόρφωση, Πάθος, Ανάσταση, Ανάληψη, προσδοκώμενη Δευτέρα Παρουσία). Αντιθέτως, η διδασκαλία τόσο των ποιμένων και θεολόγων, πλην των θεωμένων ή, έστω, των φωτισμένων, είναι διαφορετική από το πρόσωπό τους και τη βίωση της εν Χριστώ ζωής. Πολύ περισσότερο είναι διαφορετική από το πρόσωπο των εκπαιδευτών και τη βίωση εκ μέρους τους της εν Χριστώ ζωής, όταν αυτοί δεν διδάσκουν στους εκπαιδευόμενους την αντανάκλαση στο σύμπαν και στον άνθρωπο των ακτίστων ενεργειών του Αγίου Τριαδικού Θεού, δηλ. της Απειρίας Του, της Παντοδυναμίας Του και της Αγάπης Του.



Οι μέθοδοι διδασκαλίας του Χριστού δεν ταυτίζονται με τις ανθρώπινες διδακτικές μεθόδους, ακόμη και των ποιμένων και των θεολόγων, αλλά μόνον προσομοιάζουν.     



Οι διδακτικές μέθοδοι των ποιμένων και των θεολόγων πρέπει να μιμούνται, με τις ανάλογες προσαρμογές, τις διδακτικές μεθόδους του Χριστού, λόγω της διαφοράς της ποιότητας του Μοναδικού Διδασκάλου και Καθηγητή («υμείς δε μη κληθήτε ραββί, εις γαρ υμών εστιν ο διδάσκαλος, ο Χριστός… μηδέ κληθήτε καθηγηταί, εις γαρ υμών εστιν ο καθηγητής, ο Χριστός», Ματθ. 12, 8 και 10).



Η ανάλογη μίμηση των διδακτικών μεθόδων του Χριστού από τους ποιμένες και τους θεολόγους της Εκκλησίας αφορά

1      - Τη διδασκαλία μέσα στην Εκκλησία (λειτουργική και κατηχητική) : όπου υιοθετείται από τους ποιμένες και τους θεολόγους η μεταπατερική ή αντιπατερική θεολογία, με σκοπό την αποδόμηση της Ορθόδοξης θεολογίας, στο πλαίσιο της οποίας αποδόμησης περιθωριοποιείται η Ορθόδοξη Δογματική του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς και προωθούνται αποδομητικές δογματικές,

2      - Το μάθημα των θρησκευτικών : η νέα μορφή του οποίου, στην Ελλάδα, της διαθρησκειακής πνευματικότητας αποτελεί εφαρμογή της ασυμβίβαστης με τη διδασκαλία του Χριστού διδακτικής μεθόδου της κριτικής διδασκαλίας και του κριτικού στοχασμού, η οποία αμφισβητεί την Θεία Αυθεντία του Θεανθρώπου Χριστού, εξισώνοντάς τον σατανικά με τους λεγόμενους μύστες της ανθρωπότητας, δηλ. τους ιδρυτές επινοημένων από ανθρώπους θρησκειών

3      - Τον διάλογο μεταξύ των Ορθόδοξων Αυτοκέφαλων Εκκλησιών και της διορθόδοξες αποφάσεις σε συνοδικό επίπεδο : επί παραδείγματι, η λεγόμενη Σύνοδος της Κρήτης, για την σύγκληση της οποίας, ως Πανορθόδοξης, είχε επίσημα διαφωνήσει ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς [βλ. 1) την Έκθεση επί του θέματος της «Πανορθοδόξου Συνόδου» υποβληθείσα προς την Ιεράν Σύνοδον της εν Σερβία Εκκλησίας το 1971 (βλ. Θεοδρομία 18 (2016) 20-32, και 2) το Υπόμνημα του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς προς την Ιεράν Σύνοδον της Εκκλησίας της Σερβίας του 1978 (εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος, αριθ. φυλλ. 303 και 304 του 1978)],

4      - Τον διάλογο της Εκκλησίας με την Κοινωνία και τον κόσμο εν γένει : όπου επικρατεί η διδακτική μέθοδος του καταιγισμού ιδεών, κατά την οποία σε όλες τις ιδέες δίνεται ίση πίστη, με αποτέλεσμα η Εκκλησία να εκκοσμικεύεται ακολουθώντας τον δαιμονικό διάλογο της θέσης, της αντίθεσης και της σύνθεσης σε διάφορα κοινωνικά ζητήματα με πνευματική διάσταση,

5      - Τον διάλογο της Εκκλησίας με τη σύγχρονη επιστήμη : όπου, στο πλαίσιο της εκκοσμίκευσης της Εκκλησίας, δεν αποκρούονται οι προεπιστημονικές κακόδοξες θεωρίες (π.χ. της εξέλιξης του ανθρώπου από τον πίθηκο, ή του ερμαφρόδιτου ή ανδρόγυνου ατόμου και όχι της δημιουργίας του άνδρα και της γυναίκας

6      - Τους διαλόγους των Ορθόδοξων Αυτοκέφαλων Εκκλησιών με τους Ετεροδόξους και Ετεροθρήσκους : στους οποίους επικρατεί η διδακτική μέθοδος του καταιγισμού ιδεών,   κατά την οποία σε όλες τις ιδέες δίνεται ίση πίστη, με αποτέλεσμα να διεξάγονται οι διάλογοι αυτοί στη βάση της ισότητας της Ορθόδοξης θεολογίας με τις ετερόδοξες ή ετερόθρησκες θεολογίες, πράγμα το οποίο οδήγησε τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς να διακόψει πλήρως την εκκλησιαστική κοινωνία του με την αρμόδια εκκλησιαστική αρχή, όταν αυτή αποδέχθηκε να λειτουργήσει μέσα στο λεγόμενο Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών, το οποίο η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι απλώς μια «εκκλησιαστική κοινότητα» της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας  (βλ. την εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος, αριθ. φυλλ. 144, 15-7-1971).                                              

3 σχόλια:

  1. Ὅλα ὡραῖα, σωστά, καλὰ ἀπὸ τὸν ἐκλεκτὸ καθηγητή, ὅμως, ὅπως ὁ ἴδιος ἐπισημαίνει, ἡ ἀπαρίθμησι καὶ παράθεσι τῶν μεθόδων διδασκαλίας ποὺ καλώς ἐπιχειρεῖ, εἶναι κατὰ τὴν ἀνθρωπίνη ταξινόμησι. Τέλειος διδάσκαλος, ὁ τελειότατος καὶ ὡς πρὸς τίς μεθόδους διδασκαλίας εἶναι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. ΑΛΛΑ ... ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ. ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ, Θεάνθρωπος. Ποῖος θὰ μποροῦσε νὰ γεννηθῇ ἐκ παρθένου ὑπερφυσικῶς ἄνευ σπέρματος ἀνδρός, νὰ προφητευθῇ πρὸ αἰώνων ἡ γέννησή Του καὶ νὰ προσδοκᾶται, νὰ ἐμφανισθῇ ὑπερφυσικῶς ἀστὴρ ποὺ νὰ καθοδηγήση προσλυνητές, νὰ προφητευθῇ ὡς Σωτήρας ἐκ δευτέρου στὸν Ναὸ, νὰ θαυματουργήση, νά... νά... Ποῖος θὰ μποροῦσε νὰ προσέλθῃ ἵνα σταυρωθῇ ἑκουσίως, νὰ συγχωρἐσῃ τοὺς δολοφόνους Του, νὰ Ἀναστηθῇ, νἀ ἐμφανιστῇ ἐνώπιον πολλῶν καὶ πολλές φορές, νὰ διδάξῃ Ἀναστάς, νὰ Ἀναληφθῇ, νὰ διδάξῃ τοὺς μαθητὰς πέμποντας διὰ τοῦ Πατρὸς (ἕν ἐσμέν) τὸν Παράκλητον, νὰ διδάξῃ ἐκτάκτως δι’ ἀποκαλύψεων τοὺς μαθητάς (Ἀποκάλυψις Ἰωάννου, ἀπ. Παῦλος). Ἀλλά, τὶ ἐδίδαξε! ΤΗΝ ΠΙΣΤΙ ΚΑΙ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν υφίσταται στην Ορθοδοξία η έννοια "αποκαλυπτικός" θεολόγος, εάν με αυτήν εννοείται ότι μετά Χριστόν και μετά τους Αποστόλους ο Θεός έστειλε σε κάποιον θεολόγο (ή γέροντα ή οιονδήποτε) θεόπνευστες αποκαλύψεις οι οποίες να αποτελέσουν πηγή θεολογικών γνώσεων ή δογμάτων. Ούτε διεκδικούσε κάτι τέτοιο ο μακαριστός ευρυμαθής, μελετηρός, ταπεινός και πιστότατος Ορθόδοξος ομολογητής π. Ιουστίνος Πόποβιτς, και εάν βεβαίως κάποιος ή κάποια έχει κάποια "αποκάλυψη" από τον Θεό ας την κρατήσει για τον εαυτό του, οι δε άλλοι και οφείλουμε να αμφιβάλλουμε και δεν πρέπει να την ενσωματώσουμε στη θεολογία της Ορθοδοξίας διότι αυτή την πρακτική μας έδωσαν οι σωστοί Πατέρες και διδάσκαλοι, όπως ο ιερός Χρυσόστομος αλλά και οι Οικουμενικές Σύνοδοι, όπου κανένας δεν τόλμησε να εκφέρει γνώμη εξ οράματος ή αποκαλύψεως αλλά εκ της διά πίστεως σωστής ερμηνείας των αγίων Γραφών, και εκεί έγκειται η θεία φώτιση του Παρακλήτου, που οδηγεί την Εκκλησία και όχι μεμονωμένα άτομα εις πάσαν την Αλήθειαν. Η θεία φώτιση της Ορθοδόξου ερμηνείας της Αγίας Γραφής, η οποία δόξα τω Θεώ ερμηνεύθηκε αρκούντως επί 20 αιώνες. Είναι στην επιλογή μας αν θα αποδεχτούμε την ερμηνεία από τους Πατέρες τύπου Χρυσοστόμου και Ιουστίνου Πόποβιτς ή Αυγουστίνου Καντιώτη που έλιωσαν τα ενδύματά τους στη μελέτη των Γραφών ή θα βασίσουμε την θεολογία σε οράματα και "αποκαλύψεις" οραματιστών και οραματιστριών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αυτά που γράφεις είναι αυτονόητα! και δεν διαφωνεί και ο συγγραφέας στην ανάρτηση

      Διαγραφή

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου