Δευτέρα, 16 Μαΐου 2016




Οι Mυροφορες, ραδιοφωνικη ομιλια του 1996. (Απομαγνητοφώνηση).  






Θα ακολουθησουν Σημαντικες σημειωσεις του ευγενικου αδελφου που κοπιασε και παλι και απομαγνητοφωνησε την ομιλια, τον οποιο και παλι θερμοτατα ευχαριστουμε.



Φίλοι ακροατές, θα πάμε και πάλι σήμερα στο κλίμα των ημερών εκείνων, σε ορισμένα σημεία και σε ορισμένα περιστατικά.  Ακόμα θα πούμε και για τα δώρα της Αναστάσεως του Χριστού. Τα αποκλειστικά και πρωτότυπα δώρα της Αναστάσεως του Χριστού.

Θα μου πείτε: «πάλι για την Ανάσταση θα πούμε;» !

• Μα, υπάρχει προσφιλέστερο θέμα από το θέμα της Αναστάσεως; Πλούτος άφθονος βγαίνει από τον κενόν τάφον του αναστάντος Χριστού! Είναι το μεγαλύτερο Γεγονός, και το μεγαλύτερο θαύμα της Πίστεώς μας. Είναι το χαρμοσυνότερο, το ενδοξότερο, το σπουδαιότερο, το σημαντικότερο Γεγονός, αποτελεί το μεγαλύτερο θέμα και το μεγαλύτερο και το θελκτικότερο υπερθέαμα της Ορθοδόξου Πίστεως και της Ορθοδόξου ζωής: Η Ανάσταση μου έλυσε το πρόβλημα του θανάτου,  άρα μου έλυσε όλα τα προβλήματά μου! Δεν υπάρχει πλέον το αίνιγμα, δεν υπάρχει πλέον το άγνωστο, περπατώ και βαδίζω πάνω στα ίχνη του αναστημένου Χριστού , πατώ σε γερό και σε στερεό έδαφος.

• Είπαμε ότι κανένας από τους μαθητάς και από τις μαθήτριες του Χριστού δεν πίστευε στην Ανάσταση του Χριστού! Η έλλειψη κάθε ελπίδας είχε φάει τα σωθικά τους.  Δεν περίμεναν πλέον τίποτα, δεν ήλπιζαν σε τίποτα, ο φόβος και η δειλία τους, βρίσκονταν στο ζενίθ, έτρεμαν σύγκορμοι, έχασαν το μπούσουλά τους, έχασαν τα νερά τους και κατακλείστηκαν και κλειδαμπαρώθηκαν στα σπίτια τους απογοητευμένοι κι απελπισμένοι και καταπτοημένοι!

Ενώ όμως έχουμε μπροστά μας αυτό το θλιβερό φαινόμενο των μαθητών και των μαθητριών, και με το Χριστό νεκρό, το σώμα Του κρύο, ακίνητο, όπως κάθε πτώμα, άτρωτο, άφωνο και ανίκανο να υπερασπίσει τον εαυτό του, σώμα στερούμενο ψυχής, καρδιά σταματημένη και στόμα κλειστό, ξαφνικά βγαίνουν απ’ το σπίτι τους που είχαν κατακλειστεί από την προηγούμενη μέρα δύο κρυμμένοι μαθηταί, ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος, και τολμήσαντες ζήτησαν από τον Πιλάτο το σώμα του Ιησού. Νόμιζαν ότι κατ΄αυτόν τον τρόπο, θα έκλειναν το στόμα της συνειδήσεώς τους διότι μέχρι τώρα εσιώπησαν στην κραυγαλέα αδικία και στην βοώσα παρανομία . Αγνοούσαν ότι η παθητική σιωπή, όταν έχουν καθήκον να αντισταθούν ακόμα και με λόγια, ισοδυναμεί με συγκατάθεση και με συνενοχή. Αυτός ο μεταθανάτιος πόνος τους, μειώνει μεν την ευθύνη τους, αλλά δεν την καταργεί!  Ας τ’ ακούσουμε αυτά ΟΛΟΙ μας, φίλοι ακροατές.

• Όταν και όπου, ιδιαίτερα σε θέματα Πίστεως και Δικαιοσύνης, όπως λένε οι Ορθόδοξοι Πατέρες μας στα θεόπνευστα συγγράμματά τους, πρέπει να μιλήσουμε ή να ενεργήσουμε κάτι και δεν το κάμνουμε, τότε συγκατατιθέμεθα στην παρανομία! Δεν είμαστε ανεύθυνοι της παρανομίας αλλά μάλλον γινόμεθα και καθιστάμεθα συνυπεύθυνοι της παρανομίας. Και άρα και άξιοι τιμωρίας μιας εμφανούς και βροντώδους παρανομίας, ιδιαίτερα σε θέματα πνευματικής φύσεως που δεν υπάρχει προσωπικό συμφέρον, αλλά άμυνα και υπερ-άμυνα  των Δικαίων Κυρίου Παντοκράτορος!  Άμυνα και υπερ-άμυνα των Θεσμών και των Αρχών της Πίστεως και της ευσεβείας!  Όταν φίλε μου κλείνεις τα μάτια σου σε μία τραγική πραγματικότητα, όταν βολεύεσαι και αφήνεις τη συνείδησή του να δικαιολογείται με χίλια δυο ευσεβοφανή τερτίπια, τότε «βλασφημείται το Όνομα του Κυρίου εν τοις έθνεσι». Όταν εκλαμβάνεις την Πίστι σαν ένα βολικό εφεύρημα σιωπής και αδράνειας και πλήρους άπνοιας, τότε συμμαχείς και συμπράττεις με το κακό. Όταν ανακαλύπτεις ή χρησιμοποιείς σαν προστατευτική ομπρέλα έναν κληρικό, μια οργάνωση,  ένα μοναστήρι, έναν γέροντα, αγκιστρώνεσαι εκεί και μετά μένεις απαθής θεατής. Τότε, ώ, τότε φίλε μου γίνεσαι κι εσύ συνένοχος  της απλωσιάς των κάθε είδους ερπετών μέχρι και μέσα σ’ αυτά τα Άγια και Ιερά θυσιαστήρια, και γίνεσαι συνένοχος της ασεβείας και των ασεβών. Να είσαι βέβαιος ότι δεν σου προσφέρεται σαν άλλοθι αυτή η απάθειά σου μπροστά στην αιμόφυρτη μάνα και τροφό σου, την Εκκλησία. Έτσι επαναλαμβάνεις εσύ ο ίδιος την δειλία και την σιωπή, την προδοτική δειλία και την προδοτική σιωπή των κεκρυμμένων μαθητών της Ιερουσαλήμ κι έτσι αυξάνεις κι εσύ ο ίδιος το μαρτύριο του θανάτου του Ιησού

• Λέει λοιπόν η σειρά των γεγονότων ότι πήραν οι δύο αυτοί μαθητές αντισηπτικά αρώματα για να αλείψουν τη σώμα του Ιησού. Κι αυτό τί δείχνει; Μα, την έλλειψη της πίστης τους σε ανάσταση! Δεν πίστευαν, ούτε καν διανοούνταν την ανάσταση! Αλλά μέσα τους είχαν διατηρήσει την αγάπη τους προς τον Ιησού, γι΄αυτό και προέβησαν σ΄αυτή την πράξη τους. Αυτή η αγάπη τους, χωρίς την πίστη, ήταν σπουδαία κι ο Ιησούς την άμειψε και τους έδωσε αργότερα με την εμφάνισή Του,  την Πίστη στην Ανάστασή Του. Αποδεικνύεται λοιπόν ότι η αγάπη είναι μεγαλύτερη από την πίστη (σημ. δεν εννοεί την Πίστη), συγκινητικότερη είναι και η αγάπη των γυναικών: Αυτές αφαίρεσαν  από το κεφάλι Του τον εμπαικτικόν ακάνθινον στέφανον, αυτές έβγαλαν τα αγκάθια που έμειναν πάνω στο δέρμα του κεφαλιού Του, αυτές ξέμπλεξαν και έπλεξαν τα μαλλιά της κεφαλής Του που είχαν κολλήσει απ΄ το αίμα και τις πληγές του ακάνθινου στεφάνου. Αυτές έκλεισαν τα ανοιχτά από τον πόνο μάτια του Ιησού, αυτές έπλυναν το σώμα το πνιγμένο στον ιδρώτα της αγωνίας και στη σκόνη του δρόμου προς το Γολγοθά. Ακόμα τρέχει η λύμφη η αιματηρά, το σκοτωμένο αίμα από τα χέρια Του, απ΄ τα πόδια Του, απ’ την πλευρά Του, αυτές το πλένουν και το αλείφουν με μύρο και με δάκρυα, χωρίς φειδώ κι αυτές τις μαύρες τρύπες των χεριών Του και των ποδιών Του αυτές τα περιτύλιξαν με τα μυρωμένα οθόνια  και το κεφάλι Του με το σουδάριον, αυτές βοήθησαν και έθεσαν το λευκό φορτίο, τον Ιησού, μέσα στον τάφο, αφού κύλισαν μαζί με τους δυο μαθητές τον Ιωσήφ και τον Νικόδημο στην θύρα μία μεγάλη πέτρα.  ‘Ω μακάριες γυναίκες! Και υπήρξαν πράγματι ευτυχείς, κυριολεκτικά μακάριες, γιατί απ’ το μυαλό τους δεν έφευγε το πεθαμένο γλυκύτατο πρόσωπο του Ιησού και η γλυκύτατη μορφή του Ιησού μέσα στον τάφο της Γεθσημανή. Θα ήταν εκείνες που πρώτες θα αντίκριζαν τον αναστημένο Ιησού! Αλήθεια, πόσο ένδοξο πρωτείο! Και σκοτίας έτι ούσης μεταβαίνουν στον τάφο του Ιησού. Δεν γνώριζαν αυτές ότι τοποθετήθηκε  φρουρά στο μνήμα και είχε σφραγισθεί! Αν το γνώριζαν δεν θα τολμούσαν να πάνε. Αυτή η άγνοια όμως ήταν οικονομία Θεού! Βλέπετε, στα θεία Σχέδια, η θεία Πρόνοια πλέκεται σοφώς ενώ η ανθρώπινη κακία εμπλέκεται μωρώς! 

 Κι ενώ σκέφτονταν την μετακίνηση του λίθου, που ήθελε τουλάχιστον δύναμη δύο ανδρών, ξαφνικά έγινε σεισμός μέγας που τρομοκράτησε τους φρουρούς του τάφου τόσο ώστε τους ανάγκασε να φύγουν και ν΄αφήσουν αφύλακτο τον τάφο.  Αφού φτάνουν στο μνήμα βλέπουν κάποιον που αστραποβολούσε και έλαμπε!  Πιθανότατα αυτός να τις είπε να μπουν στον ανοικτό πλέον τάφο. Κι ενώ μπήκαν μέσα στον τάφο και είδαν ότι το σώμα του Ιησού έλειπε, σκέφτονταν απορημένες πώς κυλήθηκε ο λίθος και τί να έγινε το σώμα του Ιησού; Ξαφνικά εμφανίστηκαν μπροστά τους δυο άγγελοι και τις ανακοίνωσαν ότι ο ζων Ιησούς ανέστη! Και ταχύ πορευθείσαι να το πουν στους μαθητές Του ότι ούτος ηγέρθη εκ νεκρών! Τις κατέλαβε φόβος, τρόμος, έκστασις αλλά και χαρά.  Τρόμος σωματικός, εξωτερικός, έκστασις εσωτερική, ψυχική, αλλά και χαρά, εσωτερική και εξωτερική.

• Η χαρά είναι το πρώτο δώρο του αναστάντος Χριστού! Η χαρά είναι το αναγκαιότερο αλλά και το απατηλότερο πράγμα. Είναι τόσο απατηλή η χαρά, που, για δέστε: το καπρίτσιο, η φιλαργυρία, το μίσος, η σαρκική αμαρτία και κάθε πάθος είναι ποτισμένα με χαρά. Αλλά η χαρά είναι και τόσο αναγκαία, που αποτελεί την ψυχή της ψυχής μας και την ζωτικότητα της υπάρξεώς μας. Επομένως θα πρέπει να την στερεώσουμε αυτή την χαρά επί ασφαλούς βάσεως και να την πλουτίσουμε αφού είναι τόσο απαραίτητη για τη ζωή μας. Και η στερέωσις κι ο πλουτισμός προέρχονται από την Ανάσταση! Για να στερεωθεί κάθε πράγμα στερεώνεται με ιδιαίτερο τρόπο: η σανίδα στερεώνεται με το καρφί, το ύφασμα στερεώνεται με την κλωστή, η χαρά στερεώνεται με την λογική! Αν ο Χριστός αναστήθηκε εκ νεκρών, η χαρά μας θα είναι στερεωμένη  κατά τον καλύτερον τρόπον, γιατί θα ζούμε και θα πεθάνουμε με την ελπίδα στο Χριστό! Υπάρχει καλύτερη απ’ αυτή την ελπίδα;

• Είπαμε ότι οι μαθηταί είναι ευθείς, ξηροί, αντικειμενικοί, αδιάφοροι, τελείως απαθείς, γνήσιοι και ειλικρινείς ιστορικοί περιγραφείς του Γεγονότος της Αναστάσεως του Χριστού! Άρα, δεν μας απάτησαν για την πραγματικότητα της αναστάσεως του Χριστού. Αλλά εκείνο που προσδίδει το μέγιστον βάρος της έλλειψης και της παραμικράς ιδέας περί απάτης μας, είναι η θυσία τους: Πέθαναν για το Γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού όλοι τους με φρικτόν θάνατον, πλην του Ιωάννου. Ούτε απατήθηκαν όμως! Όπως είπαμε, είναι δυνατόν να απατηθείς από ιδέες και ιδεολογίες, από κοινωνικά φρονήματα και θρησκευτικές πεποιθήσεις, όπου έχουν τον λόγον ο νους και το συναίσθημα. Όμως εδώ οι ιδέες τους ήταν αντίθετες για την Ανάσταση του Χριστού. Εδώ έχουμε ένα συμβάν, γεγονός που δεν συνέβη μία φορά αλλά πολλές φορές και ενώπιον πολλών ανθρώπων, και πρωί, και μεσημέρι, και απόγευμα,  εδώ τον λόγο τον έχουν  τα μάτια και τα αυτιά και τα χέρια και η αυτοψία, η αυτηκοα, η χειραψία, δηλαδή αυτές οι πέντε αισθήσεις. Πρώτα πρώτα οι μυροφόρες Τον είδαν, Τον άκουσαν, Τον ακούμπησαν με τα χέρια τους, μαρτυρούν όχι μια ιδέα αλλά ένα γεγονός. Μετά ακολουθούν τα ίδια και οι μαθητές.

Πώς όμως εμπλουτίζεται η χαρά μας με την Ανάσταση του Χριστού;

• Πριν από την ανάσταση ονόμαζε τους μαθητάς Του φίλους Του. Τώρα τους ονομάζει αδελφούς Του κι εκείνους και εμάς! Πόση χαρά αλήθεια! Έχουμε τα ίδια δικαιώματα, αφού είμεθα αδελφοί Του. Το «φίλοι» ή το «σύντροφοι» είναι πολύ λίγο και πολύ  μικρό μπροστά στο «αδελφοί». Το αδελφοί αποκτά μέγεθος αιώνιο, ενώνει γη και Ουρανό, ενοποιεί το παρόν με το μέλλον,  είμαστε αδέλφια, έχουμε πλέον τον ίδιο Πατέρα, αποκτούμε πλέον την αιώνια υιοθεσία!

• Τί άλλο παίρνουμε από τον αναστάντα Χριστό; Εδώ προσέξτε φίλοι μου: Μα, Αυτός πήρε το ίδιο Του το σώμα! Κι εμείς όταν  αναστηθούμε θα πάρουμε το ίδιο μας το σώμα!  Θα πάρουμε τα χέρια με τα οποία ελεήσαμε, τα μάτια με τα οποία κλάψαμε τις αμαρτίες μας, το στόμα με το οποίο μιλούσαμε τα λόγια του Θεού! Το ακούσατε καλά; Δηλαδή θα αποδώσει τόση δικαιοσύνη ο Θεός που θα φτάνει μέχρι και τα υλικά όργανά της, τα χέρια, τα πόδια, τα μάτια. Ποιος δεν χαίρει μπροστά σ’ αυτή την μεγάλη, την απόλυτη δικαιοσύνη του Θεού;  Μα… εκείνοι που δεν χαίρουν είναι οι αμετανόητοι, οι  άδικοι και οι υποκριτές. Αυτοί θα πρέπει να τρέμουν προ της δικαιοσύνης του Θεού γιατί θα τους κρίνουν τα άδικα πόδια, τα αρπακτικά χέρια, τα αδηφάγα μάτια και το λαίμαργο στόμα τους.

• Τι άλλο εμπλουτίζει τη χαρά μας από την Ανάσταση του Χριστού;   Μη ξεχνάμε ότι θα αφήσουμε το σώμα μας στη γη αλλά και πάλι θα το ξαναπάρουμε. Αυτό σημαίνει ότι σ΄αυτή τη ζωή δεν πρέπει να προσκολλώμεθα στο σώμα μας γιατί κάποτε θα πεθάνει και θα το αποθέσωμε στη γη. Όταν πεθάνουμε να μη απελπιζώμεθα γιατί και πάλι θα αναλάβουμε το σώμα μας! Όλα αυτά δεν δημιουργούν μέσα μας χαρά;

• Άλλος εμπλουτισμός της αναστάσιμης χαράς μας; Μα θα αναστηθούμε με σώματα άφθαρτα, ένδοξα, παντοδύναμα, πνευματικά! Διαβάστε φίλοι μου την πρώτη προς Κορινθίους 15 κεφάλαιο για να δείτε το μεγαλείο της μελλοντικής αναστάσεως των σωμάτων μας.

• Τέλος εμπλουτίζεται  η αναστάσιμη χαρά μας και με το ότι αφού ονομαζόμαστε πλέον  υιοί του Θεού είμαστε πλέον και συγκληρονόμοι της Βασιλείας των Ουρανών. Ιδού ο τέλειος και ο απέραντος πλούτος της χαράς μας.

Όμως φίλοι ακροατές, είπαμε ότι  θα ασχοληθούμε και λίγο ιδιαίτερα σήμερα με την αγία Μαρία την Μαγδαληνή που συκοφαντήθηκε όσο καμμία άλλη γυναίκα. Μα γιατί; Όλοι καταλαβαίνουμε πολύ καλά το γιατί: Χτυπώντας την ηθική υπόσταση της Μαρίας της Μαγδαληνής και πλέκοντας τα ωραία μυθολογήματά τους, χτυπούν την ηθική υπόσταση και το άσπιλο και πανάσπιλο, το ακήρατο και πανακήρατο πρόσωπο του Χριστού μας. Είναι λοιπόν όλοι αυτοί οι άρρωστοι και φρενοβλαβείς,  άνθρωποι; Είναι άνθρωποι ή μετασχηματισμένοι δαίμονες και σατανάδες;

• Ο ευαγγελιστής Ιωάννης στο Ευαγγέλιό του μας περιγράφει ένα πρωτείο, μια πρωτιά της Μαρίας της Μαγδαληνής. Ας το δούμε. Η Μαρία η Μαγδαληνή, πιστή κι αφοσιωμένη μαθήτρια του Ιησού, μεταβαίνει στον τάφο του Ιησού, στέκεται προ του κενού τάφου και κλαίει. Ενώ κλαίει ρίπτει ένα βλέμμα εντός του τάφου και βλέπει δυο αγγέλους να κάθονται στα δύο άκρα του τάφου. Την ερωτούνε οι άγγελοι: «γύναι, τί κλαίεις;». « Κλαίω, τους λέει, γιατί ήραν τον Κύριόν μου και ουκ οίδα πού έθηκαν αυτόν».  Κι ενώ λέγει αυτό, παρατηρεί μια αιφνίδια έκπληξη στα πρόσωπα των αγγέλων, όπως συμπεραίνει και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και στρέφει πίσω να δει, τί  βλέπουν οι άγγελοι και εκπλήσσονται. Ήταν ο Ιησούς τον οποίον οι άγγελοι γνώρισαν γιατί Τον είδαν με τους άϋλους οφθαλμούς τους στη δόξα Του, ενώ η Μαρία δεν τον αναγνώρισε γιατί έπαθε ό,τι έπαθαν και οι πορευόμενοι στους Εμμαούς. Τον εξέλαβε σαν κηπουρό. Την ίδια ερώτηση υποβάλλει και ο Χριστός: «γύναι, τι κλαίς; Ποιον ζητάς;»! Η Μαρία που νόμιζε ότι ήταν ο κηπουρός κι ότι ασφαλώς γνωρίζει που είναι ο νεκρός Κύριός της, χωρίς άλλη εξήγηση τον παρακαλεί : «κύριε, πες μου, σύ πήρες τον Κύριόν μου από τον τάφο; και που τον έβαλες;». Τότε ο Κύριος σε επιβράβευση της ευγνώμονος καρδιάς της, διανοίγων τα μάτια της ώστε να Τον αναγνωρίσει, φωνάζει το όνομά της: Μαρία! Αυτόματα ένας κεραυνός χαράς την συγκλονίζει.  Ορμά αυθόρμητα και πέφτει στα πόδια Του για να τα καταφιλήσει και αναφωνεί: Ραβουνί! Δάσκαλέ μου! 

• Εδώ η Μαρία η Μαγδαληνή ενώ έχει πλημμύρα αγάπης προς το Χριστό, έχει πλήρη απιστία στην ανάστασή Του. Δεν έχει ιδέα της αναστάσεώςΤου. Και πράγματι μεταβαίνει στο μνήμα από αγάπη προς αυτόν αλλά και απιστίας στην ανάστασή Του.   Από αγάπη μεν γιατί θέλει να δει τον τάφο και να αλείψει τον Ιησού με μύρα, από απιστία δε γιατί μεταβαίνει προς αυτόν ως προς νεκρόν και όχι ως προς αναστάντα. Όταν κλαίει έξω από το μνήμα δείχνει απιστία και αγάπη. Δείχνει απιστία γιατί κλαίει γι΄αυτόν σαν νεκρό κλαπέντα, δείχνει αγάπη διότι από αγάπη κλαίει για την διπλή αυτή απώλεια, θάνατο και κλοπή, του Κυρίου της. Όταν από τον κηπουρό  ερωτάται και απαντά:  πού έχει μετατοπίσει τον Ιησού  είναι και πάλι γεμάτη από αγάπη και γεμάτη από απιστία, κι είναι γεμάτη από απιστία γιατί δεν μιλάει περί αναστάσεως του Χριστού, αλλά περί …μετατοπίσεώς του από τον κηπουρό! Είναι δε γεμάτη από αγάπη γιατί όπως είδαμε απ΄την πολλή της την αγάπη δεν έχει συναίσθηση των σωματικών της δυνάμεων και νομίζει ότι όλος ο κόσμος γνωρίζει το ψυχικό της περιεχόμενο. Βλέπει τέλος, αυτόν τον Ιησούν. Η Μαρία, τόσον ολίγο περίμενε την ανάστασή Του, ώστε είδε τον Ιησούν εστώτα και οικ οίδε ότι Ιησούς εστί. Όχι μόνο θεωρεί τον Ιησούν όρθιο ενώπιόν της και δεν Τον γνωρίζει, αλλά ο Κύριος μιλάει: “γύναι, τί κλαίεις;  τίνα ζητείς; ” και η Μαρία δεν τον γνωρίζει!   Επομένως δεν είχε καμμία ψυχολογική προσδιάθεση  για την Ανάστασή Του. Και ενώ δεν είχε καμμία ψυχολογική προδιάθεση στην Ανάστασή Του ώστε να πούμε ότι απατήθηκε,  βλέπει και μαρτυρεί γεγονότα τελείως διαφορετικά απ΄ ό,τι πίστευε μέσα της! Βλέπει και μαρτυρεί τάφο κενόν από το σώμα του Χριστού ενώ ο πόθος της ήταν να δει εκεί μέσα τον Χριστό νεκρό. Αντί του Χριστού, βλέπει τους δυο αγγέλους. Αντί τάφου εσφραγισμένου βλέπει τάφον ανοιχτόν. Αντί να δει τον Χριστό νεκρό στο μνημείο τον βρίσκει ζωντανό,  όρθιο μπροστά της!  Πράγματα τα οποία ουδέποτε περίμενε.    Έπρεπε να μιλήσει ο Ιησούς με το ιδιαίτερο όνομά της, το Μαρία, για να Τον αναγνωρίσει!

• Απ’ όλα αυτά φαίνεται πολύ φωτεινά ότι η Ανάσταση του Χριστού είναι αληθινή διότι είναι γεγονός, μαρτυρούμενον από τα αυτιά κι από τα μάτια της Μαγδαληνής, για το οποίο  καμμία πίστη, καμμία ψυχική διάθεση δεν είχε, αν και είχε τόση αγάπη σ’ Αυτόν!

Αλήθεια, ο Θεός δεν πλέκει και δεν συνυφαίνει θαυμάσια την πλήρη απιστία της με την πλήμμυρα της αγάπης της,  ώστε να αποδειχτεί διά τούτου ότι καμμίαν ιδέα δεν είχε για την ανάσταση του Χριστού, καμμία ψυχολογική επομένως προδιάθεση και κατά συνέπεια δεν ήταν δυνατόν  να απατηθεί;

• Όμως φίλοι ακροατές, όπως είπαμε, το πρόσωπο της Μαρίας της Μαγδαληνής συκοφαντήθηκε αγρίως. Μόλις αυτές τις μέρες των εορτών, κυριακάτικη εφημερίδα των Αθηνών μεγάλης κυκλοφορίας έγραψε τα εξής, για να δείτε τι μπορεί να παραγάγει η φαντασία των ανθρώπων: μια Αυστραλέζα συγγραφέας, η Μπάρμπαρα Θρίνγκ, λέγει η εφημερίδα, με βάση τους πάπυρους που βρέθηκαν λέει, στο Κουμράν, ο  Ιησούς πράγματι σταυρώθηκε, λέει στο Κουμράν, τάφηκε σ΄ένα σπήλαιο της νεκρής θάλασσας κι επρόκειτο για … νεκροφάνεια! Ο Ιησούς ήταν φαινομενικά νεκρός χάρις σ΄ ένα δηλητήριο αργής δράσης που του έδωσαν, ενώ βρισκόταν ακόμα πάνω το σταυρό, και αργότερα ο Σίμων ο μάγος, όνομα που αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη, κι επρόκειτο πράγματι για μάγο, του έδωσε ένα καθαρκτικό και τον άλειψε με μύρο για να ξαναβρεί το δέρμα του την ελαστικότητά του, κι έτσι ο Ιησούς ξαναζωντάνεψε, παντρεύτηκε τη Μαρία τη Μαγδαληνή με την οποία απέκτησε τρία παιδιά, και αργότερα .. .χώρισε και …ξαναπαντρεύτηκε τη Λυδία, πρόσωπο που επίσης αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη. Τελικά πέθανε αργότερα, στη … Ρώμη!  Ακούτε λοιπόν τί γεννάν οι διάφορες φαντασίες των διαφόρων ανθρώπων; Όμως, θα σας αναφέρω και τον κύριο εκπρόσωπο εδώ, της πατρίδας μας, όλης της σάπιας “λογοτεχνικής” και της “καλλιτεχνικής” ελληνικής νομενκλατούρας μας που ο μεμβρανώδης βούρκος της κεφαλής του ξεχύθηκε και βρώμησε παντού σαν οχετός και σαν κόπρος του Αυγείου. Το όνομά του; Α, φίλοι μου, εδώ ίσως να πετροβοληθώ! Διότι θα θίξω το ίνδαλμά τους, το είδωλό τους, το ειδωλοποιημένο άγαλμά τους προ του οποίου καίνε το νεκρολίβανό τους!  Νίκος Καζαντζάκης ονομάζεται. Ίσως να τολμήσουμε να μπούμε στον πειρασμό και στη μεγάλη δοκιμασία, γιατί δοκιμασία περνά εκείνος που διαβάζει ή ακόμα και ξεφυλλίζει τα όζοντα κείμενά του που μας κατέλειπε σαν περιττώματα πραγματικά σε δημόσιο χώρο, να τολμήσουμε λέγω να σας εκθέσουμε τις ύβρεις και τις βωμολοχίες αυτού του σατανισμένου όντος, που προσπαθούσε να εμφανίζεται σαν ανθρώπινο όν, αλλά ποτέ δεν το κατάφερνε και ποτέ δεν το κατάφερε. Συγχωρήστε με φίλοι μου για την πρόκληση της αηδίας σας, αλλά μόνο σαν αηδιαστικό φαινόμενο όλων των αισθήσεών μας θα εκτεθεί, αν ποτέ τολμούσαμε να σας αναλύαμε όσα περιέχουν όλα τα μυθώδη γραπτά του σε κείμενα ή σε επιστολές. Στο κύκνειο άσμα του, όπως το λένε, στο «Αναφορά στον Γκρέκο», πλάθει φανταστικά πρόσωπα και πράγματα και παρουσιάζει το Χριστό να εξομολογείται στον θείο Του, Συμεών, περιγράφοντας τη «βιογραφία» του Χριστού. Συγχωρέστε με φίλοι μου που θα σας βάλω στον πειρασμό να ακούσετε τις φανταστικές βωμολοχίες αυτού του ανθρωπίνου εκτρώματος. Κι αν έχετε μικρά παιδιά, απομακρύντε τα απ΄το ραδιόφωνο για ένα λεπτό, που θα σας τις διαβάσω, γιατί θα μολυνθεί κι ο αέρας του σπιτιού σας. …: –(Σημείωση απομαγνητοφωνήσαντος:  Δεν άντεξα, αν και άρχισα να απομαγνητοφωνώ αυτές τις ασέβειες του Καζαντζάκη. Δεν απομαγνητοφωνείται αυτό το τμήμα της ομιλίας που αναφέρεται σε υβριστικά, πορνογραφικά, ελεεινά και τρισάθλια  κείμενα του υβριστού Καζαντζάκη,  αλλά αν κάποιος έχει αμφιβολίες για το ότι, όντως  ρυπαρότητες, συκοφαντικές δυσφημήσεις για τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, ύβρεις, ψεύδη για το Χριστό και τη Μαγδαληνή  γράφει, μπορεί να τα ακούσει στο βίντεο από 28:35 ως 32:20 ).  Συνεχίζει ο κος Οδυσσέας Τσολογιάννης την ραδιοφωνική ομιλία του: Φίλοι  ακροατές, δεν θα σας διαβάσω άλλα, για να μην αναγουλιάσετε περισσότερο. Αυτός είναι ο Καζαντζάκης και αυτά γέννησε η φαντασία του Καζαντζάκη.

• Όμως εμείς θα δούμε μέσα απ΄ τα ιστορικά κείμενα, απ΄ τα αντικειμενικά ντοκουμέντα ποια ήταν η Μαρία Μαγδαληνή, η πραγματική Μαρία Μαγδαληνή κι όχι αυτή  τη Μαγδαληνή που δημιούργησε η αρρωστημένη φαντασία όλων αυτών. Πού τα βρήκαν όλα αυτά και τα γράψαν, φίλοι ακροατές; Ασφαλώς τα γέννησε η φαντασία τους.  Η Μαρία η Μαγδαληνή καταλαμβάνει περιφανή θέση μέσα στον γυναικείο όμιλο των μαθητριών του Χριστού. Είναι κατά κάποιον χαρακτηρισμόν «θαυμασία γυναίκα», ένα υπέροχο πρόσωπο της Βίβλου, και τούτο διότι στη ζωή της υπάρχουν πολλά θαυμαστά πράγματα. Όπως ο θαυμαστός τρόπος της απαλλαγής της από τα εφτά δαιμόνια, η θαυμαστή προσήλωση και διακονία της στον Ιησού, η θαυμαστή αγάπη και τόλμη της κατά τη Σταύρωση και η θαυμαστή επίσκεψή της στο  μνημείο του Ιησού, η θαυμαστή ανακοίνωση της Αναστάσεως του Χριστού. Το πρόσωπο της Μαγδαληνής κατέλαβε σπουδαία θέση στις σελίδες της Εκκλησιαστικής γραμματείας και της υμνογραφίας και της Ανατολής και της Δύσεως.  Πέρασε ακόμα και στον θρύλο, θαυμάστηκε και εξυμνήθηκε πολύ κι από πολλούς, αλλά επίσης παρεξηγήθηκε και σπιλώθηκε. Θα λέγαμε ότι υπήρξε για πολλούς πέτρα σκανδάλου, αυτό κάνουν η διεφθαρμένη ζωή και τα διεφθαρμένα μυαλά των ανθρώπων, αυτά γεννά η αρρωστημένη φαντασία τους όπως είπαμε. Και λέω αρρωστημένη φαντασία τους φίλοι ακροατές, γιατί όσα ισχυρίζονται αυτοί οι βρώμικοι κονδυλοφόροι μόνο απ΄τη φαντασία τους είναι δυνατό να προέλθουν κι από καμμία μα καμμία άλλη ιστορική αντικειμενική πηγή. Απ’ τη μία λοιπόν τα κακόβουλα μυθεύματα της ραβινικής  φιλολογίας, από την άλλη, ποιοι άλλοι φίλοι μου, οι παπικοί, ναι, οι αιρετικοί παπικοί δυσφήμησαν την αγία Μαρία τη Μαγδαληνή. Τη θεωρούν αμαρτωλή γυναίκα ταυτίζοντάς την μ΄εκείνη την πόρνη. Κι από την άλλη τα μυθιστορήματα της εποχής μας και τα κινηματογραφικά έργα βλαμμένων και αισχρόβιων σημερινών σκηνοθετών. Αλλά ακόμα και η προσωνυμία κακωνύμων γυναικών με το όνομα της Μαρίας της Μαγδαληνής εκκόλαψαν και γέννησαν, διατήρησαν και συντήρησαν και συντηρούν και σήμερα ακόμα, ιδιαίτερα σήμερα μάλιστα, που ζούμε σε μία διεφθαρμένη και όζουσα εποχή, την πλανημένη γνώμη για την αγία και ισαπόστολο Μαρία την Μαγδαληνή. Όντως το σλόγκαν των ατόμων της γνωστής κατευθύνσεως: «συκοφαντείτε, συκοφαντείτε, κάτι θα μείνει στο τέλος» πιάνει θα λέγαμε τόπο ακόμα και σε αυτά τα πρόσωπα αγίων ανθρώπων. Η δυσφημία κι όταν είναι ψευδής, δυσκόλως εξαλείφεται και παρ’ αυτοίς τοις αγίοις, έλεγε κάποιος σοφός διδάσκαλος.

• Όμως εμάς δεν μας ενδιαφέρει το τι λένε οι διάφοροι άσχετοι, ή και αστοιχείωτοι, για το άγιο πρόσωπο της Μαρίας της Μαγδαληνής, εφόσον αποτελούν αστήρικτα και ανιστόρητα και αυθαίρετα συμπεράσματα. Εμάς μας ενδιαφέρει πώς διαζωγραφείται το πρόσωπό της μέσα στην Αγία Γραφή και ποια εικόνα μας δίνουν οι ιστορικές Ευαγγελικές πληροφορίες. Θέλω για μια ακόμα φορά φίλοι μου, να σας πω, και να σας διαβεβαιώσω, για τα παρακάτω και προκαλώ όποιον διαφωνεί να με διαψεύσει, αν θέλει ακόμα και να με εμπτύσει,να έρθει εδώ και να με εμπτύσει σαν διασπορέα και διαρροέα αναληθειών ή ψευδών ειδήσεων και διδασκαλιών. Δεν υπάρχει, επαναλαμβάνω, δεν υπάρχει, και πάλι επαναλαμβάνω, δεν υπάρχει ιστορικό βιβλίο πιο αναλλοίωτο, πιο έγκριτο, πιο αξιόπιστο,  και πιο αυθεντικό απ΄την Αγία Γραφή. Προκαλώ αδίστακτα, προκαλώ τον οιονδήποτε διαφωνεί πάνω σ΄αυτό να μας φέρει τα αντίθετα επιχειρήματά του.  Η Γραφή είναι ασυγκρίτου υπεροχής και σαν πρώτου και μόνου και μοναδικού μεγέθους αυθεντικότητας και αξιοπιστίας βιβλίο και υπερτερεί σε βαθμό όντως ασύγκριτο απ’ όλα τα σωζόμενα στον κόσμο όλο, ναι, στον κόσμο όλο αρχαία βιβλία∙ κι από πλευράς ποσοτικής κι’ από πλευράς ποιοτικής, δηλαδή κι από πλευράς αριθμού χειρογράφων και κωδίκων και από πλευράς αρχαιότητος των κωδίκων. Θέλετε κάποια ελάχιστα παραδείγματα; Στα συγγράμματα των κλασσικών Ελλήνων:  σώζονται σε ένα ή σε δύο ή σε πέντε ή σε είκοσι χειρόγραφα.  Η Αγία Γραφή έχει πάνω από πέντε χιλιάδες χειρόγραφα μόνον του πρωτοτύπου κι άλλα τόσα περίπου των μεταφράσεων!  Τα αρχαιότερα χειρόγραφα των κλασσικών απέχουν απ΄τον συγγραφέα τους 1.400 ή 1.500 χρόνια, το ακούτε, χίλια πεντακόσια ή χίλια τετρακόσια χρόνια από το συγγραφέα τους! Και της Καινής Διαθήκης; Της Καινής Διαθήκης, ώ, φίλοι ακροατές, Ορθόδοξοι Χριστιανοί,  καμαρώστε, καμαρώστε! Κι εσείς ηλίθιοι άπιστοι, υποκλιθείτε αν έχετε πάνω σας έστω και στοιχειώδη ανθρώπινη τιμιότητα και ειλικρίνεια. Τα αρχαιότερα λοιπόν σπαράγματα της Γραφής, απέχουν από τους συγγραφείς τους 40 ή και 50 χρόνια! Τελευταία δε, σημερινοί παπυρολόγοι και περγαμηνολόγοι, όπως ο  Γερμανός ερευνητής της παπυρολογίας Κάστε Θίντε, το αρχαιότερο χειρόγραφο για το οποίο πρόσφατα αποφάνθηκε είναι το εικοστό έκτο κεφάλαιο του Ματθαίου, που βρίσκεται στη βιβλιοθήκη του Κολλεγίου της Οξφόρδης που το ανάγουν στο 70 μετά Χριστόν, δηλαδή γράφτηκε αμέσως μετά την Ανάληψη του Χριστού. Μέχρι σήμερα ο αρχαιότερος κώδικας χρονολογούνταν το 100 με 120 μετά Χριστό. Τώρα οι ειδικοί επιστήμονες έκαμαν άλμα 70 χρόνων, και το τοποθετούν σε άμεσο καταγραφέα των γεγονότων της ζωής του Χριστού, δηλαδή σε αυτόπτη μάρτυρα.  Ο 42 ετών Γερμανός Θίντε που είναι σήμερα διευθυντής του ινστιτούτου για τη βασική επιστημονική έρευνα στο Πάτερμποργκ της Γερμανίας δήλωσε στους Τάιμς ότι δεν υπάρχει πλέον καμμία αμφιβολία ότι οι πάπυροι ανήκουν περίπου στο 70 μ.Χ.  Αυτοί οι πάπυροι ονομάζονται περγαμηνές της Νεκράς Θάλασσας και είχαν αγοραστεί το 1901 στο Λούξορ της Αιγύπτου από κάποιον πάστορα που τις δώρισε στη βιβλιοθήκη της Οξφόρδης και ο οποίος πέθανε το 1948.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου