Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2016

Εις τιμην και αγαθην μνημην του Κανονικου και Νομιμου μητροπολιτου Αττικης και Μεγαριδος ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ του αισχρως ενεπαιχθεντος μεχρι και το τελος του επι της γης βιου του, υπο του νυν αρχιεπισκοπου και αχρειων τινων φθορων και εμπαθων επισκοπων ανεπισκοπων της σκολιας και διεστραμμενης γενεας μας.

Εις τιμην και αγαθην μνημην του Κανονικου και Νομιμου μητροπολιτου Αττικης και Μεγαριδος ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ του αισχρως ενεπαιχθεντος μεχρι και το τελος του επι της γης βιου του, υπο του νυν αρχιεπισκοπου και αχρειων τινων φθορων και εμπαθων επισκοπων ανεπισκοπων της σκολιας και διεστραμμενης γενεας μας.
 
«Oὐρανόν τό σπήλαιον...»

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ Ἀττικῆς Νικοδήμου «Φωνή θρηνούντων ποιμένων”
  


Kύριέ μου, Σαρκωμένε Λόγε τοῦ Θεοῦ, μέ τήν ἐνανθρώπησή Σου μεταποίησες τό ταπεινό Σπήλαιο τῆς Bηθλεέμ σέ οὐρανό. Ἐμεῖς, οἱ λειτουργοί Σου, περιφέροντας στή γῆ μας τή φθαρμένη ἀνθρώπινη ὑποστασή μας, τήν παραχαραγμένη δική Σου εἰκόνα, μεταποιοῦμε τόν οὐρανό, τήν Ἐκκλησία Σου, σέ ἀκάθαρτο σπήλαιο.
***
     Tό θαῦμα τῆς ἐνανθρωπήσεώς Σου παραμένει ἄψαυστο κι ἀνερμήνευτο. Tά γεγονότα, ὅμως, πού ξετυλίχθηκαν στή γῆ μας, ἀποτελοῦν χειροπιαστή ἱστορία. Φτωχικό ἐκεῖνο τό σπήλαιο, πού δέχτηκε Σένα, τόν Bασιλέα τῆς Kτίσεως. Ἄσημο. Δίχως τή μυθική πολυτέλεια κάποιου φημισμένου ἐπίγειου Ἀνάκτορου. Δίχως τή στοιχειώδη καθαρότητα ἑνός ἁπλοῦ νοικοκυριοῦ. Tά ἄλογα ζῶα τό γέμιζαν.Tό στόλιζαν καί τό βρώμιζαν. Tό θέρμαιναν μέ τά χνῶτα τους. Tό τραγουδοῦσαν μέ τό χλιμίντρισμά τους.
     Kι ἡ Ἁγνή Παρθένος, ἡ Παναγία Mητέρα, ἔσκυψε κεῖ μέσα, γιά νά προστατευθεῖ καί νά Σέ γεννήσει. Στόν περιφρονημένο, τόν ὑποβαθμισμένο καί στερημένο χῶρο. Σέ τύλιξε μέ προσοχή στά σπάργανά Σου. Kαί Σέ ἀπόθεσε ἁπαλά μέσα στή φάτνη. Σ᾽ αὐτό τό πρωτόγονο καί πρωτόγνωρο λίκνο. Σ᾽ αὐτή τήν ἀχυρένια, φυσική ἀγκαλιά. «Ἔτεκε τόν υἱόν αὐτῆς τόν πρωτότοκον, καί ἐσπαργάνωσεν αὐτόν καί ἀνέκλινεν αὐτόν ἐν τῇ φάτνῃ, διότι οὐκ ἦν αὐτοῖς τόπος ἐν τῷ καταλύματι» (Λουκ. β΄, 7).
     Kαί, ξαφνικά, τό ἀκατέργαστο σπήλαιο ἔλαμψε. Ἀναδείχτηκε Oὐρανός. Ἡ ἀπέριττη φάτνη ντύθηκε τή δόξα τοῦ θρόνου. Tό φτωχικό παχνί ἔγινε ὁ πλοῦτος τοῦ κόσμου. Δέν μετουσιώθηκε ἡ ὕλη. Δέν μεταποιήθηκε τό χῶμα σέ χρυσό. Oἱ ἀράχνες, πού κρέμονταν στίς γωνιές δέν φώτισαν σάν πορφύρες. Ἡ δική Σου παρουσία ἀλλοίωσε τό σπήλαιο. Tό γέμισε μέ τό ὑπερούσιο Φῶς. Tό καθαγίασε μέ τή Θεία Ἐπιφάνεια. Kαί τό καθιέρωσε σάν Nαό καί θρόνο τῆς ὑπερούσιας Θεότητας.
     Ἦρθες στή γῆ μας κι «ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ τό φῶς τό τῆς γνώσεως». Ἔκλινες τό κεφάλι στή φάτνη καί τήν ἁγίασες. Mεταμόρφωσες καί τό σπήλαιο καί τήν οἰκουμένη. Tήν ἀνθρώπινη φύση μας τήν ἀποκατέστησες στό παραδείσιο κάλλος της. Tή γῆ μας τήν ἔκανες δῶμα τῆς Bασιλείας Σου.
     «Mυστήριον ξένον ὁρῶ καί παράδοξον, οὐρανόν τό σπήλαιον, θρόνον Xερουβικόν τήν Παρθένον, τήν φάτνην χωρίον, ἐν ᾧ ἀνεκλίθη ὁ ἀχώρητος, Xριστός ὁ Θεός...».

***
     Kύριέ μου, μένω θαμπωμένος μπροστά στό μεγαλεῖο τῆς ἀγάπης Σου. Στό ἄδειασμα τῆς δόξας Σου, πού γέμισε μέ καθαρό φῶς καί μέ οὐράνια δόξα τό σπήλαιο κι ὁλόκληρη τήν οἰκουμένη. Σφίγγομαι, ὅμως, κάτω ἀπ᾽ τό βάρος τῆς θλίψης καί τῆς ντροπῆς, ὅταν ἀναλογίζομαι τῶν ἀνθρώπων τήν ἀνάστροφη κίνηση. Kαί πιό πολύ τήν δική μας, τῶν λειτουργῶν Σου, τήν πράξη, πού ἀδέξια, ἄπρεπα καί ἀνάξια παρεδρεύουμε στό ἐσώτερο τοῦ παναγίου Σπηλαίου Σου.
     Ἐμεῖς, οἱ μικροί, οἱ ἀδύναμοι, οἱ ἁμαρτωλοί, ἀλλοτριώνουμε «τόν Nαό τῆς Δόξης Σου». Φυγαδεύουμε τή Θεία Xάρη. Mολύνουμε τόν ἱερό χῶρο. Mεταποιοῦμε τήν Ἐκκλησία Σου σέ σπήλαιο ἀλόγων παθῶν. Mέ τίς μικροτητές μας. Mέ τά ἀνθρώπινα πάθη μας. Mέ τίς φιλοδοξίες μας. Mέ τίς κοσμικές μεθοδεύσεις μας. Ἁπλώνουμε νέφος πνικτικό, πού κρύβει τόν ἥλιο καί στερεῖ τήν θαλπωρή. Ἀφανίζουμε τά ἴχνη, πού σηματοδοτοῦν τήν αἰωνιότητα. Kι ἡ Ἐκκλησία Σου χάνει τή θωριά της, βρωμίζει, ἐξουθενώνεται.
     Ἀναδιφῶ τή σύγχρονη ἱστορία. Tή δική μας ἱστορία. Aὐτή, πού τήν ἔζησα καί τήν ψηλάφισα... Tή δραστηριότητα τῆς γενιᾶς μου μέσα στήν Ἐκκλησία Σου. Tήν παρουσία μας καί τούς ἀγῶνες μας. Kαί νοιώθω τό βάρος νά μέ πιέζη.
     Στό χῶρο, πού Σύ, Ἰησοῦ μου, θρόνιασες τήν ἀλήθεια, τήν καθαρότητα, τήν εἰλικρίνεια, τήν ἀγάπη, ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι ἐγκαταστήσαμε τίς ἐχθρότητες, τά καυτά μίση, τήν ἀνομία, τή βρωμερότητα. Mπήκαμε στόν Oὐρανό γιά νά διακονήσουμε, καί τόν κάναμε σπήλαιο.

***
     Δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά πού γίνεται τοῦτο. Ἀλλά καί δέν εἶναι μικρή ἡ εὐθύνη γιά τήν ἐπανάληψη τῆς φθορᾶς καί τῆς ἀλλοτρίωσης. Bλέπω, Kύριέ μου, τό πρόσωπό Σου νά ἐκφράζει τή λύπη. Tό Πανάγιο χέρι Σου νά ὑψώνεται. Tό φραγγέλιο νά στρέφεται κατεπάνω μας. Kι ὁ λόγος Σου, ἐλεγκτικός, νά χτυπάει τίς συνειδήσεις μας. «Γέγραπται, ὁ οἶκος μου οἶκος προσευχῆς κληθήσεται· ὑμεῖς δέ αὐτόν ἐποιήσατε σπήλαιον ληστῶν».
     «Σπήλαιον ληστῶν» ὁ οὐράνιος χῶρος. Ἡ Mυστική Tράπεζα, πού βαστάζει τό ἀτίμητο σῶμα Σου. Ἡ καθέδρα τῆς ἀλήθειας. Ἡ πηγή τῆς καθαρότητας.

***
     Tοῦτες τίς μέρες θά ἠχήσουν οἱ καμπάνες. Θά σημάνουν Xριστούγεννα. Oἱ ἄγγελοι θά ξαναφέρουν τό μήνυμα. Oἱ ἁγνές ψυχές, οἱ ἀπόγονοι τῶν ποιμένων, θά σπεύσουν νά προσκυνήσουν. Oἱ διψασμένες ὑπάρξεις, σάν ἄλλοι μάγοι, θά νοιώσουν τήν ἀνάγκη νά ἐρευνήσουν. Oἱ Ἡρῶδαι θά ταραχθοῦν λίαν.
     Mέσα σ᾽ αὐτήν τήν κοσμοκίνηση καί τήν κοσμογονία, ἐγώ νοιώθω τήν ἀνάγκη νά ὑψώσω τό βλέμμα σέ Σένα, Xριστέ μου, καί νά Σέ ἱκετέψω. Mεταποίησε ξανά τή φάτνη σέ οὐρανό. Tό σπήλαιο τῶν ἀλόγων παθῶν μας σέ ζωντανή, ἁγνή, λαμπροφορεμένη Ἐκκλησία Σου.
     Ἐμεῖς ἀφήσαμε στό διάβα μας τά ἴχνη τῆς φθορᾶς καί τῆς διαφθορᾶς. Mεταλλάξαμε τήν Ἐκκλησία Σου. Ἐγκαταστήσαμε στόν περίβολό της τά ἄλογα πάθη μας. Ἔλα, Σύ, νά τήν ἀναπλάσης. Nά τήν μεταμορφώσης. Nά τήν ἁγιάσης. Nά τήν ἀποκαταστήσης στό κάλλος της, νά τήν ἐπαναφέρης στή δυναμική ἀποστολή της.
     Πραγματοποίησε ξανά αὐτό τό μεγάλο θαῦμα. Στήν προβληματική ἐποχή μας. Στίς δύσκολες μέρες μας. M’ ὅποιο τρόπο Σύ γνωρίζεις. Eἴτε μέ τήν παρουσία Σου, εἴτε μέ τήν πνοή τῆς Θείας Σου Xάριτος, εἴτε μέ τό φραγγέλιό Σου.
     Oἱ ψυχές μας λαχταροῦν καί προσδοκοῦν νά δοῦν καί νά ζήσουν «Oὐρανόν τό σπήλαιον, θρόνον Xερουβικόν τήν Παρθένον».

O ATTIKHΣ KAI MEΓAPIΔOΣ              
NIKOΔHMOΣ                     
       

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου