Ομολογία

Και να κατέβει 

ο Ίδιος ο Θεός!

            

 του κ.Νικόλαου Πανταζή 

 Μελβούρνη, Αυστραλία

 Η καλή προαίρεση είναι το προζύμι της πίστεως. 

Η καλή προαίρεση είναι η αγαθή προδιάθεση, η καλοκάγαθη τοποθέτηση, η ταπεινή αντιμετώπιση των πνευματικών θεμάτων.

            

 Η καλή προαίρεση είναι η μητέρα των αρετών, η μήτρα των βρεφών-λογισμών, ο προθάλαμος των ιερών θεωριών, ο πρόναος των κατηχουμένων νοών, η κολυμβήθρα των αγνών ψυχών, η προθέρμανση των άδολων και παρθένων καρδιών.

             

Η καλή διάθεση είναι η καλλιεργήσιμη αγαθή γη η οποία προθύμως θα δεχθεί τον σπόρο του Λόγου του Θεού. Είναι το χωράφι χωρίς τα ζιζάνια των αθεράπευτων παθών, των αλόγων και λογής κακιών και πέτρινων κομπλεξικοτήτων. Είναι το οξυγόνο της πνοής ζωής, το ιλαρόν φως της εν Αγίω Πνεύματι βιοτής, ο φάρος της πνευματικής ζωής, η οδοδείκτης της Ευαγγελικής Αναγεννήσεως.

             

Η καλή προ-αίρεση διαφυλάττει από την ψυχοκτόνο αίρεση και αποκρούει αποτελεσματικά την οποιαδήποτε πλάνη. Η καλή διάθεση και η καλή προαίρεση είναι αδερφές δύδιμες που γεννούν ατέρμονους καλούς λογισμούς. Η καλή προαίρεση δεν μπλέκεται σε πλεκτάνη, σε διαβολή, σε πονηρία. Αρνείται κατηγορηματικά να πέσει θύμα της αναπαραγωγής ψιθύρων, δυσφημιών και συκοφαντιών.

         

   Τέλος, η καλή διάθεση είναι η αρχή και το τέλος στο ύψιστο θέμα της σωτηρίας μας.

             

Όλα όσα είπαμε δεν τα αναφέραμε απλά για να πλέξουμε το εγκώμιο της καλής διαθέσεως, αλλά για να υπογραμμίσουμε την μέγιστη αξία της, να σηματοδοτήσουμε την ουσιαστικότατη σημασία της και να υπερτονίσουμε την απόλυτη αναγκαιότητά της.

             

Και να κατέβαινε ο Ίδιος ο Θεός να να σου μιλήσει αυτοπροσώπως, εάν δεν έχεις καλή διάθεση δεν πείθεσαι, δεν ενδιαφέρεσαι, δεν συγκινήσαι. Γίνεσαι περιφρονητής, καθίστασαι αντίπαλος και εχθρός, γίνεσαι βάρβαρος και κτηνώδης. Μάλλον δε και δαιμονιώδης... Αρκεί αργότερα να αντιμετωπίσεις "αντρίκια" και υπεύθυνα τις τρομακτικές συνέπειες που οπωσδήποτε υπάρχουν, έστω και εάν εσύ το αρνείσαι.

             

Οπως λέγει ο Αγιος Γέροντας Παϊσιος, "υπάρχει μία ελληνική λέξη που καμία άλλη γλώσσα στον κόσμο δεν την έχει: φιλότιμο! Λίγο φιλότιμο εάν είχαμε προς τον Θεό, δεν θα υποφέραμε και δεν θα βασανιζόμασταν έτσι..." Αυτό το φιλότιμο είναι ο πρωτότοκος υιός της καλής διαθέσεως.

             

Όσους προόρισε ο Θεός, σε αυτούς προγνώρισε πρωτίστως την καλή διάθεση. Όσους πλησίασε ο Χριστός, ελκύστικε από την καλή τους την διάθεση. Ακόμη και σε όσους κήρυξε κατά την διήμερη παραμονή Του στον Άδη, πίστεψαν μόνο όσοι είχαν καλή διάθεση, ιδίως τα πνεύματα των αρχαίων ελλήνων μας προγόνων.

             

Οι Προφήτες, οι Προπάτορες και οι απανταχού Άγιοι Πάντες, είχαν πρωτίστως καλή διάθεση. Οι μεγάλοι χαρισματούχοι σύγχρονοι Άγιοι Γέροντες, διέθεταν προπαρασκευαστικώς την καλή διάθεση και έτσι κατέστησαν τους εαυτούς τους δοχεία της χάριτος, έτσι απέκτησαν ταπείνωση και οδηγήθηκαν στην κάθαρση και την θέωση.

             

Όταν ο Χριστός ρωτούσε «θέλεις υγιής γενέσθαι», δεν εννοούσε «θέλεις να γίνεις καλά;» διότι ποιός άρρωστος δεν θέλει γίνει καλά, αλλά εξέταζε τα κίνητρα, εξερευνούσε την ύπαρξη της αυτής ακριβώς της καλής διαθέσεως: «Έχεις την καλή διάθεση να σε κάνω Εγώ καλά, θέλεις να δεχθείς να θεραπευθείς από Μένα;»

             

Η παράκληση του εκατόνταρχου να μην κάνει ο Χριστός τον κόπο να έρθει έως το σπίτι αλλά να πεί μόνο ένα λόγο από μακρυά και ο ασθενής θα γινόταν σίγουρα καλά, αποκαλύπτει την αξιοθαύμαστη καλή του την προαίρεση, για αυτό το κείμενο λέει ότι ο Χριστός «εθαύμασε» (Ματθ. η' 10).

             

Ο απεγνωσμένος πατέρας έκραζε στο Χριστό μετά δακρύων να θεραπεύσει τον δαιμονισμένο άλαλο υιό του. Ο Χριστός τον ρωτά: "Δύνασαι πιστέυσαι;" Αυτή ακριβώς η δυνατότητα της καλής θελήσεως συνεπάγεται την δύναμη της πίστεως: "πάντα δυνατά τω πιστεύοντι!" Και απαντά ο πατέρας: "Πιστέυω, Κύριε, (έχω όλη την καλή διάθεση να πιστέψω) βοήθησε την απιστία (ολιγοπιστία) μου!" (Μαρκ. 9, 24)

             

Ακόμη και αυτό το πανάγιο «θέλω» της Υπεραγίας Θεοτόκου στον Ευαγγελισμό της, με την πανίερη εκούσια αποδοχή: «ιδού η δούλη σου, ας γίνει κατά το ρήμα σου» υποδηλώνει την απαραίτητη προϋπόθεση της αγαθής προαιρέσεως, της καλής διαθέσεως και αγίας συγκαταθέσεως.

             

Εχουμε όλοι ανάγκη από καλή διάθεση. Εχουμε απόλυτη ανάγκη αγαθής προαιρέσεως. Εάν δεν την έχουμε, την αποκτούμε. Παρακαλούμε έντονα και επίπονα το Θεό να μας χαρίσει καλή διάθεση, να μας δωρίσει πίστη και να μας την ενισχύσει. Αυτός θα διαλέξει το πότε και το πως. Αρκεί η προσευχή μας να συνοδέυεται από νηστεία και... φιλότιμο!

             

Μη θυμόμαστε το Θεό μόνο στις ανάγκες και στις ασθένειες των αγαπητών μας. Μην είμαστε χριστιανοί δοσολόγοι και συμφεροντολόγοι, που μας αρέσει μόνο να ζητούμε και να λαμβάνουμε. Αντί για "δώσε, δώσε" ας δίνουμε και μεις στο Θεό το νου και την καρδιά μας. Ας ενδιαφερθούμε για την αθάνατη ψυχή μας και την μεταθάνατο ζωή, όχι μόνο προσκολλημένοι στα επίγεια, τα κοσμικά, τα οικονομικά και τα υλιστικά.

           

 Ας δείξουμε καλή διάθεση να ενδιαφερθούμε να δούμε τι λέγει η Λόγος του θεού, η Αγία Γραφή, και να την διαβάζουμε με προσοχή, καθημερινώς και όχι από περιέργεια, περιστασιακώς. Ας έχουμε την καλή προαίρεση να διαβάζουμε τους βίους και τα έργα των Αγίων της Εκκλησίας μας και να μαθαίνουμε συστηματικώς και ανελλειπώς ποιό είναι το θέλημά Του Θεού στη ζωή μας.

             

Ας δείξουμε φιλότιμο να εφαρμόζουμε κατά δύναμιν αυτά που μας ζητάει για χάρι Του, να ζούμε μία ολοκληρωτική, μυστηριακή ζωή με ολόθερμη συμμετοχή στην Ορθόδοξη Λατρεία. Μας ζητάει να προσευχόμαστε και να νηστεύουμε. Ας το κάνουμε για χάρι Του.

           

 Ζητά από μας να μετανοήσουμε, να προστρέξουμε αποφασιστικά στον πνευματικό εξομολόγο και να εξομολογηθούμε ειλικρινώς ώστε να λάβουμε αξίως το Σώμα Του και το Αίμα Του, με ευλογία και διάκριση, όχι εις κρίμα, κατάκριμα και καταδίκη. Η Θεία Κοινωνία είναι φωτιά, "πυρ γαρ υπάρχει τους αναξίους φλέγον!"

             

Ας μην είμαστε λοιπόν χριστιανοί, των Χριστουγέννων και του Πάσχα, ενδιαφερόμενοι για τα πανηγύρια, τους χορούς και τα σουβλάκια. Το "φάγωμεν, πίωμεν, αύριο γαρ αποθνήσομεν" ανήκει μόνο στους αθέους, τους απίστους, τους αντιχρίστους και βλασφήμους, που ζουν για την κοιλιά και για τον αφεδρώνα. Που πιστεύουν στο τίποτα και πηγαίνουν στο τίποτα, σαν τον όμοιό τους τον Καζαντζάκη.

           

 Είμαστε "λεύτεροι" αληθινά, μόνο με το Χριστό και την Αλήθειά Του, την Ορθοδοξία!