Ομολογία

Ο, ως άρνες σφαγιασθείς μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος κ. Νικόδημος, παραμένει εκτός θρόνου, παρά τις ρητές υποσχέσεις του κ. Ιερωνύμου ότι θα αποκαταστήση την Κανονική τάξι και το στοιχειώδες ανθρώπινο δίκαιο.
Οι αρχιερείς του 2009, είναι παρόμοιοι με τους κακότατους και εμπαθέστατους αρχιερείς της εποχής του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.
Και ενώ οι σημερινοί αρχιερείς, έχουν τα ίδια με εκείνους αισθήματα - που εξ' αιτίας τους ο άγιος "εφτυσε αίμα και πέθανε κακοποιημένος στα κακοτράχαλα βράχια της Αρμενίας" - θα τους δήτε την Παρασκευή που γιορτάζει ο άγιος Χρυσόστομος, να χύνουν ακόμα και κροκοδείλια δάκρυα, ενώ ταυτόχρονα πράττουν τα ίδια αναλογικά και με τον σφαγιασθέντα μητροπολίτη Αττικής και Μεγαρίδος Νικόδημο.
Εκδηλώνουν δηλαδή και εμφανώς και υποδορίως τα ΒΡΟΓΧΟΥΝΤΑ πολυάριθμα πάθη τους.
Οι ιστορικοί εκείνους, τους χαρακτήρισαν ως αποφώλια τέρατα.
Τους σημερινούς, πώς θα τους χαρακτηρίσουν;

ΠΟΤΕ

ΘΑ ΕΠΑΝΕΛΘΗ

Η ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ

ΚΑΙ Η ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ;

Σε άρθρο του Επίτιμου Αντιπρ. του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) κ. Αν. Μαρίνου, το οποίο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ» στις 4.9.2009, ο εν λόγω ανώτατος δικαστικός αναφέρεται σε παλαιότερα, αλλά και σε πρόσφατα περιστατικά, τα οποία συνδέονται με όσα θλιβερά συνέβησαν και εξακολουθούν δυστυχώς και σήμερα να συμβαίνουν στην πολύπαθη Ι.Μ. Αττικής.
Ας μας επιτραπεί, με καλόπιστη πάντοτε διάθεση, να διατυπώσουμε τέσσερις επισημάνσεις, με τις οποίες προδήλως διαφοροποιούμαστε από τις αντίστοιχες διαπιστώσεις και τοποθετήσεις, που καταγράφονται στο παραπάνω δημοσίευμα.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ 1η. Αναφέρεται στο εν λόγω δημοσίευμα•
«Στη Μητρόπολη Αττικής και Μεγαρίδος εκλέγεται από την Διαρκή Ιερὰ Συνοδο, της οποίας προεδρεύει πλέον ο νέος Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος ο Α , ο κ. Νικόδημος Γκατζιρούλης, ο οποίος παραμένει στη Μητρόπολη μέχρι την Μεταπολίτευση.
Οπότε και θεσπίζεται σειρά Συντακτικών Πράξεων για να εκκαθαριστεί η Εκκλησία από τις συνέπειες των επεμβάσεων της δικτατορίας. Βασει μιας εκ των Πράξεων αυτών, ο κ. Νικόδημος απομακρύνεται του Θρόνου του με απόφαση της Ιεράς Συνόδου».

Τούτο δεν είναι ακριβές.
Η βίαιη απομάκρυνση του Σεβ. Αττικής κ. Νικοδήμου και άλλων ένδεκα άξιων και ανεπίληπτων Ιεραρχῶν, δεν έγινε, όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται στο δημοσίευμα, την περίοδο της «μεταπολίτευσης», δηλαδή την περίοδο που ακολούθησε την πτώση της δικτατορίας και έτσι είναι γνωστή σε όλους. Τουναντίον οι εκπτωτικές πράξεις των δώδεκα Αρχιερέων εκδόθηκαν κατά τη δεύτερη περίοδο της πλέον στυγνής και σκληρής δικτατορίας του Ιωαννίδη, του φίλα προσκειμέ-νου προς τον εκλεκτό του και κατά την περίοδο αυτή «εκλεγέντος» Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ.
Κατά παράκληση και προτροπή του τελευταίου εκδόθηκαν από το τότε στρατιωτικό καθεστώς του Ιωαννίδη η 3 και η 7/1974 δικτατορικές Συντακτικές Πράξεις, με βάση τις οποίες και μόνο, χωρίς εκκλησιαστική δίκη, χωρίς κανονική διαδικασία, χωρίς απολογία ούτε καν ακρόαση, απομακρύνθηκαν «βιαίως» (ο χαρακτηρισμός ανήκει στο μακαριστό Χριστόδουλο) οι δώδεκα Μητροπολίτες.
Οι πράξεις της απομακρύνσεώς τους φέρουν την υπογραφή του τότε πρωθυπουργού της δικτατορίας Αδαμαντίου Ανδρουτσοπούλου. Που την είδε, λοιπόν, τη «μεταπολίτευση» ο κ. Αντιπρόεδρος;
Στερήθηκαν μάλιστα οι αυθαιρέτως διωχθέντες από τη δικτατορία Ιεράρχες του δικαιώματος να προσφύγουν, κατά των εκπτωτικών αυτών πράξεων, στο Ανώτατο Ακυρωτικὸ Δικαστήριο (ΣτΕ), όπως ρητώς όριζαν οι απαγορευτικές διατάξεις των ίδιων των δικτατορικών Σ.Π. Αυτά είναι γεγονότα πασίδηλα που δεν χρήζουν αποδείξεως, αλλά και δεν δικαιολογείται άγνοια από κανένα.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ 2η. Αναφέρεται παρακάτω στο εν λόγω δημοσίευμα•
« Εν τω μεταξύ στον κ. Νικόδημο επιβάλλεται με απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου το επιτίμιο της ακοινωνησίας. Με την υπ ἀριθμ. 3803/1990 απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας ακυρώνεται η εκ της Μητροπόλεως Αττικής και Μεγαρίδος απόφαση απομακρύνσεώς του, αλλά η επιστροφή του σ αὐτὴν δεν είναι δυνατή, διότι η Μητρόπολη έχει τριχοτομηθεί».

Και η αναφορά αυτή δεν είναι ακριβής.
Τα « Επιτίμια Ακοινωνησίας» (!) δεν είχαν επιβληθεί πριν από την έκδοση της 3803 απόφασης του ΣτΕ.
Η τελευταία αυτή απόφαση δημοσιεύθηκε στις 30.10.1990, ενώ τα « Επιτίμια» επιβλήθηκαν τρία χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα τον Αύγουστο του 1993. Επισημαίνουμε στο σημείο αυτό και μία σοβαρή παράλειψη.
Μαζί με την επικαλούμενη 3803/ 1990 απόφασή του Σ.τ.Ε. εκδόθηκαν και άλλες δέκα ακυρωτικές αποφάσεις με το αυτό περιεχόμενο.
Με τις αποφάσεις αυτές ακυρώθηκαν όλες οι εκπτωτικές πράξεις, που είχαν εκδοθεί με βάση τις Σ.Π. της δικτατορίας Ιωαννίδη ως προδήλως παράνομες.
Η διοίκηση όμως της Εκκλησίας αρνήθηκε να τις εκτελέσει και μάλιστα ο αρμόδιος Εισαγγελέας άσκησε ποινική δίωξη κατά των μελών της Συνόδου για μη συμμόρφωση, παρά τις ρητές επιταγές του Συντάγματος (αρθ. 95), προς το ακυρωτικό αποτέλεσμα των αμετάκλητων δικαστικών αποφάσεων.
Επακολούθησε μεγάλος αριθμός ακυρωτικών αποφάσεων από το ΣτΕ και ως επιστέγασμα ήλθε η 1028 απόφαση της Ολομέλειας του Ιουνίου του 1993, με την οποία οριστικά και αμετάκλητα κρίθηκε, ότι οι τρεις Μητροπολίτες, Λαρίσης Θεολόγος, Θεσσαλιώτιδος Κωνσταντίνος και Αττικής Νικόδημος, ήσαν οι μόνοι «νόμιμοι» και «εν ενεργεία» Μητροπολίτες στις αντίστοιχες Μητροπόλεις. Και τότε μόνο, μετά δηλαδή από αυτή την τελειωτική έκβαση των ακυρωτικών δικών επινοήθηκε από την τότε εκκλησιαστική διοίκηση και επιβλήθηκε τον Αύγουστο του 1993 στους παραπάνω τρεις Μητροπολίτες το ανυπόστατο, αντικανονικό και ανύπαρκτο « Επιτίμιο Ακοινωνησίας».
Και τούτο για ένα και μοναδικό λόγο, για να ανακοπεί η πορεία των υποθέσεων στο ΣτΕ, όπως χαρακτηριστικά το επισήμανε κατά τη συνεδρία της Δ.Ι.Σ. της 1.9.1998 ο Μητροπολίτης Μετεώρων (βλ. Πρακτικά).
Ο χαρακτηρισμός των « Επιτιμίων» ως ανυπόστατων και αντικανονικών, μη προβλεπομένων για Μητροπολίτη, δεν ανήκει σε μας.
Αποδόθηκε τότε και μετέπειτα από πολλούς Ιεράρχες, αλλά και από διαπρεπείς εκκλησιαστικούς παράγοντες, μεταξύ των οποίων και ο αείμνηστος Καθηγητής του Κανονικού Δικαίου Κ. Μουρατίδης, ο οποίος μάλιστα στη δήλωσή του, που έγινε αυθημερόν, προσέθεσε, ότι τα αντικανονικά αυτά Επιτίμια «δεν επάγονται κανένα αποτέλεσμα».
Η ιστορική εξέλιξη των πραγμάτων έτσι ακριβώς έχει και δεν πρέπει να την αγνοούμε.
Οσον αφορά στην τριχοτόμηση της Μητροπόλεως Αττικής, αυτή δεν ήταν εμπόδιο επιστροφής σ αὐτήν του δικαιωθέντος Ποιμενάρχου της, εκτός των άλλων και διότι έγινε δίχως την κανονική συναίνεσή του.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ 3η. Αναφέρεται στο εν λόγω δημοσίευμα και τούτο•
« Η κατάσταση αυτή διατηρείται μέχρι την εκδημία του μακαριστού Δωροθέου και την εν συνεχεία πλήρωση της Μητροπόλεως δια καταστάσεως (μεταθέσεως) του Μητροπολίτου Ζακύνθου κ. Παντελεήμονος.
Η ηρεμία στην Μητρόπολη όμως δεν διαρκεί πολύ, αφού ο νέος της Μητροπολίτης καταδικάζεται αμετακλήτως σε κάθειρξη, καθαιρείται κι επανέρχεται στην τάξη των Μοναχών».

Η αμετάκλητη αρειοπαγιτική απόφαση 778/2009 (βλ. εν όλω σελ. 98) δημοσιεύθηκε στις 19 Μαρτίου 2009. Με την απόφαση αυτή επικυρώθηκε η ποινή της κάθειρξης των έξι ετών, που είχε επιβληθεί στο Μητροπολίτη Παντελεήμονα με την 477Α, 1099, 1656Α, 1771/2008 απόφαση του ποινικού Εφετείου (Πενταμελούς) για το κακούργημα της υπεξαίρεσης σημαντικού ποσού χρημάτων από Ιερὰ Μονή της δικαιοδοσίας του και συγκεκριμένα από το Μοναστήρι του Οσίου Εφραὶμ στη Νεα Μακρη.
Προ αυτής είχε εκδοθεί σε πρώτο βαθμό η 2104/ 2006 εφετειακή απόφαση (Τριμελούς), με την οποία είχε επιβληθεί στον εν λόγω κατηγορούμενο η ποινή της κάθειρξης των οκτώ ετών για το ίδιο κακούργημα.
Και οι τρεις αυτές καταδικαστικές ποινικές αποφάσεις αναφέρονται σε πράξεις της περιόδου 1995-1998.
Με αυτά τα δεδομένα είναι ποτέ δυνατόν να χαρακτηρίσει κανείς όλη τη μακρόχρονη αυτή περίοδο 1995-2009 ως «Περίοδο ΗΡΕΜΙΑΣ!», όταν μάλιστα αναφερόμαστε ειδικά στον ευαίσθητο χώρο της Εκκλησίας;

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ 4η. Αναφέρεται τέλος στο εν λόγω δημοσίευμα και στην προσφυγή του «εκκλήτου», που άσκησε ο καταδικασθείς Μητροπολίτης ενώπιον του Πατριαρχείου, μετά την καθαίρεση, που του απαγγέλθηκε με βάση τις διατάξεις του άρθρου 160 του Ν. 5383/1932, ο οποίος, πρε-πει εδώ να τονισθεί, ισχύει και σήμερα κατά ρητή πρόβλεψη και αναφορά στην παράγρ. 1 του αρθ. 44 του Καταστατικού Χαρτη της Εκκλησίας (Κ. Χ.Ε., Ν.590/1977).
Και ενώ πολύς λόγος γίνεται για την αναμενόμενη έκβαση αυτής της προσφυγής, ουδεμία κριτική άποψη διατυπώνεται για «ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΚΤΟΝ» της ασκήσεώς της, για να χρησιμοποιήσουμε την προσήκουσα νομική ορολογία. Και θα διατυπώσουμε ευθέως τη δική μας άποψη.
Στην περίπτωση του αρθ. 160, κατά το οποίο η καθαίρεση απαγγέλλεται κατά δέσμια διαπιστωτική διοικητική πράξη και όχι κατά δικαιοδοτική κρίση Εκκλησιαστικοῦ Δικαστηρίου (Ε.Δ.), η προσφυγή του «εκκλήτου» δεν ασκείται παραδεκτώς.
Το «έκκλητο» προβλέπεται ειδικά από την παράγ. 2 του αρθ. 44 Κ.Χ.Ε. ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ και ΜΟΝΟ κατά των τελεσίδικων αποφάσεών της Ε.Δ., όταν αυτά, κατά τας διατάξεις της προηγούμενης παραγ. 1, δικάζουν ΜΟΝΟ κανονικά παραπτώματα.
Εκεῖ δηλαδή που προβλέπεται δικαιοδοτική κρίση σε πρώτο και δεύτερο βαθμό των Ε.Δ., τα οποία εξετάζουν την υπόθεση και κατά την κανονική και κατά τη νομική και κατά την πραγματική βάση και επιβάλλουν τις προβλεπόμενες κανονικές κυρώσεις μετά πλήρη εκτίμηση και αξιολόγηση όλων των συλλεγέντων στοιχείων.
Τουναντίον, κατά τις διατάξεις του αρθ. 160 η καθαίρεση απαγγέλλεται, μετά από αμετάκλητη καταδίκη του κληρικού για κακούργημα, με απλή διαπιστωτική διοικητική πράξη, και μάλιστα δέσμιας ενέργειας, «άνευ ετέρας τινός διαδικασίας», όπως ρητά και κατηγορηματικά επιβάλλεται από τις διατάξεις του ίδιου άρθρου.
Και τούτο για τον απόλυτο λόγο, ότι η Ελλαδικὴ Εκκλησία, κατά δική της βούληση, αλλά και κατά ειδική επιταγή του Κ.Χ.Ε. (αρ. 1 παρ. 4 Ν.590/1977), είναι, κατά τις νομικές της σχέσεις, «Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου» (ΝΠΔΔ), με συνέπεια οι Μητροπολίτες να είναι «όργανα διοικήσεως» για το λόγο ότι μετέχουν του ΝΠΔΔ της Εκκλησίας και διότι προΐστανται των ΝΠΔΔ των Μητροπόλεών τους.
Παγια είναι η σχετική νομολογία του ΣτΕ.
Μνημονεύουμε ενδεικτικά την 1571/1985 απόφαση της Ολομέλειας με εισηγητή μάλιστα, τον τότε Συμβουλο κ. Αν. Μαρίνο.
Η Εκκλησία περιορίζεται η ίδια στην εκδίκαση ΜΟΝΟ των κανονικών παραπτωμάτων των κληρικών (και συνεπώς και των Αρχιερέων) και εδώ, ειδικά γι αὐτὰ τα παραπτώματα, δε νοείται καμμιά απολύτως παρέμβαση της κοσμικής (βλ. πολιτειακής) εξουσίας.
Στις περιπτώσεις όμως, που διαπιστώνονται ποινικές παραβάσεις και δη κακουργηματικές πράξεις και ειδικά για συγκεκριμένα αδικήματα, τότε όλα τα όργανα διοικήσεως, συνεπώς και οι Μητροπολίτες ως όργανα διοικήσεως της Ελληνικῆς Πολιτείας, επιβάλλεται να έχουν και την αυτή ποινική μεταχείριση και να υφίστανται και τις ίδιες συνέπειες με όλα τα άλλα όργανα διοικήσεως.
Τυχόν παραδοχή του «εκκλήτου» σ αὐτὲς ειδικά τις περιπτώσεις, πέραν των αμιγών κανονικών παραπτωμάτων, θα αποτελούσε άμεση παρέμβαση του Πατριαρχείου στις λειτουργίες της Ελληνικῆς Πολιτείας (Δικαστική, Νομοθετική, Εκτελεστική), πράγμα το οποίο θα αντέβαινε και στο Συνταγμα και στους νόμους του Κράτους. Και είμαστε βέβαιοι ότι κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί.

ΕΠΙΜΥΘΙΟ. Και θα κλείσουμε αναφερόμενοι στην τελευταία παράγραφο του δημοσιεύματος•
« Οσον αφορά ειδικότερα την μελετώμενη διχοτόμηση της Μητροπόλεως, κριτήριο για την υλοποίησή της η όχι, συνιστά προεχόντως, η εξυπηρέτηση του συμφέροντος του χριστεπωνύμου πληρώματος της περιοχής και όχι η εξυπηρέτηση συγκεκριμένων προσώπων που επιθυμούν να καταστούν Μητροπολίτες».

Εδώ θα πούμε και θα τονίσουμε μόνο τούτο.
« Η εξυπηρέτηση του συμφέροντος του χριστεπωνύμου πληρώματος», στην προκειμένη περίπτωση της πολύπαθης Μητρόπολης Αττικής, είναι μία και αποτελεί μονόδρομο.
Και αυτή είναι η άμεση αποκατάσταση και επαναφορά της κανονικότητας, η οποία επί τριάντα πέντε και πλέον χρόνια και βασανίζεται και κακοποιείται.
Και είναι τώρα καιρός η Διοικούσα Εκκλησία να σεβασθεί και την κανονική τάξη και το «χριστεπώνυμο πλήρωμα».

Ο Σχολιαστής της «Ελεύθερης Πληροφόρησης»