Ομολογία

ΟΔΗΓΙΕΣ

ΠΑΥΛΟΥ ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ

Κυρ ΙΗ (Λκ) Ττ 3,8-15. Πατέρων Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου.

Όλες οι οικουμενικές σύνοδοι χωρίς εξαίρεση αντιμετώπισαν αιρετικούς και διετύπωσαν κάποιους όρους ή δόγματα της μιάς αγίας καθολικής και αποστολικής εκκλησίας.

Και η Ζ΄ οικουμενική σύνοδος (787) στη Νίκαια της Βιθυνίας της Μικράς Ασίας, που τιμά σήμερα η Εκκλησία, έκανε το ίδιο.
Καταδίκασε την αίρεση των εικονομάχων ή εικονοκλαστών, οι οποίοι, έχοντας μονοφυσιτικές ρίζες, ισχυρίζονταν ότι, εφόσον ο Χριστός δεν είχε την ανθρώπινη φύση, δεν είναι περιγραπτός, δεν μπορεί να ζωγραφίζεται σε εικόνα.

Η Ζ΄ οικουμενική σύνοδος απέδειξε υπαρκτή και περιγραπτή την ανθρώπινη φύση του Χριστού και διακήρυξε ότι επιτρέπεται να εξεικονισθεί.
Και επειδή ο λόγος περί αιρέσεων, γι’ αυτό και σήμερα η αποστολική περικοπή από την προς Τίτον Επιστολή στρέφεται γύρω από μία από αυτές.
Μιλάει για την παλιά παναίρεση του γνωστικισμού, ένα πλοκάμι της οποίας ήταν και ο νικολαϊτισμός, που απασχολούσε άμεσα τότε τον Τίτο, επίσκοπο Κρήτης.

Ο Τίτος ήταν στενός συνεργάτης του αποστόλου Παύλου, πρώην ειδωλολάτρης και Ρωμαίος πολίτης.
Στην πίστη τον έφερε ο απόστολος Παύλος χωρίς περιτομή.
Αργότερα οι ψευδάδελφοι απαίτησαν να περιτμηθεί, και περιτμήθηκε χωρίς να πιστεύει ότι είναι απαραίτητη (Γα 2,4), για να μην εξαγριωθούν.
Ο Τίτος ως επίσκοπος Κρήτης στην προς αυτόν Επιστολή δέχεται από το διδάσκαλό του Παύλο οδηγίες για το δύσκολο έργο του, και κυρίως για την αντιμετώπιση των νικολαϊτών.
Οι αιρετικοί αυτοί είναι, του λέει, γνωστοί από τρία γνωρίσματα
Α) Δεν πιστεύουν ότι ο Χριστός είναι Κύριος και Θεός, που έγινε άνθρωπος,
Β) Η ζωή τους είναι ακόλαστη,
και Γ) Δείχνουν απείθεια και αντίσταση στους υπεύθυνους της εκκλησίας (1,13-2,1).
Τις οδηγίες ο Παύλος τις λέει στον Τίτο, που δεν πρόκειται να τον παρεξηγήσει ότι τον υποτιμά ή να πεισμώσει, για να τις ακούσουν οι εύθικτοι και πείσμονες Κρήτες.

Στους 7 στίχους από τους οποίους αποτελείται η αποστολική περικοπή, που είναι και ο επίλογος της Επιστολής, ο απόστολος Παύλος απευθύνει στον Τίτο τις εξής συμβουλές.
Όλ’ αυτά, λέει, που σου έγραψα λίγο πιο πάνω (στ. 4-7) για τη λύτρωσή μας, την αναγέννησή μας και την κληρονομία της αιώνιας ζωής, είναι λόγια αξιόπιστα.
Και αυτά τα λόγια θέλω και συ να τα λες με βεβαιότητα και αυτοπεποίθηση στους Χριστιανούς, που έχουν πιστέψει στο Θεό, για να φροντίζουν να πρωτοστατούν στα καλά έργα.
Και ως καλά έργα εννοώ αυτά τα οποία μόλις πιο πάνω ανέφερα (2,2-19· 3,1-2).
Σε συμβουλεύω επίσης, συνεχίζει ο απόστολος Παύλος, ν’ αποφεύγεις τις μωρές και χωρίς νόημα συζητήσεις και τις απέραντες και ατέλειωτες γενεαλογίες των ειδωλολατρών για τους ψευτοθεούς τους.

Ακόμη ν’ απομακρύνεσαι από τις φιλονικίες και τις διαμάχες των Ιουδαίων τις γύρω από το μωσαϊκό νόμο, διότι είναι ανώφελες και μάταιες.
Να έχεις υπ’ όψη σου ότι αιρετικό άνθρωπο, που επιμένει να προκαλεί διχοστασίες και σκάνδαλα, ύστερα από μια πρώτη και μια δεύτερη συμβουλή, παράτα τον και απόφευγέ τον, γνωρίζοντας ότι ένας τέτοιος άνθρωπος έχει διαστραφεί και αμαρτάνει ενσυνείδητα, καταδικαζόμενος από την ίδια τη συνείδησή του.

Τέλος ο απόστολος Παύλος δίνει συμβουλές στον Τίτο για υλική φροντίδα και αγάπη προς κάποια συγκεκριμένα πρόσωπα, συνεργάτες του, που τα κατονομάζει, αλλά και μιλάει γι’ αυτά τιμητικώς.
Όταν θα σου στείλω, λέει, τον Αρτεμά ή τον Τυχικό, φρόντισε να έρθεις γρήγορα κοντά μου στη Νικόπολη της Ηπείρου, όπου αποφάσισα να ξεχειμωνιάσω.
Το νομοδιδάσκαλο Ζηνά και τον Απολλώ ξεπροβώδισέ τους, αφού τους εφοδιάσεις προηγουμένως επιμελώς με όλα τα απαραίτητα υλικά εφόδια, για να μην τους λείψει τίποτε στο ταξίδι τους.

Με την ευκαιρία αυτή της επιμελούς προετοιμασίας και φροντίδος, ας μαθαίνουν και οι δικοί μας να πρωτοστατούν στα καλά έργα.
Να συντρέχουν και να βοηθούν τους αδελφούς στις απαραίτητες ανάγκες τους. Έτσι δεν θα είναι αργοί και άκαρποι.
Πολύ όμορφα εδώ ο απόστολος κινητοποιεί τα φιλάνθρωπα αισθήματα των Χριστιανών.
Σε χαιρετούν όσοι είναι κοντά μου.
Χαιρέτα όσους μας αγαπούν εν Χριστώ.

Συμπέρασμα:
Όλοι οι αιρετικοί γενικά είναι αγύριστα κεφάλια.
Η ζωή τους επιλήψιμη.
Δεν αξίζει ν’ ασχολείται κανείς μαζί τους συνεχώς.
Μόνο μία ή δύο φορές.
Ύστερα τους αφήνουμε να τους καταδικάσει η συνείδησή τουs.