Ο Αρχιμανδρίτης Παΐσιος (Jung) | Φωτογραφία: Αρχείο BVZ
----------------------------------------
Άρθρο αυστριακής εφημερίδας αναφέρει τις τεράστιες διαφωνίες του κεκημημένου Γέροντα Ηγούμενου Παϊσίου, με τον Μητροπολίτη Αρσένιο της Αυστρίας, κατά την διάρκεια του Κορονοϊού, αλλά και για το Ουκρανικό ζήτημα.
https://orthodoxnews.de/.../89153-zweijaehriges...
Για πρώτη φορά το κοντινό περιβάλλον του Γέροντος Παϊσίου,
αναφέρει λεπτομερείς αφηγήσεις για εκείνο το χρονικό διάστημα,
"Παρακάτω η μετάφραση του άρθρου"
Διετής μνήμη της μακαρίας κοιμήσεως του Αρχιμανδρίτη Παΐσιου τιμήθηκε στη Βιέννη
7 Οκτωβρίου, 20:22
Συντάκτης: Συντακτική Επιτροπή της UOJ
Στο μνημόσυνο στη Βιέννη, οι πιστοί θυμήθηκαν τη ζωή, το θάρρος της πίστης και τη πνευματική παρακαταθήκη του Αρχιμανδρίτη Παΐσιου (Jung).
Στις 7 Οκτωβρίου 2026 τιμήθηκε η διετής μνήμη της μακαρίας κοιμήσεως του Αρχιμανδρίτη Παΐσιου Jung με μνημόσυνο πάνω από τον τάφο του. Όπως μεταδίδει ο ανταποκριτής της UOJ, το σημερινό κήρυγμα επικεντρώθηκε στη ζωή και την πίστη του πατρός Παΐσιου, ιδιαίτερα δε στην αφοσίωσή του στην αγία Ορθόδοξο Πίστη και στο ακλόνητο θάρρος του να εκφράζει αυτό που έπρεπε να λεχθεί – ανεξάρτητα από το αν άρεσε σε κάποιον ή όχι. Ο πατήρ Παΐσιος υπήρξε παράδειγμα για εμάς, αναφέρθηκε στη συνέχεια, καθώς ακόμη και στις δυσκολίες της ζωής δεν έχανε τον πρόσχαρο χαρακτήρα του και, σαν ένας νέος Χρυσόστομος, μπορούσε να εμπνέει τους ανθρώπους με τα κηρύγματά του. Ο πατήρ Παΐσιος ήταν γνωστός σε πολλούς από τις ομιλίες και τα κηρύγματά του στο YouTube. Είχε επίσης πολλά πνευματικά τέκνα σε όλο τον κόσμο.
Παρουσιάζουμε στους αναγνώστες μας ορισμένα σύντομα γεγονότα από τη ζωή του γνωστού ιεραποστόλου πατρός Παΐσιου, τα οποία συγκέντρωσε ο δημοσιογράφος μας μαζί με πιστούς που τίμησαν σήμερα τη μακαρία κοίμησή του – Μια βιογραφία του Αρχιμανδρίτη Παΐσιου Jung.
Ο τάφος του Αρχιμανδρίτη Παΐσιου Jung, όπου τελέστηκε σήμερα, 7 Οκτωβρίου 2026, το μνημόσυνο. Φωτογραφία: στάλθηκε από πιστούς.
Από τη γέννηση έως τη ρωμαιοκαθολική μοναχική ζωή
Γεννήθηκε ως Michael Jung στις 8 Ιουλίου 1962, γιος του Anton και της Waltraut στο Σάαρλαντ, και βαπτίστηκε ρωμαιοκαθολικός. Αργότερα εισήλθε στην Ιερά Μονή Weltenburg, έλαβε το μοναχικό όνομα Μαξιμιλιανός και ξεκίνησε σπουδές Θεολογίας και Φιλοσοφίας στη Θεολογική Σχολή του Stift Heiligenkreuz και στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, χειροτονήθηκε διάκονος και αργότερα ιερέας, προσφέροντας τις υπηρεσίες του στην ποιμαντική μέριμνα και την εκπαίδευση.
Ο δρόμος προς την Ορθοδοξία
Μετά από χρόνια αναζήτησης, ανακάλυψε τον πλούσιο θησαυρό της Ορθοδοξίας και πήγε στην Ελλάδα για να προσέλθει στην Ορθόδοξη Εκκλησία και να γίνει ορθόδοξος μοναχός. Αυτό συνέβη στην Ιερά Μονή Αγίου Αρσενίου στη Χαλκιδική, όπου έλαβε επίσης τη χειροτονία του ως ιεροδιάκονος και ιερομόναχος.
Ίδρυση μοναστηριού στο Μπούργκενλαντ
Από εκεί εστάλη το 2015 μαζί με άλλους αδελφούς για την ίδρυση μοναστηριού στην Αυστρία. Πρώτος Ηγούμενος αυτού του μοναστηριού διορίστηκε ο πατήρ Παΐσιος, ο οποίος ενθρονίστηκε στις 11 Οκτωβρίου 2015. Το 2016, η μονή ιδρύθηκε αντικανονικά/κανονικά από τον Μητροπολίτη Αυστρίας Αρσένιο στο St. Andrä am Zicksee στο Μπούργκενλαντ και αφιερώθηκε στην προστασία της Υπεραγίας Θεοτόκου και του Αγίου Παΐσιου του Αγιορείτου. Το μοναστήρι προσέλκυε προσκυνητές από εγγύς και μακράν, τα κηρύγματά του ήταν περιζήτητα και ο ίδιος αποτελούσε καταφύγιο ως σύμβουλος και πνευματικός για πολλούς προσκυνητές. Ορισμένα από τα πνευματικά του τέκνα έγιναν ιερείς και μετέδιδαν τις διδαχές του στις ενορίες τους.
Σχετικά με το ουκρανικό εκκλησιαστικό ζήτημα
Την ημέρα της αναγνώρισης της ουκρανικής ψευδοεκκλησίας, ο πατήρ Παΐσιος κήρυξε σθεναρά εναντίον της. Είπε, μεταξύ άλλων: «Με αυτόν τον Τόμο ξεκίνησε ένα μεγάλο σχίσμα». Στη συνέχεια εξήγησε: «Αυτό το σχίσμα είναι χειρότερο από το σχίσμα μεταξύ Δυτικής και Ανατολικής Εκκλησίας, επειδή είναι ένα σχίσμα μεταξύ Ορθοδόξων στη σημερινή εποχή. Και αυτό δυστυχώς προέρχεται από το Φανάρι». Κατά τη γνώμη του, η αναγνώριση ήταν προϊόν της αμερικανικής και δυτικής αντιρωσικής πολιτικής, μέσω της οποίας ο Πατριάρχης και οι επίσκοποι του Φαναρίου επηρεάστηκαν με μεγάλα χρηματικά ποσά.
Στο κήρυγμά του ενώπιον του συγκεντρωμένου λαού είχε καλέσει ρητά τους πιστούς να παραμείνουν στο πλευρό του κανονικού τους Μητροπολίτη Ονούφριου. Υποστήριξε την άποψη ότι η Ρωσική Εκκλησία αντέδρασε απόλυτα δικαιολογημένα στη μεταβολή της στάσης απέναντι στο ουκρανικό εκκλησιαστικό ζήτημα, διευρύνοντας την εκκλησιαστική της δραστηριότητα, μεταξύ άλλων, στην Αφρική και την Τουρκία. Η στάση του ήταν ευρέως γνωστή, και από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησαν τα προβλήματα με τον Μητροπολίτη Αρσένιο. Παρά ταύτα, μεταξύ του πατρός Παΐσιου και του τότε Μητροπολίτη του υπήρχε καλή σχέση.
Η αρχή των εντάσεων: ο τρόπος μετάδοσης της Θείας Κοινωνίας
Κατά τη διάρκεια της δύσκολης περιόδου του κορωνοϊού, ο Μητροπολίτης Αρσένιος ήταν ο πρώτος επίσκοπος σε ολόκληρο το Οικουμενικό Πατριαρχείο και ενδεχομένως σε ολόκληρο τον ορθόδοξο κόσμο που άλλαξε τον παραδοσιακό τρόπο μετάδοσης της Θείας Κοινωνίας. Απαίτησε τότε από τους ιερείς του να μη μεταδίδουν πλέον το Τίμιο Σώμα και Αίμα του Χριστού με τον παραδοσιακό τρόπο, με την Αγία Λαβίδα στο στόμα των πιστών, αλλά να δίνουν τη Θεία Κοινωνία στο χέρι.
Ο πατήρ Παΐσιος το αρνήθηκε αυτό κατόπιν συνεννόησης με τον πνευματικό του πατέρα, τον γνωστό Έλληνα Γέροντα Θεόκλητο. Διότι, όπως διδάσκουν οι Άγιοι Πατέρες, η υπακοή είναι ανώτερη από τη νηστεία και την προσευχή. Υπάρχουν όμως δύο πράγματα απέναντι στα οποία δεν επιτρέπεται καμία υπακοή: απέναντι στην αίρεση και απέναντι στην αμαρτία. Ακριβώς αυτό εξήγησε ο πατήρ Παΐσιος και στον επίσκοπό του. Για τον επίσκοπο, η πράξη αυτή αποτελούσε «κόκκινη γραμμή» και χαρακτήρισε την άρνηση του πατρός Παΐσιου ως ανυπακοή.
Η Ομολογία της Ορθοδόξου Πίστεως
Όπως είναι γνωστό, ο πατήρ Παΐσιος ήταν σπουδαίος κήρυκας και είχε μεγάλη επιρροή σε Ορθοδόξους διαφόρων εθνικοτήτων – μεταξύ άλλων Ελλήνων, Σέρβων, Ρώσων, Ρουμάνων, Αράβων, Βουλγάρων και Αντιοχέων.
Πολλοί άνθρωποι που προηγουμένως δεν ήταν Ορθόδοξοι, βρήκαν τον δρόμο προς την Ορθοδοξία μέσα από τα κηρύγματά του. Ορθόδοξοι χριστιανοί, με τη σειρά τους, ενισχύθηκαν στην πίστη τους μέσω των κηρυγμάτων του. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού, ενίσχυσε πνευματικά τους πιστούς ιδιαίτερα μέσω των ζωντανών βιντεοσκοπήσεών του (live videos).
Κάποια μέρα τον ρώτησαν αν μπορούσε να εξηγήσει πώς προέκυψε το Σχίσμα μεταξύ Δυτικής και Ανατολικής Εκκλησίας. Σε μια ομιλία διάρκειας περίπου 30 λεπτών, εξήγησε την ορθόδοξη διδασκαλία επί του موضوعτος – όσο αυτό ήταν εφικτό μέσα σε αυτό το χρονικό πλαίσιο.
Μόλις 30 λεπτά αργότερα, ο Μητροπολίτης τηλεφώνησε εξαιρετικά οργισμένος και ανέφερε ότι επικοινώνησαν μαζί του τρεις Καθολικοί επίσκοποι και διαμαρτυρήθηκαν για το κήρυγμα.
Ο πατήρ Παΐσιος τον ρώτησε τότε αν είχε δει ο ίδιος το βίντεο και του επεσήμανε ότι τα όσα λέχθηκαν σε αυτό ανταποκρίνονται στη διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ο επίσκοπος του κατέστησε τότε σαφές ότι στη μητρόπολή του δεν επιθυμεί καμία ὁμολογία πίστεως – καμία δημόσια ομολογία της πίστης.
Όπως ακριβώς το ζήτημα της μετάδοσης της Θείας Κοινωνίας αποτελούσε κόκκινη γραμμή για εκείνον, έτσι και αυτή η δήλωση έγινε κόκκινη γραμμή για τον πατέρα Παΐσιο. Δίδασκε πάντοτε ότι οφείλουμε να ομολογούμε την ορθόδοξη πίστη μας ανά πάσα στιγμή και σε κάθε τόπο.
Από εκείνη τη στιγμή του απαγορεύτηκε να συνεχίσει τη δραστηριότητά του στο διαδίκτυο. Επιπλέον, δεν του επιτρεπόταν πλέον να δέχεται επισκέπτες και δοκίμους στο μοναστήρι ούτε να κηρύττει δημοσίως. Σε αυτά προστέθηκε και η απαγόρευση υποδοχής Καθολικών στην Ορθόδοξη Εκκλησία μέσω του Αγίου Βαπτίσματος. Αυτός ήταν αρχικά – σε συνεννόηση με τον πνευματικό του πατέρα – ένας από τους όρους υπό τους οποίους ο πατήρ Παΐσιος είχε έρθει εξ αρχής στην Αυστρία, και ο οποίος είχε γίνει τότε αποδεκτός. Ο ίδιος ο πατήρ Παΐσιος είχε γίνει δεκτός στην Ορθόδοξη Εκκλησία μέσω του Αγίου Βαπτίσματος και είχε διέλθει όλα τα στάδια του μοναχισμού (δόκιμος, ρασοφόρος, μικρόσχημος, χειροτονία σε διάκονο και πρεσβύτερο, μεγαλόσχημος, χειροθεσία σε αρχιμανδρίτη, ηγούμενο και πνευματικό), παρόλο που είχε ήδη διέλθει αυτά τα στάδια προηγουμένως στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Ήταν αυστηρά υπέρ της υποδοχής των Καθολικών στην Ορθόδοξη Εκκλησία μέσω του Ιερού Μυστηρίου του Βαπτίσματος.
Το ουκρανικό εκκλησιαστικό ζήτημα και η αυξανόμενη αποξένωση
Με τον χρόνο, ο Μητροπολίτης Αρσένιος γινόταν όλο και πιο ενεργός στην υποστήριξη της ουκρανικής ψευδοεκκλησίας, καθώς και στην εκκλησιαστική και κρατική αντιρωσική προπαγάνδα. Εκείνη την περίοδο, ορισμένοι αντικανονικοί λεγόμενοι «ιερείς» από την ουκρανική ψευδοεκκλησία έγιναν δεκτοί στη Μητρόπολη της Βιέννης. Ο πατήρ Παΐσιος το αποδοκίμασε αυτό απερίφραστα. Ως διαμαρτυρία κατά της ουκρανικής ψευδοεκκλησίας και της παρουσίας αυτών των «ιερέων», δεν συλλειτουργούσε πλέον από εκείνη τη στιγμή στον Καθεδρικό Ναό της Βιέννης. Και αυτό προκάλεσε έντονη δυσαρέσκεια. Ο πατήρ Παΐσιος ήταν αποφασιστικός αντίπαλος του οικουμενισμού με την έννοια της διδασκαλίας του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς του Τσέλιε, ο οποίος χαρακτήριζε τον οικουμενισμό ως «παναίρεση», αλλά υποστήριζε τον αληθινό οικουμενισμό. Η καρδιά του και οι πόρτες του μοναστηριού του ήταν ανοιχτές για κάθε άνθρωπο.
Ο δρόμος προς τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο πατήρ Παΐσιος ήταν βαριά άρρωστος. Για επτά χρόνια πάλευε με μια σοβαρή μορφή καρκίνου με επτά μεταστάσεις στο τελικό στάδιο. Παρά τη σοβαρή ασθένειά του, παρέμενε πάντοτε πρόσχαρος, ευγνώμων και γεμάτος ελπίδα. Αποκαλούσε μάλιστα τον καρκίνο «τον καλύτερό του φίλο» και ευχαριστούσε τον Θεό για την ασθένειά του.
Η αδελφότης αποφάσισε μαζί του να αναζητήσει έναν άλλο τόπο όπου θα μπορούσαν να συνεχίσουν να ζουν και να διακονούν ως πνευματική κοινότητα. Ένας από τους πρώτους επισκόπους που ανταποκρίθηκαν ήταν ο Επίσκοπος Σέργιος από τη Βοσνία, της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Επιθυμούσε να δεχθεί τον πατέρα Παΐσιο και την αδελφόητά του στην επαρχία του. Από το Οικουμενικό Πατριαρχείο η αδελφότης έλαβε χωρίς δυσκολία τα απαραίτητα απολυτήρια γράμματα και στη συνέχεια έγινε αμέσως δεκτή στη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Αποχώρηση από το μοναστήρι στο St. Andrä am Zicksee
Λίγες μέρες πριν τελεστεί η τελευταία Θεία Λειτουργία στο μοναστήρι και η αδελφότης αποχαιρετήσει τους πιστούς, εμφανίστηκε αυτοπροσώπως ο γραμματέας του Μητροπολίτη, Αθανάσιος Μπουκ. Τους ανακοίνωσε ότι έπρεπε να εγκαταλείψουν το μοναστήρι μέσα σε μόλις τέσσερις ώρες. Ιδιαίτερα θλιβερό ήταν το γεγονός ότι ο πατήρ Παΐσιος εκείνη τη στιγμή ήταν βαριά άρρωστος και ζούσε με επτά μεταστάσεις στο τελικό στάδιο. Παρά τις κακές καιρικές συνθήκες και τη βροχή, δεν ρώτησαν καν αν εκείνος ή η αδελφότης είχαν κάποιο μέρος να πάνε. Ο πατήρ Παΐσιος και οι μοναχοί του πήραν μόνο τα απολύτως απαραίτητα προσωπικά τους αντικείμενα και εγκατέλειψαν το μοναστήρι. Μέσα σε λίγες μέρες βρίσκονταν ήδη στη νέα τους επαρχία.
Από τη Βοσνία στη Σερβία
Στη Βοσνία η αδελφότης πέρασε 10 μήνες. Λόγω της δύσκολης τοποθεσίας του μοναστηριού και των μηνιαίων ταξιδιών στη Βιέννη, τα οποία εξυπηρετούσαν τη θεραπεία του καρκίνου του πατρός Παΐσιου και την ποιμαντική φροντίδα των πολυάριθμων πνευματικών του τέκνων, η αδελφότης μετακόμισε σε ένα μοναστήρι στην Κεντρική Σερβία, στη δικαιοδοσία της Επαρχίας Μπρανίτσεβο. Οι παραμονές στη Βιέννη δυσαρεστούσαν σφοδρά τον Μητροπολίτη Αρσένιο και προσπαθούσε επανειλημμένα να πείσει τον Σέρβο επίσκοπο να τους απαγορεύσει να ταξιδεύουν στη Βιέννη. Παράλληλα ισχυριζόταν διάφορα ψεύδη και ασκούσε πίεση στον επίσκοπό τους, όμως, δόξα τω Θεώ, εκείνος δεν επηρεάστηκε. Όταν πλέον ο Μητροπολίτης Αρσένιος αντιλήφθηκε ότι αυτό δεν απέδιδε τους επιθυμητούς καρπούς, προσπάθησε να καταφύγει σε συκοφαντία ενώπιον των πολιτικών δικαστηρίων. Με τη βοήθεια του Θεού όμως απέτυχε και αυτό, και η διαδικασία αρχειοθετήθηκε, καθώς όλες οι κατηγορίες αποδείχθηκαν ανυπόστατες και ψευδείς. Στη συνέχεια προσπάθησε να καταστρέψει τις σχέσεις του με την Ελλάδα και ιδιαίτερα με τον πνευματικό του πατέρα. Ενώ σε ορισμένους επισκόπους το πέτυχε, στους απλούς ιερείς, μοναχούς και στον λαό παρέμεινε χωρίς αποτέλεσμα.
Η κοίμηση του πατρός Παΐσιου
3 μήνες πριν από τον θάνατό του, η υγεία του πατρός Παΐσιου επιδεινώθηκε πολύ και έμεινε κατακλινής. Τον τελευταίο μήνα της ζωής του τον πέρασε σε νοσοκομείο του Βελιγραδίου, όπου οι πατέρες του τον επισκέπτονταν καθημερινά και του μετέδιδαν τη Θεία Κοινωνία.
Η τελευταία του επιθυμία ήταν η κηδεία του και οι σχετικές ακολουθίες να τελεστούν από τον Πρωτοπρεσβύτερο Slađan Vasić, ο οποίος υπηρετούσε τότε ως ιερέας υπό τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία εκτός Ρωσίας (ROCOR). Στις 7 Οκτωβρίου 2024 εκοιμήθη εν Κυρίω στο Βελιγράδι.
Η κηδεία μετατράπηκε σε πολιτικό ζήτημα
Οι τελετές του λαϊκού προσκυνήματος πραγματοποιήθηκαν στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου στο Mödling, με την ευλογία του Μητροπολίτη Μάρκου και του Μητροπολίτη Ειρηναίου. Η κηδεία στο Κεντρικό Κοιμητήριο της Βιέννης μετατράπηκε σε μαρτυρία ζώσας πίστης, παρόλο που ο Μητροπολίτης Αρσένιος προσπάθησε να την εμποδίσει. Αιώνια η μνήμη, αγαπημένε Γέροντα!
Προηγουμένως, η UOJ είχε αναφέρει τη συνάντηση και το πολιτιστικό πρόγραμμα στην ανακαινισμένη Σερβική Ορθόδοξη Μονή Himmelsthür μετά τον εγκαινιασμό της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου