ΗΤΑΝ ΠΡΟΦΗΤΙΚΗ

 

Πριν µισό αιώνα περίπου (27 Μαΐου 1979) µια µεγάλη δηµοσιογράφος που ήταν παράλληλα ιδιοκτήτρια, εκδότρια και διευθύντρια (σήµερα οι εκδότες και ιδιοκτήτες δεν έχουν σχέση µε δηµοσιογραφία αλλά είναι εφοπλιστές, βιοµήχανοι και…) της εφηµερίδας “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ” Ελένη Βλάχου έγραφε στο κύριο άρθρο της, µία ηµέρα πριν να υπογραφεί η συνθήκη προσχώρησης της Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή Οικονοµική Κοινότητα (Ε.Ο.Κ.) στο Ζάππειο Μέγαρο: «Το µέλλον µας είναι εξασφαλισµένο αλλά άδοξο…».

«Είναι προβιβασµός ότι φεύγοµε απ’ αυτή τη µοναξιά την επικίνδυνη που ενθαρρύνει τους εσωτερικούς και τους εξωτερικούς εχθρούς, και φθάνοµε σε µια νέα ασφαλέστερη γειτονιά και γινόµαστε µέλη – για πρώτη φορά στην Ιστορία µας – µιας οικογενείας. Και τι οικογενείας!

Της πιο εκλεκτής στον κόσµο. Κακά τα ψέµατα, τα εκατοντάδες εκατοµµύρια που κατοικούν τις εννέα χώρες που µας υποδέχονται είναι τα πιο πολιτ

ισµένα της γης. Κάθε τόσο ακούµε και διαβάζοµε παραλλαγές ενός παλαιού, επικίνδυνου µύθου.

Ενός µύθου που µας χαρίζει προτερήµατα που δεν έχοµε, δυνατότητες που δεν διαθέτοµε, και παρελθόν που δεν είναι αληθινό. Λέµε στα µικρά παιδάκια:

“Του Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υποφέρει…”.

Και µεγαλώνει το παιδάκι, και διαβάζει την Ιστορία του τόπου του και ανακαλύπτει τους ζυγούς που η κακιά µοίρα επέβαλε επί αιώνες στην πατρίδα του… Τώρα, λέµε και γράφοµε παραµύθια για το πόσο µας έχει ανάγκη η Ευρώπη, για το πόσο πιο “Ευρώπη” γίνεται µε την άφιξη της Ελλάδος…

Και αύριο, όταν οι αντιπρόσωποι των εννέα χωρών, πρόεδροι, πρωθυπουργοί, υπουργοί, µας χαρίσουν τα θερµά λόγια που επιβάλλουν οι περιστάσεις, θα τα πάροµε τοις µετρητοίς και θα ζητωκραυγάσοµε νικηφόρα συνθήµατα…

Ας είναι, το βήµα είναι µεγάλο, ιστορικό, σωτήριο. Αρκεί να το καταλάβουµε µια ώρα αρχύτερα. Τελειώνουν τα λόγια και αρχίζουν οι εξετάσεις.

Ότι ο Έλληνας είναι ευφυής, ικανός, δραστήριος, είναι βέβαιο. Εκτός Ελλάδος, σε περιβάλλον εχθρικό ή αδιάφορο, υπερνικά άγριους συναγωνισµούς και επιβάλλεται σαν έµπορος, επιστήµων, πολιτικός. Διότι συγκεντρώνεται, σοβαρεύεται, εργάζεται. Αν κάνει το ίδιο και εδώ, δε θα µπούµε µονάχα στην Ευρώπη, αλλά πολύ σπουδαιότερο, θα φέροµε την Ευρώπη στον τόπο µας.

Αλλιώς… το µέλλον µας είναι εξασφαλισµένο αλλ’ άδοξο. Θα µεταβληθούµε σιγά-σιγά σε ένα τεράστιο τουριστικό θέρετρο, ένα κέντρο ψυχαγωγίας για εκατοµµύρια ξένους, µε ένα λαό που θα ζει από τα ξενοδοχεία, τα µπαρ, τα µπουζούκια και τις µπουτίκ, ακολουθώντας τον ξεκούραστο κατήφορο που έχοµε ήδη πάρει…».

Χρόνο µε το χρόνο έρχεται το “Αλλιώς…”. Όλες οι κυβερνήσεις βάδιζαν στο ίδιο µονοπάτι. Δηλαδή το να διώχνουν τον κόσµο από τα χωριά τους µε τις “γλυκές” επιδοτήσεις.

Με τέχνη διπλωµατικής έφεραν τα µνηµόνια και έστειλαν τον κόσµο να εργαστούν πάλι στις “φάµπρικες”, για να ζήσουν και ερήµωσε η ύπαιθρος.

Με φακιρική δεξιοτεχνία, δήθεν ποσοστώσεις, συρρίκνωσαν τον πρωτογενή τοµέα, πλαγίως έφεραν και τη Mercosur και τελευταία ήρθε και η “µητέρα όλων των συµφωνιών” µε την Ινδία και έβαλαν τον ελληνικό πρωτογενή τοµέα στο φέρετρο. Τώρα αναµένουµε το προτελευταίο στάδιο, να έρθει.

Η Σύνοδος της Ιεραρχίας στην πλατεία Κλαυθµώνος να ψάλλουν όλοι µαζί την εξόδιο ακολουθία, “οι την οδόν την στενήν βαδίσαντες”.

Θα τελειώσει το σκηνικό µε τον “κατήφορο που έχοµε ήδη πάρει…”, όπως προείδε η “προφήτης” εκδότρια, η χώρα θα γίνει τουριστικό θέρετρο και οι ελάχιστοι γηγενείς που θα τα “κονοµάνε” θα είναι γκαρσόνια στα µπαρ, τα µπουζούκια, τις µπουτίκ, οι καµαριέροι στα ξενοδοχεία.

Η φωνή του Καντιώτη ακούγεται εδώ και πενήντα χρόνια: «Η ΕΟΚ θα γίνει ο τάφος της Ελλάδος».

 

Εφ. Αγώνας