ΟΧΙ!!! Και ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ; Ο Αρχιεπ. Αναστάσιος... Ζήσηδες… ΕΛΕΟΣ!

 

“Το δε αιρετικός, χωρισµός έστιν από του Θεού”

(Αββάς Αγάθων)

Είπατε µεγάλη, πολύ µεγάλη κουβέντα υιέ µοναχέ Σεραφείµ/Αβέρκιε, στο περισπούδαστο άρθρο σας «Ο Πατριάρχης Βαρθολοµαίος ως ‘’ατυχές θύµα του αρχεκάκου όφεως’’…» (παρόµοια εκτενή επιστολή απέστειλε και ο Αναστάσιος Αρχιεπίσκοπος της Αλβανίας, γνωστός αιρετικός Οικουµενιστής-τι κρίµα! ξεχάσατε το Μασώνος!), µε προβληµατίσατε και µε σοκάρατε. Εδώ κάτι σοβαρό, είπα, πρέπει να συµβαίνει, ή είστε αγράµµατος, αυτό δε σας φαίνεται, ή δεν καταλαβαίνετε τι γράφετε, αυτό δεν το πιστεύω, ή θεολογικά είστε ακατάρτιστος και αυτό το βρίσκω απίθανο. Διότι η λέξη αιρετικός δεν είναι µια απλά λεκτική έκφραση, αλλ

ά, η πιο επιεικής έκφραση για ένα χριστιανό, είναι ύβρις!. Τα Εγκυκλοπαιδικά Λεξικά περί αυτού αναφέρουν (έτσι ενδεικτικά κάποια). Αιρετικός είναι αυτός, “που ανήκει σε ή σχετίζεται µε θρησκευτική αίρεση” (Χρηστικό Λεξικό Α.Α., τόµος 1^ος σελ. 124). “Οπαδός αίρεσις, κυρίως θρησκευτικής, αυτός που παρεκκλίνει ή δεν συµµορφώνεται µε τα καθιερωµένα” (Πάπυρος Larousse,τόµ. 1^ος, σελ. 42).“Πιστός που οµολογεί θρησκευτικές απόψεις, οι οποίες αποκλίνουν από το επίσηµο θρησκευτικό δόγµα” (Μπαµπινιώτης, τόµ. 1^ος, σελ. 47).

Ήταν τέτοιος ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος; Κατά τη Θεολογική και Δογµατική άποψη θα µας-σας κατατοπίσει ο πιο ειδικός στο θέµα, ο καθηγητής Πανεπιστηµίου Παναγ. Μπούµης στο βιβλίο του “Κανονικό Δίκαιον”, ο οποίος αναφέρει:

«Αίρεση είναι η απόκλιση από την ορθή διδασκαλία της Εκκλησίας, η οποία περιέχεται στην Αγ. Γραφή και στην (σ.τ.κ.: λοιπή) Ιερά Παράδοση, όπως διατυπώθηκε στις αποφάσεις των Οικουµενικών Συνόδων, και η εµµονή σ’ αυτήν, ή η προσχώρηση σε µία ήδη καταδικασµένη αιρετική οµολογία. Δεν είναι απαραίτητο η απόκλιση να αφορά οπωσδήποτε θεµελιώδες δόγµα, καθ’ όσον δεν είναι ορθή ούτε εφικτή η διάκριση των δογµάτων σε θεµελιώδη και µη.

» Για να χαρακτηρισθεί µια δοξασία ως αίρεση (αναφέρει αρκετές) σηµειώνουµε µόνο:

Πρέπει ο αιρετικός να εµµένει και να υποστηρίζει µε επιµονή τις απόψεις του και να µην πείθεται στην αρµόδια εκκλησιαστική αρχή.

Τέλος αρµόδια να αποφασίζει και να χαρακτηρίζει µια δοξασία ως αίρεση είναι η Εκκλησία, η οποία εξετάζει αυτήν επί τη βάσει της Αγ. Γραφής και της αυθεντικής εκκλησιαστικής Παραδόσεως.

Οι αιρετικοί υπόκεινται στην ποινή του µεγάλου αφορισµού ή αναθέµατος» (ζ΄ καν. της Γ΄ Οικουµ. και α΄ καν. της Πενθέκτης)» (“Κανονικόν Δίκαιον” έκδοσις 38, Γρηγόρης, Αθήνα, σελ. 243-245).

Έχετε τέτοιες αποδείξεις ότι ο Αρχιεπίσκοπος απόκλινε από την Ορθόδοξη διδασκαλία της Εκκλησίας;  Μοναχέ Σεραφείµ/Αβέρκιε Υιέ Ζήση!.

Κατά το καθηµερινό βίωµα που διανύουµε  και των κραδασµών των ανθρωπίνων παθών που προσπερνάµε, όπως αυτές εκδηλώνονται καθηµερινά, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις. Θα αναφερθώ µόνο σε δύο περιπτώσεις, µία αγιογραφική και η άλλη της σύγχρονης καθηµερινότητας: η α) είναι από τον “Ευεργετινό”. Κάποιοι ρώτησαν τον αββά Αγάθωνα, για να τον δοκιµάσουν: «Εσύ είσαι ο Αγάθων; Ακούµε για σένα ότι είσαι πόρνος και υπερήφανος. – Ναι, έτσι είναι, απάντησε. Εσύ είσαι ο Αγάθων ο φλύαρος και κατάλαλος; – Εγώ είµαι. Εσύ είσαι ο Αγάθων ο αιρετικός; – Όχι, δεν είµαι αιρετικός. – Τον παρακάλεσαν να τους πει, γιατί τα δέχθηκε όλα και αντέδρασε µόνο στο τελευταίο, το αιρετικός! – Όλα τα πρώτα αναφερόµενα, ωφελούν την ψυχή µου – απάντησε – αλλά η αίρεση µε χωρίζει από το Θεό “το δε αιρετικός, χωρισµός έστιν από του Θεού” (“Ευεργετινός”, τ. Β΄, σελ. 42, Αθήναι 1958).

β) Στη Μητρόπολη Φλώρινας το 1970, ξέσπασε σκάνδαλο µε κατηχητή θεολόγο, όνοµά του Λυκούργος. Ο επίσκοπος Αυγουστίνος τον αποµάκρυνε (ο ίδιος το είχε  παραδεχθεί). Εγκαταστάθηκε στην περιοχή της Καστοριάς και εδώ µε άλλους δύο ίδρυσαν ένα ιδιόρρυθµο Μοναστήρι, λαϊκός ο ίδιος  αυτοανακηρύχθηκε και “ηγούµενος”.  Ως “ηγούµενος” Λυκούργος τώρα άρχισε να επιτίθεται στον επίσκοπο Αυγουστίνο, µεταξύ άλλων τον κατηγόρησε ότι είναι ‘’«Αιρετικός», ιδρυτής ΄΄Καντιωτικού’’ τάγµατος και αποτελεί ανωµαλία για το Έθνος και την Εκκλησία…‘’.

Ο επίσκοπος π. Αυγουστίνος αντέδρασε δυναµικά και του είπε… κατηγόρησέ µου για ό,τι θέλεις, αλλά αιρετικό δεν στο επιτρέπω, διότι είναι σοβαρή και βλάσφηµη ύβρις, διότι µε αποκόπτει από το Χριστό µου και σε παρακαλώ να ανακαλέσεις!

Η βλάσφηµη αυτή επινόηση που έγραψες, υιέ µοναχέ Σεραφείµ/Αβέρκιε Ζήση, είναι αποκρουστική και απαράδεκτη προς έναν κεκοιµηµένο ιεράρχη που δεν µπορεί να σου απαντήσει, είναι κατάφορη ύβρις για έναν αρχιερέα που εγκατέλειψε τα πάντα από… καλοζωία, πανεπιστηµιακές έδρες και αφιέρωσε τη ζωή του, για να χειραγωγήσει χιλιάδες συνανθρώπους διαφόρων φυλών, γλωσσών και θρησκειών στα πόδια του εσταυρωµένου Κυρίου.

ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΗ Η ΑΝΙΕΡΗ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΣΟΥ

Η “αγία” Τριάδα, πατήρ Θεόδωρος, υιός Σεραφείµ/Αβέρκιος Ζήση και πνεύµα κάποιου θεο-λόγου Π. Κοσµίδης (αρθρογραφεί στον Ο.Τ.) βγήκαν στο κλαρί µετά τα 40^α από την κοίµηση του αρχιεπ. Αναστασίου και άρχισαν το παραλήρηµα. Ο πατήρ ανακοίνωσε ότι δε µίλησε µέσα στην περίοδο του τεσσαρακονταπενθηµέρου, επειδή η ψυχή του πάλευε µε τα τελώνια και δεν είχε πρόθεση να την επιβαρύνει και άλλο: «απέφευγα να το κάνω – είπε – διότι είναι εντός τεσσαρακονταπενθηµέρου, οι ψυχές και µε τα τελώνια παλεύουν, να µην προσθέσουµε και εµείς άλλα», δηλαδή µας θεολόγησε κατά την ”πατρολογική” θεωρία ότι, όταν ο κάθε κεκοιµηµένος αφήνει τον πρόσκαιρο τούτο κόσµο και ο άγγελος Κυρίου που έλαβε την εντολή να του πάρει την ψυχή του, “ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου” (Λουκ. 12, 20), δε γνωρίζει τις αµαρτίες του, γι’ αυτό επί σαράντα ηµέρες γίνεται µεγάλος πόλεµος µεταξύ των αγγέλων και των τελωνίων ποιος θα τον κερδίσει. Γι’ αυτό ο µεγάλος πανεπιστηµιακός καθηγητής Θεολόγος, Πατρολόγος, Οµολογητής π. Θεόδωρος Ζήσης δε µίλησε, για να µην του επιβαρύνει την ψυχή του και τον στείλει στην κόλαση! Μετά τα σαράντα µπορεί να λες ό,τι θέλεις,(αυτό µάλλον θα εννοεί) ψέµατα, αλήθειες, συκοφαντίες, διαβολές αυτά δεν πιάνουν και ούτε τα ακούει ο Θεός!

Αυτή την Πατρολογική θεωρία του αν την αναπτύξει µε “θεολογικά” επιχειρήµατα (γαρνιτούρες) και την κυκλοφορήσει σε βιβλίο, θα βρει πολύ µεγάλη απήχηση, πιο πολύ από τα συγχωροχάρτια που είχαν κυκλοφορήσει οι Παπικοί στο Μεσαίωνα.

Για να µην τον αδικήσουµε τον οµολογητή πατήρ Θεόδωρο, θα µεταφέρουµε δύο πατερικές απόψεις στο θέµα όπως τις βρήκαµε και µάλιστα µεταφρασµένες, για να µαθαίνει ο κάθε καλοπροαίρετος πιστός και να φωτίζεται:

α) «το πού πηγαίνουν οι ψυχές, όταν πεθαίνουν οι άνθρωποι και το πώς ζουν εκεί, δεν το γνωρίζουµε και κανείς δεν µπόρεσε να απαντήσει σ’ αυτό το ερώτηµα. Και τούτο γιατί ο Θεός δεν επέτρεψε να επιστρέψει κάποιος από εκεί και να µας πει πού βρίσκονται και πώς ζουν εκεί οι ψυχές εκείνων που έφυγαν από κοντά µας. Πάντως πηγαίνουν σε κάποιο τόπο που όρισε ο Θεός και από εκεί δεν µπορούν να επιστρέψουν και να έρθουν και πάλι εδώ στη γη. Ούτε κινούνται από τόπου εις τόπον, ούτε περιδιαβάζουν πότε εδώ και πότε εκεί, όπως θέλουν να πιστεύουν µερικοί. Ούτε πλανώνται εδώ εις την γην! Μένουν εις τον «νοητόν» εκείνον τόπον, όπου περιµένουν την κοινήν εξανάσταση των σωµάτων και την τελική κρίση του Θεού» (αγ.Ιωάν. Χρυσόστοµος, Ε.Π.Ε., τοµ. 10, σ. 259).

β) Ο αγ. Νικόδηµος ο Αγιορείτης που διάβασε τα περισσότερα από τα συγγράµµατα των Αγίων Πατέρων και διδασκάλων της Εκκλησίας µας, µεταξύ άλλων µας εξηγεί:

«Οι ψυχές, τόσο των δικαίων, όσο και των αµαρτωλών, από τη στιγµή που θα βγουν από το σώµα δεν παραµένουν καθόλου στη γη, αλλά αµέσως πηγαίνουν στον τόπο που τους όρισε ο Θεός. Και ο τόπος αυτός δεν είναι υλικός, αλλά πνευµατικός. Εκεί περιµένουν την κοινή ανάσταση και την τελική κρίση του Θεού. Και συνεχίζει ο άγιος Νικόδηµος να µας λέει: µάταια και µυθώδη λέγουσιν εκείνοι, όπου λεσχούσιν, ότι αι ψυχαί των δικαίων και των αµαρτωλών, µετά θάνατον εκ του σώµατος εξερχόµεναι, τεσσαράκοντα ηµέρας, διατρίβουσιν εν τη γη, και περιέρχονται εις τους τόπους εκείνους, όπου η ψυχή του αποθανόντος διέτριβεν έτι ζώντος, διότι αυτά είναι απίθανα και ουδείς ως αληθή πρέπει να τα παραδέχεται».

Τ’ ακούσατε, αδελφοί µου (τ’ ακούει ο µέγας Θεολόγος πατήρ Θεόδωρος), τι µας λέει ο άγιος Νικόδηµος; Ότι είναι παραµύθια αυτά που λένε µερικοί ότι, όταν πεθαίνει ο άνθρωπος, η ψυχή του για σαράντα µέρες περιφέρεται εδώ στη γη. Είναι παραµύθια και να µην τα πιστεύουµε (από το βιβλίο του Ιερ. Κοσµά Δοχειαρίτου “Όταν πεθαίνει ο άνθρωπος…”, σελ. 130-131, έκδοση Ι. Μονής Οσίου Νικοδήµου, Πυργετός Λάρισας).

Είπε και κάτι χειρότερο ο πατρολόγος καθηγητής Θεολόγος και οµολογητής, ότι η εξόδιος ακολουθία, τον αρχιεπ. Αναστασίου “ήταν µια διαθρησκειακή φιέστα, δεν ήταν ακολουθία, φιέστα, ακολουθία, Μουσουλµάνους, Προτεστάντες, Παπικούς µια διαθρησκειακή ακολουθία ήταν” (οµιλ. 02.02.00). Τι είναι τούτο! Δε σεβάστηκε ούτε την κοίµησή του, που στην αρχαιότητα, όποιος έδειχνε ασέβεια προς νεκρό, πλήρωνε βαρύ πρόστιµο, έχανε όλα τα δικαιώµατά του, εθεωρείτο δε “άτιµος” και τον εξόριζαν ακόµα. Οι πόλεµοι σταµατούσαν και ακόµα σταµατούν, για να θάψουν τους νεκρούς. Ακόµα και οι εχθροί οι µη χριστιανοί, όταν αντικρύζουν νεκρό σταµατούν, στέκονται µε σεβασµό και προσοχή!

Σας ρωτώ! Μήπως έχετε κάποια πληροφόρηση ότι ο Αναστάσιος τους κάλεσε, νάρθουν στην εξόδιο ακολουθία; Ή µήπως είχατε απαίτηση να βγει από το φέρετρο, για να τους διώξει; Αυτό που είπατε, είναι παραπάνω από ύβρις! Τί είναι; ο καθένας ας το αξιολογήσει

ΝΑ! ΚΑΙ Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΙΕΡΗ ΠΟΛΕΜΙΚΗ

   Η αποτυχία του πατήρ Θεοδώρου να πείσει το διαδικτυακό ακροατήριό του πως ήταν φιέστα η εξόδιος ακολουθία του ιεραποστόλου αρχιεπισκόπου Αναστασίου δεν έπεισε. Γι΄αυτό προσπάθησε µετά να τον παρουσιάσει ως µεγάλο Οικουµενιστή που του πρέπει µάλλον “ανάθεµα”.

Είναι τραγικό, να έρχεται από την ειδωλολατρική αρχαιότητα ο τραγικός ποιητής Ευριπίδης (480 π.Χ. – 406 π.Χ.) και να φωνάζει δυνατά: «Άπαντες εσµέν εις το νουθετείν σοφοί, αυτοί δ’ όταν σφάλλωµεν, ου γιγνώσκοµεν» (Όλοι είµαστε σοφοί στο να νουθετούµε τους άλλους, όταν όµως οι ίδιοι σφάλουµε, κάνουµε πως δεν καταλαβαίνουµε).

Είναι τραγικό να µιλάει κάποιος για Οικουµενισµό, όταν ο ίδιος χρόνια δούλευε µέσα στον Οικουµενισµό και γέµισαν µε το δάσκαλό του και τους άλλους την πατρίδα µας από φιλο-οικουµενιστές Θεο-λόγους, παπάδες και δεσποτάδες. (να τι έγραφε, για να την υπερασπιστεί ο αφοσιωµένος συνεργάτης του π. Αγ. Αγγελόπουλος στον π. Γεωρ. Τσέτση του Πατριάρχου Βαρθολοµαίου).

Ας δούµε τα γραφόµενα του πιστού συνεργάτη του:

«Στη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης – γράφει – όταν φοίτησε την περίοδο 1961-65, όλοι οι καθηγητές του ήταν οικουµενιστές. Δεν υπήρχε ούτε ένας αντιοικουµενιστής καθηγητής. Και µάλιστα περιέργως στη Θεολογική Σχολή είχε εισαχθεί το µάθηµα της Οικουµενικής Κινήσεως, «Ιστορία δογµάτων και Οικουµενική Κίνησις», το οποίο διδάσκονταν ενθουσιωδώς από τον αρµόδιο καθηγητή, και όλοι οι καθηγητές µε ενθουσιασµό προέβαλαν την «µεγάλη προφητική µορφή» του ΠατριάρχουΑθηναγόρου και όλους τους µεγάλους οικουµενιστές. Ο π. Θεόδωρος, λοιπόν, ανατράφηκε µέσα σ’ αυτό το πατριαρχικό κλίµα και το οικουµενιστικό περιβάλλον,

«Υπάρχουν πατριαρχικά επαινετικά έγγραφα, τα οποία καθιστούν φανερό και γνωστό ότι ο π. Θεόδωρος ήταν του Πατριαρχείου και ανατράφηκε µέσα στο κλίµα αυτό. Ο καθηγητής Παναγιώτης Χρήστου, διευθυντής του Πατριαρχικού Ιδρύµατος Πατερικών Μελετών και διδάσκαλος του π. Θεοδώρου, του οποίου ο π. Θεόδωρος υπήρξε στενός συνεργάτης στο πανεπιστήµιο.

» … Δεν ακουγόταν, λοιπόν, την περίοδο εκείνη των σπουδών και των πρώτων ετών της πανεπιστηµιακής καριέρας του π. Θεοδώρου λόγος κριτικός εναντίον του Πατριάρχου Αθηναγόρου και εναντίον του Οικουµενισµού…».

Να ήταν µόνο αυτό! Θα λέγαµε, δεν πειράζει “ας το πάρει το ποτάµι”. Όµως διέπραξαν ασυγχώρητα εκκλησιαστικά “εγκλήµατα”: Α) Η οµάδα τους (κατά το περιοδικό “Πολιτικά Θέµατα”, φ. 51/1975 αποκαλεί τη Θεολογική Σχολή του Παν. Θεσ/νίκης “Θερµοκήπιο ακαδηµαϊκών στελεχών της δικτατορίας”) µε αρχιδιώκτη  τον καθηγητή και υπουργό Παιδείας Παν. Χρήστου, ο οποίος µόλις ανέλαβε το υπουργείο, έδιωξε τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυµο Α΄ (Κοτσώνη), διότι ήταν αντιοικουµενιστής. Αλλά αυτό που τους  έκανε “έξαλλους” (το Χρήστου και την οµάδα του- Ζήση-Αγγελόπουλο…) ήταν που ο αρχιεπ. Ιερώνυµος Α΄, όταν ανέλαβε την αρχιεπισκοπία από τα πρώτα που έκανε, για να αντιµετωπίσει σταθερά και αποφασιστικά την οικουµενιστική “χολέρα” που ενέσκηψε µε την πατριαρχεία Αθηναγόρα, ήταν που δηµιούργησε για πρώτη φορά “Ιδιαίτερον Γραφείον Διορθοδόξων Σχέσεων” και το οποίο εγκρίθηκε παµψηφεί από την Ιερά Σύνοδο µε τίτλο: “Η Εκκλησία της Ελλάδος έναντι του Οικουµενισµού”. Ο σκοπός του ήτανε να αντιµετωπίσουν τη λαίλαπα που ο πατρ. Αθηναγόρας την τροφοδοτούσε µε φρύγανα και άρχισε να φουντώνει επικίνδυνα (Πηδάλιο της Εκκλησίας, τοµ. Β΄, σελ. 396).

Ο αρχιδιώκτης Παν. Χρήστου µε την οµάδα του  που την αποτελούσαν, Θεόδωρος Ζήσης, Αθ. Αγγελόπουλος (που ήταν και ο άνθρωπος της ΚΥΠ µέσα στο υπουργείο), Ιωάν. Παρασκευαΐδης, Δηµ. Τραντάλης… το δεύτερο που έκαναν, ήταν να διαλύσουν τον ειδικό αντιοικουµενιστικό οργανισµό (γραφείο) που τον απαρτίζουν ικανά µε γνώση στελέχη.

Το τρίτο, συντάξανε τον Ιανουάριο του 1974 την 3^η Συντακτική Πράξη, ένα “Νόµο” καταισχύνης που παραχωρούσε στην κοσµική εξουσία (στο στυγνό στρατιωτικό κατεστηµένο) το δικαίωµα να είναι κριτής των Ιερών Κανόνων, ρυθµιστής στην κατάλυση του Κανονικού Δικαίου, εκφραστής στις Μυστηριακές Πράξεις (όπως οι εκλογές και ενθρονίσεις επισκόπων). Αυτό το αποκλειστικό δικαίωµα µε αρµοδιότητα και ευθύνη είχε παραχωρηθεί από τους διαδόχους των αγίων Αποστόλων µόνο στους Επισκόπους. Ο αρχιδιώκτης Υπουργός Π. Χρήστου και η οµάδα του που αποτελείται από πανεπιστηµιακούς θεολόγους, θεωρούσαν τους εαυτούς τους ως εν δυνάµει επισκόπους, ερµηνευτές των Γραφών, εφαρµοστές των Ιερών Κανόνων, ακόλουθοι των παραδόσεων και τηρητές του Συντάγµατος, των νόµων του Κράτους και των δικαστικών αποφάσεων. Γι’ αυτό ως τέτοιοι εφάρµοσαν τα παραπάνω “κατά γράµµα”, εισέβαλαν στο Συνοδικό Μέγαρο και αποφάσισαν να χαρακτηρίσουν – κατά το Κανονικό Δίκαιο (!!) – την πλειοψηφία της Ιεραρχίας (34 τον αριθµό) ως αντικανονικούς, διότι αλλιώς δεν τους έβγαινε, να στήσουν στην αρχιεπισκοπική καθέδρα τον άνθρωπό τους!

Με το υπόλοιπο κουτσουρεµένο σχήµα των 32 “κανονικών” επισκόπων προχώρησαν σε “εκλογές”. Οι τέσσερις αρνήθηκαν να παραβρεθούν στο φιάσκο, οι οκτώ δεν ενέδωσαν στους εκβιασµούς και απειλές. Ο εκλεκτός τους έλαβε 20 “ψήφους” και από αυτούς οι 16 ήταν Σιµωνιακοί, δηλαδή εξαγορασµένοι µε ανταλλάγµατα (βλέπε λεπτοµέρειες “Αγώνας”, φ. 308/Φεβρ. 2023, σελ. 2). Από τους 66 µητροπολίτες που απαρτίζονταν η Σύνοδος της Ιεραρχίας, ο εκλεκτός της Οµάδας, ο Σεραφείµ έλαβε 4 ψήφους, αν βγάλουµε µια, τη δική του, µένουν 3 ψήφοι. Εξάλλου ο ίδιος ο Σεραφείµ το είχε ξεκαθαρίσει, όταν έλεγε στον πρ. Αττικής Ιάκωβο Βαβανάτσο: «Έστω και µε ενάµισι δεσπότη θα βγω αρχιεπίσκοπος, γιατί το θέλουν αυτοί» (εφ. “ΤΑ ΝΕΑ”, 17/3/1977). Ποιοι αυτοί; Η οµάδα Χρήστου, Ζήση & Σια µε αρχηγό το Δικτάτορα Ιωαννίδη που τους διόρισε µέσα στο υπουργείο.

Ο Ελευθερουπόλεως Αµβρόσιος βλέποντας αυτό το φρικιαστικό όργιο αυθαιρεσίας, αγανακτισµένος τα είπε κατάφατσα στο Σεραφείµ µέσα στη Σύνοδο της  Ιεραρχίας:

«… Διατί εµπαίζοµεν τον Θεόν και προκαλούµεν µε τόσην ασέβειαν το έλεός του και την µακροθυµίαν του;… καταντήσαµεν την Αγίαν του Χριστού Εκκλησίαν εις τον Ελλαδικόν χώρον “ρύπωσαν, αυχµώσαν, γυµνήν, πεφυρµένην αίµατι”; (Ιερ. Χρυσόστοµος).

» Κυνικαί συναλλαγαί, φατριαστικαί δοσοληψίαι και ταπεινά συµφέροντα σας ανεβίβασαν δια της “πανσθενούς δεξιάς” του φίλου σας Ιωαννίδου εις τον “ηγετικόν θώκον”…

» Δεν θα αναφερθώ εις τας θαυµατουργικάς αλχηµείας, δια των οποίων κατέστη – επί τέλους – δυνατή η συγκρότησις αυτής της Συνόδου. Είναι µια υπόθεσις, η οποία προκαλεί πολλήν εντροπήν…».

Το πρώτο πείραµα της οµάδας Θεσσαλονίκης υπό του υπουργού Χρήστου έγινε, όταν συνέταξαν και δηµοσίευσαν την 3^η Συντακτική Πράξη και την έβαλαν αµέσως σε εφαρµογή κατά γράµµα και κατά λέξη, όπως διατάσσουν (;;;) η Γραφή, Κανόνες, Παραδόσεις, Σύνταγµα… (SIK). Ώστε να εκλεγεί ο εκλεκτός τους Σεραφείµ Τίκας ως αρχιεπίσκοπος. Ποιος ήταν αυτός; Ένα σκοτεινό πρόσωπο, µε µόρφωση αναιµική, εκκλησιαστικό φρόνηµα ανάπηρο, µε ιστορικό πορτραίτο υπανάπτυκτο, συµπεριφορά ως αγροίκος αντάρτης, πνευµατικά µαφιόζικη, διοικητικά ως ηγεµονίσκος του τρίτου κόσµου.

Περί των προσόντων του Σεραφείµ και συγκρίνοντας µε τον προκάτοχό του Ιερώνυµο Α΄ Κοτσώνη, τον οποίο τον πολέµησε, όσο ήταν αρχιεπίσκοπος, τον περιγράφει κοιτάζοντάς τον κατά πρόσωπο στη Σύνοδο της Ιεραρχίας την 10^η Οκτωβρίου 1974, ο Ελευθερουπόλεως Αµβρόσιος:

«… Ήρκεσεν έν και µόνον οκτάµηνον δια ν’ αποδειχθή ότι είσθε ο πλέον ακατάλληλος, ο πλέον ανίκανος, ο τροµερά αδέξιος και φοβερά επιζήµιος δια την Ελλαδικήν Εκκλησίαν Πρωθιεράρχης.

» Εζυγίσθητε, εµετρήθητε και ευρέθητε, φεύ, ελλιπής.

» Όλοι γνωρίζουν πόσον επολέµησα επί εξαετίαν ολόκληρον, συγκεκριµένας διοικητικάς πράξεις του Ιερωνύµου. Θα ήτο όµως φρικτή εις βάρος του αδικία, εάν ηρνούµην, ότι υπήρξεν ούτος έµφορτος ικανοτήτων και αρετών και ότι πάν ό,τι έπραττε, το έπραττε καλή τη πίστει, πιστεύων ότι τούτο οφελεί και προάγει τα εκκλησιαστικά µας πράγµατα.

» Οιαδήποτε σύγκρισις µεταξύ εκείνου και υµών – Μακαριώτατε – θα ήτο αυτόχρηµα βλασφηµία δυσχερής.

» Όση διαφορά υπάρχει µεταξύ λευκού και µέλανος, ουρανού και γης, ζωής και θανάτου, παραδείσου και Άδου, τόση µεταξύ Ιερωνύµου και Υµών.

» Εκείνος κολοσσός γνώσεων και επιστήµης, ενώ σεις ο πλέον αδαής περί τα τοιαύτα. Εκείνος ασκητής και ενάρετος, ενώ σεις ένας “καλοπερασάκιας” συγχωρήσατέ µου την έκφρασιν, Σεβ. Άγιοι Σύνεδροι, και χωρίς ίχνος ιεράς ανησυχίας. Εκείνος υπόδειγµα εργατικότητος και αποδοτικότητος, ενώ σεις κλασικόν παράδειγµα ραθυµίας και στειρότητος…».

Το τέταρτο. Μετά ένα εξάµηνο (2 Ιουλίου 1974) καταλάγιασε ο θόρυβος της 3^ης Συντακτικής Πράξης. Έρχεται ο υπουργός Παιδείας Παν. Χρήστου και η επιλεγµένη Θεολογική Οµάδα του και δηµοσιεύει στην Εφηµ. της Κυβερνήσεως ένα σατανικό και βέβηλο νοµοθέτηµα συνταγµένο, όπως και το πρώτο από την ίδια Θεσσαλονικιώτικη Θεολογική Οµάδα και έχει τον τίτλο: “7^η Συντακτική Πράξη”. Αν τα εξετάσουµε από ανθρωπιστικής πλευράς δείχνουν ότι οι συντάκτες τους τρέφουν ένα µίσος εναντίον του πρώην αρχιεπισκόπου Ιερωνύµου Α΄, εναντίον των θρησκευτικών οργανώσεων, των αντιµασώνων και αντιοικουµενιστών. Από τη σκοπιά της επιστήµης του Δικαίου, είναι δύο εξαµβλώµατα που έδιναν ανεξέλεγκτες εξουσίες σε έναν αρχιεπίσκοπο αγροίκο και την αποτελούµενη από αυτόν παρέα µε “άφωνους και άλαλους”, ώστε να δροµολογεί κατά το δοκούν ηθικές και κοινωνικές δολοφονίες. Αφήνουµε στην άκρη τους Ιερούς Κανόνες, διότι αυτούς δεν τους υπολόγιζαν.

Οι δύο (3η & 7η) Συντακτικές Πράξεις δεν αντέχουν σε νοµική και θεολογική κριτική. Είναι ένα πρωτόγνωρο φαινόµενο τραγικό, συγχρόνως και αποκαλυπτικό, διότι φανερώνει το µέγεθος και τις διαστάσεις της ψυχικής αλλοτρίωσης που είχαν υποστεί οι συντάκτες τους.

Με τη δηµοσίευση της 7^ης Συντακτικής Πράξης στις πρώτες ηµέρες του Ιουλίου 1974 ξέσπασε ένας διωγµός απερίγραπτος, κύµα µίσους, επιδροµή σκληρότητας, πράξεις βίας και µια µανία εξόντωσης σε ανθρώπους που δεν πείραξαν ούτε κουνούπι.

Οι Σκοτεινές Δυνάµεις και η µασονία τους µύησαν στις τάξεις τους, τους έδωσαν και το εφήµερο δωράκι – υπουργός, Διευθυντής, ιδιαίτερος… - και βγήκαν για το καταλυτικό σχέδιό τους. Για να τους προστατέψουν όµως από πιθανόν αγανακτισµένους, έβγαλαν το Στρατό. Με µια Απόρρητη (15,30 – 142/2) διαταγή, του Αρχηγείου των Ενόπλων Δυνάµεων  διέταξαν τα Μέσα Ενηµέρωσης και τους διευθυντές εφηµερίδων να µη δηµοσιεύουν τίποτα σχετικά µε τις διώξεις που γίνονται σε βάρος διώξεων επισκόπων: «Προς περιφρούρησιν χριστιανικού αισθήµατος θρησκευοµένου ελληνικού λαού». Ακολουθεί δεύτερη διαταγή, πολιτική: «Κανένας δεν µπορεί να κατοικήσει σε περιοχές που εργάστηκε, εποίµανε αλλά τώρα διώχθηκαν». Έρχεται τρίτη διαταγή, νοµοθετική: «Πράξεις εκδιδόµεναι κατ’ εφαρµογήν των διατάξεων… κατ’ άρθρον 4 αυτής… δεν υπόκειται εις αίτησιν ακυρώσεως ή προσφυγήν ενώπιον του Συµβουλίου της Επικρατείας, και εάν προβάλλεται λόγος ακυρώσεως…», θα κλείσω µε ένα ακόµα (Τα περιστατικά είναι τόσα πολλά. Είναι τόσο απίθανα στην επινόηση. Είναι τόσο διαβολικά στην πλοκή τους, σε µέγεθος και όγκο που είναι αδύνατον να καταχωρηθούν, διότι θα χρειαστούν να υπερκαλύψουν τόµους) από το άρθρο 2^ον της 7^ης Συντακτικής Πράξης να θυµίσω στον πατήρ Θεόδωρο Ζήση ενός από τους συντάκτες των Συντακτικών Πράξεων που συµπορεύτηκαν αντάµα στο µονοπάτι της αυθαιρεσίας, της κατάλυσης κάθε ανθρώπινης ευθιξίας που ποδοπάτησαν την Κανονική τάξη της αγιωτάτης Εκκλησίας. Να τι διέταζαν… “Δηµοκρατικότατα!”:

«… Η απόφασις αύτη εκτελείται άµα τη δηµοσιεύσει της δια της εφηµερίδος της Κυβερνήσεως, µη υποκειµένη εις ένδικον µέσον ή προσφυγήν ενώπιον πάσης εκκλησιαστικής ή πολιτειακής αρχής ή δικαστηρίου». Πατήρ Θεόδωρε Ζήση, σας ρωτώ! υπάρχει κάτι αντίστοιχο παγκόσµια; Ή ακόµα και σε χώρες ανθρωποφάγων, να καταδικάζουν οριστικά σε “εκτέλεση” κάποιον – εδώ έχουµε 12 ανθρώπους και µάλιστα επισκόπους – χωρίς δίκη;

Τη δολοφονική αδικία που διαπράξατε ως συντακτική οµάδα σε βάρος 12 αγίων επισκόπων και στο σώµα της Εκκλησίας, δε θα κατορθώσετε να το προσπεράσετε, από πλάγια µονοπάτια – µε “ορθόδοξες οµολογιακές οµιλίες…”. – Οι αποτρόπαιες ενέργειες θα χρωµατίζουν τα κάδρα ανά τους αιώνες.

Οι γενιές που θα ακολουθήσουν, θα ξεφυλλίζουν ιστορικές σελίδες και θα τροµάζουν, θα διαβάζουν κείµενα και θα τρελαίνονται, θα στύβουν τα γεγονότα και θα τρέχει αίµα, θα συναντούν χρονικές περιόδους και θα αγριεύουν, θα ανοίξουν τα αρχεία της ΚΥΠ και θα πληροφορηθούν ότι ζητήσατε µυστική προστασία και σας τη δώσανε και για το θεάρεστο έργο που επιτελούσατε ως “θεολογική” οµάδα, σας όπλισαν για αυτοπροστασία, σας προµήθευσαν µε το τελευταίο τύπου πιστόλι 45άρι Αµερικανικής κατασκευής Μ1911 µε την εντολή να είναι οπλισµένο και να το φέρνετε πάντα µαζί σας, όπως ακριβώς έκαναν οι απόστολοι  και εκατοµµύρια ανά τους αιώνες άγιοι!

Και όλα αυτά έγιναν, για να διώξετε ένα µετεωρίτη που ως άλλος σταλµένος του Θεού προφήτης εµφανίστηκε στο πηδάλιο της Ελλαδικής εκκλησίας, άνδρας πλήρης πίστεως και δυνάµεως (Πραξ. 6, 8) και ύψωσε το αγέρωχο ανάστηµά του και άρχισε να καταστρέφει τις σφηκοφωλιές διαφθοράς που είχαν πετρώσει λόγω των εκατοντάδων ετών. Δεν το περίµεναν και τους ξάφνιασε! Αποτέλεσµα! Έπεσε πάνω του όλο το σκότος και έβαλαν τα δυνατά τους να τον φθείρουν και να τον εξοντώσουν, διότι έχαναν το καταφύγιό τους, που µέσα του υπήρχε οργανωµένη κατάσταση, λειτουργίες µε εθελοντικές “παρανοµίες” κακοδιαχείρισης χρηµάτων για αναδείξεις ακατάλληλων ανδρών σε επισκοπικές έδρες κ.α. Ο µέλλων ιστορικός που θα τολµήσει, για να ασχοληθεί επάνω στο θέµα, θα µείνει εµβρόντητος, θα πνιγεί από τις αναθυµιάσεις και θα χαθεί µέσα σε µια Ζούγκλα από αυθαιρεσίες, θα βρίσκει τη µια περίπτωση πιο µελανή από την άλλη, το ένα κόλπο για κατάληψη επισκοπής πιο τεχνικά περίπλοκο από την προηγούµενη.

Εδώ λειτουργούσε ως κρυψώνας µε άτοµα “ειδικής συµπεριφοράς” που λέρωναν το ράσο µε πράξεις ντροπής και καταισχύνης. Για δεκαετίες ήταν πολύ βαρύ το κλίµα, αλλά οι επαΐοντες το θεωρούσαν ρουτίνα. Αρκετοί διαµαρτύρονταν, αλλά κανείς δεν τους άκουγε (θα µεταφέρω κάποιο µικρό κοµµάτι από µια µητροπολιτική αναφορά του στην Ι. Σύνοδο).

«… Οι γονείς τον παρέδωσαν εις αυτήν κοµµένα από τον ωραίον Παρθενώνα της Ελληνικής Οικογενείας µε την πρόθεσιν να τα αφιερώσωσιν εις το Άγιον Θυσιαστήριον του Χριστού µας. Το έστειλαν αγνόν το Ελληνόπουλον, ωσάν αυτό που το εξώφυλλον του Προσκλητηρίου Σου φωτίζει ο Σταυρός της Παµµακαρίστου και δεικνύει τον δρόµον προς το Άγιον Θυσιαστήριον! Και το εδέχθησαν πίσω εις τους κόλπους η οικογένεια εφθαρµένον, οµοφ…, κίν…, παιδ…, αρσεν…!!! Πρέπει να ανορθώνονται οι τρίχες του ανθρώπου… Ποίος προήγαγε τούτον εις κιν…, αρς…, παιδ…, εις τα κακά του ήθη; Ουχί η Εκκλησία!!!... η οποία επί µακράν σειράν ετών συνεκάλυπτεν υπό τας ηθικάς αµοιβάς…» Μητροπολίτης Κ.Μ.

Αυτή την “οσµήν ευωδίας” ο φωτισµένος αρχιεπίσκοπος Ιερώνυµος Α΄ Κοτσώνης, µαζί µε τους αδάµαντες εκλεγµένους επισκόπους, άρχισαν σιγά-σιγά να διαλύουν, καθώς και τις σφηκοφωλιές διαφθοράς και σε διάστηµα πενταετίας καθαίρεσαν περί τους 300 κληρικούς και κάλεσαν επισκόπους που αν νόµιζαν ότι είχαν κάποιο κουσουράκι καλό ή κακό θα ήταν πρέπον για την Εκκλησία να παραιτηθούν. Η ανταπόκριση που υπήρξε, ήταν η αναµενόµενη.

Όλα όµως ανετράπησαν µε τη δηµοσίευση της 3^ης Συντακτικής Πράξης και την “εκλογή” του Σεραφείµ Τίκα εξ Ιωαννίνων ως Αρχιεπισκόπου. Οι πιστοί και έντιµοι ιερωµένοι που βάδιζαν στα ίχνη των αγίων, απωθήθηκαν µε βιαιότητα στο περιθώριο. Επανέφεραν όλους αυτούς τους διαβεβληµένους και βεβαρηµένους που κατηγορούνταν από σωρεία παραπτωµάτων, θαµώνες νυκτερινών κέντρων, πολλοί δε απ’ αυτούς είχαν πετάξει και τα ράσα. Για να εξαφανίσουν τις βρωµιές τους και να στραφούν εναντίον αυτών που τους δίωξαν ως συκοφάντες, όρµησαν στα γραφεία της Ι. Συνόδου, για να εξαφανίσουν  τους φακέλους που τους κατηγορούσαν.

Το απόρρητο αρχείο φυλάσσονταν στα γραφεία της Ιεράς Συνόδου και ήταν τριπλοκλειδωµένο. Τα κλειδιά τα είχαν ο Αρχιεπ. Ιερώνυµος, ο Αντιπρόεδρος της Ι. Συνόδου Καλαβρύτων Γεώργιος και ο Αρχιγραµµατέας της Ι. Συνόδου ο Αρχιµ. Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης… (ο µετέπειτα αρχιεπίσκοπος). Για να ανοίξει το αρχείο, έπρεπε να παρευρίσκονται και οι τρεις, αφού προηγουµένως συντάσσονταν και ειδικό πρωτόκολλο για την αιτιολογία του ανοίγµατος.

Οι δύο έτρεξαν πρόθυµα, ο Ιερώνυµος που ανάρρωνε λόγω υγείας στην Τήνο, τους διεµήνυσε ότι θα έρθει σύντοµα και θα παραδώσει όλα τα έγγραφα και το φωτογραφικό υλικό µε πρωτόκολλο. Του ακούσµατος αυτού, ο νεοεκλεγείς αρχιεπίσκοπος Σεραφείµ και όλος ο συρφετός πανικοβλήθηκαν, διότι το κλειδωµένο αρχείο – λόγω του “αστραφτερού” βίου – µπορεί να λειτουργήσει ως ωρολογιακός εκρηκτικός µηχανισµός, να εκτιναχτεί και να τους διαλύσει µε τα βυτία από “λήµµατα” που περιέχουν. Η αγωνία κάθε ώρα και ηµέρα που περνούσε, µεγάλωνε, οι συσκέψεις διαδέχονταν η µία µετά την άλλη, κάλεσαν κλειδαρά, δεν µπόρεσε, ήρθε ειδικός µε µποτίλιες οξυγόνο, δεν επιχείρησε φοβούµενος ανάφλεξη και δεν προχώρησε. Τελικά βρέθηκε τεχνίτης µε µεγάλο ειδικό ηλεκτρικό κόφτη, πάλεψε αρκετή ώρα, να κόψει τα χονδρά σίδερα και έτσι κατόρθωσε να ανοίξει το Μυστικό Αρχείο.

Το τι συνέβη, µε το άνοιγµα από τους παρευρισκόµενους-ενδιαφερόµενους, οι οποίοι µε το άµα όρµησαν, ωσάν τσακάλια σε θήραµα να βρουν και να αρπάξουν από τους φακέλους τους ό,τι φωτογραφικό και άλλο υλικό περιείχαν µέσα. Κληρικός που βρέθηκε συµπτωµατικά εκείνη τη στιγµή στο χώρο περιέγραψε τις σκηνές, ωσάν µια χολιγουντιανή γκαγκστερική επιδροµή. Οι συνοδικοί διάδροµοι βοούσαν από γέλια, το δε κουτσοµπολιό κυκλοφορούσε χρωµατισµένο και αλατισµένο.

Κάποιους χονδρούς φακέλους τους κράτησε ο Σεραφείµ, για να εκβιάζει τους κατ’ επιλογή του δεσποτάδες, κάποιους τους κατέστρεψαν αµέσως οι εµπλεκόµενοι-παρεβρισκόµενοι και άλλους τους φόρτωσαν για την καµινάδα!

Στα Δευτεροβάθµια Εκκλησιαστικά Δικαστήρια που προσέφυγαν όλοι αυτοί, αθωώθηκαν, αφού τα κατηγορητήρια δεν υπήρχαν, έτσι δεν είχαν µόνο την αθώωση, είχαν λάβει και τον ηρωικό τίτλο τιµής του αντιστασιακού. Και πάρα πολλοί απ’ αυτούς µε τους πιο χονδρούς φακέλους, κεκραγµένους και κηλιδωµένους την ανδρική αξιοπρέπεια, τους περιµάζεψε ο Σεραφείµ, για να δηµιουργήσει πλειοψηφία, τους κρέµασε πάνω τους τα διάσηµα (σταυρό εγκόλπιο), τους φόρεσε µίτρα και ωµοφόριο και τους έδωσε και πατερίτσα. Αν προσπαθήσω από το αρχείο να συντάξω αφτιασίδωτες βιογραφίες “εκλεγµένων” δεσποτάδων από το 1974, θα αποκαλυφτεί ένα ολόκληρο δράµα της σηµερινής Εκκλησίας.

Δε θέλω να κουράσω τα νεύρα σας µε εξιστορήσεις συγκεκριµένων περιστατικών και χρόνων, διότι είναι τόσα πολλά και απίθανα και µε σκοτεινή πλοκή που θα χρειαστεί τεράστιο χώρο και χρόνο.

Θα διασώσω από τη λήθη δύο τρανταχτά γεγονότα. Πρώτον: κ. Θεόδωρε (είναι περίοδος που είστε λαϊκός) Ζήση. Είναι το χρονικό διάστηµα που παίζατε µεγάλο και καθοριστικό ρόλο στη διαµόρφωση µιας άθλιας εκκλησιαστικής πραγµατικότητας, γιατί είσασταν δίπλα και το δεξί χέρι του Υπουργού Παιδείας Παναγ. Χρήστου.

Τότε! Που για µια σπασµένη καρέκλα βάλατε πλάτες στο Σεραφείµ και διαγράψατε µε µια βάρβαρη και βάναυση µονοκονδυλιά θεµελιώδεις εκκλησιολογικές αρχές και ανθρώπινες αξίες. Εν γνώσει σας παραβιάσατε ευαγγελικές προσταγές, διαγράψατε Θείους και Ιερούς Κανόνες και ασύστολα ποδοπατήσατε ιερά και όσια θέσµια της Εκκλησίας µας από τη επαναφορά του Μεταθετού, τον τεµαχισµό µητροπόλεων, την εισδοχή λαϊκών στα άγια των αγίων… επαναφορά της διδασκαλίας των θρησκευτικών από την Εκκλησία στο κράτος., εκλογή επισκόπων, καταδίκες χωρίς δίκες, στέρηση µε συντακτική πράξη το πανανθρώπινο δικαίωµα αδικηµένων να προσφεύγουν στην Δικαιοσύνη, στερήσατε οικονοµικά (συντάξεις) σε ανθρώπους που εργάστηκαν στην Εκκλησία 30-40 χρόνια, “δολοφονήσατε” ανθρώπους χωρίς οίκτο που θάπρεπε, ως άνθρωποι να είχατε λίγο Θεο-λογική ευαισθησία… και πολλά ακόµα! Και όλα αυτά όχι από κάποιους ηµιµαθείς, αλλά από Θεο-λόγους που ως νοµοδιδάσκαλοι διδάσκετε στα Σχολεία και Πανεπιστήµια τα παιδιά µας!

Δεύτερο: Η παρουσία σας µε τη θεολογική οµάδα στο υπουργείο “κατορθώσατε” εν γνώσει ή αγνοία να κατεβάσετε την Εκκλησιαστική ηγεσία στο έσχατο σκαλοπάτι της εξαχρείωσης.

Όποιος τότε είχε την ψυχική δύναµη και αντοχή, να παρακολουθήσει από όσο πιο κοντά µπορούσε, τα διαδραµατιζόµενα στο χώρο της Εκκλησίας, δηλαδή µε τι προσόντα, ποιές προϋποθέσεις και ποιές µέθοδοι χρησιµοποιήθηκαν για την “εκλογή” (επιλογή) δεσποτάδων, θα ένιωθε την ύπαρξή του να τον κυριεύει φρίκη, να τον πνίγει αγανάκτηση και να του αλλοιώνεται η όψη του από αηδία.

Θα περιγράψω για σήµερα τούτο µόνο, ως ένα µικρό δείγµα.

Αφήνω την πρώτη σκηνοθετηµένη παράσταση “εκλογής” του αρχιεπισκόπου Σεραφείµ µε τις τρεις ψήφους που έλαβε και πως το Άγιο Πνεύµα κατήλθε στη συναγµένη Ιεραρχία και ενέπνευσε επί των κεφαλών των συνέδρων να ψηφίσουν  το φωτεινότερο και αγιώτερο για αρχιεπίσκοπο, το Σεραφείµ Τίκα.

Θα σας θυµίσω τα πρωτόγνωρα που διαδραµατίστηκαν στις 22 Μαΐου 1974 µε την εκλογή των νέων δεσποτάδων. Ή συνεδρίαση αυτή εξελίχτηκε σε ένα σύγχρονο Βατερλώ και αυτό, διότι από τα 66 µέλη της Ιεραρχίας εκλήθησαν οι 32 ως “Πρεσβυτέρα Ιεραρχία” και απ’ αυτούς οι εννέα αποχώρησαν διαµαρτυρόµενοι, διότι οι “εκλογές” είχαν γίνει ουσιαστικά το προηγούµενο βράδυ και τώρα απλώς τους καλούσαν να επισηµοποιήσουν την παρανοµία τους. Παρών στην αίθουσα ήταν αντικανονικά και κατά παράβαση της νοµοθεσίας και ο Δάσκαλος του κ. Ζήση ως Υπουργός Παιδείας και Θρησκευµάτων ο Παν. Χρήστου. Για την παρουσία του υπήρξαν µεγάλες αντιδράσεις από αρκετούς µητροπολίτες, αυτός όµως αρνήθηκε να αποχωρήσει. Ήταν ωσάν κάτι να περίµενε! Όπως και έγινε. Με το άκουσµα των ονοµάτων, τριών αρχιµανδριτών που τους είχαν ήδη “δεσποτοποιήσει” από το προηγούµενο βράδυ, η οµάδα Σεραφείµ µπούκαρε στην αίθουσα. Η ΚΥΠ διέκοψε τη συνεδρίαση και απαίτησε να µη γίνουν δεσποτάδες αυτοί οι τρεις (Κων/νος Φαραντάτος, Παντελ. Βέτιµης και Χρυσ. Ταµπάκης). Διότι όπως τους βεβαίωσαν, υπάρχουν φάκελοι στα συρτάρια της µυστικής υπηρεσίας τους µε πολύ επιβαρυντικά στοιχεία γι’ αυτούς.

Αλαλούµ επικράτησε µεταξύ των 16 δεσποτάδων που τους είχαν προκαταβολικά τιµήσει, στρεφόµενοι εναντίον του Υπουργού Π. Χρήστου και την ΚΥΠ. Το θέαµα ήταν, ωσάν να παρακολουθείς παράσταση σε “τσίρκο άγριων ζώων”. Ήταν τέτοιο  και τραγελαφικό που δε νοµίζω ότι υπάρχει προηγούµενο στην εκκλησιαστική ιστορία δύο χιλιάδων χρόνων. Ο Σεραφείµ και η 16µελής οµάδα της “Πρεσβυτέρας Ιεραρχίας” που αποφάσιζε και διέταζε, πιεσµένη και ταπεινωµένη, αναγκάστηκε να υποχωρήσει και να συµβιβαστεί, µε το να αφαιρέσουν από τις λίστες υποψήφιους προς “διορισµό” δεσποτάδες και τα παραπάνω ονόµατα (“τα µυρίπνοα άνθη”) και έτσι µετά µια εβδοµάδα (29/5/1974) ξαναεπανήλθε η Σύνοδος και  συµπλήρωσε τις “κενές” µητροπόλεις.

ΟΙ ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

(Μασονία) ΕΠΙ ΤΩ ΕΡΓΩ

Η εκλογή του Ιερωνύµου Α΄(κοτσώνη), όπως αποδεικνύεται από το χρόνο,  είχε γίνει κατά θαυµαστό τρόπο, διότι µόλις µερικά λεπτά καθυστέρηση της εκλογικής περαίωσης, αρχιεπίσκοπος θα ήταν ο Καστοριάς Δωρόθεος που ήταν ο εκλεκτός της Δικτατορίας. Αυτός ήταν και σκοπός της αιφνίδιας επίσκεψης της δικτατορικής τριανδρίας (Παπαδόπουλου, Πατακού, Μακαρέζου) στην Ι. Σύνοδο και  ζήτησαν επειγόντως να δούνε τον προεδρεύοντα Πατρών Κωνσταντίνο και να του ζητήσουν πώς η “επανάσταση” επιθυµεί ως αρχιεπίσκοπο τον Καστοριάς Δωρόθεο. Ο προεδρεύων τους ανακοίνωσε πως το θέµα τελείωσε και µάλιστα έχει υπογραφεί και το πρακτικό.

Αυτό δεν άρεσε καθόλου  στις Σκοτεινές Δυνάµεις που είχαν µπηγµένα τα νύχια τους στα της διοικήσεως της Εκκλησίας τεκταινόµενα. Με υπόγειο παρασκηνιακό τρόπο προωθούσε ή διευκόλυνε την προέλαση για την κατάληψη επισκοπικών θρόνων, ανθρώπων ακατάλληλων, ανάξιων, διεφθαρµένων, ώστε να µην τολµούν να υψώνουν ανάστηµα σε οποιαδήποτε αντιεκκλησιαστική επιδροµή. Έτσι είχαν καταφέρει να µπλοκάρουν το διοικητικό µηχανισµό, να φρενάρουν το αγιαστικό, αποστολικό και το αγωνιστικό πνεύµα της Εκκλησίας µε τα απανωτά σκάνδαλα, τους καυγάδες και την κατέστησαν ανίκανη να δραστηριοποιείται, για να αντιµετωπίζει τα σύγχρονα προβλήµατα.

Έτσι σε όλη την ιεραρχούσα διοίκηση πρυτάνευε µια µακάρια απραξία, οι γραµµατείες διακινούσαν τα έγγραφα, τα λογιστήρια εισέπρατταν τις εισφορές, πραγµατοποιούσαν κάποιες Θείες Λειτουργίες και ‘’λάµπρυναν’’ συµµετέχοντες  σε πανηγύρια και συλλείτουργα, για να µην πλήττουν µέσα στην αδράνεια. Ένα απαράδεκτο φαινόµενο, τα πάντα παρατηµένα στη ροή της ρουτίνας, µια διοίκηση απορροφηµένη µόνη στη τυπική γραφειοκρατία, κανένα ενδιαφέρον για τον ευαγγελισµό του λαού, κανένας δεν ενδιαφέρονταν για τα πνευµατικά προβλήµατα, κανένας δε χάραζε πρόγραµµα, κυριαρχούσε ένα πνεύµα αδιαφορίας, γενικά ήταν ένας διοικητικός εκκλησιαστικός µηχανισµός σε εξάρθρωση.

Ο λαός του Θεού αποίµαντος, ωσάν να περπατούσε σε ατελείωτη άνυδρο έρηµο. Για την ανάδειξη ενός επισκόπου επικρατούσε η συναλλαγή, η εξαγορά συνειδήσεων, ανεπίτρεπτες µεσολαβήσεις, πλαστογραφίες, ισχυρούς προστάτες, οι οποίοι δηµιουργούσαν πλαστές εντυπώσεις στο λαό και έτσι διευκόλυναν την προέλαση αναξίων και διεφθαρµένων ρασοφόρων. για να τους έχουν στο χέρι, ώστε να προωθούν τα σχέδιά τους και σε κάθε άρνησή τους είχαν πρόχειρο τον τρόπο, να τους διασύρουν.

Αυτοί οι “ενδοτικοί” – “διάδοχοι των αγ. Αποστόλων” – για να αρπάξουν την εξουσία και να αναρριχηθούν στο ζηλευτό δεσποτικό θρόνο και να κρεµάσουν πάνω τους τα διάσηµα της ανώτατης εκκλησιαστικής διάκρισης, χρησιµοποιούσαν τα πάντα και υποχωρούσαν σχεδόν στα πάντα.

Το θέµα δε σταµατάει εδώ, διότι σιγά-σιγά αυτό άρχισε να παγιώνει και να γίνεται καθεστώς. Οι “ενδοτικοί” άφηναν διαδόχους τέτοιους, σάρκα από τη σάρκα τους και αίµα από το αίµα τους. Είχαν φθάσει στο σηµείο πριν το 1967 µέσα στην Ιεραρχία της Εκκλησίας φώναζες όνοµα Ιάκωβος και Παντελεήµων και γύριζε η µισή Ιεραρχία!

Αυτό το κύκλωµα που είχε  παγιωθεί, εµπόδιζε να µπει άφθαρτο αίµα στην Εκκλησία, ώστε από εδώ να µπορούν να βγαίνουν καθαροί και άγιοι ηγέτες. Έτσι αυτοεπαναλαµβάνονταν και αυτοσυντηρούνταν για δεκαετίες αυτό το διεφθαρµένο καθεστώς.

Το αποτέλεσµα ήταν το θεοϊδρυτο σώµα της Εκκλησίας να βρίσκεται υποδουλωµένο σε άφωνο υπηρέτη και κοµπάρσο ιδιοτελών επιδιώξεων.

Μέσα σε αυτό το ζοφερό και καταθλιπτικό κλίµα, η εκλογή Ιερωνύµου Α΄ (Κοτσώνη) ήρθε ως µια παρώθηση του Αγίου Πνεύµατος να αφυπνίσει. «Κύριος διασκεδάζει βουλάς εθνών, αθετεί δε λογισµούς λαών και αθετεί βουλάς αρχόντων» (Ψαλµ. 32, 10). (Ο Κύριος µαταιώνει και διασκορπίζει ως καπνό σχέδια εθνών, µαταιώνει καταστρωµένους επίβουλους σχεδιασµούς λαών που αποφάσισαν οι άρχοντες στηριγµένοι στη δύναµη της ισχύος των).

Με το που πάτησε το πόδι του ο Αρχιεπίσκοπος στους χώρους της Ιεράς Συνόδου και αρχιεπισκοπής άλλαζαν τα πάντα. Κάλεσε τον πιστό λαό σε συναγερµό. Τοποθέτησε κοντά ως επιτελείο του άτοµα καθαρά. Επάνδρωσε τις διευθύνσεις µε ανθρώπους του µόχθου. Οργάνωσε επιτροπές εργασίας. Σχεδίασε τη διοικητική αναδιοργάνωση. Εφευρετικός και ακούραστος καθώς ήταν, άνοιγε συνεχώς νέους ορίζοντες. Αξιοποιούσε καθηµερινά κάθε καλοπροαίρετο που ήθελε να βοηθήσει. Ήταν θερµός στην αναστροφή και γόνιµος στην κάθε συνεργασία, δεχόταν µε απλότητα κάθε πρόταση-εισήγηση και τη µελετούσε µε προσοχή. Έδωσε τη µεγαλύτερη προσοχή και βαρύτητα  στο Ποιµαντικό έργο, το οποίο είχε αµαυρωθεί από τον αυλόγυρο της Εκκλησίας εδώ και δεκαετίες µε ηθικά και όχι µόνο σκάνδαλα.

Ανατριχιαστικές οι διατυπώσεις: “ψυχροί, αδιάφοροι, µε κόσµον ψευδαισθήσεων, ανάλγητοι, εις την συµπεριφοράν του ποιµνίου, άγευστοι πικρίων εκ της συγκρούσεως µετά του κακού, µε θηλυπρέπειαν απολαµβάνουν τα ίσα του Σατανά” (“Ανορθώσατε την Εκκλησία” Χριστόφορος Καλύβας, σελ. 115). “Αρχιερείς προσφωνούνταν µέσα στη Σύνοδο της Ιεραρχίας µε γυναικεία ονόµατα” (Ε.Π. 1/9/2003). “Στους κόλπους της Ελληνικής Ιεραρχίας υπάρχουν, εκ των… τριάντα επτά παθητικοί… Καταντήσαµε να θεωρούµε προσόν ότι υπάρχουν και φυσιολογικοί µητροπολίτες…” (“Ελεύθερος Λόγος”, 28/8/1961).

Αυτή τη διαµορφωµένη ποιµαντική κατάσταση την είχαν καταντήσει οι Σκοτεινές Δυνάµεις (µασονία) και οι Οικουµενιστές, για να µπορούν να ελέγχουν τους πάντες και τα πάντα! Τους ξέφυγε  ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυµος Α΄ (Κοτσώνης) και τους χάλασε τα σχέδιά τους.

Δεν κιότεψε σε αυτό το αποκαρδιωτικό φαινόµενο που βρήκε µπροστά του, διότι ήταν άνθρωπος πίστεως και προσφοράς και όχι καριερίστας, δε ζούσε µήτε για τον εαυτό του, µήτε για τους συγγενείς του, µήτε για το οποιοδήποτε ανθρώπινο σύστηµα. Ήταν δοσµένος µε την  ψυχή και το σώµα στην Εκκλησία, το όραµά του ήταν η Εκκλησία και όλες οι κινήσεις του προσδιοριζόταν από την αγάπη του στην Εκκλησία.

Αµέσως συνειδητοποίησε τις δυσκολίες που έπρεπε να αντιµετωπίσει. Ήταν όµως άνθρωπος προσευχής και δοσµένος στο θέληµα του Τριαδικού Θεού. Του ήρθε το πρώτο καλό ξεκίνηµα, να βρίσκονται κενές (εν χηρεία) 14 µητροπόλεις από διετία περίπου, αρνούµενοι οι Ιεράρχες να τις συµπληρώσουν παρά τις επαναλαµβανόµενες (7 τον αριθµό) συνεδριάσεις και την πίεση της κυβέρνησης να δεχθούν το Νοµοθετικό Διάταγµα 4589/66 ΦΕΚ αρ. φ. 76/11-4-1966 που είχε ψηφιστεί από τη Βουλή των Ελλήνων και τη σύµφωνη γνώµη τους.

Το πρώτο-πρώτο µέληµα του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύµου Α΄ ήταν η επιλογή στις εκλογές µητροπολιτών να εκλέγονται οι άριστοι, ώστε να δουλέψουν µε αγάπη στο χερσότοπο της Εκκλησίας. Αυτό το τόνισε από την πρώτη στιγµή στον ενθρονιστήριο λόγο στη µητρόπολη των Αθηνών: “Οι εκλέκτορες θα αναζητήσουν τους αξίους µεν κατά πάντα, οι οποίοι όµως δεν σπεύδουν προς την αρχιερωσύνην. Θα είναι ούτοι οι αφανείς άξιοι, οι οποίοι έχουν ήδη εις το ενεργητικόν των πράξεις, αι οποίαι τους εξαίρουν υπέρ τους άλλους κληρικούς”. Έτσι, όταν έφτανε η ώρα των επισκοπικών εκλογών, δεν επηρεάζονταν από προσωπικά αισθήµατα ή από κάποιες εισηγήσεις φίλων ή γνωστών ή ακόµα και από προτάσεις συνεπισκόπων του. Η αρχή του ήταν να ερευνά ο ίδιος ό,τι έφθανε στο γραφείο του, αυτό ζητούσε και από τους Συνοδικούς να πράττουν το ίδιο να τις διασταυρώνουν, για να έχουν καλό αποτέλεσµα και να µη στηρίζονται µόνο σε προσωπικές εκτιµήσεις ή αντιπάθειες.

Η εκλογή νέων επισκόπων ήταν µια Θεία Ιερουργία, ξεκινούσε µε προσευχή – διότι ο ίδιος ήταν άνθρωπος της πολλής προσευχής και όλα τα θέµατα τα εναπόθετε µε εµπιστοσύνη στα πόδια του Σταυρωµένου Κυρίου – και τελείωνε µε προσευχή.

Η έκθεση πεπραγµένων της Δ.Ι.Σ. από το Μάιο του 1967 έως το τέλος Νοεµβρίου 1972 που δηµοσιεύθηκε στο περιοδικό “ΕΚΚΛΗΣΙΑ”, τεύχος 7-8 Απρίλιος 1973, αναφέρει:

“Από του Μαΐου του 1967 µέχρι σήµερον, εγένετο η εκλογή, ή χειροτονία και η ενθρόνισις 29 Μητροπολιτών εις τας κατά τον Μάιον του 1967 ευρεθείσας κενάς ή εις κενωθείσας εν τω µεταξύ Μητροπόλεις. Επί πλέον εγένετο η εκλογή και η χειροτονία πέντε βοηθών επισκόπων…”.

«Εις τας γενοµένας εκλογάς, Δεν αναµένοµεν να µας ανεύρουν οι θεωρούµενοι εκλεκτοί, αλλά προσεπαθήσαµεν να τους ανεύρωµεν ηµείς, να τους ανεύρωµεν δε εις τον τόπον της διακονίας των και του µόχθου, τον οποίον προσέφερον ταπεινώς, ως προσφοράν εις τον Αρχιποίµενα Κύριον.

» Είναι χαρακτηριστικόν, ότι τινές εξ αυτών ουδί υποψίαν καν είχον, ότι είναι δυνατόν να εκλεγούν Μητροπολίται και ότε δια τηλεφωνικής επικοινωνίας ή δι’ άλλου τρόπου ανεκοινώσαµεν εις αυτούς την εκλογήν των, εξεπλάγησαν…».

(“Εις το Πηδάλιον…”, τοµ. Β΄, τεύχος Α΄, σελ. 169)

Αυτά δεν ήταν λόγια της στιγµής που ακούγονται και µετά ξεχνιούνται, ήταν λόγια που γίνονταν πράξη, διότι όλοι που αναδείχθηκαν εκείνη την περίοδο στον τρίτο βαθµό της Ιερωσύνης δεν είχαν µια σχέση µε αυτούς που ξεροστάλιαζαν µέσα και έξω από το Συνοδικό και αρχιεπισκοπικό γραφείο, µε δουλική υποταγή, στρατεύσιµη κολακεία, πολιτική παρέµβαση, δεσποτική επιρροή, ή ακόµα και οικονοµική συναλλαγή, για να πετύχουν την προαγωγή τους.

Το αποκορύφωµα της πνευµατικής ανωτερότητας του Ιερωνύµου εκτός όλων των άλλων ήταν και η εκλογή του π. Αυγουστίνου Καντιώτη από τον οποίο είχε πολεµηθεί µε σφοδρότητα στο παρελθόν και ο οποίος δεν πίστευε ποτέ ότι µπορούσε να είναι επίσκοπος, γι’ αυτό σε οµιλίες επαναλαµβάνονται τα χαρακτηριστικά για χρόνια αυτά τα λόγια: «Εάν ίδητε τον ήλιον ν’ ανατέλλη εκ Δυσµών, τότε θα γίνω µητροπολίτης». Ήρθε ο Ιερώνυµος και άλλαξε την “φυσική ροή” ως νέος Ιησούς του Ναυή µε το “Στήθι, ήλιε, επι την Γαβαών…” (Ιησούς. Ναυή 10, 12) (έτσι έγινε ο Αυγουστίνος Καντιώτης επίσκοπος Φλώρινας!).

Αυτά όλα συντάραξαν τις Σκοτεινές (µασονικές) Δυνάµεις, διότι όλοι οι νέοι εκλεγέντες επίσκοποι ήταν αντιµασόνοι. Αλλά ταρακουνήθηκε και το Οικουµενικό Πατριαρχείο, επειδή είχαν  αντιοικουµενιστικό φρόνηµα ισχυρό και αδιαπραγµάτευτο. Αυτό φάνηκε και γρήγορα µάλιστα µε τη διακοπή του Πατριαρχικού µνηµοσύνου από µητροπολίτες των Νέων Χωρών… που έγινε το Μάρτιο του 1970.  Για το θέµα αυτό ο Αρχιεπίσκοπος δέχθηκε φοβερές πιέσεις από Πατριαρχείο, να λάβει µέτρα εναντίον τους. Ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυµος όλα αυτά δεν τα λάµβανε καθόλου υπόψιν του.

Αυτός ήταν ένας από τους λόγους που ο Πατριάρχης δεν έτρεφε και τα καλύτερα για τον Ιερώνυµο και τους εκλεγέντες της περιόδου του επισκόπους. Αυτό αποδεικνύεται και απο παλαιότερα πως είχε εκφραστεί στο δηµοσιογράφο Σπύρο Αλεξίου για την αρχιεπισκοπική, “µε παράπονο και µια θλίψι του”. «Τι κρίµα, είπε, η Ελλάδα µε Ορθόδοξον Βασιλεία, µε ορθόδοξον κυβέρνησιν, την εκάστοτε κυβέρνησιν, µε ορθόδοξον Τύπον και λαόν, που θα έπρεπε να είναι εις την πρωτοπορίαν της εκστρατείας της Χριστιανικής ενότητος και αγάπης, µένει εις το περιθώριον αυτής της προσπαθείας, εξ αιτίας των απόψεων του Αρχιεπισκόπου. Εις τας Αθήνας θα έπρεπε να ήτο η έδρα… Θα έπρεπε εκεί να ήταν το κέντρον κάθε επαφής και συναντήσεως» και παρακάτω ο ίδιος δηµοσιογράφος συνεχίζει: «Το Φανάρι… δεν είναι απλώς η έδρα της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, αλλά το κέντρον διεθνών εκκλησιαστικών διαπραγµατεύσεων δια την οικουµενικήν ενότητα των Εκκλησιών…» (Από το µασονικό περιοδικό “Ιλισός”, αρ. φ. 48, σελ. 335-6).

Συνεχίζεται το δεύτερο

και τελευταίο µέρος στο προσεχές φύλλο.

 

Εφ. Αγώνας