Από την Προδοσία των Σχέσεων στην Αποστασία των Ποιμένων

 

Η ιστορία του Ιούδα του Ισκαριώτη δεν αποτελεί ένα απλό χρονικό μιας περασμένης εποχής, αλλά μια ανοιχτή πληγή στην παγκόσμια ιστορία που αντηχεί σε κάθε επίπεδο της ανθρώπινης ύπαρξης.

Το όνομά του, συνώνυμο της δολιότητας, αντηχεί σε κάθε επίπεδο της ανθρώπινης ύπαρξης—από τις πληγωμένες διαπροσωπικές σχέσεις μέχρι την κορυφή της εκκλησιαστικής πυραμίδας. Η προδοσία, είτε εκδηλώνεται ως προσωπικό σακάτεμα της καρδιάς είτε ως θεσμική αποστασία, παραμένει η ίδια: μια άρνηση της αγάπης και μια εκμετάλλευση της εμπιστοσύνης. Αυτή η μήτρα της προδοσίας, που ξεκινά από το προσωπικό και καταλήγει στο θεσμικό, αποδεικνύει πως η ανθρωπότητα δεν έπαψε ποτέ να γεννά «Εφιάλτες». Σύγχρονοι Ιούδες κυκλοφορούν ανάμεσά μας, άμεμπτοι ηθοποιοί που υποδύονται ρόλους φιλίας και αγάπης, μόνο και μόνο για να αφήσουν πίσω τους καρδιές σακατεμένες.

Αυτό το «σύνδρομο του Ιούδα» βρίσκει την πλήρη και πλέον επικίνδυνη έκφανσή του στον σύγχρονο κλήρο. Εκείνοι που κάποτε υποδέχθηκαν τον Χριστό με ζητωκραυγές ήταν οι ίδιοι που τελικά ζήτησαν τη σταύρωσή Του· παρομοίως, σύγχρονοι αρχιερείς, ενώ στέφθηκαν «βασιλείς» στις συνειδήσεις του λαού, φαίνεται να ετοιμάζουν τα καρφιά της αποστασίας. Η Κένωσις του Χριστού, ο Οποίος από Δεσπότης έγινε δούλος, αντικαθίσταται σήμερα από μια θεσμοποιημένη έπαρση, όπου η αρχιερωσύνη μετατράπηκε από σταυρικό λειτούργημα σε κοσμικό αξίωμα. Σε αυτό το πλαίσιο, η χλιδή και οι «πρωτοκαθεδρίες» δεν λογίζονται πλέον ως απλά ηθικά ατοπήματα, αλλά ως μια οντολογική προδοσία του Μυστηρίου της Εκκλησίας.

Μέσα σε αυτή την πνευματική σύγχυση, αναδύονται οι «Επί-σκοτοι» και η λεγόμενη «κανονική αναρχία», φαινόμενα για τα οποία είχαν προειδοποιήσει ο Άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης και ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, κάνοντας λόγο για «Λυκοποιμένες» που εξοντώνουν το ποίμνιο. Σήμερα, οι Ιεροί Κανόνες εργαλειοποιούνται με τρόπο προκλητικό: επισείονται ως ρομφαία όταν πρόκειται να καταπνίξουν την ελευθερία των πιστών, αλλά παραθεωρούνται ως «αναχρονιστικοί» όταν πρόκειται να ελέγξουν την αιρετική παρέκκλιση των ίδιων των αρχιερέων. Πρόκειται για μια πνευματική κακουργία, όπου η εμπιστοσύνη της αθώας καρδιάς του πιστού λαού γίνεται αντικείμενο στυγνής εκμετάλλευσης από εκείνους που έμαθαν μόνο να «παίρνουν» και ποτέ να «δίνουν».

Κεντρικός πυλώνας αυτής της εκκλησιαστικής αλλοτρίωσης παραμένει η φιλαργυρία, το πάθος που κάποτε τύφλωσε τον Ιούδα. Η κυριαρχία του Μαμμωνά εκδηλώνεται πλέον μέσα από οικουμενιστικά παζάρια, όπου η δογματική ακρίβεια θυσιάζεται στον βωμό διεθνών κονδυλίων και πολιτικών σκοπιμοτήτων. Ταυτόχρονα, μια βαθιά κοινωνική υποκρισία επιτρέπει στους «ταγούς» να ευλογούν την ηθική διάβρωση της κοινωνίας προκειμένου να διασφαλίσουν εκταμιεύσεις και προνόμια. Οδηγούμενοι από έναν άκρατο επισκοποκεντρισμό και ένα παπικό πνεύμα αλαθήτου, οι σύγχρονοι ηγέτες περιέρχονται σε πνευματική πώρωση. Όπως ακριβώς ο Ιούδας σκανδαλίστηκε από την «άχρηστη» σπατάλη του μύρου στα πόδια του Χριστού, έτσι και οι σύγχρονοι συνεχιστές του σκανδαλίζονται από την απλότητα του Ευαγγελίου, προτιμώντας την ασφάλεια και τη δύναμη που προσφέρει το χρήμα.

(Κείμενο από το προσωπικό μου αρχείο  που δημοσιεύτηκε παλιότερα στα social media).

π.Δ.Α