ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΑΠΥΘΜΕΝΟ ΘΡΑΣΟΣ ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΩΝ "ΘΟΛΟΛΟΓΩΝ " ΤΟΥ ΑΠΘ

 

Τα καλα, τα καλα, τα φιλαρακια τα καλα!!!!!!!!!!!!!

Ανακοίνωση του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ. για τα επεισόδια κατά τη "λατρευτική εβδομάδα" της Θεσσαλονίκης:

«    Όπως είναι γνωστό, και φέτος μεταξύ 27 Μαρτίου και 4 Απριλίου διοργανώθηκε στη Θεσσαλονίκη σειρά εκδηλώσεων, με πρωτοβουλία του Δήμου Θεσσαλονίκης και της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, αφιερωμένη στην Πίστη, την Παράδοση και στον Πολιτισμό. Οι εκδηλώσεις αυτές υπό τον τίτλο «Λατρευτική Εβδομάδα», πραγματοποιούνται σε Ιερούς Ναούς και άλλα σημεία της πόλης μας, συνδέοντας τη βυζαντινή κληρονομιά της πόλης με σύγχρονες μορφές καλλιτεχνικής έκφρασης, εμπνευσμένης από τη μυσταγωγική ατμόσφαιρα των ημερών.

    Δυστυχώς, μια ομάδα «πιστών», αγνοώντας ή χαλκεύοντας τη διδασκαλία της Εκκλησίας και εμφορούμενοι από την εσφαλμένη πεποίθηση ότι οι ιεροί ναοί «βεβηλώνονται» όταν φιλοξενούν μη λειτουργικά θρησκευτικά ακούσματα και ευρύτερα καλλιτεχνικά δρώμενα, αμαύρωσαν ορισμένες από τις εκδηλώσεις αυτές, με εκφράσεις μίσους και εμπάθειας κατά των διοργανωτών. Μάλιστα, δεν ολιγώρησαν εντός του Ιερού Ναού των Δώδεκα Αποστόλων να εκτοξεύσουν συνθήματα οπαδικής έμπνευσης και σε άλλη περίπτωση να ξεστομίσουν επαίσχυντες ύβρεις εναντίον του μακαριστού συναδέλφου μας Χρυσόστομου Σταμούλη, στη μνήμη του οποίου ήταν αφιερωμένο φέτος το σύνολο των εκδηλώσεων.

    Τα μέλη του Τμήματος Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, φρονούμε ότι τα θλιβερά αυτά γεγονότα δεν εκφράζουν τη χριστιανική πίστη, δείχνουν έλλειψη εκκλησιαστικού ήθους και σκανδαλίζουν τους συμπολίτες μας που αποζητούν «παρ’ ημίν» λόγο ελπίδας, ενότητας και συμφιλίωσης.

    Επιπλέον, θεωρούμε ότι ο Τοπικός Επίσκοπος, ο Παναγιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Φιλόθεος, έχει αποδείξει με πολλούς τρόπους στο διάστημα που διακονεί το ποίμνιο της Θεσσαλονίκης, ότι είναι πρόθυμος να συνομιλήσει με οποιονδήποτε για οποιοδήποτε ζήτημα σχετίζεται με την ταυτότητα, το πολίτευμα και την αποστολή της Εκκλησίας στην ιστορία και το παρόν. Θα μπορούσαν λοιπόν οι αυτόκλητοι «σωτήρες της Εκκλησίας» να συζητήσουν μαζί του και να εκφράσουν τις επιφυλάξεις και τις αντιρρήσεις τους, αντί να ασχημονούν απέναντι στο ευαγγελικό κήρυγμα της αγάπης για κάθε συνάνθρωπο.

    Με την παρουσία της στον κόσμο, η Εκκλησία παρηγορεί, αγκαλιάζει, αγιάζει, λυτρώνει, συγχωρεί και προσεύχεται για όλους – ακόμα και κυρίως για τους υβριστές και τους διώκτες της. Φέρει τον Σταυρό του Μαρτυρίου και μαρτυρεί την Αλήθεια «παντί τω αιτούντι», με την πραότητα και την ταπείνωση του ιδρυτή της (Α΄ Πέτρ. 3:15) – και όχι με θορυβώδεις επιδείξεις «ευσέβειας», πνευματικές προγραφές και ύβρεις, που στρεβλώνουν την διδασκαλία της και φανερώνουν φαρισαϊκή έπαρση."

 

Πηγή: https://theo.auth.gr/%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%cf%89%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%bc%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%83-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%83-%ce%b1%cf%80%ce%b8-%ce%b3%ce%b9/

-----------------------------------------------------------------------

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ  ΤΜΗΜΑΤΟΣ  ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ Α.Π.Θ.

Η ανακοίνωση του Τμήματος Θεολογίας για τις εκδηλώσεις μέσα σε εκκλησίες δεν είναι απλώς λάθος - είναι επικίνδυνη για την πίστη. Οι καθηγητές προσπαθούν να δικαιολογήσουν τη μετατροπή των ναών σε αίθουσες εκδηλώσεων. Αυτό δεν είναι θεολογία, είναι ιδεολογία που βλάπτει την Εκκλησία.

Α. Η  Ορθόδοξη θεολογία για τον Ιερό ναό.

Ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος διδάσκει ότι ο ναός είναι τόπος όπου το Άγιο Πνεύμα κατοικεί στην καθαρή καρδιά του πιστού. Δεν είναι χώρος για ψυχαγωγία και επιδείξεις.

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής εξηγεί ότι η Εκκλησία είναι εικόνα του Θεού: το ιερό θυσιαστήριο είναι ο νους, και ο ναός είναι το σώμα. Αυτά είναι ενωμένα και δεν μπορούν να χωριστούν.

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, που συνέγραψε τους ιερούς κανόνες, διαφύλαξε με ευλάβεια την τάξη του ναού ως χώρου αφιερωμένου αποκλειστικά στη λατρεία του Θεού. Κανένας Άγιος Πατέρας δεν σκέφτηκε ποτέ να κάνει τον ναό "πολυχώρο εκδηλώσεων".

Β. Μπορεί ο ναός να γίνει αίθουσα εκδηλώσεων;

Η απάντηση της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι ξεκάθαρη: Όχι.

Ο ναός είναι τόπος κάθαρσης και κατοικίας του Αγίου Πνεύματος, όχι χώρος ψυχαγωγικών επιδείξεων.

Όταν το Τμήμα επικαλείται τη "βυζαντινή κληρονομιά", παραποιεί την ιστορία. Οι Βυζαντινοί Πατέρες ποτέ δεν χρησιμοποίησαν τους ναούς για "σύγχρονες μορφές καλλιτεχνικής έκφρασης". Η βυζαντινή τέχνη ήταν αποκλειστικά λατρευτική, όχι ψυχαγωγική. Οι ψαλμοί και οι υμνογραφίες δεν ήταν "καλλιτεχνικά δρώμενα", αλλά δοξολογία προς τον Θεό.

Γ. Τα δογματικά λάθη του καθηγητή Σταμούλη

Ο Χρυσόστομος Σταμούλης δίδαξε όχι την παραδοσιακή Δογματική, αλλά μια "θεολογία του πολιτισμού" που συγχέει το ιερό με το κοσμικό. Τα πιο σοβαρά του λάθη αφορούν την Παναγία:

Πρώτον, στο έργο του "Η Κυριαρχία του Ηθικισμού και η Απώλεια της Οντολογίας" (1998), λέει ότι η παρθενία της Παναγίας είναι απλώς "σύμβολο" και "εργαλείο", όχι ουσιαστικό μυστήριο. Αυτό υποβαθμίζει τη Θεοτόκο σε απλή εικόνα.

Δεύτερον, στο ίδιο έργο ισχυρίζεται ότι "αν δεν χρειαζόταν ένα εξωτερικό σημάδι, ο Χριστός θα μπορούσε να γεννηθεί και από παντρεμένη γυναίκα". Αυτό αντιβαίνει στο δόγμα της παρθενικής σύλληψης.

Τρίτον, αποκαλεί την παρθενική γέννηση "μυθική ιστορία" (αναφερόμενος στον Tillich) που δεν αντέχει στην εμπειρική κριτική. Αυτό πλησιάζει την άρνηση του θαύματος.

Τέταρτον, υποστηρίζει ότι η παρθενία είναι "δευτερεύουσα πραγματικότητα, η οποία αληθεύει οντολογικά μόνον όταν δείχνει τη θεομητρότητα". Αυτό αντιστρέφει τη δογματική ιεραρχία: βάζει το δευτερεύον πάνω από το πρωτεύον.

Ο καθηγητής που δίδαξε για 30 χρόνια αντικατέστησε την παραδοσιακή διδασκαλία για την "αειπάρθενο" Μαρία με μια ηθικιστική και συμβολική ερμηνεία, που αφαιρεί από την Παναγία το ουσιαστικό νόημα της ΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ.

Στο έργο του "Θεολογία και Πολιτισμός" (2002), ο Σταμούλης αναπτύσσει τη "θεολογία του πολιτισμού" που θέτει τον πολιτισμό ως ισότιμο με τη Λατρεία, συγχέοντας το ιερό με το βέβηλο. Στο "Εισαγωγή στη Θεολογία" (2004), παρουσιάζει τη Δογματική όχι ως "θεολογία του αρχείου" αλλά ως "συνομιλία με τον σύγχρονο κόσμο", απομακρυνόμενος από την παραδοσιακή εκκλησιαστική εμπειρία.

Ο καθηγητής Σταμούλης, αντί για Δογματική διδασκαλία, δίδαξε ιδεολογία του πολιτισμού, που καταργεί το δογματικό όριο μεταξύ ιερού και βεβήλου, και μετατρέπει την Παναγία Θεοτόκο από μητέρα του Θεού σε σύμβολο ηθικής τάξης. Αυτό δεν είναι πρόοδος, είναι δογματική εκτροπή και διαστρέβλωση της Ορθόδοξης διδασκαλίας.

Δ. Ποιοι είναι πραγματικά οι Φαρισαίοι;

Το Τμήμα κατηγορεί τους πιστούς που αντιδρούν για "φαρισαϊκή έπαρση". Αυτό είναι αντιστροφή της αλήθειας.

Οι Φαρισαίοι: Καινοτόμησαν στην παράδοση, προσθέτοντας δικούς τους κανόνες. Υποκρίνονταν την ευσέβεια ενώ άλλαζαν τη λατρεία. Κατηγορούσαν όσους κρατούσαν την παράδοση Αυτοί που εισάγουν καινοτομίες στον ναό και κατηγορούν όσους αντιδρούν δεν είναι οι πιστοί. Είναι οι θεολόγοι που χρησιμοποιούν τη Δογματική για να δικαιολογήσουν τη βεβήλωση. Αυτοί είναι οι σύγχρονοι Φαρισαίοι.

Ε.  Το Τμήμα προτείνει "συζήτηση" με τον Μητροπολίτη. Αυτό ακούγεται λογικό, αλλά κρύβει την ουσία:

• Οι πιστοί ήδη μίλησαν - με την παρουσία και την αντίδρασή τους
• Η "συνομιλία" που προτείνεται είναι τρόπος να εξουδετερωθεί η διαμαρτυρία
• Τα αποτελέσματα είναι προδιαγεγραμμένα: οι εκδηλώσεις θα συνεχιστούν με "καλύτερη επικοινωνία"

Η Εκκλησία δεν είναι εταιρεία που διαχειρίζεται "δυσαρεστημένους πελάτες". Οι πιστοί έχουν δικαίωμα και υποχρέωση να υπερασπίζονται τους ναούς τους.

 

ΣΤ. Το πραγματικό σκάνδαλο

Το Τμήμα μιλά για "σκάνδαλο" προς τους συμπολίτες. Αλλά το πραγματικό σκάνδαλο είναι άλλο: Το σκάνδαλο είναι να μπαίνεις στον ναό και να μην ξέρεις αν θα προσευχηθείς ή θα δεις "καλλιτεχνικό δρώμενο".  Το σκάνδαλο είναι να βλέπεις τον ιερό χώρο να εμπορευματοποιείται ως "πολιτιστικό προϊόν". Το σκάνδαλο είναι η θεολογική σχολή να νομιμοποιεί την αποϊεροποίηση του ναού.

Το Τμήμα επικαλείται τον Απόστολο Πέτρο: "να κάνετε απολογία σε όποιον σας ζητά λόγο" (Α' Πέτρ. 3:15). Αλλά αποσιωπά το συνέχεια: "με πραότητα και φόβο" - με φόβο Θεού.

Ο φόβος του Θεού απαιτεί να μην αλλοιώνουμε την πίστη, όχι να την προσαρμόζουμε στα θέλω του κάθε καλλιτέχνη. Ο Χριστός έδιωξε τους πωλητές από το ιερό (Ιωάν. 2:15), δεν τους πρότεινε "διάλογο" και "συνεργασία για τον πολιτισμό".

Η ανακοίνωση του Τμήματος Θεολογίας δεν είναι θεολογία - είναι ιδεολογία. Προσπαθεί να νομιμοποιήσει:

1. Την αλλοίωση της λατρείας
2. Την εμπορευματοποίηση του ιερού χώρου
3. Τον αποκλεισμό των πιστών από την υπεράσπιση της πίστης τους

Το κείμενο χαρακτηρίζει τους πιστούς ως «αυτόκλητους σωτήρες» και «οπαδικής έμπνευσης» στοιχεία.

Η Εκκλησιολογία μας διδάσκει ότι φύλακας της Ορθοδοξίας είναι ο λαός του Θεού. Η υποτίμηση της λαϊκής ευσέβειας και η απαίτηση για απόλυτη πειθαρχία στις αποφάσεις της διοίκησης, χωρίς διάλογο με το ζωντανό σώμα των πιστών, θυμίζει περισσότερο παπικό κληρικαλισμό παρά ορθόδοξη συνοδικότητα.

Η Ορθόδοξη Εκκλησιολογία αναγνωρίζει στον λαό του Θεού έναν ιδιαίτερο και αναντικατάστατο ρόλο στη διαφύλαξη και μετάδοση της αληθείας της πίστεως. Ο όρος «λαός του Θεού»  δεν αναφέρεται απλώς σε ένα συνονθύλευμα πιστών, αλλά στο σύνολο του σώματος της Εκκλησίας, κληρικών και λαϊκών, που συμμετέχουν ενεργά στη ζωή και την ομολογία της πίστεως. Η θεολογική παράδοση της Ανατολικής Εκκλησίας έχει διαχρονικά υπογραμμίσει τη σημασία του λαού ως θεματοφύλακα της παραδόσεως, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι ο ρόλος αυτός είναι αυθαίρετος ή ανεξέλεγκτος.

Η υπακοή στον επίσκοπο είναι συνθήκη, όχι απόλυτη υποχρέωση. Η προϋπόθεση είναι η ορθοδοξία του επισκόπου.

Ο λαός οφείλει:

1. Να γνωρίζει την πίστη – Χωρίς γνώση, δεν μπορεί να διακρίνει
2. Να διαμαρτύρεται – Με σεβασμό, αλλά με σαφήνεια
3. Να αρνείται την κοινωνία – Όταν η αίρεση είναι προφανής
4. Να ομολογεί την αλήθεια – Ακόμη και ως μάρτυρας

Η «Λατρευτική Εβδομάδα», όπως περιγράφεται, κινδυνεύει να μετατρέψει τη Μεγάλη Εβδομάδα σε ένα «θρησκευτικό φεστιβάλ» και τον Ναό σε «τουριστικό αξιοθέατο». Παρά τις όποιες μορφολογικές υπερβολές, η στάση των πιστών πηγάζει από τη δικαιολογημένη ανάγκη να παραμείνει η Εκκλησία κάτι το "διαφορετικό" σε σχέση με την κοσμική πραγματικότητα. Όταν η Εκκλησία παύει να προκαλεί και να αμφισβητεί το κατεστημένο, μετατρεπόμενη απλώς σε έναν "χώρο πολιτισμού", χάνει τον ουσιαστικό προσανατολισμό της προς τα Έσχατα.