Ὁ Νῶε καὶ ὁ κατακλυσμός. Ἱστορία τοῦ κατακλυσμοῦ καὶ τῆς κιβωτοῦ τοῦ Νῶε.(ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ)

 

Δρ. Κ.Σιαμάκη (θεολόγου-φιλολόγου)

 Βασικά σημεία της δημοσιευμένης μελέτης.

Α. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, η διαστρεβλωμένη εκδοχή δημιουργήθηκε ~180-145 π.Χ. στην Αλεξάνδρεια από ραββίνο. Ενσωματώθηκε στο ελληνόγλωσσο χειρόγραφο των Ο' (Εβδομήκοντα) Υιοθετήθηκε από τον Ακιβά και τους Μασορίτες (100-128 μ.Χ.) Διαδόθηκε μέσω Ωριγένη (232 μ.Χ.) και των Καππαδοκών Πατέρων (~370 μ.Χ.) σε όλη τη χριστιανική παράδοση. Ο Ραββίνος Ακιβά  (Rabbi Akiva ben Joseph, περ. 50–135 μ.Χ.) ήταν μία από τις κεντρικότερες και πιο επιδραστικές προσωπικότητες του Ιουδαϊσμού. Θεωρείται ο «πατέρας» του λόγιμου Ιουδαϊσμού και ο άνθρωπος που έθεσε τα θεμέλια για τη σύνταξη της Μισνά (του γραπτού κώδικα των προφορικών παραδόσεων).

Στο πλαίσιο του κειμένου που μελετάμε, ο Ακιβά αναφέρεται ως ένας από τους «αναμεταδότες» ή «επικυρωτές» της διευρυμένης εκδοχής του κατακλυσμού.

Γιατί ένας Ραββίνος να αλλάξει την ιστορία τον 2ο αι. π.Χ.; Ο συγγραφέας υποστηρίζει τα εξής: Η μεγέθυνση του γεγονότος έκανε τον Θεό του Ισραήλ να φαίνεται ως ο απόλυτος κυρίαρχος όλου του πλανήτη και όχι απλώς μιας περιοχής. Στην Αλεξάνδρεια, οι Ιουδαίοι λόγιοι ήθελαν να δείξουν ότι η δική τους παράδοση ήταν αρχαιότερη και πιο επιβλητική από τους ελληνικούς μύθους (π.χ. του Δευκαλίωνα).

Β.Ο Δρ. Κ.Σ.  εστιάζει στο μέγεθος της Κιβωτού (157 μέτρα μήκος), το οποίο θεωρεί προϊόν φαντασίας για την αρχαιότητα  για τους εξής λόγους:

Το μεγαλύτερο ξύλινο πλοίο που κατασκευάστηκε ποτέ (το 1909) είχε μήκος 137  μέτρα. Απαιτούσε σιδερένιες ενισχύσεις για να μην λυγίζει από τους κυματισμούς και τελικά βυθίστηκε λόγω διαρροών. Ένας άνθρωπος (ο Νώε) με χάλκινα ή λίθινα εργαλεία δεν θα μπορούσε να στεγανοποιήσει ένα σκάφος τέτοιου μεγέθους, ούτε να βρει την απαραίτητη ξυλεία (περίπου 3.000 τόνους ξύλου. Αντιθέτως, το σκάφος που προτείνει ο συγγραφέας είναι συμβατό με τα σουμεριακά και βαβυλωνιακά πρότυπα (όπως στο Έπος του Γκιλγκαμές), που περιγράφουν ποτάμια σκάφη για μεταφορά κτηνών.

Γ. Εστιάζει στην πρακτική αδυναμία φιλοξενίας της παγκόσμιας πανίδας σε ένα σκάφος περιορισμένων διαστάσεων. Με ωφέλιμο χώρο μόλις 30.000 κ.μ., είναι μαθηματικά αδύνατο να στεγαστούν περισσότερα από 12.000.000 ζώα (υπολογίζοντας 2 άτομα από τα 6.000.000 γνωστά είδη). Για τη διατροφή αυτού του πληθυσμού επί ένα έτος, θα απαιτούνταν 37.000 τόνοι τροφής και νερού. Ο όγκος αυτός θα χρειαζόταν επιπλέον 4 έως 5 «κιβωτούς» αποκλειστικά για αποθήκευση εφοδίων.  Είναι ανθρωπίνως αδύνατο για 8 άτομα να φροντίζουν εκατομμύρια ζώα. Η εργασία θα απαιτούσε τη μεταφορά 101 τόνων τροφής/νερού καθημερινά, παράλληλα με τον καθαρισμό των περιτωμάτων. Η κατασκευή ενός ξύλινου πλοίου 157 μέτρων αποτελεί μηχανικό άθλο που δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί από έναν άνθρωπο με τα εργαλεία της αρχαιότητας (προβλήματα στατικότητας και στεγανοποίησης).

Για να καλυφθούν τα Ιμαλάια (8.848 μ.), θα χρειαζόταν συνεχής βροχή για 9+ χρόνια και όχι για 40 ημέρες. Η ποσότητα νερού που απαιτείται είναι 4,37 φορές μεγαλύτερη από τη συνολική ποσότητα νερού στη Γη σήμερα. Αν το νερό αυτό προϋπήρχε ως ατμός, η πίεση θα έφτανε τις 858 ατμόσφαιρες, καθιστώντας τη ζωή αδύνατη πριν καν αρχίσει η βροχή. Σε μια ομοιόμορφη σφαιρική επιφάνεια καλυμμένη με νερό, δεν υπάρχει «κατηφόρα» για να απομακρυνθούν τα ύδατα.

Δ. Υπογραμμίζει την ευθραυστότητα της ζωής και των οικοσυστημάτων: Χρησιμοποιεί το παράδειγμα της μέλισσας, η οποία χρειάζεται χιλιάδες άτομα ανά αποικία, φρέσκο βασιλικό πολτό και ανθοφορία—στοιχεία που θα απουσίαζαν κατά τον κατακλυσμό. Τα εκατομμύρια έντομα έχουν κύκλο ζωής μικρότερο του έτους. Χωρίς αυτά, η επικονίαση των φυτών μετά την αποβίβαση θα ήταν αδύνατη, οδηγώντας σε καθολικό αφανισμό της χλωρίδας. Η ανάμειξη των ωκεανών με τα γλυκά νερά της βροχής θα μετέβαλλε την αλατότητα σε επίπεδα θανατηφόρα για όλα τα υδρόβια είδη (ψάρια, κοράλλια κ.λπ.).

Ε. Πέρα από τον αριθμό των ζώων, ο συγγραφέας παραθέτει στοιχεία για την επιβίωση μετά την αποβίβαση: Αν υπήρχαν μόνο δύο άτομα από κάθε είδος, την επόμενη μέρα της αποβίβασης, ένα λιοντάρι τρώγοντας μια αντιλόπη θα οδηγούσε το είδος της αντιλόπης σε άμεση εξαφάνιση. Η επιβίωση ενός είδους από μόλις δύο άτομα  οδηγεί σε γενετικό εκφυλισμό και θάνατο της γραμμής μέσα σε λίγες γενιές. Υπάρχουν εκατομμύρια είδη εντόμων με εξειδικευμένες ανάγκες (π.χ. τερμίτες που τρώνε μόνο συγκεκριμένο ξύλο, παράσιτα που ζουν μόνο σε συγκεκριμένους ξενιστές). Η φιλοξενία τους στην Κιβωτό θα απαιτούσε ένα πλήρες εργαστήριο εντομολογίας.

ΣΤ. Επιλέγει αυτή την περιοχή για τον τοπικό κατακλυσμό λόγω των εξής στοιχείων: Η περιοχή γύρω από την Κασπία Θάλασσα βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας .  Μια έντονη βροχόπτωση σε συνδυασμό με την υπερχείλιση των ποταμών (Βόλγας, Ουράλης) θα μπορούσε να εγκλωβίσει το νερό σε μια τεράστια λεκάνη, δίνοντας την ψευδαίσθηση στους κατοίκους ότι "πνίγηκε όλη η γη", αφού ο ορίζοντας θα ήταν παντού νερό.  Υπάρχουν στρώματα ιλύος (λάσπης) σε ανασκαφές της Μεσοποταμίας που μαρτυρούν μεγάλες τοπικές πλημμύρες, αλλά όχι μια ενιαία παγκόσμια στρώση.

ΣΤ.  Προτείνει ότι ο γνήσιος κατακλυσμός ήταν: Τοπικός, όχι παγκόσμιος — κάλυψε περιοχή όση τα Βαλκάνια (την πεδινή περιοχή Κασπίας-Αράλης).Διήρκησε  40 ημέρες, όχι 1 έτος. Πνίγηκαν ~50.000 άνθρωποι, όχι όλη η ανθρωπότητα.Η  κιβωτός ήταν μια «μαούνα» 50 τόνων, όχι υπερωκεάνειο 157 μέτρων. Διασώθηκε  μόνο η 8μελής οικογένεια του Νώε + ~100 ζώα ιδιοκτησίας του (κτήνη για επιβίωση), όχι όλα τα είδη της γης.

 

ΜΕΡΟΣ Δ

ΕΝΟΤΗΤΑ ΙΔ΄: Η ανασύσταση της γνήσιας ιστορίας – Το γεωγραφικό πλαίσιο

Ὁ κατακλυσμὸς ὅμως δὲν παύει νὰ εἶναι ἱστορικὸ γεγονὸς μαρτυρούμενο στὴ θεόπνευστη Βίβλο, ἀναφερόμενο ἢ συνοπτικῶς ἱστορούμενο ἀπὸ τοὺς προφῆτες Μωυσῆ, Ἠσαΐα, Ἰεζεκιήλ, κι ἀπὸ τοὺς ἀποστόλους Παῦλο καὶ Πέτρο, κι ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ στὰ Εὐαγγέλια τοῦ Ματθαίου καὶ τοῦ Λουκᾶ· δέκα φορὲς σὲ ὀχτὼ βιβλία.

Τὸ πρόβλημα, ὅπως εἶπα, μ' ἀπασχόλησε ἀπὸ ἡλικία 16 ἐτῶν ποὺ ἄρχισα νὰ διαβάζω τὴν Π. Διαθήκη, καὶ μέχρι στιγμῆς δὲν ἔχω πῆ σὲ κανέναν τίποτε. Ἀμέσως κατάλαβα ὅτι ἡ ἱστορία τοῦ Νῶε καὶ τοῦ κατακλυσμοῦ στὴν ἀρχὴ ἦταν λιτὴ κι ἀλλιώτικη, ἀλλ' ἀργότερα φυσκαρίστηκε μὲ μύθους ἀπὸ παραχαράκτες. Στὰ 40 μου κατέληξα στὸ συμπέρασμα ὅτι ἡ ἱστορία διασώζεται ἀκέραιη κι ἀτροποποίητη μέσα σὲ σκουπίδια καὶ καθαρίζεται ἀπ' αὐτὰ μόνο μὲ ἀφαίρεσι προσθηκῶν καὶ χωρὶς καμμιὰ ἀποκατάστασι φθαρμένων, χωρὶς ν' ἀφήνῃ κενὰ ἢ νὰ χρειάζεται διορθώσεις.

Ἡ ἱστορία εἶναι ἡ ἀκόλουθη, καὶ τὴ λέω ἀρχίζοντας ἀπὸ τὴν προσάραξι τῆς κιβωτοῦ ἐπὶ τὰ ὄρη τὰ Ἀραράτ. Δὲν εἶναι κανένα ὄρος ποὺ νὰ λέγεται τὸ Ἀραράτ. Τὸ βαρβαρικὸ κι ἄκλιτο Ἀραράτ ἐννοεῖται ὡς ἐθνικὸ ὄνομα σὲ πτῶσι γενικὴ πληθυντικοῦ. Οἱ Ἀραρὰτ εἶναι οἱ Ἀρμένιοι, ποὺ ἐπὶ Μωυσέως κατοικοῦσαν στὴν Ἀνατολικὴ Ἀρμενία, καὶ τὰ ὄρη τὰ (τῶν) Ἀραράτ, σὰ νὰ λέμε μὲ κλιτὸ ὄνομα τὰ ὄρη τὰ Ἀρμενίων, εἶναι οἱ πρόποδες κάποιων ἀνατολικῶν ὀρέων τῆς χώρας ἐκείνης, ὅπου προσάραξε ἡ κιβωτὸς τοῦ Νῶε προερχόμενη ἀπὸ τ' ἀνατολικὰ καὶ κατευθυνόμενη πρὸς τὰ δυτικά, ἐπειδὴ τὴν ὠθοῦσαν ἁπαλοὶ ἀνατολικοί ἢ βορειοανατολικοὶ ἄνεμοι. Ἡ Βίβλος δὲν προσδιορίζει ἕνα συγκεκριμένο ὄρος τῶν Ἀραράτ.

Ἀνατολικῶς τῶν Ἀρμενίων καὶ γύρω ἀπὸ τὶς λίμνες Κασπία καὶ Ἀράλη ὑπάρχει μιὰ μεγάλη πεδινὴ χώρα, σὲ πολλὰ μέρη βαθύπεδο, ἔδαφος δηλαδὴ χαμηλότερο ἀπὸ τὴ θάλασσα τῆς ὑφηλίου, μὲ βαθύτερο μέρος τὴν Κασπία. Ἡ ἁρμυρὴ Κασπία καὶ ἡ Νεκρὰ Θάλασσα εἶναι οἱ μόνες θάλασσες τῆς γῆς οἱ ξεκομμένες ἀπὸ τὴν ἑνιαία θάλασσα τοῦ πλανήτου. Στὴ χώρα ἐκείνη, νομίζω, ζοῦσε ἡ ὀλιγομελὴς ἀρχικὴ ἀνθρωπότης ἀπὸ τὸν Ἀδὰμ μέχρι τὸ Νῶε. Κι ἐκεῖ πνίγηκε μὲ τὸν κατακλυσμό.

Κι ὁ Νῶε διασώθηκε μὲ τὴν κιβωτό, ἡ ὁποία, ὅταν τὸ πεδινὸ βαθύπεδο κατακλύστηκε ἀπὸ μιὰ θάλασσα θανασίμου βάθους, δηλαδὴ βάθους 2 μ. καὶ πάνω, ὅπου χύνονταν ὅλα τὰ νερὰ τῆς πρὸς βορρᾶν τεραστίας πεδινῆς Ῥωσίας καὶ Δυτικῆς Σιβηρίας, σὲ καιρὸ ποὺ οἱ ἄνθρωποι δὲν εἶχαν ἐφεύρει τὰ πλωτὰ μέσα μεταφορᾶς, ἔπλευσε ἀκυβέρνητη πρὸς τὰ δυτικά, ὅπου καὶ προσάραξε. Ἦταν τὸ πρῶτο πλωτὸ τοῦ ἀνθρώπου· χωρὶς πηδάλια, κουπιά, πανιά, κατάρτια.

Ὁ κατακλυσμὸς δὲν κάλυψε ὅλη τὴ γῆ· δὲν λέει κάτι τέτοιο τὸ καθαρισμένο γνήσιο κείμενο τῆς Γενέσεως. Κάλυψε μιὰ περιοχὴ ὅση περίπου εἶναι τὰ Βαλκάνια ἢ ἴσως λίγο μεγαλείτερη. Διήρκεσε δὲ σαράντα ἡμερόνυχτα. Καὶ τὸ νερὸ του δὲν προερχόταν μόνο ἀπὸ τὰ σύννεφα τὰ πάνω ἀπὸ τὴ χώρα ποὺ κατακλύστηκε, ἀλλὰ κι ἀπὸ τοὺς ποταμοὺς τῆς Ῥωσίας Βόλγα, Οὐράλη, καὶ ἄλλους, ποὺ κατευθύνονται πρὸς τὸ ἐν λόγω βαθύπεδο. Διότι ἔβρεχε πολὺ καὶ σ' ὅλη τὴν ἀκατοίκητη τότε Ῥωσία καὶ Σιβηρία. Ἴσως νὰ ἦταν καὶ ἰδιαίτερα θερμὸ καλοκαίρι, καὶ ἔλιωναν πολικοί πάγοι, καὶ τὸ νερό τους κυλοῦσε κι ἐκεῖνο πρὸς τὸ κατοικημένο βαθύπεδο.

Λαμβάνοντας δ' ὑπ' ὄψιν τὸ πόσο πλήθυνε ὁ Ἰσραὴλ στὴν Αἴγυπτο, ὑπολογίζω ἀναλόγως ὅτι ἡ ἀνθρωπότης ποὺ πνίγηκε στὸν κατακλυσμὸ δὲν ἔφτανε τὸ ἕνα ἑκατομμύριο· ἦταν δηλαδὴ ὅσο ὁ μισὸς πληθυσμὸς τῶν Σερρῶν· 50.000 ἄνθρωποι περίπου. Ἡ κιβωτὸς ἦταν μιὰ ἁπλὴ καὶ μεγάλη μαούνα περίπου 50 τόνων. Ὁ Νῶε ἔβαλε σ' αὐτὴ καὶ διέσωσε τὴν ὀκταμελῆ οἰκογένειά του καὶ τὰ περίπου 100 ζῶα τῆς ἰδιοκτησίας του, φαγώσιμα καὶ μεταφορικά, γιδοπρόβατα, ἄλογα, γαϊδούρια, καμῆλες, ἀγελάδες, μὲ τὰ ὁποῖα θὰ ἐπιβίωνε, ἐκεῖ ποὺ προσάραξε, κατὰ τὸν πρῶτο χρόνο, μέχρι νὰ ὀρθοποδήσῃ, νὰ συνέλθῃ καὶ νὰ τακτοποιηθῇ στὴν Ἀρμενία. Εἶχε μαζί του καὶ ἀνάλογες τροφὲς πρώτης ἀνάγκης γιὰ τὴν οἰκογένειά του καὶ γιὰ τὰ ζῶα του, κι ὅ,τι μποροῦσε νὰ πάρῃ ἀπὸ τὸ νοικοκυριό του. Ἡ δὲ κιβωτὸς μετὰ τὴν ἔξοδό τους ἔγινε καὶ τὸ πρῶτο σπίτι τους. Αὐτὸ ἦταν ὅλο.

ΕΝΟΤΗΤΑ ΙΕ΄: Βιβλικές μαρτυρίες για τον πραγματικό κατακλυσμό

Ὁ Νῶε, ὁ κατακλυσμὸς καὶ ἡ διὰ τῆς κιβωτοῦ σωτηρία, ἔξω ἀπ' αὐτὴ τὴν ἐξιστόρησι (Γε 6,30-9,16), ἀναφέρονται καὶ ἄλλες τρεῖς φορὲς στὴν Π. Διαθήκη (Ἡσ 60,13· Ἰζ 13,2· 7) καὶ ἕξ φορὲς στὴν Κ. Διαθήκη (Μθ 104,42-44· Λκ 87,7-8· Ἑβ 14,9-10· Α' Πε 10,16· Β' Πε 3,5· 4,6). Καὶ πουθενὰ δὲν λέγεται ὅτι ὁ Νῶε διέσωσε μὲ τὴν κιβωτό του κι ὅλα τὰ ζῶα τοῦ πλανήτου, ἀκόμη καὶ τὰ πούμα καὶ τὰ τζάγκουαρ καὶ τοὺς κροταλίες τῆς Ἀμερικῆς καὶ τοὺς πύθωνες καὶ τοὺς τερμίτες τῆς Ἀφρικῆς καὶ τὰ καγκουρὼ τῆς Αὐστραλίας νὰ ποῦμε.

Μόνο Ἀλεξανδρινοὶ ῥαββῖνοι πλαστογράφοι σκέφτηκαν καὶ πλαστούργησαν κάτι τέτοιο. Καὶ μόνο καλόγεροι τῆς Αἰγύπτου πάλι πρόσθεσαν κι ὅτι ὁ Νῶε τὰ ζῶα τῆς ὑφηλίου τὰ μάζεψε χτυπώντας τὸ προσκλητήριο ξύλινο σήμαντρό τους, τάλαντον (ποὺ μεταδιδόταν μὲ ἑρτζιανὰ ἠλεκτρομαγνητικὰ κύματα καὶ στὴ Σκανδιναβία καὶ στὴ Μογγολία καὶ στὴ Χαβάη καὶ στὴν Ἀμερικὴ καὶ στὴν Αὐστραλία καὶ στὴν Ταγκανίκα καὶ στὶς δυὸ πολικὲς περιοχὲς μὲ τὶς πολικὲς ἀρκοῦδες καὶ τοὺς πιγκουίνους)· παλαβοὶ καὶ βλάσφημοι πλαστογράφοι.

Αὐτὸ ποὺ λέω γιὰ τὸν κατακλυσμὸ καὶ τὴν κιβωτὸ τοῦ Νῶε, ὅπως εἶπα, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ Μωυσῆ, τὸ μαρτυροῦν καὶ ἄλλοι δύο προφῆτες, Ἡσαΐας καὶ Ἰεζεκιήλ, καὶ τέσσερες ἀπόστολοι, Ματθαῖος, Λουκᾶς, Παῦλος καὶ Πέτρος. Εἰδικὰ δὲ οἱ ἀπόστολοι Παῦλος καὶ Πέτρος διευκρινίζουν ὅτι μὲ τὴν κιβωτὸ διασώθηκε μόνο ἡ ὀκταμελὴς οἰκογένεια τοῦ Νῶε. Τὰ λίγα ἰδιόκτητα ζῶα (κτήνη) τους, ποὺ κι αὐτὰ ἐπιβιβάστηκαν στὴν κιβωτὸ κατὰ τὶς λίγες ἡμέρες τῆς νεροποντῆς, ἐπειδὴ ἦταν ἁπλῶς τὰ τρέχοντα τρόφιμά τους, δὲν ἀναφέρονται ἀπὸ τοὺς προφῆτες καὶ τοὺς ἀποστόλους καθόλου.

Λέει ὁ Παῦλος στὴν Πρὸς Ἑβραίους: «Πίστει χρηματισθεὶς Νῶε... κατεσκεύασε κιβωτὸν εἰς σωτηρίαν τοῦ οἴκου αὐτοῦ»· πουθενὰ λόγος γιὰ ζῶα. Λέει κι ὁ Πέτρος στὴν Α' Ἐπιστολή του: «Ἐν ἡμέραις Νῶε κατασκευαζομένης κιβωτοῦ, εἰς ἣν ὀλίγαι, τοῦτ' ἔστιν ὀκτὼ ψυχαί, διεσώθησαν δι' ὕδατος»· καὶ στὴ Β' Ἐπιστολή του: «Ὁ Θεός... ὄγδοον Νῶε, δικαιοσύνης κήρυκα, ἐφύλαξε, κατακλυσμὸν κόσμῳ ἀσεβῶν ἐπάξας». Πουθενὰ λόος γιὰ ζῶα καὶ μάλιστα ὅλα τὰ ζῶα τῆς γῆς. Αὐτὸ εἶναι μεταβιβλικὴ φαντασίωσι παλαβῶν κι ἀθεόφοβων ῥαββίνων καὶ καλογέρων.

ΕΝΟΤΗΤΑ ΙΣΤ΄: Συμπέρασμα – Η αποκατάσταση της γνήσιας ιστορίας

Θεωρῶ μεγάλο εὐτύχημα τὸ ὅτι μόνο μὲ ἀφαίρεσι τῶν πλαστογραφικῶν προσθηκῶν, χωρὶς τὴν ἀνάγκη εἰκασιῶν (coniecturae) καὶ συμπληρώσεων καὶ τροποποιήσεων ἀποκαταστάσεως, τὸ ἀρχικὸ κείμενο τῆς ἱστορίας τοῦ κατακλυσμοῦ καθαρίστηκε καὶ εἶναι ἀκέραιο. Εἶχα χαρῆ μιὰ ἀπὸ τὶς μεγαλείτερες χαρὲς τῆς ζωῆς μου, ὅταν κατάλαβα τί συμβαίνει κι ἀποκατέστησα τὴ θεόπνευστη ἱστορία.

Τὸ μόνο μὴ χαρμόσυνο ἦταν ὅτι δὲν εἶχα ἕναν ἄνθρωπο νὰ μοιραστῶ τὴ χαρά μου μαζί του. Διότι ἡ χαρὰ αὐξάνεται, μόνον ὅταν μοιράζεται. 40 χρόνια κράτησα τὴ χαρά μου κρυφὴ μέχρι τώρα. Καὶ μέσα σ' αὐτὴ τὴ χαρά μου καταλάβαινα πόσο μικρονοϊκοὶ ἀμαθεῖς σερσέμηδες καὶ κακοήθεις εἶναι οἱ σοβαροφανεῖς κι ἀκαδημαϊκοὶ βιβλικοὶ θεολόγοι καὶ γαυγιστάριοι τῆς ἀρνητικῆς «κριτικῆς» ἐναντίον τῆς Βίβλου, αὐτὲς οἱ χολερικὲς καὶ δηλητηριώδεις κατίνες ποὺ παριστάνουν τοὺς ἐπιστήμονες σὰ γελωτοποιοὶ καὶ καραγκιόζηδες.

Ἡ ἱστορία τοῦ κατακλυσμοῦ εἶναι ἕνα μικρὸ κομμάτι τῆς Βίβλου· καί, ὅπως βρίσκεται στὰ χειρόγραφα καὶ  στὶς «κριτικὲς» ἐκδόσεις τῶν προτεσταντῶν καὶ τῶν παπικῶν τῆς vulgata, τὸ μισὸ περίπου εἶναι οἱ σφῆνες τοῦ παράφρονος πλαστογράφου· εἶναι φρενοβλαβικὸ πονημάτιο (opusculum), ἕνας σαχλὸς μῦθος. Μετὰ τὸν καθαρισμό του ἀπὸ τὶς περίπου 40 τσόντες ποὺ τὸ λογχίζουν, εἶναι ἕνα θεόπνευστο κομμάτι τῆς θεοπνεύστου Βίβλου.

ΕΝΟΤΗΤΑ ΙΖ΄: Παράρτημα – Το ουράνιο τόξον, η μέθη του Νῶε και η διασπορά

Γε 9,1+. Ὁ δῆθεν σκοπὸς τοῦ οὐρανίου τόξου, ἑνὸς παντοτινοῦ φυσικοῦ φαινομένου, νὰ εἶναι σημεῖο ὑποσχέσεως τοῦ Κυρίου ὅτι δὲν θὰ ξανακάνῃ κατακλυσμό, ὁ ὁποῖος καὶ προϋποτίθεται πάλι ὡς παγκόσμιος, σὰν ἐκεῖνον τάχα ποὺ ἐμφανίζεται μαζὶ μὲ τὶς πολλὲς καὶ πλαστογραφικὲς προσθῆκες.

Ἡ ἀμπελουργία, ἡ παρασκευὴ οἴνου, καὶ ἡ μέχρι ἀναισθησίας μέθη τοῦ Νῶε, σὰν ἐκείνην τοῦ Λὼτ δῆθεν, ἡ γύμνωσί του, ἡ κυνικὴ ἀσέβεια τοῦ Χὰμ πρὸς τὸν γυμνὸ πατέρα του, ἡ κατάρα τοῦ Νῶε γιὰ τὸν Χὰμ καὶ τοὺς ἀπογόνους του, ὁ καταραμένος γιὸς τοῦ Χὰμ Χαναὰν —ἰουδαϊκὴ μπηχτὴ τῶν Ἰουδαίων τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ἐναντίον τῶν Χαναναίων, οἱ ὁποῖοι κατεῖχαν τὴ γῆ ποὺ οἱ Ἰουδαῖοι θεωροῦσαν δική τους «ἐπαγγελία». Ὁ πλαστογράφος χρησιμοποιεῖ ἐδῶ τὸ σχῆμα τῆς πατρικῆς κατάρας γιὰ νὰ δικαιολογήσει θεολογικὰ τὴν κατοπινὴ ὑποδούλωσι ἢ ἐξόντωσι τῶν Χαναναίων.

Εἶναι προφανὲς ὅτι ὁ Νῶε, ὡς βιβλικὴ προσωπικότητα, παρουσιάζεται ἐδῶ μὲ χαρακτηριστικὰ ποὺ δὲν ταιριάζουν στὸν «δίκαιο» ἄνθρωπο ποὺ διέσωσε ὁ Θεός. Ἡ σκηνὴ τῆς μέθης καὶ τῆς γύμνωσης εἶναι ἀντιγραφὴ ἀπὸ ἄλλους μύθους τῆς ἀνατολῆς, ποὺ εἰσήχθησαν στὸ κείμενο γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσουν φυλετικὲς σκοπιμότητες. Ὁ γνήσιος Νῶε, ὁ πατέρας τῆς νέας ἀνθρωπότητος στὴν περιοχὴ τῆς Ἀρμενίας, ἦταν ἕνας σεμνὸς γεωργός, ποὺ μετέφερε τὴ γνῶσι τοῦ Θεοῦ στοὺς ἀπογόνους του, χωρὶς τὶς ἀσχήμιες ποὺ τοῦ καταλόγισε ἡ μεταγενέστερη ῥαββινικὴ φαντασία.