Ομολογία

Η άρση των αναθεμάτων στην οικουμενιστική θεολογία και πρακτική.


πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου (χημικου-βιοχημικού)

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Στον Οικουμενιστικό χώρο για την άρση των αναθεμάτων γράφτηκαν τα εξής:

«,Η άρση των αναθεμάτων για τον υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο αποτέλεσε υπόδειγμα συντονισμού όλων των χριστιανικών Εκκλησιών για την εκπλήρωση του οράματος της ενότητας. Οι δύο Εκκλησίες, «εν αγάπη, ταπεινώσει, υπομονή και προσευχή, αλλά και πλήρει αγαθή θελήσει», αποβάλλοντας την καχυποψία και άλλα ιστορικά σχήματα που ηθελημένα ή όχι κρατούσαν σε απομόνωση την Ανατολή από τη Δύση, οδηγούν στην καλλιέργεια σχέσεων μεταξύ του χριστιανικού κόσμου και μάλιστα υπό μίαν έννοιαν οικουμενικής κίνησης, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Χαλκηδόνος Μελίτων «εδραζομένης επί εκκλησιολογικής βάσεως» που έχει ως αφετηρία την κοινή παράδοση, η οποία μπορεί να αποκαταστήσει την ορατή Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Το αδιαμφισβήτητο αυτό γεγονός, που ανέδειξε τη θεολογική ετοιμότητα και το άνοιγμα των δύο Εκκλησιών, επισημαίνεται από τον Ιεράρχη αρκετές φορές. Κατά την προσφώνησή του προς την αντιπροσωπεία της Ρώμης, στα πλαίσια της προπαρασκευαστικής επιτροπής, θα εξάρει τη αποφασιστική κίνηση των Εκκλησιών η οποία συμβάλλει αποφασιστικά στη γενικότερη προσπάθεια «τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος, διότι καθίσταται ὑπόδειγμα ἑνεργείας και διά τάς ἄλλας Χριστιανικάς ᾿Εκκλησίας». Όπως αργότερα διαπιστώθηκε η άρση των αναθεμάτων δεν ήταν μία τυπική εκδήλωση αβροφροσύνης ή πολιτικής. Τουναντίον, στόχο είχε στην αποκατάσταση της εκκλησιαστικής κοινωνίας και τη θεραπεία του ρήγματος, που ταλαιπωρεί τον χριστιανικό κόσμο. Δίχως να παρακάμπτονται τα εμπόδια και οι διαφορές που δημιουργήθηκαν μέσα στους αιώνες εξαιτίας της αποξένωσης, η άρση των αναθεμάτων απετέλεσε σημαντικό βήμα για την κοινωνία των δύο Εκκλησιών (Χαλκηδόνια σελ.308,355).

Όπως επισημαίνει ο Χαλκηδόνος Μελίτων επιστηρίζοντας τη θέση του Πατριάρχη, τα ιστορικά διαδραματισθέντα γεγονότα που σχετίζονται με τα αναθέματα, αφορούν μόνο τις δύο Εκκλησίες της Ρώμης και της Κωνσταντινουπόλεως. Είναι δε γεγονός ότι δεν υπάρχει καταδικαστική απόφαση Οικουμενικής Συνόδου. Επομένως, η διάσπαση όφειλε να επουλωθεί από αυτές τις δύο Εκκλησίες.(Χαλκηδόνια, σ.353-354).
Όπως ειπώθηκε από νεότερους μελετητες της περιόδου εκείνης «ο ουσιαστικός και αθόρυβος πρωταγωνιστής των γεγονότων υπήρξεν ο Μητροπολίτης Μελίτων, ο οποίος νυχθημερόν εργάσθηκε μετά των Μητροπολιτών Νεοκαισαρείας Χρυσοστόμου, Σάρδεων Μαξίμου και Μύρων Χρυσοστόμου και των Αρχιεπισκόπων Αμερικής Ιακώβου και Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας Αθηναγόρου, προς διαμόρφωσιν των προτάσεων και της πολυπλόκου διαδικασίας αλληλογραφίας και επικοινωνιών των αληθώς ιστορικών εκείνων γεγονότων και προς υπεύθυνον οργάνωσιν πασών των λεπτομερειών των σχετικών εκδηλώσεων και λόγων, πράξεων και αποφάσεων των εκπροσώπων των δύο Θρόνων, προληφθεισών ανεπιθυμήτων συγχύσεων και παρεκκλίσεων εκ των προγραμματισμένων ενεργειών».( Εις Μνημόσυνον Αιώνιον Χαλκηδόνος Μελίτωνος, σ.27).

Η Κολυμπάρια Σύνοδος επικύρωσε την Άρση των Αναθεμάτων

Ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Π.Μπούμης σε άρθρο του σε εκκλησιαστική ιστοσελίδα με τίτλο-«Η επικύρωση της άρσεως των αναθεμάτων» γράφει και τα εξής:

«…..ήλθε και ξημέρωσε η τρίτη περίοδος (η τρίτη χιλιετία) με την «προδρομική» ημέρα της 7ης Δεκεμβρίου 1965. Κατ' αυτήν σαν «αστραπή» (Α. Χαστούπης) έγινε η αμοιβαία άρση των αναθεμάτων του 1054.

Τότε ο Πατριάρχης Αθηναγόρας ο Α΄ και ο Πάπας Ρώμης Παύλος ο ΣΤ΄ με τις περί αυτούς συνόδους τους ήραν τα αναθέματα και αφήρεσαν τα κανονικά αυτά μεσότοιχα, τα οποία εμπόδιζαν την κανονική επικοινωνία των εκπροσώπων και των μελών των δύο Εκκλησιών, αλλά και την ψυχική ωφέλεια των κεκοιμημένων εν τω αναθεματισμώ.

Αναγνώρισαν η μία την άλλη ως Εκκλησία και δεν θεωρούνται πλέον ως «συναγωγή του σατανά», όπως έλεγαν και από τις δύο πλευρές μέλη τους, αλλά ως αδελφές της Μίας Εκκλησίας.

Εδώ πρέπει να σταθούμε διακριτικά και να διευκρινίσουμε κανονολογικά κάτι το σπουδαίο. Είπαμε ότι ήραν οι Αθηναγόρας ο Α΄ και Παύλος ο ΣΤ΄ με τις περί αυτούς συνόδους τα αναθέματα του 1054.

Αλλά το σημαντικό είναι ότι η άρση των αναθεμάτων από της πλευράς του Πάπα έτυχε της πανηγυρικής εγκρίσεως και επικυρώσεως της Ρωμαιοκαθολικής Ιεραρχίας, ενώπιον της οποίας και αναγνώστηκε το κείμενο της άρσεως, επειδή εκείνο τον καιρό συνεδρίαζε στο Βατικανό.

Επομένως θα λέγαμε ότι από Ρωμαιοκαθολικής πλευράς και του πληρώματος της Εκκλησίας της Ρώμης το θέμα έχει λήξει.

Ζήτημα τέθηκε και ίσως τίθεται από μερικούς ορθοδόξους και μη για την άρση του αναθέματος εκ μέρους του Αθηναγόρα και την ισχύ αυτής, επειδή αυτός είχε λάβει την έγκριση μόνον της περί αυτόν πατριαρχικής Συνόδου της Κωνσταντινουπόλεως και όχι όλων των αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών.

Οπότε μπορεί να προβληθεί το επιχείρημα ότι το ανάθεμα που είχε επιβάλει ο Πατριάρχης Μιχαήλ Κηρουλάριος το έτος 1054 έχει αναγνωριστεί, έστω σιωπηρώς, από όλη την Ορθόδοξη Ανατολή και δεν αρκεί η άρση την οποία πραγματοποίησε ο Πατριάρχης Αθηναγόρας χωρίς τις άλλες ορθόδοξες Εκκλησίες.

Οπότε απαραίτητο είναι να επακολουθήσει και μία από την ορθόδοξη Ανατολή έγκριση και επικύρωση της πράξεως αυτής της άρσεως του Αθηναγόρα.

Πλην όμως, εάν προσέξουμε καλά, αυτή η αναγνώριση και επικύρωση θα δούμε, κατά την άποψή μας, ότι έγινε και συνεχίζει να γίνεται ως εξής:

1) Κατά πρώτον καμμία Εκκλησία Ορθόδοξη (όχι μεμονωμένες ομάδες πιστών) δεν αποδοκίμασε τη γενόμενη άρση, αλλά την ανέχτηκε και δέχτηκε έστω σιωπηρώς.

Μήπως και σε αποφάσεις ακόμη και Οικουμενικών Συνόδων δεν έχουμε τη διαδικασία αυτή;

2) Αλλά το ακόμη πιο σημαντικό και ευχάριστο είναι το γεγονός ότι το 2016 στη Σύνοδο του Κολυμπαρίου Κρήτης καμμία Εκκλησία Ορθόδοξη, ούτε ένας ιεράρχης δεν έθεσε θέμα αμφισβητήσεως της γενόμενης άρσεως.

Έτσι όλες οι Εκκλησίες σιωπηρώς αποδέχτηκαν και ενέκριναν τη γενόμενη άρση το έτος 1965. Και μάλιστα αυτό αποτελεί ένα θετικό αποτέλεσμα της συγκλήσεως της συνόδου αυτής, όπως γράφουμε στη συλλογή άρθρων με τίτλο Εκκλησιολογικά, διεκκλησιαστικά, πολιτειοκρατικά.

3) Επιπλέον το επίσης ευχάριστο είναι ότι ενώ το επεσήμανα αυτό το σημαντικό και θετικό γεγονός της Συνόδου της Κρήτης, κανείς δεν το αμφισβήτησε από ο,τι γνωρίζουμε μέχρι τώρα.

…………………………………………………………………………………….


Εκείνο όμως που θα θέλαμε εδώ να εξάρουμε τελειώνοντας είναι οι εξής λόγοι του Πατριάρχη Αθηναγόρα, τους οποίους έχουμε σε Δήλωσή του της 7.12.1966, στην πρώτη επέτειο της άρσεως των αναθεμάτων: «Δι' ο και το πανορθόδοξον φρόνημα αγάπης, ειρήνης και υπακοής εις το θέλημα του Κυρίου ημών διά την ενότητα της Αγίας Αυτού Εκκλησίας διατρανούντες, δηλούμεν, ότι εν ταπεινώσει θα διακονήσωμεν περαιτέρω τη Αληθεία της Αδιαιρέτου Εκκλησίας, ετοίμως έχοντες, ίνα διά σειράς νέων εκκλησιαστικών πράξεων αγάπης συνεχίσωμεν το έργον της Πράξεως της 7ης Δεκεμβρίου 1965, τόπον διδόντες τη δυνάμει και ενεργεία του Παναγίου Πνεύματος».

Πατριάρχης Βαρθολομαίος-Πάπας Φραγκίσκος-Ιεροσόλυμα -25 Μαϊου 2014

Τους ηγέτες της ορθόδοξης και της ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο και τον Πάπα Φραγκίσκο, υποδέχθηκε στις 24-4-2014 η πόλη των Ιεροσολύμων. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης και ο Πάπας Φραγκίσκος θα συναντήθηκαν την Κυριακή και τη Δευτέρα, 25 και 26 Μαΐου, με την ευκαιρία της 50ης επετείου της εκεί ιστορικής συνάντησης των προκατόχων τους, Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα και Πάπα Παύλου ΣΤ'. Η επικείμενη συνάντηση πραγματοποιήθηκε μετά από εισήγηση, τον Μάρτιο του 2013 στη Ρώμη, του Πατριάρχη Βαρθολομαίου προς τον νεοεκλεγέντα τότε Πάπα Φραγκίσκο. Στο Χριστιανικό Κέντρο Πληροφοριών των Ιεροσολύμων άνοιξε έκθεση φωτογραφίας από την ιστορική συνάντηση Πατριάρχη Αθηναγόρα- Πάπα Παύλου ΣΤ'.

Θρονική γιορτή Φαναριου 30 Νοε 2015

Για πολλοστή ήδη φορά ο κ. Βαρθολομαίος στη προσφώνησή του προς τον επικεφαλής της παπικής αντιπροσωπίας καρδινάλιο κ. Kurt Koch, επαναλαμβάνει την ίδια οικουμενιστική ιδεολογία και γλώσσα, όπως άλλως τε συνηθίζει να το πράττει κάθε φορά, που απευθύνεται προς ετεροδόξους αιρετικούς, Παπικούς, Προτεστάντες, ή Μονοφυσίτες, προφανώς για να επιβεβαιώσει για μία ακόμη φορά στον κλήρο και στον πιστό λαό του Θεού την αμετακίνητη προσήλωση στις αιρετίζουσες θεωρίες του.

Στις γραμμές που ακολουθούν θα περιοριστούμε να αναφερθούμε στο θέμα της άρσεως των αναθεμάτων, διότι το 2015 συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από τότε που έλαβε χώρα το φρικτό αυτό γεγονός, στο οποίο άλλωστε αναφέρεται και ο κ. Βαρθολομαίος στην φετινή προσφώνησή του:

«Εκ των διαλόγων τούτων, ο διάλογος της αγάπης ήρξατο δια μιας εξόχως συμβολικής Πράξεως αμφοτέρων των Εκκλησιών, της εν έτει 1965 άρσεως των εκατέρωθεν αναθεμάτων, δια των οποίων, κρίμασιν οις οίδε Κύριος, αι Εκκλησίαι Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως απεσχίσθησαν αλλήλων κατά το Σχίσμα του 1054 μ.Χ., την απαρχήν ταύτην των θλιβερών γεγονότων, τα οποία επηκολούθησαν εις τας σχέσεις των Εκκλησιών Ανατολής και Δύσεως επί χίλια περίπου έτη».

Πατριάρχης Βαρθολομαίος-Ιούλιος 2019

Με ιδιαίτερη συγκίνηση υποδέχθηκε το Οικουμενικό Πατριαρχείο τα αποτμήματα του Ιερού λειψάνου του Αγίου Πρωτοκορυφαίου Αποστόλου Πέτρου, Ιδρυτού της Εκκλησίας της Ρώμης και κατά σάρκα αδελφού του Αγίου Αποστόλου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου, Ιδρυτού της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, τα οποία προσέφερε ο Αγιώτατος Πάπας Ρώμης Φραγκίσκος, ως αντίδωρο αδελφικής αγάπης, στον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο.

Ο Παναγιώτατος, που εξέφρασε τη χαρά της Μητρός Εκκλησίας για το σημαντικό αυτό δώρο, αναφέρθηκε συνοπτικά στις σχέσεις ανάμεσα στις Εκκλησίες της Ρώμης και της Κωνσταντινουπόλεως, στο διάλογο της αγάπης, που ακολούθησε τη σύνάντηση του Πάπα Παύλου Στ’ και του Πατριάρχη Αθηναγόρα, στα Ιεροσόλυμα, το 1964, και την άρση των αναθεμάτων, το 1965, καθώς και στον επίσημο θεολογικό διάλογο που διεξάγεται, από το 1980, μεταξύ της Ρωμαιοκαθολικής και της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

( https://www.exapsalmos.gr/ )


Πως υλοποιείται πρακτικά η άρση των Αναθεμάτων

Η υλοποίηση της συμφωνίας του 1965 για την ΄Ενωση των Εκκλησιών έχει μεθοδευτεί και γίνεται με πολλούς τρόπους, όπως: ·

1.Με τον «διάλογο αγάπης» · Έλεγε ο Αθηναγόρας σε ομάδα Ελληνοαμερικανών που τον επεσκέφθη το 1971 στο Φανάρι: «Εγώ προτιμώ τον διάλογο της αγάπης. Να αγαπηθούμε! Και τι γίνεται σήμερα; Πνεύμα μέγα αγάπης εξαπλώνεται υπέρ τους χριστιανούς Ανατολής και Δύσεως. ΄Ηδη αγαπώμεθα. Ο πάπας το είπε: απέκτησα έναν αδελφόν και του λέγω σ’ αγαπώ! Το είπα και εγώ: Απέκτησα έναν αδελφόν και του είπα σ’ αγαπώ»!!! (Ορθόδοξος Τύπος 365/ 13.7.79

2.Με τον «θεολογικό διάλογο» · καρπός του Διαλόγου αυτού υπήρξε η αντορθόδοξη συμφωνία του Μπαλαμάντ το 1993, με την οποία αναγνωρίσθηκε η Ουνία, ως πρότυπο της Ενώσεως!

3.Με τις ανταλλαγές επισκέψεων των ηγετών των Λατίνων και των Λατινοφρόνων · Τέτοιες επισκέψεις πραγματοποίησαν στην Κωνσταντινούπολη ο πάπας Παύλος Στ΄ , ο πάπας Ιωάννης – Παύλος Β΄ , ο Βενέδικτος 16ος και στην Αθήνα ο Ιωάννης – Παύλος Β΄ το 2001. Επίσης αντίστοιχες επισκέψεις πραγματοποίησαν στο Βατικανό οι πατριάρχες Αθηναγόρας , ο Δημήτριος, ο Βαρθολομαίος, και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος κ.α

4.Με συμπροσευχές και συλλείτουργα. ·

5.Με κακόδοξες διακηρύξεις: Όπως «τίποτε δεν μας χωρίζει» από τους Λατίνους ( Αθηναγόρας), ότι είμεθα μία και αυτή Εκκλησία κτλ.

6.Με τη μετάδοση της θείας κοινωνίας στους Λατίνους· Ο Αθηναγόρας ομολόγησε το 1971 στην ομάδα Ελληνοαμερικανών, που τον επεσκέφθη στο Φανάρι:

«Ήδη εις την Αμερικήν μεταλαμβάνετε πολλούς από το Άγιον Ποτήριον και καλά κάνετε! Και εγώ εδώ, όταν έρχονται Καθολικοί ή Προτεστάνται και ζητούν να μεταλάβουν, τους προσφέρω το Άγιον Ποτήριον! Και εις την Ρώμην το ίδιο γίνεται και εις την Αγγλίαν και εις την Γαλλίαν» [Ορθόδοξος Τύπος (365) 13.7.79]. Η μετάδοση της θείας Ευχαριστίας (Intercommunio) γίνεται έκτοτε σε πολλές περιπτώσεις, όπως στη Ραβέννα το 2002, από τον Βαρθολομαίο και τον Αναστάσιο της Αλβανίας, που κοινώνησαν Λατίνους.

7.Με ψευδολογίες και διαστρεβλώσεις ιστορικών γεγονότων· Είναι χαρακτηριστικοί οι ψευδείς και ανιστόρητοι ισχυρισμοί του Αθηναγόρα, ο οποίος το 1971 έλεγε: Είναι χαρακτηριστικοί οι ψευδείς και ανιστόρητοι ισχυρισμοί του Αθηναγόρα, ο οποίος το 1971 έλεγε: «Εδώ την 15ην Ιουλίου 1054 ένας καρδινάλιος Ουμβέρτος κατέθηκεν εις την αγία Τράπεζα της Αγιάς Σοφίας ένα λίβελλο κατά του Πατριάρχου Μιχαήλ Κηρουλαρίου. Και ο Κηρουλάριος απήντησε, δεν ηξεύρω αν έκανε καλά να απαντήση ή όχι, αλλ’ εν πάση περιπτώσει απήντησε. Αυτοί οι δύο λίβελλοι, αυτά τα δύο γράμματα, ονομάστηκαν σχίσμα. Σχίσμα ουδέποτε εκηρύχθη, μήτε από την Ρώμη, ούτε από την Ανατολή, αλλά το εζήσαμεν 900 χρόνια ... Έως το 1054 είχαμε πολλάς διαφοράς. Και εις τούτο και εις το άλλο. Το Φιλιόκβε. Η προσθήκη εις το «πιστεύω» έγινε τον 6ον αιώνα. Και το εδέχθημεν επί τόσους αιώνας. Και τόσας άλλας διαφοράς. Αλλά, ηγαπώμεθα. Και όταν αγαπώνται οι άνθρωποι, διαφοραί δεν υπάρχουν. Αλλά, το 1054, που επαύσαμε να αγαπώμεθα ήλθαν όλες οι διαφορές. Ηγαπώμεθα και είχομεν το ίδιο μυστήριο. Το ίδιο βάπτισμα, τα ίδια μυστήρια, και ιδιαιτέρως το ίδιο άγιο Ποτήριον» [Ορθόδοξος Τύπος (365) 13.7.79]. 

Αν τα παραπάνω λόγια τα έλεγε κάποιος άλλος, θα λέγαμε ότι είναι αγράμματος. Ο Αθηναγόρας ήξερε την ιστορική αλήθεια, την διέστρεφε όμως για να παραπλανήση τους πιστούς. Και το πέτυχε! Και το πετυχαίνουν μέχρι σήμερα οι διάφοροι Λατινόφρονες με τα όσα λένε, χωρίς να αντιδρά όπως πρέπει ο λαός!

8.Με διαχριστιανικά και διαθρησκευτικά συνέδρια, συμπόσια, κρουαζιέρες κλπ τεχνάσματα, με τα οποία οι αρχιτέκτονες της Ενώσεως αλλοιώνουν το Ορθόδοξο αισθητήριο του λαού, για να μη αντιδρά στην αποδοχή της Ενώσεως.

……………………………………………………………………………………(ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ-ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ)