Ομολογία

Επέσαν επάνω του σαν κοράκια να τον κατασπαράξουν και μέσα στο φέρετρο γιατι ηταν Αγωνιζομενος χριστιανος της Λαρισας.

Συμμετειχε ο σημερινος μητροπολιτης Λαρισας;

ΝΤΡΟΠΗ και ΑΙΣΧΟΣ, το ολιγωτερον!

"Έκλεισαν το ναό, σφράγισαν τα μεγάφωνα να μην ακούγεται η επικήδεια ακολουθία έξω από το ναό, που συγκεντρώθηκαν εκατοντάδες παρά τα αυστηρά πολιτικά μέτρα απαγόρευσης και τη δεσποτική – παπαδική αυθαίρετη, αντικανονική και παράνομη “σιωπηλή” αλλά τρανταχτή απόφαση να την πάρει βέβαια πίσω, λίγη ώρα, πριν τον αναποθέσουν στον τάφο, δείχνοντας “σπλάγχνα ελέους” να ψαλλεί η εξόδιος ακολουθία “κατ’ οικονομία,” γιατί ήταν Ορθόδοξος! Και όχι άθεος, άπιστος, αδιάφορος, μασόνος, αιρετικός…". 

Αδελφε Νικολαε, Χριστός σε αναπαύσοι εν χώρα ζώντων, 

«Πολιά έστι φρόνησις ανθρώποις και ηλικία γήρως βίος ακηλίδωτος» (Σοφία Σολομώντος 4, 9). 

(Αυτό που σε καθιστά αξιοσέβαστο ως άνθρωπο δεν είναι η ηλικία και τα άσπρα μαλλιά, αλλά η φροντίδα του και η καθαρή ή χωρίς ηθικούς λεκέδες ζωή του). 

Ο αγαπητός ιατρος Νικόλαος Γκουντης αγωνίστηκε με ανυποχώρητη θέληση για να ανέλθει τα σκαλοπάτια της ουσιαστικής προόδου ως σπουδαστής της άγνωστης μέχρι τότε παιδοχειρουργικής επιστήμης. Υπηρέτησε την επιστήμη με συνέπεια και πάθος, ήταν ακούραστος ως γιατρός και ως άνθρωπος, πρόσφερε, όσο και όπου μπορούσε, πάνω στο σημαντικότερο τομέα της ανθρώπινης ανάγκης. 

Λάτρης στον όρκο του Ιπποκράτη, ουδέποτε θεώρησε ότι η Ιατρική είναι επάγγελμα, δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι υπάρχουν γιατροί που ασκούνε το λειτούργημα με “φακελάκια” παράνομα κάτω από τη χειρουργική κλίνη, ήταν μια σπάνια στόφα ανθρώπου, επιστήμονα και ευπατρίδη. Διέθετε ευγενεια, λεπτότητα και χιούμορ, τα οποία διανθίζονταν και ενισχύονταν από την ευρυμάθεια και την υπερεπαρκή επιστημονική και επαγγελματική του ευσυνειδησία και κατάρτιση. Ήταν ένας άνθρωπος φαινόμενο, γόνος μιας φτωχικής αξιόλογης οικογένειας δύο ταπεινών και ευσεβών ανθρώπων του χωριού της Όσσας Συκουρίου, του Ευαγγέλου και της Ευαγγελίας που απέκτησαν δύο παιδιά το Νικόλαο και τη Μαρία και αυτή γιατρός των μικρών παιδιών “παιδίατρος”, που και οι δύο είχαν τα ιατρεία τους μαζί για δεκαετίες. Ξεκίνησε μόνος του τη ζωή από πολύ μικρός, αγωνίστηκε δίνοντας μάχες με τη σκληρή κοινωνία, ένα χωριατόπαιδο με όπλο τη θέληση, την υπομονή, το θάρρος, το πείσμα, αλλά πάντα χαμογελαστός, αισιόδοξος, με το φωτεινό βλέμμα του, αλλά πάντοτε με σοβαρότητα και αξιοπρέπεια έβγαινε νικητής. Ποτέ δε λύγισε, στάθηκε πάντοτε όρθιος και στις πιο δύσκολες στιγμές ακόμα και στη μεγάλη περιπέτεια της συζύγου του Αναστασίας, που για χρόνια ήταν καθηλωμένη σε κρεβάτι με τη δύσκολη “αρρώστια” σκλήρυνση κατά πλάκας, ως και με άλλα ακόμα διάφορα νοσήματα που ήρθαν όλα μαζί ως “κεραυνός εν αιθρία”. “Όταν γεννιέται ο άνθρωπος – μου έλεγε τα βράδια τηλεφωνικώς – ένας καημός γεννιέται. Είναι ο καημός που δεν έχει τέλος. Η ζωή του ανθρώπου είναι ένα μικρό ταξίδι που αλλοίμονο όταν τον εύρη η φουρτούνα. Ας μετρήσει ο καθένας ή η καθεμιά ποιες ήταν οι χαρές της ζωής μας και ποιες οι λύσεις και οι οδύνες, βέβαια προηγούνται οι δεύτερες σε ποσοστό και πάνω από 90%”. 

Ο γιατρός Νικόλαος δεν είχε παρακμάσει, παρότι συνταξιοδοτήθηκε αρκετά νωρίς, δεν έχασε τη ζωντάνιά του, δεν αλλοιώθηκε το φωτεινό πρόσωπό του, όλα έμειναν ανέπαφα και ζωντανά, όπως ανέπαφα θα μείνουν στις μνήμες όλων μας που τον γνωρίσαμε, τον αγαπήσαμε, φίλοι, συγγενείς και γνωστοί, αλλά προπάντων μέσα από τους Αγώνες για τα δίκαια του δίκαιου Ιερομάρτυρα Μητροπολίτου Λάρισας π. Θεολόγου, που του στάθηκε δίπλα του σε όλη την περίοδο της δοκιμασίας του. 

Αν θέλαμε να αξιολογήσουμε τον ψυχικό του κόσμο και τις αρετές του θα τον επονομάζαμε “Γίγαντα”, διότι ήταν ένας γίγαντας με “ατσάλινα” χέρια, με ψυχή γεμάτη ζεστά αισθήματα, καλοσύνη και γλυκύτητα. 

Αγωνιστής για τα πιστεύω του, ανιδιοτελής, ακέραιος, ανυπότακτος και για το πάθος του στην Εκκλησία, δε δίστασε να τα βάλει με χιουμοριστικό τρόπο, σε όποιον διασάλευε την κανονικότητά της. Έλεγε τα πράγματα με το όνομά τους από μια δική του στήλη που του παραχωρούσε η μικρή μας εφημερίδα “ΑΓΩΝΑΣ”. 

Για το λόγο αυτό έζησε στο πετσί του το χειρότερο πρόσωπο του δεσπότη Ιγνατίου και τώρα μετά θάνατο από τον “καλοκάγαθο” Ιερώνυμο (!). 

Δεν έσκυψε ούτε μια μέρα, ούτε ακόμα, όταν ο δεσπότης Ιγνάτιος απαγόρευσε τους ιερείς να τελέσουν τα στέφανα της αδελφής του, πρωτόγνωρο και πρωτάκουστο για δεσπότη να μην επιτρέπει μυστήριο, επειδή αδελφός κατά σάρκα δε συμφωνεί και δεν επιβραβεύει την αντικανονικότητα και την παρανομία του! Ο ίδιος πέρασε την πύλη του ευλογημένου γάμου, συνδέθηκε και ενώθηκε με την εξαίρετη κοπέλα Αναστασία, μοναχοκόρη του μαιευτήρα Καπαθανασιάδη. Έζησαν αρμονικά τα πρώτα χρόνια, όταν άξαφνα ήρθε η δοκιμασία της Αναστασίας που την καθήλωσε στο κρεβάτι, ο αδελφός Νικόλαος δέχθηκε με υπομονή τη δοκιμασία, ως αληθινός χριστιανός δοκιμάστηκε αλλά δεν ταράχθηκε, δοκιμάστηκε αλλά δεν τα εγκατέλειψε. Ο Κύριος που δίνει στο κάθε άνθρωπο ερχόμενο στον κόσμο ένα σταυρό και τον οποίο τον φορτώνεται και αφού αγωνιστεί μέχρι τέλους της ζωής, ανάλογα και τον βαθμολογεί. Έτσι κι στο Νικόλαο ο αγαθοδότης Κύριος έδωσε αυτό το σταυρό με τις ιδιαίτερες απαιτήσεις, αφού το δοκίμασε με επιτυχία, τους πήρε μαζί με τη λατρευτή Αναστασία με τρεις ημέρες διαφορά, την μεν Αναστασία την κάλεσε την Πέμπτη της Ανάστασης του Λαζάρου τον δε ίδιο ανήμερα, συμβολικές ημέρες που έφυγαν από κοντά μας. 

Κουράστηκε εδώ, στεφανώνεται στον ουρανό. Δεν πρέπει να παραλείψουμε και τα δημόσια πράγματα, που είχε πάντα φρεσκάδα στις νέες ιδέες της σύγχρονης αντίληψης με ολοκληρωμένη σκέψη. Ήταν απόλυτα δεμένος με τον τόπο της γέννησής του, ενδιαφέρονταν για τους συγχωριανούς του και τα προβλήματά τους. Άνθρωπος ορθόδοξα θρησκευόμενος με προσήλωση στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Το μεγάλο του πάθος, η μεγάλη του αγάπη, ή καλύτερα ο πραγματικός του έρωτας ήταν η Εκκλησία και το χωριό του που τον αγκάλιασε για πάντα στα σπλάχνα του. Ως κοινοτάρχης που διετέλεσε, άφησε το στίγμα του, δημιουργώντας εκατοντάδες υπόγειους αρδευτικούς αγωγούς, ασφαλτοστρώσεις δρόμων, εξωράισε το χωριό με πλατείες, πάρκα, παιδικές χαρές, κ.ά. Στην εκκλησία η προσφορά του ήταν πολύ μεγάλη, αφού αναπαλαίωσε το δάπεδό της, έκανε την αγιογράφηση της Πλατυτέρας των Ουρανών με φύλλα χρυσού και συντήρησε μικρά προσκυνητάρια και προσκυνήματα. 

Οι άνθρωποι της Εκκλησίας (…) που “διδάσκουν” με ωραία λόγια τη συγχώρηση, στο μακαριστό Νικόλαο – άνθρωπο της Εκκλησίας – πέσαν επάνω του σαν κοράκια να τον κατασπαράξουν και μέσα στο φέρετρο. Εκείνη την ώρα μου θύμισε τα λόγια του Μητροπολίτη Αιμιλιανού στη συνάθροιση που έγινε στο Παρίσι και είχε πει: «Πού είναι ο Χριστός; Πού είναι οι Απόστολοι; Πού είναι η Εκκλησία; Όλα έχουν σκοτεινιάσει κάτω από την τεράστια σκιά ημών των δήθεν Πατέρων!». 

Και αφού δεν μπόρεσαν να πετύχουν την επιθυμία τους, τότε άρχισαν να εφευρίσκουν διάφορα αστεία επιχειρήματα και προσκόμματα να μην γίνει η κηδεία του. 

Έκλεισαν το ναό, σφράγισαν τα μεγάφωνα να μην ακούγεται η επικήδεια ακολουθία έξω από το ναό, που συγκεντρώθηκαν εκατοντάδες παρά τα αυστηρά πολιτικά μέτρα απαγόρευσης και τη δεσποτική – παπαδική αυθαίρετη, αντικανονική και παράνομη “σιωπηλή” αλλά τρανταχτή απόφαση να την πάρει βέβαια πίσω, λίγη ώρα, πριν τον αναποθέσουν στον τάφο, δείχνοντας “σπλάγχνα ελέους” να ψαλλεί η εξόδιος ακολουθία “κατ’ οικονομία,” γιατί ήταν Ορθόδοξος! Και όχι άθεος, άπιστος, αδιάφορος, μασόνος, αιρετικός… 

Αδελφέ αγωνιστή Νικόλαε, δεν είσαι μόνος, αυτό αντιμετώπισαν στο διάβα των αιώνων αρκετοί αγωνιστές της πίστης. Θα αναφερθώ μόνον στα τελευταία. Ο αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ, για τον οσιομάρτυρα επίσκοπο π. Θεολόγο αποφάσισε η εξόδιος ακολουθία του να ψαλλεί εφ’ όσον θα την εγκρίνει η Ιεραρχία που θα συνέρχονταν μετά 2 ½ μήνες. Για τον αγωνιστή Νικόλαο Σωτηρόπουλο έδωσε εντολή ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος να γίνει η ταφή του εκτός κοιμητηρίου (πιθανόν σε κάποιο χαντάκι). 

Και για σένα, ο δικός μας δεσπότης σου ετοίμασε κάτι καλύτερο, κάτι αγαθότερο. Τι; Να σε βάλουν στον τάφο αδιάβαστον, ξέχασε παρ’ ότι Νομικός και Θεολόγος “Αθανάσιον και θανόντα, ζην λέγω· οι δίκαιοι ζώσι και τεθνηκότες”. 

Αδελφέ αγωνιστή Νικόλαε, τώρα πλέον ελεύθερος στον κήπο του Θεού, εκεί που ο ήλιος είναι αληθινός και φωτοδότης φάρος, εκεί που ο οσιομάρτυρας π. Θεολόγος ιερουργεί και πλειάδες κατατρεγμένοι ιερουργούνται ως εσύ, εκεί που η βάρκα της ψυχής σου κωπηλατεί ειρηνικά, εκεί παρακάλεσε, «Κύριε, μη στήσης αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην (Πράξ. 7, 60)». Ακούσαμε αμυδρά με το αυτί, στον τοίχο του ναού τη Μεγάλη Τρίτη στις 2 το μεσημέρι στην εξόδιο ακολουθία το τροπάριο «Χριστός σε αναπαύσοι εν χώρα ζώντων και πύλας παραδείσου ανοίξοι σοι και βασιλείας δείξοι πολίτην». Τα ρήματα είναι γραμμένα σε οριστική και όχι σε ευκτική μέλλοντος. Δεν είπε μακάρι να σε αναπαύσει ο Χριστός, αλλά εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι ο Χριστός θα σε αναπαύσει, θα σου ανοίξει τις πόρτες του Παραδείσου και θα σε αναδείξει συμπολίτη της Βασιλείας του, γιατί ήσουν άξιος γι’ αυτές τις δωρεές του Θεού. Τώρα ο γιός σου Ευάγγελος έχει ένα μεσίτη και πρεσβευτή στον ουρανό. 

Εμείς οι Αγωνιζόμενοι δεν τρομοκρατηθήκαμε, ούτε μας φόβισαν τα δεσποτικά τερτίπια, θα σε κρατήσουμε για πάντα στη σκέψη, στη μνήμη και στην καρδιά μας, όπως σε γνωρίσαμε και σε αγαπήσαμε ως ένα θυμιατήρι. 

ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ.

απο τον ΑΓΩΝΑ της Λαρισας.