Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2020




“Τα χαλασμένα ΑΥΓΑ” 

(Τα παραμύθια της 

Χαλιμάς).







Θα ζητήσουμε συγγνώμην από τους χιλιάδες αναγνώστες, που για πολλοστή φορά αναγκαζόμαστε να επανέλθουμε και να απαντήσουμε για δημοσιεύματα σε γεγονότα που από την πρώτη στιγμή ήταν ένα ΨΕΜΑ, χρυσωμένο και ωραιοποιημένο, πλασμένο με συμβατική αλήθεια και σε επιφανειακή ομορφιά, προσφέροντας στο λαό μια αλλοιωμένη εικόνα της πραγματικότητας και χαράσσοντας παραπλανητικές κατευθύνσεις από τα πραγματικά συμβάντα.
Δεν προλάβαμε να απαντήσουμε στην έγκριτο εφημερίδα της 24ης Δεκεμβρίου 2019 (παραμονή Χριστουγέννων) για το πρωτοσέλιδο δημοσίευμα με τίτλο: «Στη Μητρόπολη η βιβλιοθήκη του μακαριστού Θεολόγου» και πέντε ημέρες μετά, μέσα στις άγιες ημέρες της ενσάρκωσης του Κυρίου μας και στην ανατολή του νέου έτους, ο αρθρογράφος προσπάθησε να αλλάξει τη βελόνα στο πικ-απ των προ τριακονταετίας συμβάντων, αφήνοντας όμως την πλάκα με την κατεστραμμένη εγγραφή.
Τίτλος κατάλληλος των ημερών: “«Αμαρτίες» - μαρτυρίες πιστών τε και «απίστων»”. Είναι μια αφήγηση προσωπικής του εμπειρίας η οποία του άφησε αποτυπώματα… Εμείς θα προσπεράσουμε όλες τις “τυχαίες” συμπτώσεις που περιγράφει. Θα σταθούμε όμως στην αναπαραγωγή και αναμετάδοση των πλαστών στοιχείων που είχαν γραφεί εκείνες τις μέρες και παραχάραξαν ανθρώπινη προσωπικότητα.
Θα περιμέναμε όμως κάποτε να σταματήσει αυτός ο μύθος και να αποκατασταθεί η ιστορική αλήθεια· να πάψει η παραπληροφόρηση του λαού και να διακοπεί η σπορά του ψεύδους. Αλλ’ αυτό δεν έγινε. Τρεις δεκαετίες κρατήθηκαν οι μύθοι όρθιοι για να “δικαιώσουν” τις πράξεις της ντροπής και της παραφροσύνης, ώστε να ξεφτίσουν τις διαμαρτυρίες του πληρώματος της Εκκλησίας, αναμασώντας και μηρυκάζοντας τα περί “χαλασμένων αυγών”, πετρών, κερμάτων, αναπτήρων, από υποτιθέμενους χριστιανούς «διαδηλωτές της νομιμότητας». Ακόμα και οι μικρές επιχειρήσεις που στήνονταν έξω από τους ναούς σε δοξολογίες, μυστήρια και πανηγύρια και γι’ αυτά… έφταιγαν “οι διαδηλωτές της νομιμότητας” (!), οι ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΙ, δηλαδή.
Το δημοσίευμα αυτό μας αιφνιδίασε και μας προβλημάτισε διότι ο αναγνώστης διαβάζοντάς το το θεωρούσε πραγματικό και επηρεάστηκε βαθύτατα.
Από την πρώτη στιγμή ένιωσα να τα έχω χαμένα. Συμπίεσα τη μνήμη μου, να με βοηθήσει να ξεδιαλύνω εικόνες και περιστατικά ώστε να πληροφορήσω τους ανθρώπους με κάθε ειλικρίνεια και ν’ αφυπνίσω συνειδήσεις.
Ξεθάπτοντας το αποθηκευμένο αρχείο με τις 356 πρωτόδικες και δευτεροβάθμιες δικαστικές υποθέσεις δεν βρήκα ούτε μία καταδίκη για “εκσφενδονισμό χαλασμένων – και μη - αυγών”. Ερευνώντας επίσης τις πάνω από 7.000 σελίδες δικόγραφα (μαρτυρίες, καταθέσεις, αποφάσεις, παραπομπές, πρακτικά κ.ά.) δεν συνάντησα πουθενά να αναφέρουν τη λέξη “ΑΥΓΑ”.
Γιατί άραγε; Δεν τα είδαν; Μήπως ξέχασαν οι μάρτυρες αστυνομικοί να τα καταθέσουν; Ένα τέτοιο επιχείρημα θα απευθύνονταν μάλλον σε στερούμενους στοιχειώδους νοημοσύνης. Παρ’ όλα αυτά και αγνοώντας ότι διαθέτουμε πλήρως ενημερωμένο αρχείο, πριν από εσάς συνάδελφός σας αστυνομικός θέλοντας να εξυπηρετήσει κάποιους, κι αυτός στο ίδιο μοτίβο με σας, αναφέρθηκε σε… «αυγοπόλεμο», σε «λερωμένες στολές αστυνομικών από σπασμένα αυγά»… αναγκάζοντάς μας να απαντήσουμε στο κατάπτυστο δημοσίευμά του με τα παρακάτω εν συντομία κατατοπιστικά, περιμένοντας να σταματήσει αυτό το παραμύθι, αλλά δυστυχώς φαίνεται ότι ξέχασαν ν’ αλλάξουν το δίσκο κι αυτός περιστρεφόμενος επαναλαμβάνει τα ίδια.
Ακολουθεί η απάντησή μας:


«Το σχέδιο – της αστυνομίας – ήταν καλά οργανωμένο, για το πότε θα άρχιζε η επιχείρηση διάλυσης της συγκέντρωσης διαμαρτυρίας και το πώς θα συκοφαντούσαν» το οποίο διέρρευσε δημοσιογραφικά…
«Οι “ήρωες” αυτής της αποτρόπαιης σκηνοθεσίας κατόρθωσαν να εισχωρήσουν ανάμεσα στους χιλιάδες Αγωνιζόμενους, εφοδιασμένοι με τα κατάλληλα “εφόδια” (πέτρες, αυγά, αναπτήρες..) περιμένοντας το σινιάλο.
Πριν ξεκινήσει το σκηνοθετημένο “σόου”, η ομάδα περιφρούρησης κατόρθωσε να εντοπίσει τον πρώτο “εμφυτευμένο” άνδρα με μια σακούλα νάυλον γεμάτη αυγά! Θεώρησαν πρέπον (σημειώστε λάθος) να τον παραδώσουν μαζί με το “κατασχεθέν” ενοχοποιητικό υλικό στον αστυνομικό Διευθυντή κ. Μιχόπουλο για την περαιτέρω νομική διαδικασία, ο οποίος έδειξε πως αιφνιδιάστηκε! Δεν άργησε όμως να τον ξεπροβοδίσει προς τα σκαλοπάτια της οδού Γεωργιάδου.
Με το που ξεκίνησε το “σόου” και εμφανίστηκε ο δεσπότης Δημήτριος (Μπεκιάρης) σκεπασμένος με την καμπαρντίνα ως ομπρέλα – κάποιου Παπαδημητρίου, οι συγκεντρωμένες Αγωνιζόμενες γυναίκες αντελήφθησαν άγνωστο γύναιο να ανοίγει την τσάντα την γεμάτη με αυγά, έτοιμη να αρχίσει τον “αυγοπόλεμο”. Γίνεται μια αναταραχή. Οι “φίλοι” αστυνομικοί, που ήταν επιφορτισμένοι να αγρυπνούν για την προστασία των… εμφυτευμένων τους, μόλις αντιλήφθηκαν την ανακάλυψη, χώθηκαν μέσα στο μπούγιο των γυναικών, την άρπαξαν και δημιουργώντας ένα τείχος προστασίας, την φυγάδευσαν. Τι έγινε; Ποια ήταν; Πώς βρέθηκε μέσα στους Αγωνιζόμενους μια άγνωστη με αυγά φορτωμένη; Μην το ερευνάτε γιατί αυτά αποτελούν… κρατικά απόκρυφα! (“ΑΓΩΝΑΣ”, φ. 264, σελ. 8, στ. 1η).
Αυτός ήταν ο λόγος που δεν υπάρχει λέξη για αυγά σε καμία δικογραφία παρά μόνο στα δικά σας ρεπορτάζ, κι αυτό επειδή υπήρχε πιθανότητα στο δικαστήριο να αποκαλυφθεί η σχεδιασμένη αθλιότητα, και τότε!!!
Αλήθεια – είναι απορία μας – πώς σας ξέφυγε να αναφέρετε εκείνο το συνταρακτικό περιστατικό που έγινε την Κυριακή της Ορθοδοξίας το 1990; Τότε όταν ο π. Νικ. Γαλιάτσος σε κάποια στιγμή προς το τέλος της Θ. Λειτουργίας βγήκε δεξιά της Ωραίας Πύλης κρατώντας στο δεξί του χέρι ένα άσπρο αυγουλάκι ακέραιο και φρέσκο, που υποτίθεται ότι το εκσφενδόνισε εκκλησιαζόμενος από το κέντρο του ναού, κι αυτός, «με μπλουζόν τερματοφύλακα» το έπιασε χωρίς το παραμικρό ράγισμα αναφωνώντας: «Νά τ’ αυγά που πετάνε…!». Όμως στη βιασύνη του τού έσπασαν και τ’ άλλα που είχε στις τσέπες του, και έτρεχαν απ’ τα μπατζάκια του!
Μέσα στον τόσο μεγάλο όγκο των δικαστικών φακέλων, που ξεφυλλίζοντάς τον σε καταλαμβάνει τρόμος, βλέπεις πώς σέρνονταν οι «διαδηλωτές της νομιμότητας» – όπως ειρωνικά τους αποκαλούσε ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας “Ελευθερία” για κάποιες δεκαετίες Αγωνιζόμενοι στα δικαστήρια για ψύλλου πήδημα.
Τελετουργικό όργιο παρεμβάσεων. Στόχος… η πάταξη του αυθόρμητου χριστιανικού κινήματος. Για το λόγο αυτό έγινε γενική πολιτική επιστράτευση· κινητοποιήθηκαν σκοτεινά πρόσωπα, μπήκαν σε λειτουργία μηχανισμοί, ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί στρατεύτηκαν στο… “θεάρεστο” έργο να διατηρήσουν την παρανομία και την αντικανονικότητα, ώστε να επικρατήσει το κύκλωμα της φθοράς και της διαφθοράς.
Η αντίσταση και η αντίδραση των έντιμων και ευσυνείδητων δικαστών δεν έκαμψε την επιστρατευμένη ομάδα. Εκείνοι, σκυμμένοι στους Νόμους και προσδεμένοι στους όρκους, επιτελούσαν το ιερό χρέος τους, αλλά τα σκοτεινά πρόσωπα – σφήκες άγριες – δεν έπαυαν να ενοχλούν και να παρεμβαίνουν, να βουίζουν και να κεντρίζουν.
Η δημοσιογραφία, στην πλειοψηφία, είχε πέσει θύμα. Έχασε την ομορφιά της και τη θωρία της. Έγινε θεροπανίδα των άνομων συμφερόντων, προστάτης της αντικανονικότητας και της παρανομίας. Δεν σεβάστηκε την ανθρώπινη προσωπικότητα, δεν υπολόγιζε την ελευθερία της γνώμης και την ελευθερία της κρίσης· δεν κάκιζε τη φαυλότητα· δεν στεφάνωνε τον ηρωισμό και την εντιμότητα.
Έβλεπε, άκουε, φωτογράφιζε, αλλά δεν προσκόμιζε στο παράθυρο της προβολής ή στο χαρτί της ενημέρωσης ατόφια την πραγματικότητα. Τη μετέπλαθε, τη μακιγιάριζε, τη φώτιζε ή σκότιζε, κυριολεκτικά τη μασκάρευε και πλασάριζε στον θεατή ή στον αναγνώστη την πλάνη.
Οι Αγωνιζόμενοι («διαδηλωτές της νομιμότητας») σέρνονταν στα δικαστήρια σαν αγέλες, με κατηγορίες ανυπόστατες και πολλές φορές αυθαίρετες που παραβίαζαν το θείο και ανθρώπινο δίκαιο.
Θα περιοριστούμε σε μερικά δείγματα που αποσαφηνίζουν την εικόνα και φωτογραφίζουν όλο το φάσμα το ζόφου και των μηχανορραφιών.
Πριν από κάποιο γεγονός, το χορό τον έσερναν τα διαδοχικά δημοσιεύματα με χονδρές επικεφαλίδες: “αναμένονται να γίνουν επεισόδια”. Ακολουθούσε η συνεδρίαση της “Νομαρχιακής Αστυνομικής Επιτροπής Λάρισας” και αποφάσιζε για την πρόληψη πιθανών επεισοδίων – επηρεασμένη πάντα από δημοσιεύματα του τοπικού τύπου.
Νά πως τα περιγράφουν στερεότυπα τα “πρακτικά Συνεδριάσεων”:
«… Η συνεδρίαση με θέμα αντιμετώπιση προβλημάτων που τυχόν θα προκύψουν ενόψει της εορτής της …».
1.- Σύμφωνα με το πρόγραμμα που εκδόθηκε από τη Νομαρχία…
2.- Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τοπικού τύπου, τις ανακοινώσεις των αυτοκαλούμενων «ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ» και τις πληροφορίες που έχει η Υπηρεσία μας, πιθανολογείται η πρόκληση επεισοδίων εκ μέρους των «ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ».
Το κλίμα ήταν ήδη διαμορφωμένο. Οι δυνάμεις της τάξης προκαλούσαν για να δημιουργήσουν κάποιο επεισόδιο ώστε να επέμβουν και να διαλύσουν την ειρηνική συγκέντρωση συλλαμβάνοντας μερικούς και καταλογίζοντάς τους ευθύνες.
Την επομένη ημέρα σάλος στον τύπο που σάλπισε ενοχή. Τα περιστατικά, εκτός των δικών των δημοσιεύσεων, τα έστελναν σαν ανταπόκριση και σε άλλες πόλεις για … “ενημέρωση” ότι, οι “ταραξίες” Αγωνιζόμενοι οδηγήθηκαν στον Εισαγγελέα και αναμένεται η ετυμηγορία!
Και όταν η Ελληνική Δικαιοσύνη απένεμε τη δικαία κρίση, επειδή δεν στοιχειοθετούνταν αδίκημα, οι δημοσιογραφικοί κάλαμοι πάθαιναν αφλογιστία. Εκείνοι που σάλπιζαν την ενοχή, τώρα έκρυβαν την αθώωση. Δεν ένοιωθαν το χρέος να αποκαταστήσουν την αλήθεια. Η εμπάθεια ήταν καμουφλαρισμένα με το μανδύα της αληθοφάνειας. Πειστικό το τέχνασμα για τους ευκολόπιστους, για κείνους που δεν επεξεργάζονται την πληροφορία, και την καταπίνουν αμάσητη. Εκδίδονταν αθωωτικές αποφάσεις αλλά κανείς δεν τις μάθαινε αφού η εφημερίδα σκοπίμως απέφευγε να δημοσιεύσει.
Σύρθηκαν εκατοντάδες στα δικαστήρια με κατηγορίες τόσο αστείες που σκορπούσαν την οργή και την απογοήτευση· σκοπός άθλιος ικανός να νεκρώσει κάθε αντίσταση της ψυχής και να ξελασκάρει τα τεντωμένα νεύρα.
Τα περιστατικά είναι τόσα πολλά που είναι αδύνατον να καταχωρηθούν. Θα μνημονεύσουμε ενδεικτικά μερικά από τα παράξενα και κυριολεκτικά ανήκουστα.
Κατηγορούμενοι για “διατάραξη θρησκευτικής συνάθροισης και συναυτουργίας” (ημερομηνία 15-8-1996), 29 Αγωνιζόμενοι. Αθώοι. Δεν υπήρξε καμία διατάραξη αποφάνθηκε το δικαστήριο.
Κατηγορούμενοι για παράβαση του άρθρου 200 παρ. 1 π.κ., 22 Αγωνιζόμενοι.π.7998/96
Κατηγορούμενοι για κατάληψη, 54 Αγωνιζόμενοι.π.295/93
Κατηγορούμενοι για απρόκλητη επικ. σωμ. βλάβης, 35 Αγωνιζόμενοι. π.3021/94
Κατηγορούμενοι για αντίσταση και παράνομη βία, 18 Αγωνιζόμενοι. π.8186/96
Κατηγορούμενοι για “Διατάραξη θρησκ. συνάθρ.”, 15 Αγωνιζόμενοι. π.1036/90
Κατηγορούμενοι για “Διατάραξη θρησκ. συνάθρ.”, 17 Αγωνιζόμενοι. π.8488/97
Κατηγορούμενοι για “ενέργεια πράξεων υβριστικών…”, 22 Αγωνιζόμενοι. π. 7473/96
Κατηγορούμενοι για “Απόπειρα παρανόμου βίας από κοινού”, 7 Αγωνιζόμενοι. π. 3981/96
Κατηγορούμενοι για “τέρψεις και ασχολίες”, 21 Αγωνιζόμενοι. π. 1247/96
Επίσης σε πινάκια με ολιγότερα άτομα, αλλά με διάφορες κατηγορίες κάθισαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου περί τα 680 άτομα.
Είχαμε και κωμικοτραγικές κατηγορίες, όπως: Θεώρησε υποτιμητικό ο κ. Ιγνάτιος που μερικοί όταν πέρασε από μπροστά τους του γύρισαν την πλάτη. Προσβλητικό για το πρόσωπό του που κάποιος “έβηξε”. Υβριστικό που μερικοί φώναξαν την ιεροκανονική φράση “Ανάξιος” κ.ά.
Όλες σχεδόν οι αποφάσεις ήταν εξ ολοκλήρου αθωωτικές.
Αναγκαζόμαστε να επαναφέρουμε στη μνήμη τα σκληρά και ανάλγητα ΜΑΤ που πετσόκοβαν τους Αγωνιζόμενους βάφοντας τους δρόμους με το αίμα και στέλνοντας, μόνον την ημέρα της ενθρόνισης (28-7-1994) του Ιγνατίου, 150 Αγωνιζόμενους βαριά τραυματισμένους στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας και άλλους τόσους περίπου πιο ελαφρά. Στην χειροτονία του στην Αθήνα 14 Αγωνιζόμενοι τραυματισμένοι μεταφέρθηκαν στον Ερυθρό Σταυρό των Αθηνών.
Στη χειροτονία του Δημ. Μπεκιάρη (15-10-1989) είχαμε 12 τραυματίες στα νοσοκομεία των Αθηνών.
Στην τραγική αυτή περίοδο της αυθαιρεσίας, της παρανομίας και της παραβίασης των ιερών Κανόνων είχαμε πάνω από 400 τραυματισμούς θύματα των γκλομπς των δυνάμεων της “καταστολής”. Ο ιστορικός που θα τολμήσει να συλλέξει τα στοιχεία για να συντάξει τον απολογισμό θα περιέλθει σε αμηχανία δεδομένου ότι η Ελληνική Αστυνομία από λειτουργός της νομιμότητας και της ευταξίας έγινε όργανο των αθλιοτήτων του Αρχ. Σεραφείμ και των σκοτεινών κύκλων. Με ένα τηλεφώνημα τους κουβαλούσαν και τους παρέτασσαν για να χτυπούν αλύπητα αθώους, άοπλους ανθρώπους, μεταβαλλόμενοι από όργανα της έννομης τάξης σε δήμιους και σκληρούς ραβδιστές. Ακόμα, κι όταν μπροστά τους είχαν ηλικιωμένους, παιδιά και γυναίκες, τους έσερναν αιμόφυρτους στο χείλος του θανάτου.
Οι σκηνές αυτές της φρίκης και της απανθρωπιάς θα μείνουν όχι μόνο στη μνήμη των θυμάτων, των τηλεθεατών και της εφημερίδας που εργάζεστε, αλλά και στο σκευοφυλάκιο της ιστορίας, για να στιγματίζουν την εποχή μας και να καταθέτουν στις επόμενες γενιές το αμείλικτο “κατηγορώ” τους, πως με βίαιο τρόπο προσπαθούσαν να επιβάλλουν την παρανομία.
Κύριε – για δεκαετίες – αρχισυντάκτη, της έγκριτης τοπικής εφημερίδας, γνωρίζεις πολύ καλύτερα από εμάς ότι ο δημοσιογράφος είναι άγρυπνο μάτι που παρακολουθεί και καταγράφει τα γεγονότα με πιστότητα, ζει την αγωνία των καθημερινών εξελίξεων, ενημερώνει το πλατύ κοινό, αφυπνίζει συνειδήσεις. Πρέπει να πλέκει το στεφάνι με άνθη του λόγου και να στεφανώνει τους ήρωες. Αντίθετα να τοξεύει τα βέλη με την πένα του, και να ανακόπτει την προέλαση της φαυλότητας. Όραμά του θα είναι να λειτουργεί στο χώρο της δημοσιογραφίας με εντιμότητα. Να συνθέτει με πιστότητα την πολυσύνθετη και πολυδιάστατη εικόνα της πραγματικότητας ατόφια, καθαρή, δίχως προσθήκες ή παραλήψεις και δίχως παράταιρες γραμμές. Να λέει την αλήθεια στο λαό, να ανοίγει τα μάτια και να φωτογραφίζει στην ιστορική πορεία, πρόσωπα και γεγονότα. Να τεντώνει τα αυτιά και να συλλαμβάνει ακόμα και τις πιο μυστικές διαβουλεύσεις, τις συμφωνίες ή τις προγραφές, όλα όσα λέγονται πίσω από το παρασκήνιο, που δεν ανεβαίνουν στο προσκήνιο, αλλά κινούν επιδέξια τις μαριονέτες στο παρασκήνιο. Να μη χαρίζεται στον ένα και να αδικεί το άλλο. Να μην ανεβάζει στο βάθρο του ήρωα τον αδιάντροπο και να πετά στον καιάδα τον καθαρό και κρυστάλλινο.
Αυτή τη γνώση πρέπει να μεταδίδει ή να απλώνει στο δημοσιογραφικό χαρτί ο σωστός δημοσιογράφος.
Κλείνοντας τη γωνία του φακού μας, έχουμε μερικές απορίες που δεν μπορούμε να μην τις καταθέσουμε. Εσείς, ως έμπειρος δημοσιογράφος, δεν διερωτηθήκατε ποτέ αν ο δεσπότης – μακαριστός τώρα – κ. Ιγνάτιος Λάππας, ήταν παράνομος ή όχι; Αν δεν ήταν – όπως τον παρουσιάζετε – γιατί τότε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν υπέγραψε το διάταγμα αναγνώρισής του; Γιατί δεν έδωσε τη νενομισμένη διαβεβαίωση; Γιατί στερούνταν για χρόνια το δικαίωμα υπογραφής; Γιατί έκανε ενθρόνιση χωρίς να προηγηθούν όλα τα παραπάνω; Αν δεν χρειάζονται… γιατί δεν τα καταργούν να τελειώνουμε;
Όταν η Προεδρία της Δημοκρατίας γύρισε πίσω όλα τα Διατάγματα και δεν τους αναγνώριζε, πώς ο Υπουργός Παπαθεμελής έστελνε 2.500 αστυνομικούς, ΜΑΤ, ΕΚΑΜ απ’ όλη την Ελλάδα για να καταλάβουν το Μητροπολιτικό θρόνο, που δεν ήταν κενός; Γιατί, όταν ακυρώθηκε το Διάταγμα του Δημ. Μπεκιάρη, τον απέσυραν, ενώ τον Ιγνάτιο, για τους ίδιους ακριβώς λόγους, αντί να τον αποσύρουν σάπιζαν τον κόσμο στο ξύλο, γέμιζαν τα κρατητήρια με παράνομες συλλήψεις και τα πινάκια των δικαστηρίων με διώξεις; Μήπως ο Ιγνάτιος ήταν εξυπνότερος από τον Μπεκιάρη ή είχε μπάρμπα στο παρασκήνιο;
Γιατί η κυβέρνηση, για να λειτουργήσει μια ώρα, χρησιμοποιούσε 4-5 αστυνομικούς, ενώ ο Ιγνάτιος κινητοποιούσε χίλιους με 2.000 ΜΑΤ, αστυνομικούς, ρημάζοντας τον Έλληνα φορολογούμενο, για έναν παράνομο;
Γιατί τις τριάντα (30) ομόφωνες αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου της Χώρας (ΣτΕ), μία της Ολομέλειας (29 δικαστών) και του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους οι κρατούντες δεν τις σεβάστηκαν, αλλά αντίθετα μόλις εκδόθηκε (8-7-1996) μία και μοναδική απόφαση υπέρ του Ιγνατίου κατά πλειοψηφία με διαφορά δύο (2) ψήφων επί 27 δικαστών μετεχόντων, όλο το σύστημα το πανηγύρισε δεόντως!
Εκείνες τις μέρες είπαν και γράφτηκαν πολλά στα Μ.Μ.Ε. Εμείς θα σταθούμε σε μερικά σημεία της ερώτησης που κατέθεσαν στη Βουλή των Ελλήνων τρεις (3) βουλευτές της Ν.Δ., προς τον υπουργό Δικαιοσύνης για τα “καταπληκτικά και απίστευτα” που συνέβησαν κατά την εκδίκαση της υπόθεσης, όπως: «… μερικές αναβολές της συζητήσεως των προσφυγών, που δεν έπεισαν κανένα για τη βασιμότητα των λόγων της αναβολής, αντίθετα δημιούργησαν σοβαρές υπόνοιες ότι ανεζητείτο η επίτευξη “κατάλληλης” σύνθεσης για την επιτυχία επιδιωκόμενης αποφάσεως.
- Κατά τη δικάσιμο της 13-10-95 διαφοροποιήθηκε η σύνθεση του Δικαστηρίου από εκείνη που είχε αρχικά ορισθεί ως εξής:
Δεν μετείχον οι τρεις αντιπρόεδροι κ.κ. Δ. Μαργαρίτης, Δ. Δεγλερής, Α. Μαρίνος.
Δεν μετείχε ο τακτικός σύμβουλος κ. Ι. Τζεβελεκάκης.
Δεν μετείχε ο πρώτος αναπληρωματικός σύμβουλος κ. Χ. Γεραρής.
Δεν μετέσχε ο δεύτερος αναπληρωματικός σύμβουλος κ. Σ. Σαραβαλάσης.
Δεν μετέσχε ο τακτικός σύμβουλος κ. Σ. Ρίζος και αντ’ αυτών μετείχαν οι πέντε (5) αναπληρωματικοί … (αντί των επτά που δεν πήγαν!).
- Ενώ λοιπόν, την 20-2-96 δεν είχε τελειώσει η διάσκεψις και θα εσυνεχίζονταν την επόμενη 21-2-96, τα Μ.Μ.Ε. την νύχτα της 20-2-96 μετέδιδαν το… αποτέλεσμα που δεν είχε εκδοθεί για τον παραπάνω λόγο. Διέρρευσαν δε σκοπίμως το ποθούμενο αλλ’ ανύπαρκτο αποτέλεσμα και ανακοίνωσαν εκείνοι που το επεδίωκαν για να δημιουργήσουν τετελεσμένο και να σταθεροποιηθεί η επιτευχθείσα πλειοψηφία ώστε να μην ανατραπεί την επομένη που θα συνεζητούντο συναφείς υποθέσεις».
Δικαστής εξερχόμενος του Δικαστηρίου, σε ερώτηση δημοσιογράφου δήλωσε: «ΘΥΣΙΑΣΑΜΕ τους τρεις μητροπολίτες (Θεολόγο, Κωνσταντίνο, Νικόδημο) για τη γαλήνη της Εκκλησίας και της Πολιτείας».
Άλλος Δικαστικός που ανήκε στην μειοψηφία, δήλωσε: «Με την άδικη αυτή απόφαση επιβεβαιώνονται οι φόβοι μου ότι υπό το καθεστώς εξουσίας δεν επιτρέπεται σε νοήμονες ανθρώπους να έχουν αισιοδοξία ούτε ελπίδα διεξόδου» (εφημ. “ΤΥΠΟΣ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ”, 25-2-96).
ΣΤΟΧΟΣ!!! Να κάμψουν την αντίσταση του (Λαρισαϊκού) λαού, να εξαφανίσουν τον π. Θεολόγο, Νικόδημο, Κωνσταντίνο και να επιβάλλουν δικούς τους δεσποτάδες.
Αν ρωτάτε, γιατί και ποιοι τα έκαναν, την απάντηση την είχε δώσει ο τότε Πρωθυπουργός της χώρας κ. Μητσοτάκης, που… πέρασε στα ψιλά! Τι είπε ;;;
Δημοσιογράφος στρίμωξε τον κ. Μητσοτάκη γι’ αυτά που είχε δεσμευτεί με τις προγραμματικές του δηλώσεις (23-4-90), ότι «θα εποπτεύει ο ίδιος στην εκτέλεση των αποφάσεων του Σ.τ.Ε.» (δηλώσεις 3-4-90), αλλ’ ενώ πέρασαν 14 μήνες το … “ξέχασε”.
Η εφημερίδα με πηχαίους τίτλους, πρωτοσέλιδο έγραφε: “Ψηλός: Με απειλούν οι Μασώνοι”. Και στην 8η σελίδα συνέχιζε: «Ενώ ο Πρωθυπουργός κ. Κων. Μητσοτάκης ήταν σαφώς διατεθειμένος να σεβαστεί τις αποφάσεις του Συμβουλίου Επικρατείας και να επαναφέρει τους δικαιωθέντες Μητροπολίτες στις θέσεις τους, δυστυχώς έπεσαν επάνω του οι Μασώνοι και τον εμπόδισαν να εφαρμόσει τις σχετικές αποφάσεις… Το θέμα που οι Μασώνοι δημιουργούν, συνίσταται, βασικά, στο ότι, οι συγκεκριμένοι Ιεράρχες είναι πολέμιοι της Μασωνίας, ειδικά δε ο Μητροπολίτης Λαρίσης Θεολόγος, ο οποίος προ αρκετών ετών πριν από την εκδίωξή του, επέβαλε το επιτίμιο σε ιερέα που τόλμησε να κοινωνήσει τον Μασώνο δήμαρχο Λαρίσης Μεσσήνη…» (εφ. Ν.Α., 31-5-91).
Πολλοί αναγνώστες ίσως αναρωτηθούν, γιατί κάνουμε αυτή τη μικρή εξομολόγηση. Απλούστατα, διότι, νέοι, γέροντες, οικογενειάρχες, πολύτεκνοι, μορφωμένοι και αμόρφωτοι, με καθαρή προσωπικότητα, ήρωες της τιμιότητας και της αγάπης, βλέποντας ένα εξαγριωμένο σώμα ρασοφόρων να ενεργοποιεί τα πολυβολεία του προκειμένου να εξοντώσει έναν Άγιο, που ως φωτεινή νεφέλη πέρασε από τη πόλη του Αγίου Αχιλλείου, επαναστάτησαν, μπήκαν μπροστά ασπίδα που αγωνίστηκε να μην τον λυγίσουν, του κλέψουν το χαμόγελο και τραυματίσουν την αθωότητά του. Και αυτός αναγνωρίζοντας τον αγώνα των παιδιών του έστεκε μπροστά τους πόλος έλξης, στοργικός πατέρας και γνήσιος Ποιμένας. Αυτό οι “άγιοι” και οι παρασκηνιακοί δεν το άντεξαν και ξέσπασαν εναντίον τους. Τους διέσυραν, τους συκοφάντησαν, τους ξυλοφόρτωσαν, τους έσυραν στα δικαστήρια, τους προφυλάκισαν… Ο διωγμός που είχε ξεσπάσει δεν περιγράφεται. Οι ακοές τους είχαν γεμίσει από τις κραυγές μίσους ανθρώπων που θεωρούσαν αδιανόητον έναν τέτοιο πνευματικό αγώνα, μια θυσία χωρίς υλικά συμφέροντα.
Βάλτε το αυτί σας να ακούστε τη βοή τους. “Κοιτάξτε τους” φωνασκούσαν και μας έδειχναν. “Αυτοί είχαν συμφέροντα”, “Ο Θεολόγος τους μοίραζε πεντοχίλιαρα”, “Τους έδωσε οικόπεδα”, “Τους σπούδαξε τα παιδιά τους” και χίλια μύρια ακόμα. Πάντως το ψεύτικο εντυπωσίαζε και έμεινε.
Αργότερα, σαν πέρασε λίγο ο χρόνος και ο π. Θεολόγος κοιμήθηκε, οι “ψάλτες” παρέμειναν αλλά άλλαξαν τον ήχο. Ακολούθησαν δημοσιεύματα με χονδρές επικεφαλίδες, ρεπορτάζ, ειδήσεις, χρονογραφήματα, επιστολές, “αθώες” απόψεις, που ανάβλυζαν ηφαιστειακή λάβα, που προκαλούσε σπασμούς: “Το Αρχείο της Μητρόπολης Λαρίσης… δεν υπάρχει, το κατέστρεψαν… Αυτοί που το πήραν δεν ήθελαν να αφήσουν να είναι σε ιστορική κριτική ο μακαριστός Θεολόγος…”, “Αστυνομικοί επέστρεφαν… γδαρμένοι στα σπίτια τους…”, “Υγεία του Ιγνατίου άρχισε να κλονίζεται… και φταίνε οι Αγωνιζόμενοι”, “Μια πόλη που πόνεσε με τα «χριστιανικά της»… !”, “Άρπαξαν τη βιβλιοθήκη άνθρωποι που ανήκαν στο περιβάλλον του Θεολόγου…”. “Οπαδοί του πρώην μακαριστού … Θεολόγου που κυνηγούσαν να χτυπήσουν τον Δημήτριο…”. Τελευταία θυμήθηκαν και τα “χαλασμένα αυγά”.
Αναγνώστες μας, δεν μας επιτρέπεται να πλανούμε με ψεύτικη ενημέρωση τον κόσμο, σαν να μην δικαιούται ο λαός να μαθαίνει ολόκληρη την πραγματικότητα. Δημοσιεύοντας τούτο το κείμενο ξέρουμε ότι πολλούς θα λυπήσουμε, όμως εκπληρώνουμε απλά και δίχως άλλη σκοπιμότητα, το χρέος μας, σε ζωντανές υπάρξεις που πέρασαν ώρες ανείπωτης αγωνίας, φοβήθηκαν, πόνεσαν, έκλαψαν, είδαν να μεταβάλλεται το παρόν σε κόλαση και το μέλλον σε εφιάλτη.
Η νόθη επέμβαση που για χρόνια πραγματοποιούνταν στο εκκλησιαστικό θησαυροφυλάκιο της Λάρισας από τον “ανεξάρτητο” δημοσιογραφικό φακό, που άλλους φόρτωνε με όλες τις κακοδαιμονίες και άλλους, το αντίθετο, τους αμνήστευε, τους αποθανάτιζε με ένα ατέλειωτο κομπολόι επαίνων και θαυμασμού, με συγκλόνισε.
Διαβάσαμε τα όσα είπε ο αρχισυντάκτης των New York Times – από τις μεγαλύτερες εφημερίδες στον κόσμο – σε δεξίωση που του έγινε προς τιμήν του και άφησε άφωνο το ακροατήριο, – μαζί του και μας – και θεωρούμε ωφέλιμο να τα επαναλάβουμε τόσο για τους απλούς ανθρώπους όσο και για τους ασκούντας το λειτούργημα της δημοσιογραφίας.
«Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, σε αυτή τη περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας που να αποκαλείται ανεξάρτητος Τύπος. Το γνωρίζετε και το γνωρίζω. Ούτε ένας ανάμεσά σας θα τολμούσε να εκστομίσει μια έντιμη γνώμη. Και αν τολμούσατε να την εκφράσετε, γνωρίζετε εκ των προτέρων ότι ποτέ δεν θα εμφανιζόταν τυπωμένη στο χαρτί. Πληρωνόμαστε αρκετά ώστε να κρατάμε την τίμια άποψή μας έξω από την εφημερίδα για την οποία γράφουμε. Εσείς, επίσης, παίρνετε ικανοποιητικούς μισθούς για παρόμοιες υπηρεσίες. Και αν κάποιος τολμούσε ή ήταν τόσο τρελός ώστε να γράψει την τίμια γνώμη του, θα βρισκόταν πολύ σύντομα στο δρόμο… Είναι δουλειά και καθήκον κάθε δημοσιογράφου να καταστρέφει την αλήθεια, να ψεύδεται, να διαστρεβλώνει, να εξυβρίζει, να κολακεύει γονυπετής το Μαμωνά και να πουλάει την πατρίδα του για τον άρτο τον επιούσιο… Είμαστε υποτελείς. Όργανα των πλουσίων που βρίσκονται στο παρασκήνιο. Είμαστε καραγκιόζηδες. Αυτοί οι άνθρωποι κινούν τα νήματα και εμείς χορεύουμε στο ρυθμό τους. Ο χρόνος, η ζωή μας, οι ικανότητές μας είναι ιδιοκτησία αυτών των ανθρώπων. ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΕΣ ΠΟΡΝΕΣ».
(Πηγή: Richard O. Bayer, εκδόσεις United Electrical, Radio & Machine Workers of America).
Τα γραπτά μένουν και μας δίνουν τη δυνατότητα να τα διαβάζουμε, όπως κι αυτά που ειπώθηκαν από τον πρώτο πολίτη της χώρας, τον (τέως) Πρωθυπουργό της Ελλάδας κ. Κων. Μητσοτάκη· “Με απειλούν οι Μασώνοι” (εάν λύσω το εκκλησιαστικό της Λάρισας). Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπάει με έναν παράξενο χτύπο, τα χέρια μου να τρέμουν και τα μάτια μου να γίνονται βρύσες.
Θεέ μου, είπα, κοίτα με τι προσπαθούν, να αποπροσανατολίζουν τον κόσμο! “Με βρώμικα αυγά” και με τα παραμύθια της Χαλιμάς.
Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στην εφ. Αγώνας μηνός Ιανουαρίου Λαρισας.

1 σχόλιο:

  1. Αποστομωτικη απάντηση στους εχθρούς των αγωνιστών Λαρισαίων.
    Θα πρέπει να ντρέπονται όσοι ταχθηκαν με την αντικανονικοτητα και την παρανομία των μοιχεπιβατων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου