Προσφάτως ο Οικουμενικός Πατριάρχης συναντήθηκε στο Φανάρι, στη Βασιλεύουσα, με ομάδα προσκυνητών από τη Ν. Προποντίδα Χαλκιδικής.
Ο Παναγιώτατος αναφέρθηκε -συν τοις άλλοις- και στο Κολυμβάριο, δηλώνοντας τα πιο κάτω: «Μέσα στο πλαίσιο της συνοδικότητος της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Ορθόδοξο Ακαδημία Κρήτης και πήραμε καλές αποφάσεις, όσοι ήμασταν εκεί…».
Πρώτο μας σχόλιο στα πατριαρχικά συμπεράσματα είναι η διαφωνία μας στο σημείο τηςσυνοδικότητος. Βασικό σημείο της συνοδικότητος, από την αποστολική σύνοδο, τις Οικουμενικές Συνόδους και μετέπειτα, είναι η ισοτιμία των μετεχόντων επισκόπων, αλλά και η υπερίσχυση και επικράτηση της των πλειόνων ψήφου. Το πρωτάκουστο 24+1 ανά τοπική Εκκλησία, που αλχημικώς μεθοδεύτηκε στη Γενεύη, μοιάζει με τη συνοδικότητα όσο ο φάντης με το ρετσινόλαδο. Ίσασιν οι παροικούντες Ιερουσαλήμ το ξένον εκείνον άκουσμα που συνέβη με τους επισκόπους της εν Σερβία Εκκλησίας στο Κολυμβάριο. Δεκαεπτά (17) από τους 24 επισκόπους είπαν ΟΧΙ στο άρθρο 6 και όμως η θέση τους δεν υπερίσχυσε, διότι ο Προκαθήμενος τους κ. Ειρηναίος και 7 (επτά) επίσκοποι είπαν ΝΑΙ. Καθαρό παράδειγμα ελλιπούς και χωλαίνουσης συνοδικότητος.
Δεν μας βρίσκει σύμφωνους ο Παναγιώτατος και σ’ ένα άλλο σημείο των δηλώσεών του αυτών, εκεί δηλαδή που αναφέρεται σε καλές αποφάσεις. ΔΕΝσυνιστούν «καλές αποφάσεις» αυτά που εμπεριέχονται λ.χ. στο διαβόητο άρθρο 6, που αναφέρει τόσο τραγελαφικά στον τομέα της εκκλησιολογίας. Τι να πιστέψουμε;
Το ότι από την μια ομολογούν οι συμμετέχοντες την πάγια θέση ότι η Ορθοδοξία είναι η μία, αγία, καθολική και αποστολική Εκκλησία και από την άλλη, εντελώς αντιφατικά, διατείνονται ότι υφίστανται«ετερόδοξες Εκκλησίες και ομολογίες»;
Οι αποφάσεις αυτές είναι πρωτόγνωρες στην εκκλησιαστική ιστορία. Όλες οι αιρέσεις, παλαιές τε και καινές, εκλελείπασι ως ενύπνιον εγειρομένου και ως εκλείπει καπνός εξέλιπον. Με τη βοήθεια του Οβίδιου, άπαξ άπασες οι αιρέσεις, ήγουν οι Παπικοί, η Προτεσταντική πολυποίκιλος πληθύς, οι Αγγλικανοί, οι Μονοφυσίτες κ.ο.κ παρά τις κακοδοξίες τους –στις οποίες επιμένουν φορτικά και αταλάντευτα- αμνηστεύθηκαν.
Οι σκεπτικιστές μιλώντας έξω από τα δόντια, τονίζουν ότι τελικά μοναδικός στόχος και επιδίωξη του Κολυμβαρίου ήταν η αμνήστευση των κακοφρόνων αιρετικών και ουδέν έτερον. Τα γεγονότα δεν τους διαψεύδουν.
Ἡ Ὀρθόδοξη Έκκλησία θὰ ἔπρεπε νὰ δίνῃ στοὺς κοσμικοὺς καὶ ἀλλοθρήσκους τὸ παράδειγμα τιμιότητος, δημοκρατικότητος, εἰλικρινείας καὶ ὄχι νὰ ἐφαρμόζῃ τερτίπια ἐκλογικῶν συστημάτων αὐθαίρετης ἀντιπροσωπευτικότητας ίδίως σὲ "Συνόδους". Μᾶς βλέπει ὁ Θεὀς, μᾶς παρατηρεῖ καὶ ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα, θὰ μᾶς γράψῃ ἡ Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία. Τὶ λόγο θὰ δώσουμε στὸν μοναδικὸ Κριτὴ καὶ πῶς θὰ ἀπολογηθοῦμε παντὶ τῷ αἰτοῦντι ὅταν θὰ πρέπει νὰ ὑποστηρίξουμε ἐσφαλμένες πρακτικές δῆθεν συνοδικότητος καὶ κακόδοξες διδασκαλίες περὶ ἐκκλησιαστικότητος τῶν αἱρετικῶν, περὶ ἐγκύρων μυστηρίων τῶν αἱρετικῶν, περὶ πρωτείου καὶ δῆθεν οἰκουμενικότητος ἑνὸς ἐπισκόπου ἐπειδὴ κάποτε ἦτο ἐπισκοπος τῆς πρωτευούσης Κράτους; Ὄχι κύριοι, ὄχι ἀγαπητοί μας ποιμένες. Αὐτὴ τὴ φορά δὲν θὰ μᾶς παρασύρετε στὴν ἀπώλεια.
ΑπάντησηΔιαγραφήἘμεῖς εἴμαστε κοσμικῶς πάμπτωχοι καὶ τιποτένιοι. Ἐμεῖς ἐκκλησιαστικῶς εἴμαστε οἱ τελευταῖοι, ἄνευ ἀξιωμάτων, ἁμαρτωλοὶ μετανοῦντες προσκλαίοντες γιὰ τὰ σαρκικά καὶ ἡθικά παραπτώματά μας, ἅρα λογικῶς εἴμεθα ἀνάξιοι καὶ νὰ ὁμιλοῦμε. Πλὴν ὅμως ἐξιστάμεθα καὶ ἀγανακτοῦμε διότι στὰ τῆς Πίστεως ἔνιοι ποιμένες μας, τηροῦντες στάσιν ὑπακοῆς στὸν δῆθεν "πρῶτον" φαίνονται ὡς νὰ μὴ μᾶς καθοδηγοῦν Ὀρθοδόξως. Ἐμεῖς ὅμως δὲν ὀφείλουμε καμμἰα ὑποκριτικὴ ὑπακοή, δὲν δικαιούμεθα νὰ κάνουμε Κολυμπάρειες ὑποχωρήσεις, ὅπως μᾶς ἐπιβἀλλουν, ἂν μᾶς ἐπιβάλλουν, διότι ἐλπίζουμε στὴ Σωτηρία τῶν ψυχῶν μας τὴν ὁποία δὲν θὰ μᾶς τὴν ἐξασφαλίσῃ κανένας Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως καὶ ἡ Ὑπακοὴ στὰ κελεύσματά του, παρὰ μόνον ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ ἡ διαχρονικὴ ἀληθινὴ Του Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Κάποιοι βέβαια θεωροῦν ἢ ὅτι "ὁ σκοπὸς Ἁγιάζει τὰ μέσα" ἢ ὅτι οἱ Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι εἴμαστε ἡλίθιοι ἢ ὅτι όφείλουμε νὰ ὑποκύπτουμε σὲ κάποιο (ἀνύπαρκτο) "πρωτεῖο" η ἀκόμα καὶ στὴν παπίζουσα θεωρία "Ἀντ' Αύτοῦ" (τοῦ Ίησοῦ Χριστοῦ". Ὄχι κύριοι.
Ἀσφαλῶς ὑπάρχει ἡ πλειοψηφία τῶν "δενμεμέληδων" καὶ τῶν ἀκατηχήτων ἐκ τοῦ λαοῦ ποὺ ἐντυπωσιάζονται ἀπὸ τίτλους καὶ "οὐρὲς" αὐτοκρατορικῶν μανδυῶν τὶς ὁποῖες σέρνουν οἱ ἱερόπαιδες, δίκην σόου ποὺ δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὸν Χριστιανισμό, ὅμως τὸ διαχρονικὸ φρόνημα τῆς Ἐκκλησίας δὲν τὸ ἐκφράζουν οἱ ἀδιάφοροι χριστιανοὶ τῶν "χαιρετισμῶν", τῶν λειψανοπροσκυνήσεων, τοῦ ἐπιταφίου καὶ τῆς Λαμπαδούρας τῆς Ἀναστάσεως (μόνο τότε συνωστίζονται στοὺς Ναοὐς). Τὸ ἐκφράζει ὁ πιστὸς λαός, ὁ "Φύλαξ τῆς Ὀρθοδοξίας", ὁ ὁποῖος συμφωνεῖ (καὶ ἐπαυξάνει) μὲ τὶς σκέψεις τοῦ εὐλογημένου θεολόγου Ἀνδρέα Κυριακοῦ, ὅ ὁποῖος ἄλλωστε γράφει τὰ αὐτονόητα.