Τρίτη, 9 Ιουνίου 2015



ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ 

ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΗΣ «ΔΥΝΗΤΙΚΟΤΗΤΟΣ»






Σπουδαία «εφεύρεση» η δυνητικότητα! «Ει δύνασαι χωρείν!» σου λένε… «Εάν θέλεις, μπορείς… και… εάν μπορείς, κάν’το!»

Είν’ όλα αυτά παραχάραξη και παραφθορά του Σωτηριολογικού Λόγου του Χριστού: «Όστις θέλει οπίσω Μου ελθείν». Οι Αντι-οικουμενιστές σήμερα, ανασκευάζουν και χαράζουν νέα πορεία, νέα οδό μιας νέας εποχής: «Όστις θέλει απομακρύνεσθαι αιρετικοίς…»

Ζούμε στη Νέα Εποχή της «Δυνητικότητος των Εντολών».
Ζούμε στα χρόνια της Υποχρεωτικότητος των Παθών και Συστηματικής Εμπεδώσεως των Συμβιβασμών.
Ζούμε στην επάρατη επιβολή της Συνυπάρξεως και της Κοινωνίας!

Υπάρχει τεράστια αντιφατικότητα στους δύο αυτούς όρους: «δυνητικότητα» και «εντολή». Το ρήμα «εντέλλομαι», ουδέποτε εμπεριέχει το στοιχείον της δυνητικότητος και της επιλογής, ούτε κατά φαντασίαν! Άλλο πράγμα το Υποχρεωτικό, και άλλο το επιλεκτικό και δυνητικό.

Το άκρως σημαντικό και βαθέως ψυχολογικό στη όλη υπόθεση και άκρα αντίθεση αυτή,
* είναι της εξελικτικής διπλωματίας η γενετική
* είναι η έντεχνη και σταδιακή χειραγώγηση του ενδογενούς γονιδιώματος του συμβιβασμού
* είναι η αναδίπλωση και ο ανασυνδυασμός της συνυπάρξεως ενός θεοκρατικού οργανισμού με τα έργα του σκότους και τα παναιρετικά καρκινώματα μιας μολυσματικής Κοινωνίας
* είναι οι απερίφραστες «προφάσεις εν αμαρτίαις» περί του δυνητικού του Κανόνος
* είναι οι ψυχολογικές, θεολογικές διαταραχές οι οποίες προκαλούνται από τον επίπονο και παρατεταμένο αποπνιγμό αθεραπεύτων απωθημένων, ως καρπός καταφρονήσεως και καταπατήσεως των Ευαγγελικών Εντολών.

Πολύς γίνεται σήμερα λόγος περί «μετηλλαγμένων» προϊόντων και διατροφών. Η ψευδής και απατηλή, πρόχειρη και προσωρινή, ανέφικτη και επιφανειακή “θεραπεία” αυτών των πνευματικών απωθημένων, η «μετατροπή» του γνώμωνος της υπάρξεώς μας, είναι η Μετάλλαξη των Κανόνων από Υποχρεωτικούς σε Δυνητικούς.

Η μεταβολή αυτή στο «γενετικό υλικό» της Αγιοπατερικής Νοοτροπίας η οποία αλληλένδετα απορρέει από τον “Νουν Χριστού”, επιφέρει μολυσμούς και βλάβες σχεδόν μη αναστρέψιμες στη διαμόρφωση, εμπέδωση και αποδοχή της ουσίας του Ευαγγελίου, η οποία είναι η Ενυπότατος Αλήθεια.
Δεν δέχονται τον Χριστό, αλλά υποδέχονται μετά χορών και τυμπάνων, μετά βαϊων και κλάδων, τον “Παναγιώτατο” ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗ!
Δεν δέχονται τους Αγίους Πατέρες, αποδέχονται τους Μεταπατέρες!
Όταν, για παράδειγμα, ο Θεάνθρωπος Χριστός εντέλλεται το «εξέλθετε», και μεις οι «Μεταπατερικοί» το μετατρέπουμε σε «εάν θέλεις βγες», τότε δημιουργούμε δικές μας προυποθέσεις μη ορθές για την ίδια μας τη σωτηρία!

Στη Σελίδα 58 του εξαιρέτου και Αποκαλυπτικού του Βιβλίου: “Η Διαχρονικὴ Συμφωνία τῶν Ἁγίων Πατέρων γιὰ τὸ Ὑποχρεωτικὸ τοῦ 15ου Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου», ο π. Ευθύμιος επιτελεί μιαν άριστη, αφυπνιστική ακτινογράφηση εις βάθος, εις ύψος και εις πλάτος, περί της περιβοήτου «δυνητικότητος» του Κανόνος:

«Τό νά ἐκληφθῆ ὡς δυνητικός ὁ παρών Κανών, ἐξυπηρετεῖ τά μέγιστα τούς αἱρετικούς ἐπισκόπους, καθώς ἐπίσης καί τούς χλιαρούς καί ἀδιάφορους καί δειλούς Ὀρθοδόξους… Διότι οἱ μέν πρῶτοι διατηροῦν τήν ποθητή τους ἑνότητα, ἡ ὁποία ἔχει κέντρο καί ἄξονα τόν ἑαυτόν των και οἱ δεύτεροι ἀπαλλάσσουν τήν συνείδησί των ἀπό τίς τύψεις καί τίς εὐθύνες διά τούς ἀγῶνες πού θά ἔπρεπε νά κάνουν, ἄν ὁ Κανών αὐτός δέν ἦτο δυνητικός…»

Δηλαδή, η δυνητικότητα
* εξυπηρετεί την απραξία
* βολεύει τα μέγιστα στην αυτοδικαίωση!
* Συμφέρει τους Οικουμενιστές στην αμνήστευση και
* συμβάλλει στην πολυπόθητη ενότητα!

Από την άλλη, απαλλάσσει τους ταλαίπωρους «Αντι-οικουμενιστές» από τις φοβερές-ανατριχιαστικές ευθύνες, τις ανυπόφορες και τυρρανικές τύψεις για τους Αντι-αιρετικούς Αγώνες που θα έπρεπε να κάνουν και ΔΕΝ κάνουν, για την απομάκρυνση από αιρετικούς που θα έπρεπε να επιτελέσουν και ΔΕΝ τελούν. Μπορούν έτσι και ξεγελούν τον εαυτό τους. Αμνηστεύουν τις υποβόσκουσες και ανεξάλειπτες ενοχές τους για έμμεση παράταση και προώθηση της Παναιρέσεως.

Με όλο θάρρος, δίχως θράσος, θα μπορούσα με παρρησία και κάθε επιφύλαξη να πω, πως η ύπουλη θεωρία της δυνητικότητος του Κανόνος, αποτελεί την μεγαλύτερη Εκκλησιολογική Πλάνη που κάνει κυριολεκτικά ΘΡΑΥΣΗ στις ημέρες μας, από την εποχή της Αλώσεως!

Ακόμη, ήμαρτον Κύριε, ακόμη και οι Άγιοι Γέροντες, έπεσαν εκούσια “θύματα” αυτής της δυνητικότητος, ειδικώς εν όψει των τρομακτικών πολυκεφαλικών, αλληλοαφοριζομένων Συνόδων του Πολυσχισματικού Ζηλωτισμού, ο οποίος δεν έχει ΟΥΔΕΜΙΑ ΣΧΕΣΗ, παρομοίωση ή υπενθύμιση με τους σημερινούς Αποτειχισθέντες! Σημείο των Αντιχρίστων Καιρών, της Θεολογικής διαφθοράς και Εκκλησιολογικής καταπτώσεως η ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΨΕΥΔΗΣ ΚΑΙ ΑΝΕΥΘΥΝΗ απόδοση της φρικτής και βαρυτάτης συκοφαντίας του “Νεο-ζηλωτού π. Ευθυμίου ηΤρικαμηνά”, από άτομα εμπαθή, πρόσωπα αρρωστημένα και Ιστολόγια πωρωμένα, όπως το “Στώμεν Καλώς”, το οποίο μάλιστα Στέκει ΚΑΚΩΣ, Κακίστως – Κάκιστα και ορθοδοξεί στα ελάχιστα!

Οι Σύγχρονοι Άγιοι Γέροντες απέφυγαν επί τούτου την Αποτείχιση, από ΔΙΚΗ ΜΑΣ αναξιότητα να αδυνατούμε να βρούμε τη δύναμη να απομακρυνθούμε, χωρίς να δημιουργήσουμε Νέες Συνόδους, Νέες Επισκοπές. Αυτή η σκόπιμη αποφυγή αναφοράς, δεν πρέπει καθόλου να θεωρηθεί ως άρνηση προσωπική και διαγραφή της Αποτειχίσεως εκ των Γερόντων. Όπως παραδείγματι οι Απόστολοι απέφυγαν στα Ευαγγέλια να μιλήσουν για την Κοίμηση της Θεοτόκου! Αυτό όμως ΔΕΝ σημαίνει ότι απαρνήθηκαν την Αλήθεια του γεγονότος, αλλά σιώπησαν προς αποφυγή δογματοποιήσεως της Κοιμήσεως και αποφυγή της Μαριολατρείας… Το άφησαν να διενεργηθεί στη συνείδηση των πιστών ως ωρίμανση πνευματική της Αναστάσεως της Θεοτόκου!

Οπότε η σιωπή των Γερόντων, ΔΕΝ αποτελεί δική τους ενοχή, αλλά συνίσταται κατακριτέος καρπός της ΔΙΚΗΣ μας ενοχής και όχι της δικής τους δειλίας ή αδυναμίας. Δεν ήταν τότε καιρός. Τώρα που επέστη ο καιρός και εξελίσσεται ταχύτατα ο Οικουμενισμός, τώρα που γευτήκαμε τα κατάπικρα και οδυνηρότατα αποτελέσματα της δημιουργίας Πολυκεφαλικών Συνόδων και του άκρατου Ημερολογιακού Ζηλωτισμού, τώρα, θα έπρεπε να έχουμε ΜΑΘΕΙ από τα ΛΑΘΗ που έχουμε ΠΑΘΕΙ, ώστε να ΜΗΝ επαναληφθούν στο εγγύς μέλλον!.

ΔΕΝ φταίνε λοιπόν οι Γέροντες. Φταίμε ΕΜΕΙΣ ως «γη μη καλή και αγαθή», ανέτοιμη να δεχθεί τον της Αποτειχίσεως σπόρο του Ευαγγελίου! Η «δυνητικότητα» στην ουσία, σχετίζεται με τη ΔΙΚΗ μας εφάμαρτη αδυναμία να κάνουμε πράξη το Λόγο του Ευαγγελίου και δεν προσδιορίζεται ως «εναλλακτική τάχα επιλογή» μιας Κανονολογικής, ανασφαλούς «διαμαρτυρίας». Αλλιώς, τότε θα μοιάσουμε στους Διαμαρτυρομένους…

Η Ορθή Αποτείχισι συντελεί στην Ασφαλή Άρνηση της Κοινωνίας μετά αιρετικών ψευδεπισκόπων και την ασφαλή μας διαμονή στην Εκκλησία του Χριστού την Διαχρονική!

Οι Χαρισματούχοι Άγιοι Γέροντες έφυγαν. Ο Θεός θα στείλει και άλλους, μέχρι της Δευτέρας Αυτού Παρουσίας. Το θέμα δεν είναι τι θα πουν οι Γέροντες, αλλά τι θα ΔΟΥΝ οι γέροντες μέσα μας με την διορατικότητά τους, ως κατάλληλο στα τρίσβαθα προέδαφος για μια τέτοια ασφαλή Αγιοπατερική Απομάκρυνση χωρίς να πέσουμε σε σχίσματα και δημιουργία Νέων Συνόδων.

Και «για να μην παέι μακρυά η βαλίτσα», ακόμη και εγώ ο ίδιος, όταν πρωτο-αποτειχίστηκα, βρήκα τον ευατό μου να διακατέχεται από έναν γενεσιουργό ενθουσιασμό, ο οποίος ανεπαισθήτως αναγεννά ελπιδοφόρες ιδέες ως λύσεις και απεγνωσμένα αναζητά τέτοιες ευπερίστατες «ανάγκες» νέων χειροτονιών… Ο εκ Θεού πνευματικός μου ΟΜΩΣ, με «έβαλε αμέσως στη θέση μου» επιπλήττοντάς με ευγενικότατα μα ασυτηρότατα, διατρανώνοντας αυτό το ιστορικό, Θεαρχικό το «ΟΧΙ». Αυτό συνιστά έμπειρη, Αγιοπατερική Καθοδήγηση!

Δυσνόητη, δυσκολοχώνευτη, δυσχερής και δισβάστακτη η διαχρονική εντολή του Γεροντικού: «Εάν δεν συμβουλευτούμε πεπειραμένους πνευματικούς, αδύνατον να σωθούμε!»

ΕΑΝ υπάρξει μέσα μας αυτή η αυστηροτάτη ΔΙΑΘΕΣΗ και θεαρχικοτάτη ΔΙΑΚΡΙΣΗ ώστε να είμαστε απολύτως διατεθειμένοι με οποιοδήποτε κόστος να ΑΠΟΦΥΓΟΥΜΕ οποιαδήποτε σχίσματα και χειροτονίες, πάση θυσία, χωρίς υποχώρηση και άκαιρη οικονομία, τότε, ώ τότε, θα δούμε Γέροντες Αποτειχισμένους και όχι μόνο αυτό, αλλά και ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ να Παύουν ομαδικώς τη Μνημόνευση και να Αποτειχίζονται προτρέποντας τους πιστούς άφοβα να τους ακολουθήσουν!

Τότε θα δούμε με τα ίδια μας τα μάτια, Ορθόδοξες, ΑΓΙΕΣ Συνόδους να συνέρχονται Ορθοδόξω τω τρόπω με Κανονικές Προδιαγραφές, να Αναθεματίζουν και να καταδικάζουν τους Οικουμενιστές!

ΑΜΗΝ, ΓΕΝΟΙΤΟ!
ΑΜΗΝ, ΓΕΝΟΙΤΟ!
ΑΜΗΝ, ΓΕΝΟΙΤΟ!

3 σχόλια:

  1. Δυσνόητη, δυσκολοχώνευτη, δυσχερής και δισβάστακτη η διαχρονική εντολή του Γεροντικού: «Εάν δεν συμβουλευτούμε πεπειραμένους πνευματικούς, αδύνατον να σωθούμε!»

    κχ
    Σωστό αυτό, πολύ σωστό ! Όταν όμως οι γέροντες έχουν "ζυμωθεί" και "ψηθεί" μέσα στην καινοτομία, στον εκσυγχρονισμό και στην "αγάπη δίχως όρους και όρια", τότε, μάλλον, θα πρέπει να αναζητούμε τους έμπειρους με το λυχνάρι του Διογένη. Η εμπειρία, ντρέπομαι που το γράφω, έχει καταντήσει εμπορία. Η στάση των Μονών στο άγιον Όρος έναντι των αδελφών τους - Ιερά Μονή Εσφιγμένου - και συνασκητών, νομίζω, δικαιολογεί την τόλμη του λόγου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο έμπειρος που βρήκα είναι ο π.Ε.Τρικαμηνάς.Θεωρία και πράξη.Είναι,δυστυχώς,μοναδικός.Η Εσφιγμένου έχει,δυστυχώς,κοινωνία με τους χρονολάτρας.Αυτό είναι το λάθος τους.Είναι ακοινώνιτοι.Βρήκα και στο άγιο Όρος αρκετούς που δεν μνημονεύουν τον Αγά και δεν έχουν κοινωνία με τους Γ.Κ.Χ.Τα δύο θηρία έρχονται.Είναι η ώρα των δύο προφητων!

      Διαγραφή
  2. Δηλαδή ο παπα-Εφραίμ Παπανικήτας απο τα Κατουνάκια(ο χαρισματούχος υποτακτικός)γιατί αποτειχίστικε απο τους Οικομενιστές Πατριάρχες;Γιατί δεν είχε ούτε άγνοια ΟΥΤΕ ΑΦΕΛΕΙΑ.Δεν είναι μόνο τα σχίσματα των Γ.Κ.Χ. που απέτρεψαν την αποτείχιση των Αγίων Γερόντων.Άλλοι είχαν άγνοια,άλλοι ΑΦΕΛΕΙΑ και άλλοι τον φόβο των σχισμάτων των χρονολατρών.Είναι λάθος των Αγίων που δεν αποτειχίστικαν(όχι αυτών που είχαν άγνοια) και ευθύνονται ΜΟΝΟΝ ΑΥΤΟΙ!Στο ένα άκρο ο Νικόλας(που αδιακρίτως αθωώνει,με το ατυχές άρθρο του, όλους τους Αγίους Γέροντες που δεν αποτειχίστικαν) και στο άλλο ο κ.Γεωργίτσης(που κατατάσσει όλους τους Αγίους Γέροντες στην "χορεία"των εχθρών του Αγίου Θεου)!!Οι θέσεις του Πατρός και Ομολογιτού της Εκκλησίας μας Ευθυμίου Τρικαμηνά είναι θαυμάσιες,αυτές ακολουθούμε!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή