Προβληματικο παρελθον, παρομοιο μελλον;

Μηπως, 

το προβληματικο παρελθον σας, 

προεξοφλει ενα παρομοιο μελλον;;;

 

π. Θεοδωρε Ζηση, καθημερινα και βγαινει απο διαφορους, ολο και ενα καινουργιο κατορθωμα, απο το παναθλιο παρελθον σας.

Οντως, αυτο το παρελθον, προεξοφλει ενα παρομοιο μελλον;

Και μηπως γι αυτο ειστε η χειροπεδη στον Αντιοικουμενιστικο Αγωνα και στην απομακρυνσι απο τους Οικουμενιστες "Επισκοπους";

 

Ωστε, π. Θεοδωρε Ζηση,

ο Αθηναγορας υπηρξε    ρηξικέλευθος Πατριάρχης, η προσωπικότης του οποίου εγράφη χρυσοίς γράμμασιν εις τας σελίδας της ορθοδόξου ιστορίας, κατά την ρήση του π. Θεοδώρου Ζήση (βλ. Θ.Ζ. «Κωνσταντινούπολη και Μόσχα», Θεσσαλονίκη 1989, σελ. 92);;;;;;;;;;;;

π. Θεοδωρε Ζηση, εις ποιον Θεον πιστευατε στο παρελθον;

 

Εύλογες απορίες… (μετά τον «Φιλιππικό» του Μητροπολίτου Πειραιώς κατά του Οικουμενικού Πατριάρχου)

Ο ΚΑΟΥΜΠΟΫ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΕΒΓΑΛΕ ΞΑΝΑ ΤΟ ΕΞΑΣΦΑΙΡΟ

Του Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Τσέτση

Λαμβάνοντας αφορμή από την συμμετοχή της Α.Θ.Π., του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου στις εορταστικές εκδηλώσεις του Μιλάνου, επί τη συμπληρώσει 1700 ετών από της εκδόσεως του «Διατάγματος των Μεδιολάνων», αλλά και από τον εορτασμό της επετείου αυτής στην Κωνσταντινούπολη, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, θεώρησε σκόπιμο να αποστείλει προς τον Πατριάρχη μακροσκελέστατη επιστολή, προκειμένου όπως καυτηριάσει, σε ύφος άκρως επιτιμητικό, όσα, κατά τη γνώμη του, «καινοφανή, πρωτοφανή και ξένα προς την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία» διδάγματα προέβαλλεν ο Παναγιώτατος σε ομιλίες που εξεφώνησε στα πλαίσια των εν λόγω εορτασμών. Σημειωθήτω ότι η επιστολή κοινοποιήθηκε στους Μητροπολίτες της Ελλαδικής Εκκλησίας, (όχι όμως στον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο, τον και Πρόεδρο της Ιεράς Συνόδου!), μέσω δε Διαδικτύου, διοχετεύθηκε σ΄όλη την Ορθόδοξο Οικουμένη.

 Ή, άραγε, χαρακτηρίζοντας την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ως απότοκο της οικουμενιστικής πολιτικής του Αθηναγόρα, του ρηξικέλευθου αυτού Πατριάρχου, «η προσωπικότης του οποίου εγράφη χρυσοίς γράμμασιν εις τας σελίδας της ορθοδόξου ιστορίας» κατά την ρήση του π. Θεοδώρου Ζήση (βλ. Θ.Ζ. «Κωνσταντινούπολη και Μόσχα», Θεσσαλονίκη 1989, σελ. 92), η Σεβασμιότης του παρέχει συγχωροχάρτι στους μικρόνοες «Ορθόδοξους» (;) Συνταγματάρχες της «Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών», που αναστάτωσαν Πολιτεία και Εκκλησία επί ολόκληρη επταετία και πλέον, σε Ελλάδα και Κύπρο;

Η εν λόγω, όμως, επιστολή/«πραγματεία» προκαλεί και ένα εύλογο ερώτημα. Πιστεύοντας ο άγιος Πειραιώς και διακηρύσσοντας urbi et orbi, ότι από τις αρχές ήδη του 20ου αιώνος και μέχρις εσχάτων, η Κωνσταντινούπολη, διά των «οικουμενιστικών» ενεργειών Πατριαρχών της «επρόδωσε», και συνεχίζει ακόμη να «προδίδει», την Ορθόδοξη πίστη, (άξιον απορίας ότι στην επιστολή ελησμονήθη Μελέτιος ο Μεταξάκης!), πώς έστερξε να εκλεγεί Επίσκοπος από μια Ιερά Σύνοδο «αιρετίζουσας», οικουμενιστικών τάσεων, Εκκλησίας, και να δεχθεί την χάρη της Αρχιερωσύνης από τα χέρια ενός «οικουμενιστού» Ιεράρχου; Συμπροέδρου μάλιστα τότε του Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών; 

Τι ισχύει στην προκειμένη περίπτωση; Το Ιησουϊτικόν «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»; Ή αυτό που έλεγε συχνά ο αείμνηστος Πατριάρχης Μάξιμος ο Ε΄, αναφερόμενος σε επαμφοτερίζουσες συμπεριφορές συνεπισκόπων του: «Αυτός, παιδί μου, και τίκτει και παρθενεύει»! 

ΣΧΟΛΙΟ : Κουρασμένο γραπτό, γερασμένο πνεύμα.
Τράβηξε τό εξάσφαιρο αλλά αντί νά χτυπήσει τόν Πειραιώς τραυμάτισε θανάσιμα τόν Ζήση.
Αμέθυστος