Ομολογία

Ηγετικο παθος
με επενδυση αγοραιας μανιας   

Του Σφαγιασθεντος ωσπερ Αρνες, υπο των γνωστοτατων κακων, μοχθηρων και παμπονηρων αρχιερεων τυπου Αννα και Καϊαφα των ημερων μας, λογιου και μαρτυρικου πολιου μητροπολιτου Αττικης και Μεγαριδος κ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ, του μοναδικου εναπομειναντος απο αλλους ΕΝΝΕΑ ΣΦΑΓΙΑΣΘΕΝΤΑΣ ομοιοπαθεις καλους, αγωνιστικους και αγιους αρχιερεις του Ιησου Χριστου του Ναζωραιου, των Διδυμοτειχου Κωνσταντινου, Αλεξανδρουπολεως Κωνσταντιου, Κιλκισιου Χαριτωνος, Λαρισης Θεολογου, Δημητριαδος Ηλια, Χαλκιδος Νικολαου, Παραμυθιας Παυλου, Θεσσαλιωτιδος και Φαναριοφαρσαλων Κωνσταντινου, και Θεσσαλονικης Λεωνιδου των παρευρισκομενων και δεομενων εσαει, παρα τον θρονον Κυριου Παντοκρατορος, υπερ της Στρατευομενης Εκκλησιας και των Ομολογητων πιστων, των διαβιουντων εν μεσω της Σκολιας, Διεστραμμενης και Προδοτικης της Ορθοδοξου Πιστεως, γενεας μας, ινα απομεινη ως μικρο λειμμα, προς δοξαν του Παναγιου Ονοματος του Κυριου.







    Τοῦτο τό μήνα βιώνουμε μιά ἱστορική πρόκληση. 
Ἀπό τά βάθη τῶν αἰώνων ἔρχεται ἡ πνοή καί τό μεγαλεῖο πού καταγράφηκε στήν ἱστορία πρίν ἀπό δεκαέξι καί πλέον αἰῶνες. 
Πρόκειται γιά τίς φυσιογνωμίες τῶν τριῶν Ἱεραρχῶν, πού ἀρνήθηκαν τήν πλαστή ἀνθρώπινη δόξα καί περπάτησαν μεταφέροντας καί προσφέροντας τόν ἀτίμητο πλοῦτο τῆς Ὀρθόδοξης θεολογίας καί τά φωτεινά παραδείγματα τοῦ γνήσιου βίου καί τῆς δυναμικῆς τῆς ἀγάπης. 
Οἱ αἰῶνες πού κύλησαν, ἀπό τότε ἴσαμε σήμερα, δέν ἀφάνισαν τά ἴχνη τους καί δέ μείωσαν τή δύναμη τῆς διδαχῆς τους. 
Ἦταν, εἶναι καί θά παραμένουν ὡς «οἱ τρεῖς μέγιστοι φωστῆρες τῆς τρισηλίου θεότητος οἱ τήν οἰκουμένην ἀκτίσι δογμάτων θείων πυρσεύσαντες». 
Οἱ καιροί ἔτρεξαν, οἱ λαοί πνευματικά πυρπολήθηκαν, ἡ ἀθεΐα καί ἡ εὐμάρεια προπαγανδίστηκαν πεισματικά καί ὅμως ἡ λάμψη καί ὁ δυναμισμός τῶν τριῶν πατέρων μας δέ σκιάστηκαν καί, πολύ περισσότερο, δέν ἀφανίστηκαν.
 



     Περπατώντας κατά τό μῆνα τοῦ Γενάρη τήν Ἐδέμ τῆς ἁγιότητος, πού ἀκτινοβολεῖ τό φῶς τῆς σοφίας τους καί σκορπίζει τό ἄρωμα τῆς θυσίας τους, διαπιστώνουμε πώς ἡ εἰσφορά τους εἶναι πλοῦτος καί μετοχή στήν καλλιέργεια τῆς χαρισματικῆς συνείδησης τοῦ ὅλου πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας καί εἰδικότερα τῶν ἐπισκόπων, οἱ ὁποῖοι ἦταν καί εἶναι φορτισμένοι μέ τήν εὐθύνη τῆς κανονικῆς ὀργάνωσης τοῦ διοικητικοῦ μόχθου.
 



     Διαβάζοντας τήν ἐκκλησιαστική ἱστορία τῶν αἰώνων πού πέρασαν μέσα στούς διωγμούς καί μέσα στίς θύελλες τῆς ἀσάφειας καί τῆς ἀλλοίωσης τῶν εὐαγγελικῶν καί τῶν ἀποστολικῶν διδαχῶν διαπιστώνουμε ὅτι οἱ σοφοί καί ἅγιοι Πατέρες τῶν πρώτων αἰώνων ἔφεραν πάντοτε τά προβλήματα καί τίς ἀνησυχίες τους σέ τοπικές ἤ οἰκουμενικές Συνόδους καί ἐκεῖ, μετά ἀπό μελέτη, ἔρευνα καί προσευχή, διατύπωναν τό «Πιστεύω» τῆς ὀρθοδοξίας καί τούς Ἱερούς Κανόνες πού προσδιόριζαν τήν εὐθύνη διατήρησης καί ἀποσαφήνισης τοῦ ὀρθοδόξου δόγματος καί τῆς χάραξης τῶν ὀρθῶν ἐξελίξεων στήν καθημερινή ζωή τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος.
 



     Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι πολλοί Ἱεροί Κανόνες θεσπίστηκαν σέ πρῶτο βαθμό ἀπό τίς Συνόδους τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν καί στή συνέχεια πέρασαν στήν τράπεζα τῆς μελέτης τῆς εὐρύτερης θεολογικῆς ἀνάλυσης καί τῆς τελικῆς ἐπικύρωσης ὡς Κανόνων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων πού καθοδηγοῦν καί δεσμεύουν τίς Ἐκκλησίες τῆς οἰκουμένης στήν ὀρθότητα τῆς πίστεως καί στήν καθολικότητα τῶν διοικητικῶν πράξεων.
 



     Ἡ παρουσία τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν καί ὅλων τῶν ἐξαγιασμένων Πατέρων μας εἶναι ὁδηγός γιά τήν σύγχρονη ταραγμένη ἐποχή μας καί ἰδιαίτερα γιά τούς παράγοντες τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας πού βαρύνονται μέ τήν εὐθύνη νά τηρήσουν ἀναμμένες τίς λαμπάδες τοῦ ἁγιασμοῦ τους καί ἀκέραιη τή δέσμη τῶν διδασκαλιῶν τους.
 



     Ὡστόσο, ἐνῶ ἐμεῖς, οἱ ἁπλοί ἄνθρωποι, μέλη τῆς σύγχρονης ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας, ὑποκείμενα στό σημερινό ἡγετικό κύκλωμα τῆς Ἐκκλησίας, συγκινούμαστε βαθιά καί ἀσπαζόμαστε μέ δέος τό χέρι καί τή διδαχή τῶν μεγίστων φωστήρων μας, δέν ἀναπαυόμαστε στή σημερινή διάδοχη ἀρχιερατική ἡγεσία, γιατί δέν τήν βλέπουμε νά λιτανεύει τήν καθαρότητα καί τήν ἁγνότητα τῆς διδαχῆς τῶν τριῶν φωστήρων καί τῶν ἄλλων, ἐξ ἴσου φωτεινῶν, πατέρων μας καί δέ διακρίνουμε μπροστά μας τήν ἀκεραιότητα τοῦ ἀποστολικοῦ ἤθους καί τή λάμψη τοῦ φωτός πού καταυγάζει τό πνεῦμα τους.
 



     Μέ πόνο πολύ ἐμπιστεύομαι στούς ἀναγνῶστες μου τήν πληροφορία ὅτι ἡ σημερινή ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας μας ὅπως κινεῖται, ὅπως περνάει στά μονοπάτια τῆς δημόσιας κρίσης καί ὅπως χαράσσει κατά τή διαδρομή της τίς σύγχρονες παραγράφους τῆς ἱστορίας δέν δίνει τήν ἐντύπωση καθαρῆς προσέγγισης τοῦ θεολογικοῦ πλούτου τῶν τριῶν Πατέρων καί θυσιαστικῆς διαδοχῆς τοῦ παραδείγματός τους.
 



     Ἡ θεολογική μελέτη καί συγγραφή τῶν φωστήρων τῆς Ἐκκλησίας ἦταν προσευχή καί προσωπικός ἁγιασμός. Ἡ σημερινή ἀναφορά τῶν ἀρχιερέων στήν Ὀρθόδοξη θεολογία καί στήν πρακτική καί χαρισματική διαμόρφωση τῆς καθημερινότητας εἶναι ἐκκοσμικευμένη καί ἐπαγγελματοποιημένη ἄσκηση τοῦ ἡγεμονικοῦ ρόλου. Ἡ Σύνοδος τῶν ἐπισκόπων, ἡ Διαρκής, πού σχηματίζει καί διασώζει τίς ἀποφάσεις τῆς μόνιμης ἡγεσίας καί ἡ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας, πού ἐπεξεργάζεται τά σοβαρά προβλήματα σέ διάσκεψη ὁλοκλήρου τοῦ σώματος τῶν Ἱεραρχῶν, περνοῦν καί οἱ δυό ἀπό τά διάφορα ρεύματα προσωπικῶν συμφερόντων ἤ ἡθικῶν ἐκτροπῶν καί καταντοῦν ὄργανα τῶν ἰσχυρῶν καί ἐργαλεία στήν ἐξυπηρέτηση τῶν ἐνόχων.
 


     Γιά νά βοηθηθοῦν καί νά ἐνημερωθοῦν καλύτερα οἱ ἀναγνῶστες μου, θά ἐκθέσω μερικά ἀπό τά θέματα πού ἔφτασαν νά χτυπήσουν τήν πόρτα τῶν συνοδικῶν διασκέψεων, ἀλλά χάθηκαν μέσα στό σκοτάδι τοῦ διαλόγου καί μέσα στήν καταπίεση τῶν παραγόντων τῆς διαστροφῆς.
 




     Περίπτωση πρώτη: Ἕνα χρόνο μετά τήν ἐκλογή του καί τήν ἀνάληψη τῶν ὑψηλῶν καθηκόντων του ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἐπισήμανε σέ ἔκτακτη διάσκεψη τῆς Ἱεραρχίας (18-12-2009) ὅτι εἶναι ἀνάγκη ἀνανεώσεως τῶν προοπτικῶν τῆς Ἱεραρχίας καί τοῦ τρόπου ἀντιμετωπίσεως τῶν δυσχερειῶν καί τῶν ἀνωμαλιῶν. Εἶπε:
     «Θά πρέπει, κατά τήν ἄποψίν μου πάντοτε, τήν πρόσκλησίν μας αὐτήν γιά διάλογο νά τήν ἐκλάβουμε καί σάν εὐκαιρία ἐξέτασης τῆς ἐσωτερικῆς κατάστασης τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας διοικήσεως καί ποιμαντικῆς, ὡς καί ἀφορμή ἀντιμετώπισης πολλῶν προβλημάτων μας καί ἀδιεξόδων, πού ἔχουν συσσωρευθεῖ ἐπί δεκαετίες καί δημιουργοῦν πολλές φορές εὐτελιστικά φαινόμενα.
     Εἶναι ἀνάγκη νά ἐξετασθοῦν καί νά ἀντιμετωπισθοῦν με σύνεση, ἀντικειμενικότητα καί εἰλικρίνεια λάθη καί ἀστοχίες τοῦ παρελθόντος πού ἡ ἐπιτέλεσίς τους συνεχίζει νά΄ἐπιδρᾶ ἀρνητικά στήν πορεία τῆς σημερινῆς ἐκκλησιαστικῆς πραγματικότητος μέ τήν δημιουργία σιδηρῶν ἀγκυλώσεων...
 



     α. Εἶναι ἀνάγκη ἀλλαγῆς τοῦ τρόπου ἐκλογῆς τῶν Ἀρχιερέων καί τῆς πλήρωσης τῶν κενῶν ἀρχιερατικῶν ἑδρῶν. Ἡ ἱστορία τοῦ θέματος αὐτοῦ ἔχει δημιουργήσει πολλά δεινά καί περιπέτειες στό χῶρο μας. Εἶναι καιρός πιά νά ἀντιληφθοῦμε ὅτι εἶναι ἄλλο πράγμα ἡ Ἐξουσία καί ἄλλο ἡ Διακονία».
     Ἀπό τότε ὁ καιρός ἔτρεξε, οἱ συνοδικές διασκέψεις ἐπαναλήφθηκαν, ἀλλά τά προβλήματα πού ἔθεσε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος στήν ἀρχή τῆς ἀρχιεπισκοπικῆς διακονίας του δέ φάνηκαν στήν τράπεζα τῶν διασκέψεων καί τά πολλά ἐρωτήματα δέν βρῆκαν τήν ἀπάντησή τους καί τήν ὑπέρβασή τους.
 




     Περίπτωση δεύτερη: Καί μόνο τό γεγονός ὅτι μητροπολίτης δικάστηκε σέ ποινικό δικαστήριο, φυλακίστηκε ἐπί σειράν ἐτῶν, καί ἡ καταδίκη του κρίθηκε ἀπό τόν Ἅρειο Πάγο ἀμετάκλητη καί κατόπιν ἐντολῆς τῶν ἁρμοδίων -καί μόνον- κρατικῶν ὀργάνων καθαιρέθηκε καί ἔχασε τό δικαίωμα ἀσκήσεως ἐπισκοπικοῦ ἔργου, πιστοποιεῖ ὅτι ἡ συνοδική ὑπευθυνότητα δέ λειτουργεῖ καί ἔχει καταντήσει ἀγοραία ἐνασχόληση. Ἄν δέ ληφθεῖ ὑπ᾿ὄψη ὅτι μετά ἀπό ὅλη αὐτή τή διαδικασία, πού κατεξευτέλισε ὁλόκληρο τό ἐπισκοπικό σῶμα, στή Σύνοδο κινήθηκε νέο αἴτημα τοῦ καταδικασθέντος νά ἀποκατασταθεῖ στήν ἀρχιεροσύνη του καί νά ἔχει τό δικαίωμα νά τελεῖ τήν ἁγιωτάτη διακονία τῆς θείας λειτουργίας καί τῶν λοιπῶν μυστηρίων, ἀποδεικνύεται ὅτι ὁλόκληρο τό συνοδικό σῶμα, οἱ ὀγδόντα μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀντί νά ἀνεβάσουν τή στάθμη τῆς ὑπεύθυνης ἀποστολῆς τους στό ἐπίπεδο καί στήν εἰλικρίνεια καί στήν ἀποφασιστικότητα τῶν μεγάλων πατέρων μας, τήν ὑποβίβασαν ἐξ ὁλοκλήρου σέ πεζοδρομιακό εὐεργέτημα καί ἔκφραση φιλίας καί ἐξυπηρέτησης τῶν παραγόντων τῆς ἐξόφθαλμης διαφθορᾶς.
 



     Περίπτωση τρίτη: Μέ τό ξέσπασμα τῶν ἐκκλησιαστικῶν σκανδάλων τοῦ 2005 καί κάτω ἀπό τήν πίεση τῆς λαϊκῆς κατακραυγῆς λήφθηκε ἡ ἀπόφαση νά ἐφαρμοσθεῖ τό «πόθεν ἔσχες» γιά τούς ἐπισκόπους καί γιά ἄλλα ἐκκλησιαστικά πρόσωπα. Διαβάζουμε στό ἀνακοινωθέν τῆς 15ης-12-2005:
 



     «῾Η Δ.Ι.Σ. ἔχει ζητήσει μέ τήν ἀπό 24.02.2005 ἐπιστολή της (Αρ. Πρωτ. 785) πρός τήν ῾Υπουργό ᾿Εθνικῆς Παιδείας καί Θρησκευμάτων κ. Μαριέττα Γιαννάκου, τήν προώθηση νομοθετικῶν ρυθμίσεων, μεταξύ ἄλλων: α) γιά τήν ὑποχρέωση ὑποβολῆς ἀπό 1ης ᾿Ιανουαρίου 2006 ἀπό τούς ᾿Αρχιερεῖς τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος δήλωσης “πόθεν ἔσχες” καί β) γιά τήν ὑποχρέωση ὑποβολῆς στή Δ.Ι.Σ. ἀπό 1ης ᾿Ιανουαρίου 2006 ἀπό τούς ᾿Αρχιερεῖς τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, τούς Διευθυντές τῶν κάθε φύσης ἐκκλησιαστικῶν ὀργανισμῶν, τούς Προϊσταμένους τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἐν γένει ὑπηρεσιῶν, πού ἔχουν ὡς ἀντικείμενο τή διαχείριση ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας, καί τούς λογιστές ἐκκλησιαστικῶν διαχειρίσεων ἀντιγράφου τῆς φορολογικῆς δήλωσής τους καί τοῦ εἰδικοῦ ἐντύπου Ε9».
 



     Μάλιστα, ὁ τότε Προκαθήμενος τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος Χριστόδουλος σέ συνέντευξή του στόν τηλεοπτικό σταθμό «ALPHA» καί στό δημοσιογράφο Νικ. Χατζηνικολάου στίς 25-2-2005 τόνιζε: «Ἡ πρότασή μου, ἡ ὁποία ἔγινε δεκτή ἀπό τήν ῾Ιερά Σύνοδο, εἶναι ἀκριβῶς νά ὑποβάλουν ὅλοι οἱ Μητροπολῖτες ἀντίγραφο τῆς δηλώσεώς των στήν ᾿Εφορία, τό Ε9 πού λέμε καί νά καθιερωθεῖ τό “πόθεν ἔσχες” γιά ὅλους μας».
 



     Τήν ἐποχή ἐκείνη (ἐπί Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου) τό αἴτημα δέν ἐκπληρώθηκε. Ἐπί τοῦ κατοπινοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου τά φαινόμενα παράνομου πλουτισμοῦ διογκώθηκαν καί ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος δέν ἔκανε τήν παραμικρή κίνηση νά ἀποσοβήσει τόν σάλο. Ὁ πλουτισμός Ἀρχιερέων, ἀπίθανα διογκωμένος, ἔγινε θέμα τῆς καθημερινότητας, γέμισε τίς σελίδες τῶν ἐφημερίδων, ἔφτασε στά μέσα μαζικῆς πληροφόρησης καί στά ἠλεκτρονικά ἱστολόγια, ξεσήκωσε τή λαϊκή ὀργή. Καί τά συνοδικά ὄργανα (ἡ μικρή Σύνοδος τοῦ τακτικοῦ διοικητικοῦ σώματος καί ἡ μεγάλη Σύνοδος ὁλοκλήρου τοῦ σώματος τῆς Ἱεραρχίας), διακριτικά, ἀπέφυγαν τό χρέος τους καί ἄφησαν τίς φῆμες νά ὀργιάζουν καί νά διασύρουν ὁλόκληρο τό ἐπισκοπικό κύκλωμα καί νά σύρουν στή φτηνή ἐπίκριση ἐκείνους πού ἔχουν τιμηθεῖ μέ ἀποστολικά λειτουργήματα καί ἡγετικούς τίτλους.
     Τά γεγονότα πού ἐπικαλεστήκαμε, χωρίς νά καλύπτουν τό ὅλο φάσμα τῆς ἐκτροπῆς καί τοῦ διασυρμοῦ τῆς ἡγετικῆς ὁμάδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὑπογραμμίζουν βασικές ἐκτροπές:
 


     1) Ἡ νοοτροπία τῶν ἀρχιερατικῶν στελεχῶν δέ δανείζεται ἔμπνευση καί ἀγωνιστικότητα ἀπό τούς ἁγίους ἀποστόλους μας καί τήν πατερική ἁγιότητα ἀλλά ἀπό τή σύγχρονη ἀγοραία διαστροφή καί τό πάθος γιά προβολή καί γιά αὔξηση τοῦ πλούτου. Ὁ συνοδικός ὅμιλος τῆς ἐποχῆς μας, πλήν ἐλαχίστων φωτεινῶν ἐξαιρέσεων, δέν εἶναι πιά ὁ μαθητευμένος παράγων τοῦ καθαροῦ θεολογικοῦ λόγου καί τοῦ φωτισμένου ὑποδείγματος.
     


2) Ἄν προχωρήσουμε τή συγκριτική διερεύνηση τῆς συμπεριφορᾶς τοῦ πολιτικοῦ ταράχου καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀνωμαλίας, θά διαπιστώσουμε ὅτι καί οἱ δυό περπατοῦν σέ σκοτεινά μονοπάτια. Τό αἴτημα τοῦ πιστοῦ λαοῦ εἶναι ἕνα καί μοναδικό: Οἱ ποιμένες του νά ἀπαγκιστρωθοῦν ἀπό τά ὄνειρα καί τίς κινήσεις τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας, νά περπατήσουν πιστά καί δυναμικά τά μονοπάτια πού περπάτησαν οἱ ἅγιοι καί αὐτό τό δυναμισμό νά τόν μεταφέρουν σάν αἴτημα ἔντονο καί στήν πολιτική ἡγεσία καί στό πλήρωμα τοῦ λαϊκοῦ σώματος, ὥστε νά μπορέσει ἡ πατρίδα μας νά ἀξιολογήσει καί νά ἀξιοποιήσει τήν μεγάλη της πνευματική καί πολιτιστική παράδοση.