Ομολογία

ΙΑ΄ Λκ 14,16-24 Μεγάλου δείπνου

Ευκαιρίες που χάνονται 

δύσκολα ξανάρχονται

του αρχιμ. Αθανασιου Σιαμακη 

 

Βρέθηκε κάποτε ο Χριστός σ’ ένα σπίτι ενός μεγαλοφαρισαίου, ημέρα σάββατο, για να φάει, και έλεγε στο νοικοκύρη και στους παρισταμένους φαρισαίους, όταν κάνουν τραπέζι, να καλούν όχι τους φίλους, τους αδελφούς, τους συγγενείς, τους πλουσίους γείτονες, για να μην τους το ανταποδώσουν, αλλά τους φτωχούς, τους αναπήρους, τους χωλούς, τους τυφλούς, που δεν μπορούν να τους το ανταποδώσουν. Τραπέζι σε τέτοιους ανθρώπους θ’ ανταποδοθεί, τους είπε, στην ανάσταση των δικαίων.

Πετάχτηκε τότε ένας φαρισαίος από τους συνδαιτυμόνες και είπε· Μακάριος είναι εκείνος που θα παρακαθήσει  σε τραπέζι στη βασιλεία του Θεού. Τότε ο Ιησούς πήρε αφορμή και τους μίλησε παραβολικά για ένα τραπέζι (και εννοούσε το τραπέζι της βασιλείας του Θεού, που το ανέφερε ο φαρισαίος), στο οποίο συνέβησαν κάποια παράδοξα πράγματα ως προς το ποιοι τελικώς  θα δεχτούν να παρακαθήσουν σ’ αυτό.

Ένας άνθρωπος, είπε, έκανε μεγάλο δείπνο και κάλεσε πολλούς, (εννοώντας ότι ο Θεός ετοίμασε το τραπέζι της ουράνιας βασιλείας και κάλεσε Ιουδαίους και εθνικούς). Έστειλε λοιπόν το δούλο του ο άνθρωπος αυτός την κατάλληλη ώρα, δηλαδή έστειλε τους προφήτες, τον Πρόδρομο, και κυρίως το Γιο του, για να πει στους καλεσμένους Ελάτε στο τραπέζι μου, στη βασιλεία μου, που μοιάζει με πλούσιο τραπέζι. Είναι έτοιμη.

Αλλ’ αυτοί, αντί να το θεωρήσουν τιμή τους και να σπεύσουν στο τραπέζι, περιφρόνησαν την πρόσκληση και έβαλαν μπροστά άλλες προτεραιότητες, λογικές μεν και ανθρώπινες, αλλά ανάξιες λόγου σε σχέση με το τραπέζι. Άρχισαν λοιπόν να παραιτούνται όλοι τους οι καλεσμένοι , λες και είχαν προσυνεννοηθεί.  Ο πρώτος είπε· Αγόρασα ένα χωράφι και είναι ανάγκη να πάω να το δω. Σε παρακαλώ, είπε στον υπηρέτη, δικαιολόγησε την απουσία μου. Ο δεύτερος είπε· Αγόρασα πέντε ζευγάρια βοδιών και πηγαίνω αυτή τη στιγμή να τα δοκιμάσω (αν οργώνουν καλά). Σε παρακαλώ, δικαιολόγησε την απουσία μου. Ο τρίτος, κυνικότερος, είπε· Πήρα γυναίκα πρόσφατα (και περνώ τις πρώτες ευχάριστες μέρες μαζί της). Και δεν μπορώ να έρθω.

Με μια λέξη αρνήθηκαν να προσέλθουν οι επίσημα καλεσμένοι (δηλαδή οι φαρισαίοι και γενικότερα οι Ιουδαίοι), για λόγους όχι τόσο σοβαρούς και επείγοντες όσο τους παρουσίασαν, δείχνοντας ουσιαστικά την απαξίωσή τους προς τον άνθρωπο , δηλαδή το Θεό, που τους τίμησε με την πρόσκληση.

Τότε ο νοικοκύρης θύμωσε και είπε στο δούλο του· Βγες γρήγορα στις πλατείες και στα σοκάκια της πόλεως και οδήγησε στο τραπέζι τους φτωχούς τους αναπήρους τους χωλούς τους τυφλούς. Δηλαδή, φέρε εδώ τους πληγωμένους από την αμαρτία, οι οποίοι όμως δέχτηκαν τα]ην πρόσκληση στο τραπέζι, δηλαδή το μήνυμα της σωτηρίας.

Σε λίγο ο δούλος του λέει· Πήγα και τους έφερα, όπως είπες, και υπάρχει ακόμη χώρος και για άλλους. Πήγαινε πάλι, του ξαναλέει ο νοικοκύρης, στους δρόμους και στους φράχτες, όπου συχνάζουν τυχαίοι απλοί άνθρωποι, και επειδή δεν θα θεωρούν άξιους τους εαυτούς των για τέτοια τιμή, ανάγκασέ τους με την πειθώ σου να μπουν, για να γεμίσει το σπίτι μου. Σας διαβεβαιώνω, είπε ο νοικοκύρης, ότι κανένας από τους καλεσμένους δεν θα γευθεί το δείπνο μου, δηλαδή δεν θα δοκιμάσει ούτε στο ελάχιστο την πνευματική ευφροσύνη στη βασιλεία μου.

Με την παραβολή ο Ιησούς απάντησε στο φαρισαίο που είπε· «Ευτυχισμένος θα είναι αυτός που θα καθήσει στο τραπέζι της βασιλείας του Θεού», και εννοούσε ότι θα μπουν στη βασιλεία του Θεού και θα γευθούν την ευφρόσυνη αιώνια ζωή μόνο εκείνοι από τους καλεσμένους που δέχτηκαν την ομαδική πρόσκληση, όσο αμαρτωλοί ανάξιοι και ανύπαρκτοι κι αν ήταν στην πρότερη ζωή τους. Φτάνει που δέχτηκαν την πρόσκληση, δηλαδή το κήρυγμα της μετανοίας και της επιστροφής, το κήρυγμα των δούλων του Θεού (προπατόρων, προφητών, κλπ) και κυρίως δέχτηκαν τη σταύρωση και την ανάσταση του Γιου του, το μέγιστο αυτό έργο, η δε αποδοχή μπορεί να εκληφθεί ως συμμετοχή στο ευφρόσυνο πνευματικό τραπέζι του οικοδεσπότου της βασιλείας Θεού, που τόσο λιγουρεύτηκε ο φαρισαίος.

Οι άλλοι, δηλαδή η άρχουσα θρησκευτική τάξη του Ισραήλ, οι επίσημοι προσκαλεσμένοι από τους προφήτες και το Γιο του, που αντιστάθηκαν στην πρόσκληση και δεν τον δέχτηκαν και δεν τον αναγνώρισαν για Γιο του, αυτοί δεν θα γίνουν δεκτοί στη βασιλεία της αιώνιας πνευματικής ευφροσύνης.

Επειδή στην τιμή της ιδιαίτερης προσωπικής προσκλήσεως απέδωσαν ατιμία και περιφρόνηση, χάνουν μια ανεπανάληπτη ευκαιρία. Διότι δεν θα έχουν κάθε μέρα πρόσκληση ούτε τέτοιες ευκαιρίες. Οι προφάσεις που πρόβαλαν, όπως ελέχθη, δεν είχαν σοβαρότητα· ήταν γελοίες και περιπαικτικές. Φανέρωσαν μόνο την κακή τους προαίρεση και την αρνητική τους τοποθέτηση στο ζήτημα της αιωνίου ζωής.

Η ζωή είναι σύντομη και ο θάνατος απρόβλεπτος. Μια ευκαιρία, που περιφρονείται σήμερα, είναι άγνωστο αν θα χτυπήσει την πόρτα μας αύριο. Ο κίνδυνος του να βρεθεί κανείς απ’ έξω είναι άμεσος.