Σὲ ἐβδομαδιαῖο ἐκκλησιαστικὸ ἔντυπο δημοσιεύθηκε πρόσφατα ἐγκύκλιος τοῦ Σεβ. Μητροπολίτη Κου Νικολάου (Χατζηνικολάου), ἀναφερόμενη στὰ ἐπίκαιρα προβλήματα καὶ στὶς ἀνησυχίες ποὺ ζεῖ τόσο ἔντονα ἡ κοινωνία μας. Καὶ μὲ ἐμπεριστατωμένες, θὰ ἔλεγε κανείς, ἀναφορὲς διατυπώνει ὁ Δεσπότης τὶς προσωπικὲς του ἐκτιμήσεις καὶ τοποθετήσεις.
Μελετώντας κάποιος τὸ κείμενο αὐτῆς τῆς ἐγκυκλίου θὰ μποροῦσε, χωρὶς νὰ διαφοροποιεῖται οὐσιαστικὰ ἀπὸ τὶς θέσεις τοῦ Σεβασμιωτάτου, νὰ τὸ χαρακτηρίσει ὡς καθαρῶς φιλολογικὸ καὶ προεχόντως θεωρητικό. Ἀναντίρρητα, θὰ μποροῦσε νὰ ἀποτελέσει καὶ ἀντικείμενο κοινωνικῆς διαλέξεως μὲ λόγο καὶ ἀντίλογο. Ὅμως δὲ θὰ ἔφθανε, φρονοῦμε, κανεὶς καλόπιστος ἀναγνώστης στὸ σημεῖο νὰ ἀνεύρει τὰ οὐσιώδη ἐκεῖνα στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα θὰ προσέδιδαν στὸ κείμενο αὐτὸ τὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ποιμαντικοῦ λόγου.
Καὶ τοῦτο, γιατί ὁ καθαρὸς ἐκκλησιαστικὸς λόγος πρέπει πάντοτε νὰ εἶναι ἀπόλυτα σαφὴς καὶ ἀπόλυτα συγκεκριμένος. Πρέπει, μὲ ἄλλα λόγια, ἀπαλλαγμένος ἀπὸ φιλολογικὲς θεωρίες καὶ γενικόλογες ἀναφορές, νὰ συγκεκριμενοποιεῖ τὰ γεγονότα. Καὶ κάτι παραπάνω: νὰ ἐξειδικεύει αὐτὰ καὶ νὰ τὰ συνδέει μὲ τὰ συγκεκριμένα πρόσωπα, τὰ ὁποῖα τὰ δημιούργησαν καὶ τὰ ὁποῖα συνέπραξαν σ' αὐτά. Δὲ θὰ ἀναλύσουμε ὅλο τὸ κείμενο τῆς σοβαρῆς, κατὰ τὰ ἄλλα, ἐγκυκλίου τοῦ Δεσπότη. Θὰ σταματήσουμε σὲ μία καὶ μόνο φράση καὶ θὰ ἑστιάσουμε σ' αὐτὴ τὶς ἀναφορές μας.
Γράφει κάπου ὁ Σεβασμιώτατος: «...Ἡ Ἐκκλησία μας χωρὶς ὀμορφιά, ἡ ζωή μας χωρὶς ἀλήθεια...» Ἄς μείνουμε σ' αὐτὴ καὶ μόνο τὴν ἀποστροφὴ τοῦ λόγου, ἡ ὁποία μᾶς προκαλεῖ νὰ διατυπώσουμε τὶς καλόπιστες ἀπορίες μας ἐπάνω σὲ ἕνα μεῖζον ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα, ποὺ ταλαιπώρησε ἐπὶ μακρὸν καὶ ταλαιπωρεῖ ἀκόμη καὶ σήμερα τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας-καὶ ἀσφαλῶς θὰ ἀπασχολήσει σοβαρῶς καὶ τὸν ἐκκλησιαστικὸ ἱστορικὸ τοῦ μέλλοντος. Ἐκ τούτου καὶ ἡ ἰδιαίτερη σημασία του.
1) Εἶναι «ὀμορφιὰ τῆς Ἐκκλησίας», ὅταν ἐν μέσῃ δικτατορίᾳ διασπᾶται ἡ Μητρόπολη Ἀττικῆς καὶ Μεγαρίδος ἀντικανονικῶς, χωρὶς τὴν ἄδεια τοῦ κανονικοῦ Μητροπολίτη, ὅπως ρητῶς καὶ κατηγορηματικῶς ἐπιβάλλουν οἱ ἱεροὶ κανόνες; Καί, ἐπὶ πλέον, ὅταν μετὰ τὴ «βίαιη ἔκπτωση» (ὁ χαρακτηρισμὸς ἀνήκει στὸ Μακ. Ἀρχιεπ. Χριστόδουλο) τοῦ Κανονικοῦ Μητροπολίτη Ἀττικῆς, μὲ βάση τὶς δικτατορικὲς καὶ μόνο Συντακτικὲς Πράξεις καὶ χωρὶς καμιὰ Κανονικὴ διαδικασία, καταλαμβάνονται τὰ ἀντικανονικῶς διηρημένα τρία τμήματα ἀπὸ νέους Μητροπολίτες καὶ συνεχίζουν, ἀκόμη καὶ σήμερα, νὰ διαποιμαίνονται ἀντικανονικῶς ἀπὸ τοὺς διαδόχους τους;
2) Εἶναι «ὀμορφιὰ τῆς Ἐκκλησίας», ὅταν ὁ παραπάνω Ἀρχιερέας, στὴν πορεία τῆς διαδοχῆς, ἀναγνωρίζοντας προφανῶς τὴν ἀντικανονικότητα τῆς τοποθετήσεώς του, ἢ ἔστω ἀμφιβάλλοντας γιὰ τήν κανονικότητά της, δηλώνει κατὰ τὴν ἐνθρόνισή του (ἔτος 2004!!), ὅτι «προτίθεται νὰ παραιτηθεῖ, ἂν αὐτὸ συμβάλει στὴν ἐπίλυση τοῦ προβλήματος»; Πρόθεση χωρὶς συνέχεια.
3) Εἶναι «ὀμορφιὰ τῆς Ἐκκλησίας», ὅταν ὁ ἴδιος Ἀρχιερέας, μετὰ τὴν ἀπομάκρυνση τοῦ προηγούμενου Μητροπολίτη, καὶ ἤδη μοναχοῦ (ἡ ὁποία κατέληξε τελικῶς σὲ καθαίρεση, μόνο μετὰ τὴν ἀμετάκλητη καταδίκη του γιὰ κακούργημα), δέχεται τὴν τοποθέτησή του ὡς «Τοποτηρητοῦ» στὴν «πολύπαθη» Μητρόπολη Ἀττικῆς (ὁ χαρακτηρισμὸς δικός του), ἀντὶ νὰ ἀρνηθεῖ αὐτὴν τὴν ἐπιλογή, ὑποστηρίζοντας εὐθέως ὅτι ἡ Μητρόπολη διαθέτει γιὰ τὴ διαποίμανσή της τὸν Κανονικὸ Μητροπολίτη, μετὰ, μάλιστα, καὶ τὴν πλήρη ἀποκατάστασή του μὲ πολλὲς ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, μὲ τὶς ὁποῖες ἀκυρώθηκαν ὅλες οἱ ἐν τῷ μεταξὺ διοικητικὲς παρανομίες;
4) Εἶναι «ὀμορφιὰ τῆς Ἐκκλησίας», ὅταν μὲ ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας ἡ Μητρόπολη Ἀττικῆς διασπᾶται καὶ πάλι ἀντικανονικῶς, χωρὶς τὴν ἄδεια τοῦ οἰκείου Μητροπολίτη, σὲ δυό, νέα περαιτέρω τμήματα; Ὁ ἴδιος ὁ Σεβασμιώτατος, ὡς μέλος τῆς Συνοδικῆς Ἱεραρχίας, φέρεται νὰ μετέχει στὴ διαδικασία ἐκλογῆς νέου Μητροπολίτη καὶ νὰ παρίσταται στὴν ἐνθρόνιση τοῦ τελικῶς ἐκλεγέντος. Καὶ ἐδῶ ἐπανέρχεται καὶ πάλι στὴν παλαιὰ δήλωσή του, ὅτι, δηλαδὴ, προτίθεται νὰ παραιτηθεῖ ὑπὲρ τοῦ ἀντικανονικῶς διωχθέντος Μητροπολίτη. Προσθέτει, μάλιστα, σὲ συνέντευξή του καὶ τοῦτο: «Ἐξάλλου τὸ μεγαλύτερο κομμάτι τῆς παλαιᾶς Μητροπόλεώς του εἶναι αὐτό», δηλ. ἡ Μητρόπολη τὴν ὁποία ὁ ἴδιος κατέχει. Καὶ μὲ αὐτὴ τὴν προσθήκη θὰ ἔλεγε κανείς, ὅτι, ἐμμέσως πλὴν σαφῶς, ὁμολογεῖ γιὰ τὴν ἀντικανονικὴ κατοχὴ τῆς μητροπολιτικῆς του ἕδρας ἢ ἔστω ἀμφιβάλλει γιά τήν κανονική κατοχή της. Ἐδῶ, μάλιστα, προκάλεσε καὶ τὴν ἀντίδραση τοῦ δημοσιογράφου, ὁ ὁποῖος ἀντεῖπε ὅτι «κάτι τέτοιο εἴχατε πεῖ καὶ στὸν ἐνθρονιστήριο λόγο σας-ἔτος 2004»!!! (βλ. συνέντευξη Romfea.gr, 3.3.2010).
5) Εἶναι «ὀμορφιὰ τῆς Ἐκκλησίας», ὅταν σὲ ὅλες τὶς παραπάνω διεργασίες καὶ συμπεριφορὲς ἀναγνωρίζεται ὡς ἰσχῦον καὶ κυρίαρχο τὸ ἀνυπόστατο καὶ ἀντικανονικὸ «ἐπιτίμιο ἀκοινωνησίας», ὅπως κατ' ἐπανάληψη ἔχει χαρακτηρισθεῖ ἀπὸ πολλοὺς ἐκκλησιαστικοὺς παράγοντες καὶ Ἱεράρχες; Καὶ κάτι τὸ χειρότερο: προκειμένης τῆς ἄρσεως τοῦ ἀνύπαρκτου αὐτοῦ Ἐπιτιμίου (καὶ αὐτῆς ἀπὸ τώρα καὶ στὸ ἑξῆς!!), τάσσεται ὡς ὅρος ἡ ἀποδοχὴ ἀπὸ μέρους τοῦ ἀντικανονικῶς ἐπιτιμηθέντος Μητροπολίτη ὅλων τῶν θλιβερῶν, ἀντικανονικῶν καὶ παράνομων πράξεων ὁλόκληρης 35ετίας, μεταξὺ τῶν ὁποίων σκοπίμως προέχει καὶ ἡ ἀναγνώριση ὅσων σήμερα κατέχουν ἀντικανονικῶς τμήματα τῆς διηρημένης ἀρχικῆς Μητρόπολης.
ΕΠΙΜΥΘΙΟ.
Ὅλα ὅσα παραπάνω παρατέθηκαν, μὲ πόνο καὶ θλίψη πολλὴ καὶ χωρὶς καμιὰ ἐπικριτικὴ διάθεση, ἀποτελοῦν ἀδιάψευστα καὶ ἀναντίρρητα στοιχεῖα καὶ περιστατικά, ἐρειδόμενα σὲ δηλώσεις, ἀνακοινώσεις, συνεντεύξεις καὶ συνοδικὲς ἀποφάσεις. Καὶ ἂν κανεὶς τὰ μελετήσει σὲ βάθος μὲ καλὴ διάθεση καὶ ἀγαθὴ πρόθεση, θὰ διερωτηθεῖ μήπως καὶ αὐτά, μαζὶ μὲ ἄλλα, συνέβαλαν, ὥστε «ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα νὰ εἶναι χωρὶς ὀμορφιά», ὅπως διαπιστώνεται μὲ τὴν ἐγκύκλιο τοῦ Δεσπότη; Καὶ μήπως ὅλα αὐτὰ δὲ συγκροτοῦν ἢ μᾶλλον δὲν ἀντέχουν στὸ συγκεκριμένο, ὀρθὸ καὶ καθαρὸ ἐκκλησιαστικὸ λόγο;
Ὁ Σχολιαστής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου