ΠΕΣ ΜΟΥ
ΤΟΝ ΦΙΛΟ
ΣΟΥ,
ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ
ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ.
O εκλεκτός, του μακαρίτη Χριστόδουλου, δεσπότης Μεσσηνίας Χρυσόστομος, δημιουργεί συνεχώς μέσα στην Εκκλησία διάφορα προβλήματα.
Ενώ είναι νέος δεσπότης και θάπρεπε νάναι προσεκτικός στις κινήσεις του, αυτός «χώνει την μούρη του» παντού και προκαλεί στους ανα την ελληνική επικράτεια ορθοδόξους, συνειδησιακές καταστάσεις.
Πέραν της αντορθόδοξης Λατινοφροσύνης του και των κατορθωμάτων του στην Κύπρο, που θα τα αναλύσουμε όλα με τον καιρό, αυτές τις μέρες τα έβαλε με μία δράκα καλών μοναζουσών( οι περισσότερες ηλικιωμένες) και απειλεί «ο γενναίος» Σαββάτος, να τις …συντρίψη!!!
Πρίν από μήνες έστειλε ένα έγγραφο στον τοποτηρητή της Αττικής Νικόλαο Χατζηνικολάου και προσπαθούσε να μπερδέψη το ζήτημα της Αττικής και να υπεραμυνθή τον διαβόητο Παντελεήμονα Μπεζενίτη και έδινε συστάσεις στην Ιεραρχία με δολιότατον τρόπον να μην άρη ακόμη το ψευδοεπιτίμιο της ακοινωνησίας από τον Κανονικό και Νόμιμο μητροπολίτη Αττικής και Μεγαρίδος κ. ΝΙΚΟΔΗΜΟ.
Η αναισχυντία, εις όλο της το μεγαλείο!!!
Πολλές και άτακτες και αντιπαθητικές οι χοντράδες του Αρμένιου; Σαββάτου.
Ο μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος κ. Νικόδημος, έδωσε μία κατάλληλη και αποστομωτική απάντησι στον υπερασπιστή της παρανομίας και των βρώμικων αναθυμιάσεων Χρυσόστομο Σαββάτο, την οποία και ευχάριστα αναδημοσιεύουμε.
«Το τεκμήριο
της αθωότητας»(!!!)
Ευρηματικός, αλλ oχι και αξιοκρατικός ο δεσπότης της Καλαμάτας Χρυσόστομος. Μεσα στη χωματερή των σύγχρονων εκκλησιαστικών σκανδάλων, που με τις δυσοσμίες τους πνίγουν τις αναπνοές και μολύνουν τις συνειδήσεις, ανακάλυψε, στο πρόσωπο του μοναχού Παντελεήμονα Μπεζενίτη, την παραδείσια αθωότητα. Την εκτίμησε, σαν «άφθιτο» θησαύρισμα. Την απόλαυσε και την προσκύνησε. Και θεώρησε χρέος του να την προβάλλει και να την επιβάλλει-με ύφος μάλιστα επιτακτικό-στα συγκροτημένα Σωματα της εκκλησιαστικής διοίκησης και της κρατικής δικαιοσύνης.
Με επιστολή, που την κοινοποιεί σε όλους τούς Μητροπολίτες της Εκκλησίας, θυμίζει, ότι δεν έχουν το δικαίωμα να θεωρήσουν τον αγαπημένο του φίλο (για την ώρα ένοικο των φυλακών του Κορυδαλλού) οριστικά καθηρημέ-νο. Οτι είναι υποχρεωμένοι να περιμέ-νουν τις εκδικάσεις όλων των ενστάσεων, που έχει καταθέσει ο φίλος του και όλων εκείνων, που σχεδιάζει να καταθέσει, μελλοντικά, στα ημεδαπά και στα αλλοδαπά δικαστήρια, γιατί αυτά, οπωσδήποτε, θα αναγνωρίσουν και θα θαυμάσουν τη στιλπνή αθωότητά του και θα τον αποδώσουν, άσπιλο(!!!) και δοξασμένο με το στέμμα του μάρτυρα, στην αγκαλιά της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, για να συνεχίσει το ποιμαντικό του έργο(!!!) και τις όποιες άλλες δραστηριότητές του. Και δεν αρκείται σ αὐτό. Αποφαίνεται, από καθέδρας καφενόβιας αυθεντίας, ότι ο αγαπημένος του φίλος διατηρεί αλώβητο και αδαπάνητο το «τεκμήριο της αθωότητας» και θα το διατηρεί, ίσαμε να εξαντληθούν όλες οι δικαστικές διαδικασίες, που σχεδιάζει να τις μεθοδεύσει είτε στην Ελλάδα, είτε στην Ευρώπη, είτε στο βόρειο ημισφαίριο είτε στο νότιο.
Η πρώτη υπόμνηση, που θα ήθελα να κάνω στο δεσπότη της Καλαμάτας και σ ὅλους εκείνους, που στρατεύονται πλάϊ του, είναι πως στον ιερό, εκκλησιαστικό μας χώρο, στη Θεολογία μας και στο σεπτό κώδικα των Ιερῶν μας Κανόνων, δε βρίσκει καμμιά θέση ο όρος «τεκμήριο αθωότητας». Η Εκκλησία, ταπεινά, βιώνει τις τραγικές συνέπειες της «πτώσης». Και ο Επίσκοπος, «προσπίπτει» στούς οικτιρμούς του Θεού και ικετεύει «υπέρ των ιδίων αμαρτημάτων και των του λαού αγνοημάτων». Το δε πλήθος, που συγκροτεί την Ευχαριστιακή Συναξη, ολόψυχα αναζητάει την άφεση. Ολοι καθηλώνουν ικετευτικά βλέμματα στον Σταυρωμένο Κυριο. Καταθέτουν τα δάκρυα της μετάνοιας. Ικετεύουν το έλεος. Και δέχονται τη δωρεά της συγχώρησης.
Κανένας, «εν γεννητοίς γυναικών» (Ματθ. ια 11) δεν είναι απαλλαγμένος από την πειρασμική ολίσθηση στην αμαρτία. Και κανένας δε δικαιούται να αυτοσυστηθεί με το «τεκμήριο της αθωότητας». «Τις γαρ καθαρός έσται από ρύπου; αλλ οὐδείς εάν και μία ημέρα ο βίος αυτού επί της γης» ( Ιωβ δ 4). Και μιά μόνο μέρα αν διαγράψει η τροχιά του βίου μας, η ύπαρξή μας δε θα είναι απρόσβλητη από πειρασμικές στρεβλώσεις και αλέκιαστη από ενοχές.
Και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο μαθητής της αγάπης, υπενθυμίζει και υπογραμμίζει με έμφαση· «εαν είπωμεν ότι αμαρτίαν ουκ έχομεν εαυτούς πλανώμεν και η αλήθεια ουκ έστιν εν ημίν» (Α ᾿Ιωάν. α 8). Και μόνο ο ισχυρισμός, ότι δε μας εγγίζει ο πειρασμός και δε μας αλλοιώνει η αμαρτία, είναι «τεκμήριο» πλάνης. Απόδειξη, ότι έχουμε χάσει τα υπαρξιακά αντανακλαστικά. Οτι έχει σβήσει μέσα μας ο στεναγμός της μετάνοιας. Και ότι περπατάμε, ασυναίσθητα η και αναίσθητα, στα μονοπάτια της υπαρξιακής αλλοτρίωσης.
Ο δεσπότης της Καλαμάτας φαίνεται να μην έχει επίγνωση αυτών των Βιβλικών επισημάνσεων. « Ελαφρά τη συνειδήσει» και «ακυβερνήτω καλάμω» αποσμήχει κάθε ενοχή από το προφίλ-ίσως και από την καρδιά-του «αδελφού» και, πάλαι ποτέ, «συλλειτουργού» του και τον ανυψώνει, ως ίνδαλμα και είδωλο, πάνω από όλους τούς αγίους, που κοσμούν το εκκλησιαστικό μας στερέωμα.
Η Εκκλησία μας θαυμάζει και τιμάει μια ατέλειωτη στρατιά αγίων. Τούς Αποστόλους, που περπάτησαν πλάϊ στον Κυριο και μαθήτευσαν ακούοντας το λόγο Του και θησαυρίζοντας το παράδειγμά Του. Τούς μάρτυρες, που αγάπησαν το Σταυρωμένο Λογο του Θεού και η πιστότητα της αγάπης τους δε λύγισε ούτε μπροστά στο μαρτύριο. Τούς Πατέρες, που μας κληροδότησαν τη βαθειά εμπειρία τους και τη διδαχή της σοφίας τους. Ολοι, όλοι αυτοί, το μεγαλύτερο μάθημα, που μας άφησαν, είναι το πνεύμα της συγκλονιστικής μετάνοιάς τους και η αδιάλειπτη ικεσία τους για έλεος και συγγνώμη. Ενῶ περπατούσαν σταθερά στο δρόμο της αγιότητας, ομολογούσαν τούς εαυτούς τους αμαρτωλούς και ζητούσαν το θείο δώρο της άφεσης και την αναγεννητική Χαρη του Παναγίου Πνεύματος. Κανένας, μα κανένας δε διεκδίκησε, για τον εαυτό του, το «τεκμήριο της αθωότητας». Κανένας δεν αυτοπροβλήθηκε ως τέλειος. Και κανένας δεν απομάκρυνε από την καρδιά του και από τα χείλη του το «Κυριε Ιησοῦ Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλόν».
Ολους αυτούς, που συνθέτουν το νέφος των μαρτύρων και των οσίων, τούς προσπερνάει ο δεσπότης της Καλαμάτας. Και ενθρονίζει στο μοναδικό θρόνο της τεκμηριωμένης αθωότητας το μοναχό Μπεζενίτη.
Βεβαια, είτε απολογούμενος, είτε επιτιθέμενος, θα υποστηρίξει ο δεσπότης της Καλαμάτας, ότι ανέτρεξε στον όρο αυτό, όχι για να καλύψει την αναμαρτησία του καθηρημένου συναδέλφου του, αλλά για να φωτίσει τη σύγχρονη δικαστική πρακτική. Την υποχρέωση, που επιβάλλεται στούς δικαστές, να στέκονται σε απόσταση αμεροληψίας από το εδώλιο του κατηγορούμενου και να μην προκαλούν την παραμικρή υποψία, ότι εχθρεύονται το δέσμιο και υπόλογο η ότι προτίθενται να τον καταδικάσουν αναπολόγητο. Το δικαστήριο δεν αντιμετωπίζει, ως ένοχο, τον δικαζόμενο. Και δεν του επιμερίζει ευθύνες, πριν ολοκληρωθεί η διερεύνηση και η αποτίμηση της πράξης του και πριν η πλειοψηφία των δικαστών ανακοινώσει, υπεύθυνα και επίσημα, την ετυμηγορία της. Ισαμε τη στιγμή, που θα εκφωνηθεί η απόφαση της καταδίκης του, είναι, για τούς δικαστές, σταμπαρισμένος με το τεκμήριο της αθωότητας.
Αν αυτή ήταν η στόχευση και η διαλεκτική του Καλαμάτας Χρυσοστόμου και αν κοινοποιούσε την άποψή του πριν στηθεί στο εδώλιο-σε τρεις διαδοχικές φάσεις-ο Πανελεήμων Μπεζενίτης, θα είχε το δικαίωμα να επικαλεσθεί το «τεκμήριο της αθωότητας», για να εμποδίσει τη δημοσιογραφική διασπορά του περιεχομένου του δικαστικού φακέλλου και τη δυσφήμιση του φίλου του. Τωρα, που θυμήθηκε, να δώσει τις οδηγίες του στούς δικαστές και στον οποιονδήποτε, που σαλπίζει τα ανομήματα του Μπεζενίτη, αποδεικνύεται πέρα για πέρα εκπρόθεσμος.
Ο Παντελεήμων Μπεζενίτης δικάστηκε-σε πρώτη φάση-στο τριμελές πρωτοβάθμιο ποινικό Εφετεῖο. Εκεῖ οι δικαστές δεν τον αντιμετώπισαν σαν ένοχο, αλλά σαν κατηγορούμενο, που είχε το δικαίωμα να καταρρίψει όλες τις καταγγελίες, που έθιγαν την προσωπικότητά του. Διάβασαν με προσοχή το συναγμένο ανακριτικό υλικό. Τον κάλεσαν, ευγενώς, να απολογηθεί. Ακουσαν και τις αγορεύσεις των συνηγόρων του. Και αποσύρθηκαν για διάσκεψη και για έκδοση της απόφασης. Οταν επέστρεψαν, όλα πια είχαν τελειώσει. Τον έκριναν ένοχο και τον καταδίκασαν σε φυλάκιση οκτώ χρόνων. Πιστοί στο καθήκον τους, εκφώνησαν την απόφασή τους ενώπιον ολόκληρου του ακροατηρίου. Στη φάση αυτή, το «τεκμήριο της αθωότητας», μονομιάς, έσβησε. Η τεκμηριωμένη ενοχή βεβαιώθηκε και προσυπογράφηκε. Και τα μέσα της ενημέρωσης πήραν το μήνυμα και το κυκλοφόρησαν σε κάμπους και σε βουνά. Δεν διατηρείται ο σεβασμός της αθωότητας, όταν τα δικαστήρια σαλπίζουν παράνομες συμπεριφορές και όταν επιβάλλουν σοβαρότατες κυρώσεις.
Ο Παντελεήμων Μπεζενίτης, αν και καταδικασμένος, είχε το δικαίωμα και την ευχέρεια να εφεσιβάλει την απόφαση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου. Και άσκησε το δικαίωμά του. Προσέφυγε στην κρίση του Εφετείου. Αλλά και το επταμελές ποινικό εφετείο, που επανεξέτασε την υπόθεσή του, δεν τον δικαίωσε. Δε σήκωσε από πάνω του το φορτίο της ενοχής και της ντροπής. Και δεν τον απέδωσε στο κοινωνικό του περιβάλλον με αποκαταστημένο το «τεκμήριο της αθωότητας». Του μείωσε την ποινή, από οκτώ σε έξι χρόνια φυλάκισης. Και, αμέσως, τα αστυνομικά όργανα, τον παρέλαβαν και τον οδήγησαν στον Κορυδαλλό.
Αν κανείς αποδεχτεί την έμπνευση(!!!) του δεσπότη της Καλαμάτας και βρει τη δύναμη, να ισχυριστεί, ότι ακόμα και μετά από αυτή την εξέλιξη, ο Μπεζενίτης διατηρεί το «τεκμήριο της καθαρότητας», θα πρέπει να εισηγηθεί την ανάρτηση ταμπέλας έξω από το κελλί του φυλακισμένου ρασοφόρου με την ένδειξη· «εδώ βρίσκεται φυλακισμένο το τεκμήριο της αθωότητας». Αλλά, ίσαμε σήμερα, δε βρέθηκε ο εισηγητής η ο δράστης ενός τέτοιου τολμήματος.
Εγινε, ωστόσο, κάτι άλλο. Ο φυλακισμένος πια Παντελεήμων, κατάθεσε αίτηση αναίρεσης στο ανώτατο Δικαστήριο του τόπου μας, στον Αρειο Παγο. Ισχυρίστηκε ότι τα ποινικά Εφετεῖα, που τον δίκασαν, σε πρώτο και σε δεύτερο βαθμό, έκαναν σοβαρά λάθη και παραβίασαν σαφείς διατάξεις του ποινικού νόμου. Και ζήτησε να ακυρωθεί η απόφαση, που τον οδήγησε στον Κορυδαλλό και να σταλεί πίσω η υπόθεσή του για επανεξέταση και για επανεκδίκαση. Ο Αρειος Παγος, από την απόσταση της θεσπισμένης ευθύνης του, μελέτησε το αίτημά του. Ερεύνησε εξονυχιστικά τη διαδικασία, που ακολούθησε το δευτεροβάθμιο πενταμελές Εφετεῖο. Και δε βρήκε καμμιά παρατυπία. Ολα είχαν γίνει, όπως τα οριοθετεί ο Νομος. Και με μια πολυσέλιδη απόφαση, που καλύπτει 98 ολόκληρες σελίδες, απέρριψε την προσφυγή και επικύρωσε, αμετάκλητα, την απόφση του δευτεροβάθμιου Δικαστηρίου.
Το «αμετάκλητο» αυτής της απόφασης, δεν επιτρέπει την επαναφορά η την αναπομπή του φακέλλου Μπεζενίτη σε οποιοδήποτε άλλο δικαστήριο. Τα παραπτώματά του κρίθηκαν οριστικά, τελεσίδικα και αμετάκλητα. Και κανένας δεν έχει την αρμοδιότητα η το δικαίωμα να τα επανεκτιμήσει και να ακυρώσει την ποινή. Οι πάντες το γνωρίζουν αυτό. Ακόμα και εκείνοι, που με διάθεση ξεκούρασης περνούν έξω από το μέγαρο του Αρείου Παγου και ρωτούν να μάθουν ποια είναι η αρμοδιότητά του και ποιές οι συνέπειες των καταδικαστικών η των αθωωτικών αποφάσεών του.
Ο μόνος, που επιμένει να φωνάζει και να σαλπίζει, ότι ο ένοικος του Κορυδαλλού, μοναχός Παντελεήμων, εξακολουθεί να διατηρεί αλώβητο το «τεκμήριο της αθωότητας» και ότι σύντομα θα αποδειχτεί η πλεκτάνη, που τον έσυρε στη φυλακή, είναι ο δεσπότης της Καλαμάτας Χρυσόστομος. Απορρέει η επιμονή του αυτή από το θυλάκιο μιας ελλιπέστατης σχετικής παιδείας; Είναι σύνδρομο στενής φιλικής εξάρτησης από τον καταδικασμένο και ανάληψης πρωτοβουλίας, έστω και αυτοκαταστρεπτικής, για την επαναφορά του φίλου στις τιμές και στις δόξες του χαμένου αξιώματος; Αυτή τη στιγμή κανένας δεν είναι σε θέση να το διευκρινίσει. Ο χρόνος, που κυλάει και οι εγγραφές, που καταστρώνονται, ίσως να ρίξουν φως στην υπόθεση.
Για κείνον, που δεν εγκλωβίζεται στα ψυχολογικά η στα ηθικά πλέγματα του δεσπότη της Καλαμάτας, τα στοιχεία, που καταλύουν και εξαφανίζουν το «τεκμήριο αθωότητας»(!!!) και τα στοιχεία, τα αποδεικτικά της βαρύτατης ενοχής του μοναχού Μπεζενίτη, είναι αφαντάστως πολλά και αθεραπεύτως τρανταχτά. Οχι μόνο πείθουν, αλλά και αποκλείουν κάθε δίοδο διαφυγής από το διαμορφωμένο, σκοτεινό. προφίλ.
Δε θα τα αραδιάσω όλα τα περιστατικά και όλες τις διαδοχικές Συνοδικές πλεκτάνες σε τούτο το κείμενο. Την πλατύτερη ενημέρωση του εκκλησιαστικού πληρώματος τη θεωρώ υποχρέωσή μου και θα την επιχειρήσω πολύ σύντομα. Εδῶ θα αναφερθώ, επιλεκτικά, σε κάποια γεγονότα, ιδιαίτερα παραστατικά και χτυπητά, που δικαιώνουν την καθολική, λαϊκή απόρριψη των συμπεριφορών του Μπεζενίτη, που ανατρέπουν την επιχειρηματολογία του δεσπότη της Καλαμάτας και που καλούν στο «εδώλιο» τη χτεσινή και τη σημερινή εκκλησιαστική διοίκηση, για να λογοδοτήσουν και να επωμιστούν τις ευθύνες τους.
1. Το έτος 2003 κυκλοφόρησε αρμάθα τηλεοπτικών κασετών, με περιεχόμενο τις βρωμερές, διάστροφες επιδόσεις του Παντελεήμονα Μπεζενίτη. Οι κασέτες αστραπιαία πέρασαν στα τηλεοπτικά κανάλια. Προβλήθηκαν, με τη συνοδεία σκωπτικών η πεζοδρομιακών σχολίων στα ολάνοιχτα παράθυρα. Και, αυτόματα, καταρράκωσαν το κύρος του επισκοπικού αξιώματος και στρίμωξαν στην αμηχανία τη Συνοδική διοίκηση.
Ο τότε Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, παγωμένος και καταταραγμένος, δεν αποτόλμησε την παραμικρή κίνηση. Δεν τροχιοδρόμησε ανακρίσεις. Δεν εισηγήθηκε στη Διαρκή Ιερά Συνοδο να θέσει σε διαθεσιμότητα τον υπόλογο συνιερουργό, ίσαμε την οριστική διαλεύκανση της υπόθεσης. Ούτε καν βρήκε το θάρρος να τον παροτρύνει να αποσυρθεί μόνος του από τα επισκοπικά καθήκοντα και να μείνει στη σιωπή και στην εκζήτηση του Θείου ελέους.
Σιώπησε ο Χριστόδουλος, αλλά δε σιώπησε ο Παντελήμων. Αυτός, αγέ-ρωχος, δίχως το παραμιρκό ίχνος της ντροπής στο πρόσωπό του, οσάκις τον παρενοχλούσαν οι δημοσιογράφοι η άλλοι κοινωνικοί παράγοντες, ενοχοποιούσε τούς, κατά φαντασία, αντιπάλους του και τα... αδηφάγα στόματα των εχθρών της Εκκλησίας.
Μετά από τρεις μήνες συνεχούς θορύβου, η Ιερά Συνοδος αναγκάστηκε να διακόψει τη σιωπή της και να προσπαθήσει να μειώσει την ένταση. Μεταφέρω μερικά αποσπάσματα από το σχετικό Δελτίο Τυπου της Ιερᾶς Συνόδου, που κυκλοφόρησε στις 26 Ιουνίου του 2002·
« Η Ιερά Συνοδος, πληροφορηθείσα την συνεχιζομένη από τηλεοπτικό σταθμό της Αθήνας επίθεση εναντίον Κληρικών και ιδιαίτερα ιεραρχών της Εκκλησίας της Ελλάδος για ηθικά σκάνδαλα, και μάλιστα στα Δελτία Ειδήσεων, είναι υποχρεωμένη να κάνει την ακόλουθη δήλωση.
1. Η Εκκλησία λυπείται βαθύτατα, διότι με αφορμή κατατεθείσα στη Διαρκή Ιερά Συνοδο καταγγελία εναντίον εν ενεργεία Μητροπολίτου, το ζήτημα πραγματικών η πιθανών ηθικών παρεκτροπών, συντηρείται επί πολλές ημέρες, με επαναλαμβανόμενα στοιχεία και με επίκληση αναξιοπίστων μαρτυριών και με γενικευμένη αμφισβήτηση της ηθικής ακεραιότητος κληρικών μας κάθε βαθμού...
3. Η Εκκλησία της Ελλάδος θεωρεί χρέος της να υπομνήση ότι συμφώνως με την αιωνίου κύρους διδασκαλία του Ιεροῦ Ευαγγελίου και της Ιερᾶς Παραδόσεως, αποστέργει και αποδοκιμάζει κάθε παρεκτροπή ανηθικότητος που προσβάλλει την αγαθότητα του Θεού, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τα ήθη του λαού μας, ενώ βεβαίως δέχεται και τούς ειλικρινώς μετανοούντας. Ειδικώτερα και με απόλυτη κατηγορηματικότητα η Εκκλησία καταδικάζει, απορρίπτει και βδελύσσεται και κάθε μορφής διαστροφή περί την σαρκική ζωη των ανθρώπων, που υποβιβάζει τον άνθρωπο σε κτηνώδη κατάσταση...».
Το πρώτο ερώτημα, που υποβάλλω στο δεσπότη της Καλαμάτας· Μεσα σ αὐτό τον κουρνιαχτό, μέσα στον καθημερινό εξευτελισμό του ήρωα των πράξεων, που αποτυπώθηκαν στις τηλεοπτικές κασέτες, λειτουργούσε ακόμα το «τεκμήριο της αθωότητάς του»; Αν ναι, γιατί δε βγήκε τότε ο φίλος του Χρυσόστομος να τον υποστηρίξει και να σφραγίσει τα τηλεοπτικά παράθυρα, που βωμολοχούσαν ασταμάτητα, παρουσιάζοντας η σχολιάζοντας τις συμπεριφορές του Παντελεήμονα;
2. Στο τέλος του ίδιου χρόνου, πιεσμένος ο Χριστόδουλος από το συνεχιζόμενο θόρυβο, αναγκάστηκε να εισηγηθεί τη διενέργεια ανακρίσεων. Ανακριτής διορίστηκε ο Μητροπολίτης Ηλείας Γερμανός. Παίρνοντας ο ανακριτής στα χέρια του τον υπέρφορτο φάκελλο, ανακάλυψε και τις επίμαχες κασέτες. Και, αμέσως, έστειλε αίτημα στη Συνοδο, να του επιτραπεί να διερευνήσει τη γνησιότητά τους.
Εγραψε· «...2. Δια της υπ ἀριθμ. 221/104/20-1-2003 αποφάσεως της ΔΙΣ, μετά ιδικόν μου ερώτημα, μου εδόθη εντολή να προβώ εις πραγματογνωμοσύνη διακριβώσεως της γνησιότητος η μη των κατατεθεισών υπό μαρτύρων κατηγορίας κασετών ήχου.
Διαβιβάζω τη ΔΙΣ την από 16-3-2003 αίτησιν-ένστασιν του Σεβ. Μητροπολίτου Αττικής κ. Παντελεήμονος και παρακαλώ δια την λήψιν σχετικής αποφάσεως την οποίαν και να μου γνωρίση δια τα περαιτέρω...».
Η Ιερά Συνοδος, μετά τη σχετική διαβούλευση, αναίρεσε την προηγούμενη απόφασή της και απαγόρευσε τον έλεγχο των κασετών·
«... Εδέχθη την ένστασιν-αίτησιν του καθ οὗ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αττικής κ. Παντελεήμονος και τούς εν αυτή αναφερομένους λόγους, ανακαλεί την από 17.1.2003 Απόφασιν Αυτής και ματαιώνει την διενέργειαν πραγματογνωμοσύνης επί των κατατεθεισών υπό τινων μαρτύρων μαγνητοταινιών ήχου, ως νόμω αβάσιμον».
Ερώτηση δεύτερη στο Μητροπολίτη Χρυσόστομο· Με τη ματαίωση του ελέγ-χου των κασετών διασώθηκε το «τεκμήριο της αθωότητας του κ. Μπεζενίτη; Αν ήταν αθώος, δεν έπρεπε ο ίδιος να ζητήσει τον έλεγχο, ώστε να μπορέ-σει, μετά, να αντιμετωπίσει, δικαστικά, τούς προσβολείς της υπόληψής του; Και η Συνοδος, στο σύνολό της, δε μειώθηκε, με την ακύρωση της προηγούμενης απόφασής της και με την εντολή της να καλυφθεί το τραγικό σκάνδαλο;
3. Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, μετά τη Συνοδο της Ιεραρχίας του Οκτωβρίου του 2004, εισηγήθηκε στη Διαρκή Ιερά Συνοδο την αποστολή συγχαρητήριου Συνοδικού εγγράφου στον Παντελεήμονα Μπεζενίτη. Του έγραψε, μεταξύ άλλων· « Η Ιερά Συνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος πληροφορηθείσα πάνυ ασμένως την μετά μεγάλης προθυμίας ανταπόκρισιν της υμετέρας Σεβασμιότητος εις την υπ Αὐτῆς ανατεθείσαν υμίν Εισήγησιν κατά την σύγκλησιν της Ιερᾶς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος την 5ην τρέχοντος μηνός Οκτωβρίου ε. ε. ήχθη εν τη Συνενδρία Αυτής της 11ης τρέχοντος μηνός Οκτωβρίου ε. ε. εις την Απόφασιν, ίνα εκφράση υμίν τας ολοθύμους Αυτής συγχαρητηρίους και ευχαριστηρίους ευχάς... Οθεν, συγχαίροντες και αύθις υμίν δια το περισπούδαστον της Εισηγήσεως ταύτης, επικαλούμεθα εφ ὑμᾶς δαψιλή την παρά του Κυρίου Ημῶν Ιησοῦ Χριστού Χαριν και κατασπαζόμενοι την υμετέραν Σεβασμιότητα εν Κυρίιω διατελούμεν μετ ἀγάπης.
+ Ο ΑΘΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ, ΠΡΟΕΔΡΟΣ».
Ο Παντελήμων Μπεζενίτης δεν πρόλαβε να χαρεί «τα συγχαρητήρια». Στις 4 Φεβρουαρίου του 2005-τρεις μόλις μήνες μετά τούς επαίνους-ο Χριστόδουλος, πιεσμένος και κατατρομαγμέ-νος από την κατακραυγή των μέσων της Ενημέρωσης και από την παλλαϊκή εξέγερση, με επείγουσα Συνοδική απόφαση, που στηρίχτηκε στον αντισυνταγματικό Νομο του Κακλαμάνη, έθεσε σε εξάμηνη αργία τον Παντελεήμονα και τον απομάκρυνε από τη διοίκηση της μητρόπολης Αττικής. Και, όταν εξέ-πνευσαν οι έξι μήνες, στις 8 Αυγούστου του 2005, τον εκήρυξε έκπτωτο.
Ερώτηση τρίτη στο συνήγορο «του τεκμηρίου αθωότητας» του Μπεζενίτη· Με την κεραυνοβόλο αυτή επέμβαση του Χριστόδουλου, δεν εξουθενώθηκε και δεν αφανίστηκε η αθωότητα του Επισκόπου, που, ως υπόλογος για το κατακουρέλιασμα του κύρους της Ιεραρχίας, βρέθηκε, ξαφνικά, στο δρόμο; Το «τεκμήριο» δεν κονιορτοποίθηκε; Το επισκοπικό πρόσωπο δεν προσβλήθηκε; Η υπόληψή του δε σπιλώθηκε;
4. Στο περιοδικό « Εκκλησία», ( Ιούλιος 2005), δημοσιεύτηκε έγγραφο της Ιερᾶς Συνόδου, που απευθυνόταν στην « Επιτροπή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων» και ζητούσε να υποστηριχτεί το εχέμυθο των Μητροπολιτών, ακόμα και αν εκτρέπονται σε ομοφυλοφιλικές επιδόσεις. Και μόνη η τόλμη να διατυπωθεί και να σταλεί ένα τέτοιο έγγραφο, προδίδει διαφθορά της συνείδησης και εκτροπή στο δυσώδη βούρκο. Υπάρχει, ωστόσο και ένα δεύτερο,τραγικό στοιχείο. Το έγγραφο αναφέρεται συγκεκριμένα στις εκτροπές του Μπεζενίτη και ζητάει να απαγορευτεί η δημόσια διαπόμπευσή τους.
Μεταφέρω το σχετικό απόσπασμα· «2. Ειδικώς ως προς τα προσωπικά δεδομένα του Μητροπολίτου Αττικής κ. Παντελεήμονος, τα οποία έτυχον επεξεργασίας υπό του ως άνω τηλεοπτικού Σταθμού και του συγκεκριμένου δημοσιογράφου εν ουδεμιά περιπτώσει δύνανται να θεωρηθούν ότι «συνδέονται με την άσκηση δημοσίου λειτουργήματος», διότι πρόκειται περί δεδομένων αναφερομένων εις αυστηρώς προσωπικήν (ομοφυλοφιλικήν) συμπεριφοράν παντελώς άσχετον προς την άσκηση δημοσίου λειτουργήματος.
Συνεπώς και εάν εισέτι γίνει δεκτόν ότι ο Μητροπολίτης είναι δημόσιον πρόσωπον, τουθ ὅπερ ημείς αρνούμεθα, και πάλιν η επεξεργασία (μετάδοσις) των συγκεκριμένων προσωπικών δεδομένων είναι μη νόμιμος, διότι τα δεδομένα αυτά δεν συνδέονται με την άσκηση δημοσίου λειτουργήματος».
Ερώτηση τέταρτη· Ο Χριστόδουλος και οι Συνοδικοί Ιεράρχες, που εξαπέ-λυσαν αυτό το έγγραφο, δεν έπληξαν την αθωότητα(!!!) του κ. Μπεζενίτη; Γιατί αυτός δε διαμαρτυρήθηκε; Γιατί δεν εμήνυσε στη Δικαιοσύνη εκείνους, που το συνέταξαν και το επικύρωσαν με την υπογραφή τους; Και, μετά από αυτή την επίσημη «κατάγνωση», έχει το δικαίωμα ένας χτεσινός Μητροπολίτης να μιλάει για»τεκμήριο αθωότητας», που διατηρείται, ίσαμε σήμερα, αλώβητο;
5. Για να μη κουράσω τούς αναγνώστες μου, θα προσπεράσω άλλες φάσεις της υπόθεσης Μπεζενίτη και θα αναφερθώ στην φυλάκισή του. Μετά από δυο ποινικές δίκες, η κλούβα των Δικαστηρίων τον παρέλαβε και τον οδήγησε στη φυλακή. Και εκεί διανύει το δεύτερο χρόνο της καταδίκης του. Απ τή μια άκρη της Χωρας μας, ίσαμε την άλλη, δε βρίσκεται άνθρωπος, να ισχυριστεί, ότι, αν και φυλακισμένος, είναι άμεμπτος και ακατηγόρητος. Ο μόνος, που σήκωσε το ανάστημά του, για να απολούσει το φίλο του και να τον εμφανίσει ολόλευκο, είναι ο Μητροπολίτης της Καλαμάτας. Μεσα στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος υπάρχουν φίλοι του καταδικασμένου μοναχού Παντελεήμονα. Εκκλησιαστικοί αξιωματούχοι, ομόφρονες και ομότροποι. Αλλά, κανένας από αυτούς δεν τολμάει να βγει στη δημοσιά και να στήσει προβολείς, για να φωτίσει την αξιοθαύμαστη καθαρότητα, την αθωότητα(!!!), του ένοικου του Κορυδαλλού. Αυτό το τόλμημα εγγράφεται αποκλειστικά στο βιογραφικό του Μητροπολίτη Χρυσόστομου.
Ερώτηση πέμπτη· Πως εξηγείται αυτό το πάθος; Αυτή η λαχτάρα για αγγελοποίηση του «στιγματισμένου»; Αυτός ο ύμνος στον πρώην λειτουργό, που η Εκκλησιαστική Διοίκηση, για χρόνια ολόκληρα προσπαθούσε να τον καλύψει και, πιεσμένη από τα γεγονότα και την κατακραυγή, τον απέρριψε και τον καταδίκασε;
***
Ακουσα κάποιους, που διάβασαν το κείμενο της επιστολής του Μητροπολίτη της Καλαμάτας, να αποφαίνονται, ότι αυτή η επιστολή δημοσιοποιεί το «τεκμήριο» της παιδείας και του ήθους του συντάκτου της. Εγώ δε θέλησα να συνταχτώ με την άποψη αυτή. Αλλά δεν έχω τη δύναμη, ούτε και την πρόθεση, να την ανατρέψω.
Ο ΑΤΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΡΙΔΟΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου