Ομολογία

ΜΟΝΑΧΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ…

Είχε γίνει λόγος για ένα μοναδικό και πρωτοπόρο μικτό μοναχικό (!) συνέδριο, που οργανώθηκε στο πρόσφατο παρελθόν από εκκλησιαστική αρχή της Βόρειας Ελλάδας ψηλά σε όμορφα και ειδυλλιακά μέρη από τοπική εκκλησιαστική αρχή.

Είχαν μετάσχει σ’ αυτό μοναχοί και μοναχές αναμίξ σε όλες τις φάσεις του συνεδρίου.

Εισηγήτριες καθηγούμενες μοναστικών αδελφοτήτων μιλούσαν μελιστάλακτα με όλο τους το είναι. Δεσποτάδες που βρέθηκαν στο συνέδριο ως ασκούντες και αυτοί ακτημοσύνην παρθενίαν και υπακοήν λόγω του μαναχικού τους σχήματος με φανταχτερή παρουσία εξέφεραν βαρύγδουπες γνώμες με παρεμβάσεις στα εισηγούμενα.

Αυτές εισηγούνταν, και οι νυμφοστόλιστοι τις καμάρωναν και παράλληλα συμπλήρωναν.

Ισότητα λέει ο μοναχικός φεμινισμός και στο ζήτημα της διδασκαλίας, όχι μονομέρεια και ανδροκρατία.

Μπορεί να άργησε το κίνημα να καρποφορήσει στον ευαίσθητο αυτό χώρο, αλλά κάτι τέτοιες εκδηλώσεις, σαν αυτήν, δίνουν ελπίδες στις φεμινίστριες ότι θα πάνε καλά.

Και όχι μόνο θα πάνε καλά, αλλά με τον καιρό θα ξεπεράσουν και κάθε προσδοκία.

Ήδη στο συγκεκριμένο μίγδην συνέδριο οι δεσποτάδες και οι ηγούμενοι επείχαν ως επί το πλείστον θέση ακροατών και διδασκομένων ενώ οι φεμινίστριες καλόγριες τη θέση των αγορητριών και διδασκουσών.

Το επόμενο βήμα θα είναι οι πρώτοι να κάνουν και υπακοή στις δεύτερες…

Έχοντας αρχίσει κατά την προηγούμενη αναφορά μας να σας πληροφορούμε για το ασυνήθιστο «σύμμικτο» συνέδριο, και για να μην αφήσουμε την πληροφόρηση στη μέση, αισθανόμαστε την ανάγκη να σας πληροφορήσουμε και περαιτέρω ότι το μιγαδικό μοναχικό συνέδριο είχε σημειώσει μεγάλη επιτυχία.

Οι αντιπροσωπείες των μοναζουσών μετά τη λήξη του συγκερασμένου συνεδρίου έφυγαν πολύ ενθουσιασμένες σε βαθμό που δεν μπόρεσαν ν’ αναχαιτίσουν την εσωτερική παρόρμηση για ευχαριστίες στον πανοσιολογιότατο πρωτοσύγκελλο και στο Σεβασμιότατο.

Ισως ευλόγως προκύπτει το ερώτημα· πως ξέρουμε γι’ αυτό;

Φυσικά δεν είμαστε οι μόνοι που το ξέρουμε, αφού οι ευχαριστίες των εμπνευσμένων αγορητριών διατυπώθηκαν δια μέλανος και χάρτου και απεστάλησαν εις τον πεπνυμένον Σεβασμιότατον.

Ο δε άοκνος επιμελητής της ύλης του διμηνιαίου περιοδικού της αυτού Μητροπόλεως καταχώρισε τις επιστολές τους στα φύλλα των μηνών Νοεμβρίου-Φεβρουαρίου.

Άπαντες όθεν οι αναγνώσται και άπασαι αι αναγνώστριαι του περισπουδάστου τούτου και ψυχωφελεστάτου εντύπου ανέγνωσαν και έλαβον γνώσιν των επιστολών.

Σ’ αυτές διάβασαν και τις εντυπώσεις τους από το περί ου ο λόγος συνέδριο. Δείτε ποια είναι τα γεγονότα για τα οποία εκφράζουν τις ανέκφραστες ευχαριστίες τους.

‘Εκ προοιμίου λέγεται ότι στις επιστολές γενικά δεν γίνεται λόγος ούτε για το θέμα ούτε για τα διδάγματα και βιώματα που τυχόν αποκόμισαν.

Κάποια άλλα πράγματα πρυτάνευσαν στις καρδιές τους και τις εντυπωσίασαν.

Και αυτά είναι το υλικό και τουριστικό μέρος της εκδηλώσεως, και κυρίως τα τραπέζια τα δώρα και οι ξεναγήσεις ανά τάς λίμνας και τα απορρώγα περιλίμνια.

Θέτουμε σε εισαγωγικά αυτούσιες τις εκφράσεις των επιστολογράφων.

Σ’ όλες τις επιστολές τονίζεται «η χαρά και η ικανοποίηση» των μοναζουσών «δια την παροιμιώδη (ή αρχοντική ή εγκάρδιον) φιλοξενίαν», η οποία παρεσχέθη «εν γενναιοδωρία αρχοντική».

Εκτενώς «ενέπνευσε από κάθε πλευρά» τις μετασχούσες στην πανδαισία, «η αρτία οργάνωση», ώστε «να μη λείψει τίποτε.

Και όχι μόνο δεν έλειψε τίποτε» γράφουν «αλλά και υπέρ εκ περισσού παρεσχέθησαν τα πάντα».

Η πνευματική ωφέλεια και η συγκίνηση των γυναικών συνέδρων έφτασε στο κατακόρυφο «με τα ωραιότατα (ή πλούσια) δώρα (ή τας τιμητικάς επιδαψιλεύσεις), τα εκλεκτά φαγητά, την άνετη παραμονή τους στους παραδοσιακά αρχοντικούς ξενώνες, την ενημερωτική ομιλία για το Μακεδονικό, τις περιηγήσεις και ξεναγήσεις» στα νησιά.

Όλα αυτά χάρισαν «πνευματική αναψυχή και απόλαυση» και βοήθησαν να μετάσχουν ου μόνον της καλής τραπέζης, αλλά και «του μεγαλείου της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας».

Το συνέδριο «ήταν επιτυχές» γράφουν «διότι ήτο σχεδιασμένον μέχρι λεπτομερείας, εν πλήρη (!) ετοιμότητι προς παροχήν πάσης ανέσεως»

«Ήτο αξέχαστον» διότι έγινε σε «αμέτρου φυσικού κάλλους περιοχή». «Ευχαριστίες εις τον άγιον (ή ρέκτην ή πολυμέριμνον ή οργανωτικόν ή προσηνή ή αξιόλογο ή σεβαστόν ή αεικίνητον ή προθυμότατον) Πρωτοσύγκελλον» και τους λοιπούς.

Αι αξιωθείσαι τοιαύτης τρυφής μοναχαί ήταν επόμενο να ευχαριστούν, αφού είχαν την τιμή να μετάσχουν σε μία σύναξη που εξέπεμπε «αγάπη και φιλαδελφία», αρετές «που δημιούργησαν μια τόσο πνευματική ατμόσφαιρα».

Δεν παραλείφθηκε να υπογραμμιστεί το «πράον και ειρηνικόν της Σεβασμιότητος και η πατρική αγάπη προς τους εκλεκτούς Αυτής συνεργάτας ιδιαιτέρως δε προς τον Πρωτοσύγκελλον…». Βαθέως μας εντυπωσίασε, τέλος, γράφουν το φιλάγαθον και καθαρόν χαμόγελόν του».

Όλα αυτά, συμπεραίνουν, τα έκανε ο Σεμασμιότατος «δια να τις αναπαύσει πνευματικώς και όχι μόνον».

Οι ευχαριστίες επαναλαμβάνουμε ως επί το πλείστον προήλθαν εκ μέρους των γυναικών μοναχών διότι οι άντρες μοναχοί, εκτός από έναν, δεν έστειλαν ούτε μία λέξη ευχαριστίας, οι αχάριστοι!

Και για να σοβαρευτούμε.

Που οδηγούν το μοναχισμό τέτοιες σόου εκδηλώσεις υποταγμένες σε προδιαγεγραμμένους σκοπούς δημιουργίας ευρύτερων δημοσίων σχέσεων και γνωριμιών από ορισμένους που κυνηγούν την τύχη τους και που σε δεδομένη στιγμή οι σχέσεις αυτές θα τους φανούν πολύ χρήσιμες για την επίτευξη αναρριχήσεως;

Εξάλλου ερωτάται·

Είναι μέσα στο καταστατικό των μοναχικών αδελφοτήτων να τρέχουν οι μοναχοί και οι μοναχές, προπαντός οι μοναχές, από εδώ και από εκεί εκτός του χώρου της ασκήσεώς των και να γίνονται παθητικά όργανα εφαρμογής ευρωπαϊκών προγραμμάτων για τόνωση του τουρισμού;

Τι σχέση μπορεί να έχει ο τουρισμός με το μοναχισμό;

(΄Ισως η απάντηση στο ερώτημα να δώσει το έναυσμα για ένα δεύτερο μικτό μοναχικό συνέδριο!).

Σκέφτονται ότι έγιναν κάποιες σοβαρές δαπάνες την ώρα που συνάνθρωποί μας πεθαίνουν διότι δεν έχουν ένα ποτήρι νερό;

Και τι βγήκε από όλον αυτόν τον θόρυβο;

Σε τι προήχθη ο μοναχισμός ή η πνευματική κατάσταση ενός εκάστου των μοναχών όταν επέστρεψαν στα κελιά τους και έκαναν τον απολογισμό του χρόνου τους και της διακονίας τους;

Τι πνευματικό κατέκτησαν που άφησαν τα προσευχητάριά τους και έτρεχαν από το νότο στο βορρά και από την ανατολή στη δύση;

Δυστυχώς θα πρέπει να ομολογήσουν ταπεινά ότι λίγο ή πολύ κυριάρχησε η ύλη και η στείρα κοσμική αναψυχή, που αλλάζει τον τρόπο σκέψεως και βιοτής των μοναχών.

Αυτό είναι το «κέρδος»;

Μάλλον πρόκειται για ζημιά ή επί το μετριοπαθέστερο για κενό.

Και αυτό το κενό φαίνεται στις εντυπώσεις που διατυπώθηκαν επιστολικώς.

Μήπως πρέπει να σοβαρευτούμε λίγο;

Μήπως μετέχοντας σε κοσμικά πράγματα το άλας γίνεται άναλο και είναι κατάλληλο μόνο για πέταγμα;