Ομολογία

Οι Ορθόδοξοι ενστικτωδώς απεχθάνονται τις σατανικές αιρέσεις των αμετανόητων αιρετικών Παπικών.




Το παράδοξο

του Οικουμενισμού




Λάβαμε και δημοσιοποιούμε το παρακάτω κείμενο του αγωνιστού Καθηγητού του Πανεπιστημίου κ.Ηρακλη Παναγιωτίδη από την Αμερική.


Πρόσφατα έγινε ένα συνέδριο με θέμα τον διάλογο μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικών στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Έτυχε να δω ένα μικρό μέρος προς το τέλος σε θρησκευτικό τηλεοπτικό σταθμό (www.tv4e.gr).
Για ακόμα μία φορά διερωτήθηκα για τον σκοπό αυτών των διαλόγων.
Και πάλι μερικές, κατα τη γνώμη μου, εύλογες απορίες μου δημιουργήθηκαν.
Δηλαδή με ποιές σκέψεις προς του άλλους προσέρχονται οι δύο πλευρές.
Οι Ορθόδοξοι, με άλλα λόγια, είναι πεισμένοι ότι κατέχουμε την αλήθεια και μόνη αυτή ή μήπως (άπαγε) όχι;

Αλλά και από την άλλη πλευρά πως σκέφτονται οι Καθολικοί;
Μήπως μας βλέπουν και αυτοί σαν πλανεμένους κρύβοντας την ελπίδα ότι θα μας πείσουν να πάμε με το μέρος τους με αυτούς τους διαλόγους;
Αν όντως έτσι έχουν τα πράγματα, τοτε πράγματι οι συναντήσεις αυτές κάθε άλλο παρά διάλογοι είναι.
Μάλλον διμερείς μονόλογοι είναι και τίποτα άλλο.
Με αυτό λοιπόν το μοντέλο, κάποιος θα πρέπει να υποχωρήσει.
Ποιά είναι η πραγματικότητα;
Γίνονται υποχωρήσεις;
Από την πλευρά μας φαίνονται να γίνονται πολλές.
Παραθέτω σαν παράδειγμα απόσπασμα ομιλίας του Πατριάρχη:

«...Οι κληροδοτήσαντες εις ημάς την διάσπασιν προπάτορες ημών υπήρξαν ατυχή θύματα του αρχεκάκου όφεως και ευρίσκονται ήδη εις χείρας του δικαιοκρίτου Θεού.
Αιτούμεθα υπέρ αυτών το έλεος του Θεού, αλλ' οφείλομεν ενώπιον Αυτού όπως επανορθώσωμεν τα σφάλματα εκείνων...
Γνωρίζομεν τας δυσχερείας, τας οποίας αντιμετωπίζει εκάστη Εκκλησία ένεκα της ανεπαρκούς και συχνάκις εσφαλμένης κατηχήσεως των μελών αυτής, αδυνατούντων να παραδεχθούν ως σφάλμα το παραδοθέν αυτοίς υπό των πατέρων αυτών ως αλήθειαν.
Εν τούτοις, πιστεύομεν ότι οφείλομεν να κηρύσσωμεν την αλήθειαν, τον Ιησούν Χριστόν και τούτον εσταυρωμένον και όχι κατάγοντα κοσμικάς νίκας κατά αδελφών...»
(Επίσκεψις 30-11-1998, επίσημο περιοδικό του Οικουμενικού Πατριαρχείου).

Από τότε και μετά περισσότερα έγιναν και λέχθηκαν που στα μάτια συνετών ανθρώπων φαίνονται σαν συνεχείς υποχωρήσεις.

Από την άλλη μεριά οι Καθολικοί φαίνονται σταθεροί στις θέσεις τους.
Η Ουνία συνεχίζει να υφίσταται.
Το θέμα του filioque καθώς και το παπικό αλάθητο και πρωτείο δεν φαίνονται να αμφισβητούνται τουλάχιστον επίσημα.

Είναι καιρός λοιπόν να ζυγιάσουμε τα υπέρ και τα κατά αυτών των διαλόγων και να επιστρέψουμε σε όσα παραλάβαμε από τους Πατέρας μας.
Στις διαλλαγές με τους ετερόδοξους καλό θα ήταν να μιλάμε με αγάπη αλλά και με πειστικότητα για την αλήθεια της Πίστης μας.
Όταν πραγματικά εκτιμήσουμε τον θησαυρό μας τότε δεν θα χρειάζονται σοφιστείες και πλαστές ευγένειες.
Η αλήθεια θα μιλήσει από μόνη της και μάλιστα δυνατά.