Το κατά Μάρκον Ευαγγέλιον λέγει:
«Πορευθέντες εις τον κόσμον άπαντα κηρύξατε το ευαγγέλιον πάση τη κτίσει. Ο πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται, ο δε απιστήσας κατακριθήσεται»
(Μαρκ. 16:16)
[παράβαλε και το : «Πορευθέντες μαθητεύσατε (=εκχριστιανίσετε) πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς τηρείν πάντα όσα ενετειλάμην υμίν» (Ματθ. 28:19-20). ]
Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός
Το κατά Βαρθολομαίον
Ευαγγέλιον λέγει:
«Η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν επιδιώκει να πείση τους άλλους
περί συγκεκριμένης τινός αντιλήψεως της αληθείας η της αποκαλύψεως, ούτε επιδιώκει να τους μεταστρέψη
εις συγκεκριμένον τινά τρόπον σκέψεως. […]
Οποτεδήποτε οι άνθρωποι αντιδρούν εις τας τοποθετήσεις και τα πιστεύω των άλλων με βάσιν τον φόβον και την αυτοδικαίωσιν, παραβιάζουν το θεόσδοτον δικαίωμα και την ελευθερίαν των άλλων να γνωρίσουν τον Θεόν και τον συνάνθρωπόν των με τρόπον που προσιδιάζει εις την ταυτότητά των ως λαών»
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος
( Μήνυμα του κ. Βαρθολομαίου στην «Παγκόσμια Διάσκεψη ενάντια στο ρατσισμό, τις φυλετικές διακρίσεις, την ξενοφοβία και τη μισαλλοδοξία», που έγινε το 2001 στο Durban της Νότιας Αφρικής. Μπορείτε να το διαβάσετε (στα αγγλικά) από την ιστοσελίδα της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Εσθονίας: www.orthodoxa.org/GB/patriarchate/speech/statement.htm
Σπάζουμε
τη συνωμοσία της σιωπής
και αποκαλύπτουμε
στον πιστό λαό
τις αντι-ορθόδοξες
και αιρετικές ενέργειες
του Οικουμενικού
Πατριάρχη
και άλλων Αρχιερέων
Αγαπητοί, εν Χριστώ, αδελφοί,
Χριστός ανέστη !
Η Φιλορθόδοξος Ένωσις «Κοσμάς Φλαμιάτος» δημιουργήθηκε πριν ενάμιση χρόνο από χριστιανούς που ανήκουν, εκκλησιαστικώς, σε διάφορες Ιερές Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Ένας από τους σκοπούς της είναι να συνεισφέρει στην εκστρατεία ενημέρωσης του πιστού λαού για την μεγάλη εκκλησιολογική αίρεση του Οικουμενισμού, που ―μεταξύ άλλων―
(α) αθετεί το δόγμα της «Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας», το οποίο θέσπισαν δύο Οικουμενικές Σύνοδοι, καθώς
και (β) αθετεί ―για πρώτη φορά στην εκκλησιαστική ιστορία― τη θεμελιώδη αλήθεια της Πίστεώς μας, ότι ο Χριστός είναι ο μοναδικός σωτήρας του κόσμου!
Ο Γέρων Παΐσιος είπε ότι πρόκειται για την αίρεση-πρόδρομο του Αντιχρίστου! («Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι - Πνευματική Αφύπνιση», εκδ. Ι. Ησυχ. «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 1999, σελ. 176).
Δυστυχώς ―επειδή οι θιασώτες αυτής της δυσώδους αιρέσεως είναι μεγαλόσχημοι κληρικοί, με επικεφαλής τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο― υπάρχει ένα βαρύ πέπλο σιωπής στον χώρο της Εκκλησίας.
Οι Αρχιερείς, στην πλειοψηφία τους, διαφωνούν με τις ενέργειες των οικουμενιστών.
Ωστόσο, αρνούνται να ασκήσουν επωνύμως συγκεκριμένη και θεολογικά τεκμηριωμένη κριτική, επειδή, προφανώς, δεν θέλουν να διαταράξουν τις καλές σχέσεις τους με τους άρχοντες του κόσμου τούτου, ούτε να ριψοκινδυνεύσουν τους θρόνους τους, τους οποίους τοποθετούν υπεράνω της αλήθειας και της Εκκλησίας του Χριστού!
Κάτι ανάλογο ισχύει και για τους/τις ηγουμένους/ες των περισσότερων μοναστηριών μας (και του Αγίου Όρους).
Οι κακοδοξίες των αιρετιζόντων ταγών μας είναι τόσο πολλές, ώστε θα μπορούσε να γραφεί ολόκληρο βιβλίο!
Εμείς, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, θα δημοσιεύουμε μία από αυτές και κάθε φορά θα καλούμε τους Ιεράρχες μας να λάβουν θέση.
Ο Χριστός μας είπε να έχουμε πνεύμα γενναιότητος (Ιω. 16:33) και να λέμε πάντα την αλήθεια (Ματθ. 5:37).
«Ιδού η Ρόδος» Άγιοι Αρχιερείς: Επιτέλους, υψώστε το αρχιερατικό και ποιμαντικό ανάστημά σας και καταδικάστε τις αιρετικές ενέργειες των ―όσων και όποιων― επιόρκων «Ορθοδόξων» Αρχιερέων.
Διαφορετικά, με τη σιωπή σας η την έμμεση και απρόσωπη αντιαιρετική αναφορά σας, γίνεστε άμεσοι συνεργοί και συνένοχοι στο έγκλημα των εγκλημάτων κατά του Χριστού, κατά της Εκκλησίας Του και κατά του λογικού ποιμνίου που σας εμπιστεύθηκε!
Η Φιλορθόδοξος Ένωσις «Κοσμάς Φλαμιάτος» σπάζει τη συνωμοσία της σιωπής και αποκαλύπτει, στον πιστό λαό, μία προς μία, τις αιρετικές κακοδοξίες του Οικουμενικού Πατριάρχη αλλά και άλλων οικουμενιστών.
Σήμερα, ξεκινούμε παραθέτοντας το μήνυμα που ο κ. Βαρθολομαίος έστειλε το 2001 σε παγκόσμιο Συνέδριο κατά του ρατσισμού στη Ν. Αφρική, με το οποίο σχετικοποιεί τις έννοιες «Θεός», «αλήθεια», «αποκάλυψη» και καταργεί την ιεραποστολική εντολή του Κυρίου
Για την Φιλορθόδοξο Ένωσι «Κοσμάς Φλαμιάτος»
ο Πρόεδρος: Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο, πρώην παπικός, εκδότης-συγγραφέας, Τρίκαλα, info@degiorgio.gr
ο Γραμματέας: Παναγιώτης Σημάτης, θεολόγος-εκπαιδευτικός, Αίγιον Αχαΐας
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ: Οικουμενικό Πατριαρχείο, Ιερές Μητροπόλεις Εκκλησιών Ελλάδος, Κρήτης και Κύπρου, Πρεσβυγενή Πατριαρχεία και Αρχιεπισκοπές του εξωτερικού, Άγιον Όρος, Ιερές Μονές της Ελλάδας, Ιεραποστολικές Αδελφότητες, Καθηγητές Θεολογικών Σχολών Αθηνών και Θεσσαλονίκης, Ορθοδόξους Συλλόγους, Συλλόγους Πολυτέκνων, εκκλησιαστικές εφηµερίδες, περιοδικά και ραδιοσταθµούς, εκδοτικούς οίκους και βιβλιοπωλεία, Μ.Μ.Ε.
Μερικές παρατηρήσεις στο κείμενο Φλαμιάτου:
ΑπάντησηΔιαγραφή1.- Η περικοπή του Ματθαίου ελέγχεται ως μη ακριβής, δηλ. το "βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος" είναι μεταγενέστερη προσθήκη, από ευσεβές χέρι του τέλους του 4ου αιώνα.
Όπως και το αντίστοιχο: "ότι τρεις εισίν οι μαρτυρούντες εν τω ουρανώ, ο Πατήρ, ο Λόγος και το άγιον Πνεύμα" (Ιω. Α΄ 4.7).
Και τούτο, για τον απλούστατο λόγο:
α/ ότι αν υπήρχαν αυτά τα σημεία στα ευαγγέλια του 4ου αιώνα δεν θα ξεσπούσαν οι διαμάχες σχετικά με το πρόσωπο του Χριστού και του αγίου Πνεύματος στις Α΄ και Β΄ Οικουμενικές Συνόδους. Θα είχε ξεκαθαρίσει το θέμα ευθύς εξ αρχής.
β/Στις Πράξεις των Αποστόλων του Λουκά, πέντε φορές αναφέρεται, ότι το βάπτισμα ετελείτο στο όνομα του Ιησού Χριστού. Όπως επίσης και στις προς Ρωμαίους και Γαλάτας επιστολές του Παύλου και συγκεκριμένα:
1/ Πράξεις 2. 38: ο Πέτρος: «Πέτρος δε έφη προς αυτούς. Μετανοήσατε, και βαπτισθήτω έκαστος υμών επί τω ονόματι Ιησού Χριστού εις άφεσιν αμαρτιών,…..».
2/ Πράξεις 8. 16: οι Πέτρος και Ιωάννης: «ούπω γαρ ην επ’ ουδενί αυτών επιπεπτωκός, μόνον δε βεβαπτισμένοι υπήρχον εις το όνομα του Κυρίου Ιησού,…..».
3/ Πράξεις 10. 48: ο Πέτρος: «προσέταξέ τε αυτούς βαπτισθήναι εν τω ονόματι του Κυρίου,…..».
4/ Πράξεις 10. 5: ο Παύλος στην Έφεσο: «….. ακούσαντες δε εβαπτίσθησαν εις το όνομα του Κυρίου Ιησού».
5/ Πράξεις 22. 16: ο Σαούλ: «και νυν τι μέλλεις; Αναστάς βάπτισαι και απόλουσαι τας αμαρτίας σου, επικαλεσάμενος το όνομα του Κυρίου».
6/ Ρωμαίους 6. 3: ο Παύλος: «ή αγνοείτε ότι όσοι εβαπτίσθημεν εις Χριστόν Ιησούν, εις τον θάνατον αυτού εβαπτίσθημεν;».
7/ Γαλάτας 3. 27: ο Παύλος: «όσοι γαρ εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε».
Στα ανωτέρω χωρία των Πράξεων των Αποστόλων του ευαγγελιστή Λουκά καταφαίνεται, ότι οι Απόστολοι Πέτρος, Ιωάννης και Παύλος βάπτιζαν «εις το όνομα του Ιησού Χριστού» και τούτο μετά την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, κατά την ημέρα της Πεντηκοστής.
2.- Το κατά "Βαρθολομαίον" ευαγγέλιον θα το θέλαμε πλήρες και στα ελληνικά, γιατί πιθανώς στα αγγλικά να αλλάζουν τα νοήματα. Τότε θα μπορούσαμε να το μελετήσουμε και να κάνουμε κριτική.
3.- Μπορεί ο γέροντας Παϊσιος να είπε ότι "πρόκειται γαι την αίρεση-πρόδρομο του Αντιχρίστο", αλλά αγκάλιασε τον -υποτίθεται- "αρχιαιρεσιάρχη" Βαρθολομαίο και είπε, ότι δοξάζει το Θεό, που έστειλε ένα τόσο άξιο Πατριάρχη!
Αιρετικός
Ο «Αιρετικός» φαίνεται πως σ’ αυτή την περίπτωση υιοθετεί την δυτική προβληματική στην κριτική του και μυρίζει τόση προτεσταντίλα, που και με κάνει να προβληματίζομαι κι γι’ άλλες «ορθόδοξες» τοποθετήσεις του. Θα δούμε τι θα του απαντήσουν από τον ΦΛΑΜΙΑΤΟ, αλλά φαίνεται πως εδώ παραμερίζει την «ορθόδοξη» εκκλησιαστική του συνείδηση, και παρουσιάζει μια λογικοκρατούμενη.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο Ευαγγέλιο, κ. «Αιρετικέ» το δεχόμαστε, όπως μας το διεφύλαξε και μας το παρέδωσε η Εκκλησία και οι θεόπνευστοι άγιοι Πατέρες της, δεν το εξετάζουμε σύμφωνα με τα μέτρα που υιοθετούν οι διάφοροι αιρετικοί «κριτικοί του κειμένου». Αυτούς τους λαμβάνουμε υπόψη βοηθητικά και όπου είναι δυνατόν να έχει υπεισέλθει ανθρώπινο λάθος και όχι εκεί που υπάρχει πλήρης ομοφωνία των Αγίων μας.
Αλλά κι αν δεν ήταν έτσι ακριβώς το χωρίο, τι θέλει να μας πεί δηλαδή ο «Αιρετικός», ότι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος έχει δίκιο; Αμφιβάλλει ότι αυτή είναι η πίστη-πρακτική της Εκκλησίας στους αιώνες; Το ίδιο εξάλλου το Πατριαρχείο έχει εγκρίνει και χρησιμοποιεί το κείμενο αυτό.
Πρόχειρα βρήκα ότι διασώζουν και χρησιμοποιούν το χωρίο υπό την μορφή αυτή Πατέρες της Εκκλησίας προ και μετά τον 4ο αιώνα, όπως Ιγνάτιος ο Θεοφόρος στην επιστολή «ΠΡΟΣ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΣ». Γρηγόριος ο Νύσσης «ΕΙΣ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑΝ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ», «ΛΟΓΟΣ ΑΝΤΙΡΡΗΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΥΝΟΜΙΟΥ ΕΚΘΕΣΙΝ». Επιφάνιος εις το «ΠΑΝΑΡΙΟΝ». Γρηγορίος θεολόγος εις «ΛΟΓΟΣ ΙΑʹ εἰς Γρηγόριον Νύσσης». Μ. Αθανάσιος εις «ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ» κ.ά., Μ. Βασίλειος εις Επιστολές κ.ά., Χρυσόστομος Ιω. σε πλήθος κειμένων του, Κύριλλος, Μάξιμος ο Ομολογητής, Γ΄ Οικουμ. Σύνοδος, Δ΄ Οικουμ. Σύνοδος, κ.λπ.
Κάποιες παρατηρήσεις πάνω σε πρόσφατες παρατηρήσεις, στο κείμενο του ΦΛΑΜΙΑΤΟΥ:
ΑπάντησηΔιαγραφή1.- Είναι δικαίωμα ενός εκάστου, στο χαρακτηρισμό ενός άλλου, ότι μυρίζει προτεσταντίλα και ότι υιοθετεί την δυτική προβληματική.
Είναι εύκολη αυή η κριτική και έχει γίνει κατά καιρούς, για θεολόγους και ομολογίες, που έχουν κάνει, π.χ. Κύριλλος Λούκαρις, Πέτρος Μογγίλας, Δοσίθεος Ιεροσολύμων κ.ά. Δηλ. ότι χρησιμοποιούν τον παπισμό, για να κτυπήσουν τον Προτεσταντισμό και τούμπαλιν.
2.- Βεβαίως, το Ευαγγέλιο το δεχόμαστε όπως μας το παρέδωσε η Εκκλησία κ. Ανώνυμε, πλην όμως δεν μας απαγορεύεται να κάνουμε κάποιες παρατηρήσεις πάνω στα κείμενα που έχουμε. Μιλάμε για θεόπνευστα κείμενα τα οποία όμως δεν είναι αναγκαστικά και αλάνθαστα.
Είναι λάθος να συγχέεται η Θεοπνευστία της Αγίας Γραφής με το αλάθητο. Η Αγία Γραφή είναι αλάθητη μόνο σε θέματα σωτηρίας και μόνο ερμηνευόμενη από την Εκκλησία, η οποία είναι και αυτή που έγραψε την Αγία Γραφή.
Τόσο στην Παλαιά, όσο και στην Καινή Διαθήκη, έχουν γίνει προσθήκες και αφαιρέσεις ή μετατροπές σε διάφορα σημεία τους. Βεβαίως οι μετατροπές είναι μικρής δογματικής σημασίας, εφόσον ξεκαθαρίζονται από άλλα σημεία, όμως δεν παύουν να είναι διαφορές.
Ο συγγραφέας ενός κειμένου της Αγίας Γραφής, συχνά μας γράφει αυτό που θυμόταν ή αυτό που κατάλαβε από μια ομιλία ή μια ιστορία. Μερικοί ακόμα, όπως ο ευαγγελιστής Λουκάς, δεν ήταν καν αυτόπτες μάρτυρες των όσων έγραψαν, αλλά μας μεταφέρουν όσα «διερεύνησαν» από τους αυτόπτες, όπως ο ίδιος ο Λουκάς παραδέχεται στην αρχή του βιβλίου του (1. 2): «καθώς παρέδοσαν ημίν οι απ’ αρχής αυτόπται και υπηρέται γενόμενοι του λόγου». Έτσι έχουμε το Χριστό που μίλησε, αυτόν που τον άκουσε και κατάλαβε όσα κατάλαβε, τον Λουκά, στον οποίο μεταφέρθηκαν αυτά τα λόγια και τον τρόπο που τα κατάλαβε ο Λουκάς. Στη συνέχεια, έχουμε τον Λουκά να τα καταγράφει και εμάς με τη σειρά μας, να τα διαβάζουμε και να τα κατανοούμε με τους δικούς μας περιορισμούς και τις δικές μας προκαταλήψεις και αντιλήψεις.
Για παράδειγμα, ο Λουκάς αναφέρει μια φράση του Χριστού από την επί του όρους ομιλία, ως εξής: «μακάριοι οι πτωχοί, ότι υμετέρα εστίν η βασιλεία του Θεού» (6. 20). Αντιθέτως ο Ματθαίος την αναφέρει ως εξής: «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών εστιν η βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 5. 3). Όπως μπορεί ο καθένας να αντιληφθεί, άλλο είναι «οι πτωχοί» και άλλο «οι πτωχοί τω πνεύματι». Και έστω και αν ισχύουν και οι δυο αυτές φράσεις για τη χριστιανική πίστη, δεν είπε ο Χριστός και τις δυο. Μία από τις δυο είπε. Τι είπε όμως; Είναι σαφές ότι τα λόγια του μεταφέρθηκαν διαφορετικά από έναν από τους δυο ευαγγελιστές! Γιατί εδώ, μεσολάβησε η προσωπική κατανόηση του μεταφέροντος το λόγο του Χριστού και βέβαια η μνήμη του.
Ένα άλλο παράδειγμα έχουμε στην Κυριακή προσευχή. Άλλη προσευχή καταγράφει ο Ματθαίος και άλλη ο Λουκάς, η Εκκλησία όμως επέλεξε τη μια από αυτές στη λατρευτική της ζωή:
Επομένως «θεοπνευστία» δεν σημαίνει «αλάθητο». Ο Θεός εκπληρώνει το σκοπό του, μέσα από την ανθρώπινη αδυναμία και τα λάθη. Και τότε είναι φανερό, ότι δεν είναι κανένας άνθρωπος ο αλάθητος οδηγός και φωστήρας, αλλά μόνον ο Θεός είναι Αυτός που μπορεί να οδηγήσει ασφαλώς την Εκκλησία Του.
Η Αγία Γραφή δεν είναι «υπαγορευμένο κείμενο» (κάτι που υποστηρίζει ο Προτεσταντισμός). Οι συγγραφείς της, δεν είχαν τη συναίσθηση, ότι αυτό που έγραφαν θα ενσωματωθεί στην Αγία Γραφή. Έγραφαν περί της Αποκάλυψης του Θεού σ’ αυτούς. Δεν τους υπαγόρευσε ο Θεός την Αγία Γραφή, υπό τύπον προϊσταμένου και γραμματέως. Κατέγραψαν κάποια πράγματα ωφέλιμα (είτε κατ’ εντολή του Θεού, είτε από μόνοι τους), στα οποία υπήρχε και θεία Αποκάλυψη. Και αυτή η θεία Αποκάλυψη που περιείχαν, τα έκανε να συγκαταριθμηθούν από την Εκκλησία ως Θεόπνευστα. Δεν ήταν ολόκληρα Θεία Αποκάλυψη. Αλλά περιείχαν Θεία Αποκάλυψη. Αυτό σημαίνει, ότι δεν είναι σωστό να θεωρούμε κάθε τους λέξη ως αλάθητη. Αλλά μόνον εντός της παράδοσης της Εκκλησίας είναι δυνατό να γίνει η ορθή κατανόηση του κειμένου.
Αν ο σκοπός του Θεού ήταν να είναι η Αγία Γραφή αλάθητη, θα είχε αποτύχει! Γιατί έχοντας υπόψη όλα τα παραπάνω προβλήματα που αναφέραμε, κανείς δεν είναι δυνατόν να τη διαβάσει και να ισχυρισθεί ότι διαβάζει και αντιλαμβάνεται το ακριβές νόημα που είχε υπόψη του ο συγγραφέας του κάθε βιβλίου. Το ακριβές νόημα της Θείας Αποκάλυψης δεν είναι δουλειά της Αγίας Γραφής, αλλά της Εκκλησίας συνολικά και διαχρονικά.
Αλλά η Αγία Γραφή, ως θεόπνευστο σύγγραμμα, είναι γραμμένο με τη Θεία Πρόνοια. Και τίποτα εκεί μέσα δεν είναι τυχαίο. Ο Θεός δια της Εκκλησίας Του, φρόντισε να γραφεί και να μαζευτεί, οτιδήποτε χρειαζόταν για το σκοπό της Αγίας Γραφής. Αυτό σημαίνει, ότι έχουν το σκοπό τους εκεί, ακόμα και τα λάθη! Έτσι ο πιστός πρέπει να ζητάει βοήθεια κατανόησης από «τον στύλο και εδραίωμα της αληθείας» (Τιμόθ. Α΄ 3. 15), δηλ. την Εκκλησία.
Όταν η Αγία Γραφή από μόνη της ερμηνευτεί ξέχωρα από την Ιερά Παράδοση, δεν διαφέρει από οποιοδήποτε άλλο βιβλίο και περιέχει λάθη. Παράδειγμα: Γράφει ο Ματθαίος (27. 9): «τότε επληρώθη το ρηθέν δια Ιερεμίου του προφήτου λέγοντος. και έλαβον τα τριάκοντα αργύρια, την τιμήν του τετιμημένου ον ετιμήσαντο από υιών Ισραήλ». Λοιπόν, όσο και αν ψάξει κανείς στον Ιερεμία, αυτή τη παράγραφο δεν θα τη βρει! Και ας γράφει ο Ματθαίος, ότι το λέει ο Ιερεμίας. Υπάρχει όμως αυτό το εδάφιο; Ναι, υπάρχει, αλλά στον προφήτη Ζαχαρία (11. 12): «και ερώ προς αυτούς ει καλόν ενώπιον υμών εστιν, δότε στήσαντες τον μισθόν μου ή απείπασθε. και έστησαν τον μισθόν μου τριάκοντα αργυρούς». Εδώ είναι προφανές, ότι ο Ματθαίος έγραψε από μνήμης την προφητεία και έκανε λάθος! Νόμιζε ότι την είχε διαβάσει στον Ιερεμία, αλλά την είχε διαβάσει στο Ζαχαρία! Συνεπώς αυτά που έγραφε, δεν του τα υπαγόρευε ο Θεός. Δικά του ήταν! Δεν είναι δυνατόν ο Θεός να του υπαγόρευσε λάθος πληροφορία. Μήπως ο Θεός δεν ήξερε ποιός έγραψε την προφητεία; Όμως ο Θεός τον άφησε να κάνει αυτό το λάθος, για να είναι αυτό το λάθος σήμερα, ατράνταχτη απόδειξη, απέναντι σ’ αυτούς που έχουν την άποψη ότι η Αγία Γραφή είναι αλάθητη!
3.- Εμείς δεν αμφιβάλουμε, για την πίστη και την πρακτική της Εκκλησίας ανά τους αιώνες, άσχετα αν αυτή η πρακτική άλλαξε π.χ. στο βάπτισμα, όπου το "στο όνομα του Ιησού Χριστού" έγινε, "στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του αγίου Πνεύματος".
4.- Δεν νομίζουμε, ότι προσπαθούμε να διακαιώσουμε τον Βαρθολομαίο και τον όποιον Βαρθολομαίο. Αν διδάσκει αίρεση κατεγνωσμένη να καταδικαστεί πάραυτα και άνευ συνοδικής διαγνώμης. Αν όχι, τότε θα περιμένουμε. Αυτή ήταν η πρακτική της Εκκλησίας ανά τους αιώνες, η νουθεσία, η διαμαρτυρία και η Υπομονή!
5.- Όλοι οι αναφερόμενοι Πατέρες (πλην του Ιγνατίου) έζησαν μετά την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο και μερικοί μετά την Β΄. Πάντως οι Πατέρες της Α΄ δεν είχαν το κείμενο αυτό, γιατί τότε η καταδίκη του Αρείου θα ήταν ευκολώτατη. Τί γίνεται με το χωρίο του Ιωάννη;
6.- Δεν μπορεί και οι 14 Ορθόδοξες εκκλησιαστικές δικαιοδοσίες να θεωρούν τον Βαρθολομαίο ορθόδοξο (ακόμη και ο π. Γ. Μεταλληνός, που πρωτοστάτισε κατά του Πάπα!) και κάποιοι διάσπαρτοι πιστοί και σύλλογοι αιρετικό. Στην Ορθοδοξία δεν ενεργούμε με συναισθηματική φόρτιση, αλλά με σύνεση και καρτερία. Ακόμη και ο Μάξιμος, όταν αγωνιζόταν κατά του Μονοθελιτισμού δεν ήταν μόνος (και ας λέγεται το αντίθετο). Είχε πίσω του την πρώτη αποστολική καθέδρα, που έδωσε και έναν πάπα μάρτυρα, αλλά και τους Αφρικανούς Επισκόπους.
7.- Ο εναγκαλισμός του "αρχιαιρεσιάρχη" Βαρθολομαίου από τον γ. Παϊσιο ήταν ένα από τα λάθη στην προόραση του γέροντα;
Αιρετικός
Δηλαδη αδελφε Αιρετικε, ηταν σωστη προοραση του Παισιου για τον Βαρθολομαιο, επειδη τον αγκαλιασε ηταν και πραγματι Αγιος Πατριαρχης ο Αρχιαιρεσιαρχης;;;
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ μηπως απο ευγενεια συμπεριφερθηκε ετσι;;; η βλεποντας οτι ειχε ξεκινησει ηδη λαθος δεν ηθελε
να τον αφηση ερμαιο στο διαβολο και τον ενεθαρυνε μπας και μετανοουσε στο μελλον;;
Παντως εαν ητο προορατικος κατι θα ειχε δη.
Ομφαξ
Συγγνώμη κ. Αιρετικέ. Θα μου επιτρέψετε να συνεχίσω. Μιας και έγραψα την άποψή μου θα την υποστηρίξω, γιατί βλέπω να συνεχίζετε το λάθος που αρχίσατε. Παρουσιάσατε ένα κατεβατό επιχειρήματα, για να μας πείτε επί της ουσίας, αλήθεια, τι;
ΑπάντησηΔιαγραφήΓράφετε: «Η Αγία Γραφή είναι αλάθητη μόνο σε θέματα σωτηρίας και μόνο ερμηνευόμενη από την Εκκλησία, η οποία είναι και αυτή που έγραψε την Αγία Γραφή».
Έ, και λοιπόν; Το θέμα που αναφέρεται στο κείμενο του Ματθαίου είναι ή δεν είναι θέμα σωτηρίας; Διασώθηκε ερμηνευμένο από την Εκκλησία κατά πνεύμα και όχι μόνο κατά γράμμα; Εκφράζει ή όχι αντίθετα νοήματα απ’ αυτά που εκφράζει ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος; (Αν είναι αιρετικός ή όχι είναι άλλη συζήτηση).
Εγώ δεν μίλησα για κατά γράμμα ερμηνεία, αλλά για την κατά πνεύμα, που σίγουρα την εκφράζει η Εκκλησία με τους αγίους Πατέρες και όχι οι προτεστάντες ερευνητές, τους οποίους φαίνεται να λαμβάνεται σοβαρά υπ’ όψιν σας. Εσείς, ή κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε ή διαστρεβλώνετε τα πράγματα. Έγραψα στο προηγούμενο σχόλιο, πως «Αυτούς (τους κριτικούς κειμένου) τους λαμβάνουμε υπόψη βοηθητικά και όπου είναι δυνατόν να έχει υπεισέλθει ανθρώπινο λάθος και όχι εκεί που υπάρχει πλήρης ομοφωνία των Αγίων μας». Λοιπόν, προς τι όλα τα άλλα;
Έπειτα, τι προσφέρει στη συζήτηση το άλλο που γράφετε: «Επομένως “θεοπνευστία” δεν σημαίνει “αλάθητο”. Ο Θεός εκπληρώνει το σκοπό του, μέσα από την ανθρώπινη αδυναμία και τα λάθη»; Δηλαδή, επί του θέματος, η φράση αυτή του Ματθαίου, όπως μας την μεταφέρει η Εκκλησία κατά πνεύμα, είναι ή δεν είναι θεόπνευστη; Ισχύει ή δεν ισχύει; Την διαστρέφει ή δεν την διαστρέφει ο Πατριάρχης; Μήπως ισχυρίζεσθε, ότι το περιεχόμενο της συγκεκριμένης ευαγγελικής φράσης -γιατί εδώ δεν κάνουμε ιστορία κριτικής κειμένου- είναι λάθος;
Ακόμα, από πού προκύπτει το: «Οι συγγραφείς της, δεν είχαν τη συναίσθηση, ότι αυτό που έγραφαν θα ενσωματωθεί στην Αγία Γραφή».
Και αυτή η φράση που παρακάτω γράφετε, δεν έρχονται σε αντίφαση, κύριε, με όλα τα άλλα που περιέχονται στο ίδιο κείμενό σας; Λέτε: «δεν είναι σωστό να θεωρούμε κάθε τους λέξη ως αλάθητη. Αλλά μόνον εντός της παράδοσης της Εκκλησίας είναι δυνατό να γίνει η ορθή κατανόηση του κειμένου». Και λοιπόν; Αυτό καταλάβατε από όσα έγραψα; Αναφέρθηκα στο σχόλιό μου σε αλάθητη λέξη; Ξαναρωτώ: η φράση για την οποία γίνεται λόγος, διασώθηκε και ερμηνεύτηκε θεόπνευστα από την παράδοση της Εκκλησίας; Είναι μήπως αντιπαραδοσιακή; Αν δεν είναι, γιατί υποστηρίζετε έμμεσα τον Πατριάρχη που εξέμεσε τα δικά του αντι-ευαγγελικά κηρύγματα; Τι θέλετε, τέλος πάντων, να μας πείτε;
Αυτό που θέλουμε να πούμε το είπαμε, αλλά δεν απαντήθηκε και μπλέκουμε τα του Ματθαίου μετά του Βαρθολομαίου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠάντως ένα είναι το γεγονός: Τα λόγια του Χριστού που γράφονται στο Ματθαίο δεν τα είπε, είναι μεταγενέστερη προσθήκη. Άσχετα αν είναι σύμφωνα με την παράδοση που διαμορφώθηκε και συμφωνεί με το δόγμα της Εκκλησίας. Εξ άλλου, γιατί ο Μάρκος δεν το καταγράφει; Ποιός είναι ακριβής;
Όσο για τους προτεστάντες ερευνητές και εσείς δεν καταλάβατε, ότι ποσώς μας ενδιαφέρουν, διότι γνωρίζουμε, ότι πηγή της πίστης μας είναι η αποκάλυψη-φανέρωση του Θεού στους αγίους, οι οποίοι έγραψαν την αγία Γραφή και την ερμήνευσαν και όχι η ίδια η αγία Γραφή, όπως πιστεύουν οι Προτεστάντες, δηλ. ότι όλη η αλήθεια βρίσκεται μεταξύ δυο εξωφύλλων!
Αυτά για να συνεννοούμεθα.
Παραμένουν βέβαια αναπάντητα:
1.- Το χωρίο του Ιωάννη Α΄ 5.7.
2.- Το λάθος του Ματθαίου, ως προς τον Ιερεμία, αντί του Ζαχαρία.
3.- Την διαφορετική Κυριακή προσευχή Ματθαίου και Λουκά.
4.- Το ότι ένας Πατέρας (ο Ιγνάτιος) είναι προ της Α΄ Οικουμενικής.
5.- Η αλλαγή του τύπου του βαπτίσματος, από το Χριστό, στην αγία Τριάδα.
6.- Η μνημόνευση του Πατριάρχη από όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, που σημαίνει ότι όλες είναι αιρετικές.
7.- Το εγκώμιο του π. Μεταλληνού προς τον Πατριάρχη, ως μέγα θεολόγου (για το οποίο διαφωνούμε).
8.- Το προορατικό του γ. Παϊσιου
9.- Οι διάφορες κατά καιρούς "ομολογίες", που είτε παπίζουν, είτε προτεσταντίζουν.
Το ότι κάποια χωρία είναι λανθασμένα δεν σημαίνει, ότι δεν τα δεχόμαστε, εφ' όσον τα δέχεται η Εκκλησία. Άλλο το ένα και άλλο το άλλο. Επειδή τα δεχόμαστε σημαίνει ότι είναι σωστά;
Εξ άλλου η Εκκλησία κάποια σοβαρά δογματικά λάθη τα διόρθωσε. π.χ. το ότι η φύση του Πατέρα γέννησε τον Υιό (κάτι που δέχονται οι Παπικοί) στην Α΄, το διόρθωσε στη Β΄ (το παρέλειψε).
Χρειάζεται λοιπόν πρώτα από όλα αυτοσυγκράτηση και να μη μας πιάνει το αντιπαπικό μας μένος (δικαιολογημένο βέβαια) και σαρώνουμε τα πάντα και βλέπουμε εκείνους που τολμούν να αρθρώσουν λόγο, είτε παπικούς, είτε προτεστάντες, δηλ. αιρετικούς.
Αιρετικός
Αγαπητε ΑΙΡΕΤΙΚΕ
ΑπάντησηΔιαγραφήμην ανοιγουμε πολλα θεματα.
Καλο θαναι να περιοριζομαστε στα συζητουμενα και οτι εχουμε να πουμε για τα συζητουμενα.
Ακομα και ιστορικα στοιχεια να αναφερονται στα συζητουμενα.
Υπαρχει πληθος απεριοριστο θεματων προς συζητησι.
Μην ανοιγομαστε σε πολλα, δεν συμφερει σε κανενα, αδικουμαστε ολοι και αδικειται και το θεμα της συζητησης.
Στον Ομφαξ,
ΑπάντησηΔιαγραφήΧριστός Ανέστη.
Αυτό που έμαθα εγώ είναι ότι ο π. Παΐσιος δεν είπε ποτέ αυτά τα λόγια, ότι πρόκειται για ένα μεγάλο ψέμα που κυκλοφορεί από οικουμενιστάς. Αντιθέτως διαφωνούσε με τον Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο.
Η επιστολή προς τον π. Χαράλαμπο δείχνει ξεκάθαρα τη στάση τού π. Παϊσίου.
Βλ. http://agioritis.blogspot.com/2008/09/blog-post.html
Αντιαιρετικός
Κάποιες παρατηρήσεις πάνω στη συνάντηση Βαρθολομαίου - Παϊσιου:
ΑπάντησηΔιαγραφή1.- Από που μαθεύτηκε, ότι ο Παϊσιος δεν είπε αυτά τα λόγια;
2.- Πως τεκμαίρεται ότι αυτό είναι μεγάλο ψέμα των Οικουμενιστών;
3.- Αλλά και πρόσφατα έχουμε τις καταγραφές από τις θέσεις του μακαριστού γέροντα Παϊσίου σχετικά με τις φιλενωτικές κινήσεις του Πατριάρχη με τον Πάπα: «Εις τους καιρούς μας βλέπομεν ότι πολλά πιστά τέκνα της Εκκλησίας μας, μοναχοί και λαϊκοί, έχουν, δυστυχώς, αποσχισθή από αυτήν, εξ αιτίας των φιλενωτικών. Έχω την γνώμην ότι δεν είναι καλόν να αποχωριζώμεθα από την Εκκλησίαν κάθε φορά που θα πταίη ο Πατριάρχης. Αλλά από μέσα, κοντά στην Μητέρα Εκκλησία έχει καθήκον και υποχρέωσι ο καθένας ν’ αγωνίζεται με τον τρόπον του. Το να διακόψη το μνημόσυνον του Πατριάρχου, να αποσχισθή και να δημιουργήση ιδικήν του Εκκλησίαν και να εξακολουθή να ομιλή υβρίζοντας τον Πατριάρχην, αυτό, νομίζω, είναι παράλογον. Εάν δια την α ή την β λοξοδρόμησι των κατά καιρούς Πατριαρχών χωριζώμεθα και κάνωμε δικές μας Εκκλησίες – Θεός φυλάξει! – θα ξεπεράσωμε και τους Προτεστάντες ακόμη. Εύκολα χωρίζει κανείς και δύσκολα επιστρέφει. Δυστυχώς, έχουμε πολλές «εκκλησίες» στην εποχή μας. Δημιουργήθηκαν είτε από μεγάλες ομάδες ή και από ένα άτομο ακόμη. Επειδή συνέβη στο καλύβι των (ομιλώ δια τα εν Αγίω Όρει συμβαίνοντα) να υπάρχη και ναός, ενόμισαν ότι μπορούν να κάνουν και δική τους ανεξάρτητη Εκκλησία. Εάν οι φιλενωτικοί δίνουν το πρώτο πλήγμα στην Εκκλησία, αυτοί, οι ανωτέρω, δίνουν το δεύτερο» (απόσπασμα επιστολής προς τον π. Χαράλαμπο της Ι. Μ. Σταυρονικήτα στις 23.1.69).
4.- Ο Βαρθολομαίος, μετά την εκλογή του, επισκέφθηκε το Άγιον Όρος και πήγε στο κελί του γέροντα. Εκεί ειπώθηκαν τα ανωτέρω λόγια και βγήκε και φωτογραφία με τον γέροντα να αγκαλιάζει τον Πατριάρχη. Η φωτογραφία και το κείμενο δημοσιεύθηκε στον Ορθόδοξο Τύπο, όπου και τα είδαμε, πλην όμως δημοσιεύθηκε και αλλού.
Αιρετικός
Απο κανενα χειρογραφο της Καινης Διαθηκης δεν λειπει το χωριο Ματθαιου 28,19
ΑπάντησηΔιαγραφή"Πορευθέντες μαθητεύσατε παντα τα εθνη βαπτιζοντες αυτους εις το ονομα του πατρος και του υιου και του αγιου πνευματος".
Και ποτε δεν αμφισβητηθηκε η γνησιοτητα του.
Μονο δυο Προτεσταντες, για λογους που αυτοι ξερουν, το θεωρησαν παρεμβλητο.
Ο Τρεμπελας για λογους αντικειμενικοτητας αναφερει στο σχετικο του υπομνημα την περιπτωσι των δυο αυτων, αλλα ο ιδιος θεωρει το χωριο γνησιο και παραδιδομενο και απο τον Ευσεβιο Καισαρειας, στον οποιο στηριχθηκαν οι δυο αλλοδοξοι, οι οποίοι δεν κατανοησαν τη μαρτυρια του Ευσεβιου.
Η αυθεντικοτερη εν Ελλαδι κριτικη εκδοση της Κ.Δ. του Β. Αντωνιαδη του 1904, που ειναι και επισημη εκδοση της Εκκλησιας της Ελλαδος, και που τυχον αμφισβητουμενα ως προς τη γνησιοτητα χωρια τα τυπωνει με διαφορετικα στοιχεια (πλαγια, αραια, κλπ) για το συγκεκριμενο χωριο δεν παρουσιαζει καμμια διαφορα στοιχειων.
Προκειται για χωριο ουδεποτε αμφισβητηθεν.
Αγαπητέ Οδυσσέα
ΑπάντησηΔιαγραφήΣεβαστή η γνώμη των ειδημόνων, στο εάν ή όχι υπάρχει στο Ματθαίο το χωρίο: "βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος". Έτσι:
1.- Ο Ευσέβιος Καισαρείας, που αναφέρει το χωρίο του Ματθαίου, παραλείπει το ανωτέρω τμήμα.
2.- Ο Τρεμπέλας αναφέρει, ότι δυο Προτεστάντες χρησιμοποιούν τον Ευσέβιο, ως πηγή, στο ότι δεν αναφέρεται το τμήμα αυτό του χωρίου στο Ματθαίο.
3.- Ο Ζηζιούλας στη Δογματική του αναφέρει, ότι το τμήμα αυτό του χωρίου δεν είναι γνήσιο, αλλά μεταγενέστερο. Παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα (Δογματική, Ενότητα 3 περί Θεού, κεφ. Ι οι Βιβλικές προϋποθέσεις, παρ. Η Τριαδική διατύπωση, σελ. 10, 1985):
"Αυτή λοιπόν η τριαδική formula η οποία ξεπηδάει στην ιστορία μέσα απ’ τις προϋποθέσεις που ανέλυσα, εμφανίζεται σαφώς στην Καινή Διαθήκη και έχει τρεις μορφές. Οι δύο είναι σαφώς υπαρξιακές. Η μία είναι η βαπτισματική μορφή. Η πίστη στον Θεό η οποία απαιτείται για το Βάπτισμα, περιλαμβάνει πίστη ή αναφορά στον Θεό, όχι ως άτομο αλλά σαν αυτή την Αγία Τριάδα. Στο τέλος του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου έχουμε σαφή αναφορά στην εντολή του Χριστού «βαπτίζοντες εις το όνομα του Πατρός και Του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». (Ίσως γνωρίζετε από την ιστορία ή την Καινή Διαθήκη, ότι η αναφορά αυτή στην Αγία Τριάδα στο τέλος του κατά Ματθαίον, θεωρείται ότι δεν είναι γνήσια αλλά είναι μεταγενέστερη με βάση ορισμένα επιχειρήματα, ότι σύμφωνα με τις Πράξεις των Αποστόλων, τις μαρτυρίες που έχουμε εκεί, το Βάπτισμα γινόταν στο όνομα του Χριστού και όχι της Αγίας Τριάδος). Η πρώτη σαφής μαρτυρία που έχουμε για Βάπτισμα στο όνομα της Αγίας Τριάδος είναι στον Ιουστίνο. Αλλά σημασία δεν έχει εάν εγίνετο στο όνομα της Αγίας Τριάδος το Βάπτισμα. Σημασία έχει ότι η μορφή αυτή είναι παρούσα σε όλα τα βιβλία της Καινής Διαθήκης και μάλιστα στις Επιστολές του Παύλου, και έφθασε από τη βαπτισματική εμπειρία, στο σημείο να περιληφθεί μέσα στην βαπτισματική αναφορά στον Θεό).
Η άλλη μορφή στην οποία παρουσιάζεται, είναι η ευχαριστιακή μορφή. Και αυτό είναι επίσης πολύ βασικό και το βλέπουμε σαφώς στο τέλος των Επιστολών του Παύλου, ιδίως στην κατάληξη της Β΄ Κορινθίους 13, με τη γνωστή μορφή: «η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και η αγάπη του Θεού και Πατρός και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος είη μετά πάντων υμών». Όπως απέδειξαν οι έρευνες, αυτή η μορφή με την οποία τελειώνουν οι Επιστολές του Παύλου, αποτελούσε την έναρξη της Ευχαριστιακής Λειτουργίας στις πρώτες Εκκλησίες, στην αρχαία Εκκλησία, και συνεπώς πρέπει να τη θεωρήσουμε ως ευχαριστιακή formula. Με άλλα λόγια η Θεία Ευχαριστία συνδέθηκε απ’ την αρχή με την Τριαδική formula.
Η τρίτη μορφή είναι η θεολογική, με την ευρύτερη έννοια, την οποία βλέπουμε στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο και στον Απόστολο Παύλο. Δεν θα απασχοληθούμε με χωρία. Είναι σαφές ότι η αναφορά στον Πατέρα στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα συγχρόνως, είναι κεντρική και στον Απόστολο Παύλο και στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο.
Συνεπώς αρχίζει πλέον μια θεολογία περί αυτών των τριών Προσώπων. Η θεολογία όμως περί των τριών Προσώπων δεν εμφανίζεται σαν πρόβλημα πριν φθάσουμε στην κατ’ εξοχήν, κυρίως Πατερική περίοδο. Και η Πατερική περίοδος, για μεν την Εκκλησιαστική Γραμματολογία αρχίζει με τους Αποστολικούς Πατέρες, από δε θεολογικής Δογματικής πλευράς, αρχίζει ουσιαστικά με τους Απολογητάς τον Β΄ Αιώνα, διότι τότε πλέον αρχίζουν να τίθενται Ελληνικά ερωτήματα, τα Ελληνικού τύπου ερωτήματα ως προς την πίστη περί Θεού".
4.- Είναι αξιοσημείωτο, ότι ο Μάρκος στο αντίστοιχο χωρίο (16. 15-17) δεν αναφέρει το σχετικό τμήμα (βαπτίζοντες.....).
5.- Αναφέρθηκαν 7 χωρία στις Πράξεις των Αποστόλων και στις Επιστολές του Παύλου, όπου οι απόστολοι Πέτρος και Ιωάννης (που ήταν παρόντες, όταν δόθηκε η εντολή), καθώς και ο Παύλος βάπτιζαν στο όνομα του Ιησού Χριστού. Πράξεις: 2.38, 8.16, 10.48, 19.6, 22.16, Ρωμαίους: 6.3, Γαλάτας: 3.27.
6.- Αν το τμήμα του χωρίου του Ματθαίου δεν αμφισβητείται, τότε προκύπτει ένα άλλο θέμα:
Ο Κύριος έδωσε την εντολή στους αποστόλους να βαπτίζουν στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Καμία βάπτιση δεν αναφέρεται στις Πράξεις και στις Επιστολές, ότι έγινε σύμφωνα με την εντολή αυτή.
Τι γίνεται λοιπόν; Ή ο Χριστός δεν έδωσε την εντολή αυτή ή την έδωσε, αλλά οι Απόστολοι δεν υπάκουσαν στην εντολή του. Υπάκουσαν μόνο στο "πορευθέντες μαθητεύσατε" και όχι στο "βαπτίζοντες αυτούς....."; Έδειξαν ανυπακοή ή δεν κατάλαβαν τι τους έλεγε;
7.- Υπάρχει μια εκκρεμότητα ακόμη:
Το χωρίο του Ιωάννη Α΄ 5.7: "ότι τρεις εισίν οι μαρτυρούντες εν τω ουρανώ, ο Πατήρ, ο Λόγος και το άγιον Πνεύμα" είναι γνήσιο ή εμβόλιμο;
Αιρετικός
Ο «Αιρετικός» φαίνεται ότι δεν διάλεξε τυχαία το ψευδώνυμό του, αφού παρουσιάζεται ως εκφραστής εγκεφαλικός της ορθόδοξης πίστης, και ανασύρει τις σχολαστικές προβληματικές των Προτεσταντών που διδασκόμαστε από τον Αγουρίδη και τον Σιώτη στο Πανεπιστήμιο, για να προσεγγίσει θέματα ξεκάθαρα και λυμένα για τους Πατέρες της Εκκλησίας.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤελικά, κύριε, γιατί αποπροσανατολίζετε τη συζήτηση. Το Ευαγγέλιο και οι Πατέρες εκφράζουν ή όχι την Εντολή του Χριστού στο θέμα; Ο Βαρθολομαίος βρίσκεται στους αντίποδες της εκκλησιαστικής διδασκαλίας ως προς αυτό; Γατί τον καλύπτετε;
Γράψατε: «Αν διδάσκει (ο Πατρ. Βαρθολομαίος) αίρεση κατεγνωσμένη να καταδικαστεί πάραυτα και άνευ συνοδικής διαγνώμης. Αν όχι, τότε θα περιμένουμε». Αφήστε τον χαρακτηρισμό αίρεση, αν σας ενοχλεί, και πέστε μας απλά και ευθέως: Είναι αυτά που είπε ο Πατρ. Βαρθολομαίος αντίθετα από την διδασκαλία του Χριστού ή ου; Το περισσόν εκ του πονηρού.
Κ. Ιαρδάσης
Για τους ειρωνευόμενους, με γενικότητες και χωρίς στοιχεία:
ΑπάντησηΔιαγραφήΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ
Αιρετικός
Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΦαίνεται, ότι μας ζητείται νέα ομολογία πίστεως πέραν εκείνης της Β΄Οικουμενικής και να γραδαριστούμε με ένα ιδιότυπο ορθοδοξόμετρο.
Οι αναφορές κάποιου σε κάποιο θέμα πρέπει να έχουν ως γνώμονα έναν κανόνα της Εκκλησίας, που έχει εκφρασθεί από έναν μεγάλο Πατέρα της, τον άγιο Μάξιμο Ομολογητή:
"Πάσα λέξις και φωνή μη τοις Πατράσιν ειρημένη καινοτομία προδήλως καθέστηκε".
Με αυτό λοιπόν το κριτήριο θα πρέπει να κριθούν τα λόγια του Βαρθολομαίου στη Ν. Αφρική:
Από ότι μπορούμε να κατανοήσουμε από το απόσπασμα, ο Βαρθολομαίος λέει, ότι:
"Η Εκκλησία δεν έχει ρόλο να πείσει τους εκτός αυτής, για μια συγκεκριμένη αλήθεια ή συγκεκριμένη αποκάλυψη, ούτε να μεταστρέψει τη σκέψη τους, στη σκέψη που κυριαρχείται σ' αυτήν (δηλ. ο κύριος ρόλος της δεν είναι ο προσηλυτισμός και η ιεραποστολή, αλλά η σωτηρία των πιστών της, το πως δηλ. με τον θάνατο θα πατήσουν τον θάνατο).
Όταν οι άνθρωποι αντιδρούν στις τοποθετήσεις και τα πιστεύω των άλλων με βάση το φόβο και την αυτοδικαίωση, τότε παραβιάζουν το δικαίωμα των άλλων στην ελευθερία να γνωρίσουν το θεό και τον συνάνθρωπο με τρόπο που να προσιδιάζει στην ταυτότητά των ως λαών" (Βέβαια, όταν η αυτοδικαίωση τίθεται ως αυτοσκοπός, τότε παραβιάζεται το δικαίωμα των άλλων να γνωρίσουν τον Θεό, όπως αυτοί τον καταλαβαίνουν).
Προσπαθήσαμε να δώσουμε μια εξήγηση, όπως εμείς την κατανοούμε. Μπορεί να είναι λάθος και σ'αυτό είναι αρμοδιότεροι άλλοι να το κρίνουν, αν είναι σύμφωνες ή όχι με πατερικά κείμενα οι αναφορές Βαρθολομαίου. Πάντως σε κάθε περίπτωση, οι αναφορές αυτές πρέπει να εξετάζονται με προσοχή και σύμφωνα με τα πατερικά κριτήρια και όχι με κριτήριο, ότι ο Βαρθολομαίος είναι αιρετικός και άρα ότι λέει είναι αιρετικό.
Από την άλλη πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα σχετικά με τον Παπισμό και τον Προτεσταντισμό, που κατά καιρούς μας προσάπτονται, που εκτός των άλλων στρεβλώσεων έχουν θρησκειοποιήσει το εκκλησιαστικό γεγονός, που είναι ο τυπικά θρησκευτικός
ατομοκεντρισμός, η εξατομικευμένη εκδοχή της πίστης, της ηθικής, του βιώματος.
Η Εκκλησία καταντάει θρηκευτικός θεσμός υπηρετικός της ατομικής πίστης, αρετής, σωτηρίας. Σωτηρία στη δυτική σκέψη σημαίνει «υπερφυσική» ανταπόκριση του Υπερβατικού στην επιθυμία-απαίτηση του ανθρώπου να υπάρχει το ατομικό του εγώ αιώνια, να ζει ατελεύτητα σε απόλυτη ευτυχία. Έτσι, ο «πνευματικός αγώνας» του Χριστιανού είναι να μάχεται την ύλη, τις απαιτήσεις του σώματος, στο πεδίο της φυσικής ατομικής του οντότητας.
Υπάρχει κατάφαση στην ορμέμφυτη ανάγκη νοησιαρχικών μεταφυσικών βεβαιοτήτων. Το θρησκευτικό άτομο θέλει να κατέχει σίγουρη γνώση για το επέκεινα, να μπορεί να ελέγχει με τη νοητική του ικανότητα αυτή τη γνώση, να εξορκίζει με τη νοητική σιγουριά τον φυσικό φόβο του θανάτου. Έτσι, ατομοκεντρισμός και νοησιαρχία θα αναχθούν σε στοιχεία ταυτότητας του δυτικού ανθρώπου.
Η απολυτοποιημένη εμπιστοσύνη στην ατομική νοητική ικανότητα διαπλέκεται στο δυτικό άνθρωπο με την εξίσου απολυτοποιημένη κατάφαση των συναισθηματικών παρορμήσεων διαμορφώνοντας μια κλειστή αυτοαναφορική δυναμική, που μέσα στα όριά της εξαντλείται η παπική ανθρωπολογία και μεταφυσική. Το Θεό τον «συναντάει» μέσα του, ακριβώς, με τους όρους της ατομικής νοητικής βεβαιότητας και της ατομικής συναισθηματικής ευεξίας. Ο Θεός είναι «μέσα» στον ατομικό άνθρωπο και αυτή την ιδιωτική κατοχή την επικυρώνει ή το συναίσθημα ή η νοησιαρχική αποδεικτική ανάλυση, σύμφωνα με τους εξέχοντες της νοησιαρχίας, του αποδεικτικού θετικισμού και της ορθολογικής μεθόδου Αυγουστίνο, Άνσελμο, Θωμά Ακινάτη, Μ. Αλβέρτο κ.ά.
Η μεταγραφή της μαρτυρίας-διδασκαλίας της Εκκλησίας σε γλώσσα και σχήματα της νομικής παιδείας και της δικανικής εμπειρίας. Η νομική αυτή σχηματοποίηση βοηθάει, ώστε να επιτευχθεί εντυπωσιακή απλούστευση και εκλαΐκευση της χριστιανικής μαρτυρίας, έτσι ώστε να γίνεται προσιτή και σε ανθρώπους χαμηλής ή ανύπαρκτης πνευματικής καλλιέργειας. Όμως ο νομικισμός αυτός παγιδεύει τις απλουστευτικές διασκευές στις απαιτήσεις μιάς θρησκευτικής άρνησης του εκκλησιαστικού γεγονότος και του ευαγγελίου.
Στα καίρια θέματα της ερμηνείας του «προπατορικού αμαρτήματος» και της «ικανοποίησης της θ. δικαιοσύνης», ο χριστιανικός Θεός παύει να είναι Νυμφίος, εραστής μανικότατος του ανθρώπου και αποκαλύπτει ένα Θεό στυγνής εκδίκησης, αμείλικτο τιμωρό του συνόλου του ανθρωπίνου γένους, εξ αιτίας των πρωτόπλαστων, που έκαναν δυσάρεστη για το Θεό χρήση της ελευθερίας τους. Από την άλλη, ο ίδιος ο Θεός ταυτίζεται με την εικόνα «σαδιστή πατέρα», αφού δε διστάζει να θανατώσει με φρικτό θάνατο τον Υιό του, μόνο για να εισπράξει η δικαιοσύνη του ικανοποίηση αξίας ίσης με την προσβολή που του έγινε. Όπως λοιπόν ο Θεός ικανοποιεί με το σταυρικό θάνατο του Χριστού τη δικαιοσύνη του, γιατί αντίστοιχα και οι δίκαιοι στον παράδεισο να μην ευφραίνονται βλέποντας το βασανισμό των αμαρτωλών στην κόλαση, όπως καταλήγει συμπερασματικά ο Αυγουστίνος!
Το ευαγγέλιο της νίκης κατά του θανάτου μετασχηματίζεται σε θρησκεία τρόμου και κόλασης, αλλά και πανικού μιας προγραμματισμένης αβεβαιότητας. Αβέβαιο ποιος είναι ο «προορισμένος» από το Θεό για τη σωτηρία και ποιος ο κολασμένος, άλογα και αναίτια προγραμμένος, όσο κι αν προσπαθήσει να ευαρεστήσει το Θεό. Όχι μόνο εκδικητικός και σαδιστής ο Θεός του νομικισμού, αλλά και παράλογα άδικος προκειμένου να εξυπηρετηθεί η νοησιαρχική αιτιολόγηση της παγγνωσίας του. Η διδασκαλία περί απολύτου προορισμού του ανθρώπου θα σφραγίσει βασανιστικά τόσο τον θρησκευτικό όσο και τον κοινωνικό βίο της Δύσης και θα παρεισφρήσει έμμεσα και στην καθ’ ημάς Ανατολή. Επιζούν ακόμη έστω και εξωραϊσμένα οι μανιχαϊστικές αντιθέσεις ύλης και πνεύματος, σώματος και ψυχής, ηθικού βίου και σαρκικών ηδονών, που παράγουν την απαξίωση, τη βδελυγμία και τη φοβία για τη σεξουαλικότητα. Έτσι ο Χριστιανισμός θα μετατραπεί σε μια θρησκεία ενοχών, τύψεων και άγχους για τη σωματικότητα του ανθρώπου και την υλικότητα του κόσμου και θα ταυτιστεί με μια αποκρουστική και βασανιστική θρησκεία.
Αυτή λοιπόν η κοσμοθεωρία του Παπισμού και του Προτεσταντισμού είναι παντελώς ξένη προς την Ορθόδοξη Θεολογία και μόνο κακεντρεχείς μπορεί να επιμένουν ακόμη και σε ταμπέλες που εύκολα τοποθετούνται, λόγω έλλειψης κάποιου στοιχειώδους νοητικού επιπέδου ή άλλης τεκμηρίωσης ή λόγω επίμονης παραμονής σε μαντρωμένες νοοτροπίες, φθάνοντας ακόμη και στο εξευτελιστικό αυτορεζίλεμα της επινόησης διεστραμμένων ψευδωνύμων.
Και ο νοών νοείτω.
Αιρετικός
Πατριάρχου Ἰεροσολύμων Δοσιθέου: «Ὡς γὰρ ἡ πᾶσα Γραφὴ ἐστί τε καὶ λέγεται λόγος τοῦ ἁγίου Πνεύματος, οὐχ ὅτι ἀμέσως ὑπ᾽ αὐτοῦ ἐλαλήθη, ἀλλ᾽ ὅτι ὑπ᾽ αὐτοῦ διὰ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν...
ΑπάντησηΔιαγραφήΙ. Χρυσοστόμου PG 53,119, Ομιλία στη Γένεση κεφ. 2 15η: «Οὐ γάρ ρήματά ἐστιν ἀπλῶς, ἀλλά τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου ρήματα καί διά τοῦτο πολύν ἐστι τόν θησαυρόν εὑρεῖν ἐν μιᾷ συλλαβῇ…