Για τον Πειραιώς Σεραφείμ και τους άλλους αντι-Οικουμενιστές:

Για τον Πειραιώς Σεραφείμ και τους άλλους αντι-Οικουμενιστές:

  Νά, λοιπόν, αὐτὰ τὰ αἴσχη καὶ τὰ τάχα ἄγνωστα σὲ σᾶς συλλείτουργα τῶν Οἰκουμενιστῶν ἔχουν πραγματοποιηθεῖ καὶ ἔρχονται στὸ φῶς, τὰ βλέπει ὁ λαός!  Ἐσεῖς, τί θὰ κάνετε;

Συλλείτουργο μὲ παρόντα τὸν κ. Βαρθολομαῖο: «Ὑπὲρ τῶν Ἐκκλησιῶν Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως …πρὸς ἀποκατάστασιν τῆς ἑνότητος»!!!

Νά, λοιπόν, ποὺ κάποια ἀπὸ τὰ ἄγνωστα στὸ λαὸ αἴσχη τῶν Οἰκουμενιστῶν, ποὺ δὲν ἔχουν σταματήσει σὲ συμπροσευχὲς μόνο, ἀλλὰ ἔχουν προχωρήσει καὶ σὲ κρυφοσυλλείτουργα, παρουσιάζονται σὲ βίντεο. Οἱ πρωτεργάτες συλλειτουργοῦν καὶ εὔχονται ἀπὸ κοινοῦ:

«Ὑπὲρ τῶν Ἐκκλησιῶν Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως ἵνα ἀξιοποιοῦσαι πάντα τὰ ἑνοῦντα ἐλευθερωθῶσι μετὰ θάρρους ἀπὸ παντὸς ἐμποδίου πρὸς ἀποκατάστασιν τῆς ἑνότητος καὶ κοινωνίας αὐτῶν, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν»!!!!!!!!!

Νά, λοιπόν, ποιό εἶναι τὸ ἐπίσημο πιστεύω τους, τὸ ὁποῖο ποτέ -φυσικά- δὲν ἀπεδοκίμασαν καὶ κατεδίκασαν! Τὸ ὁποῖο "πέρασαν" ἐπίσημα στὴν Κολυμπάριο Σύνοδο! Μπροστὰ σ' αὐτὴν τὴν βλασφημία Θεοῦ καὶ κοροϊδία τῶν ἀνθρώπων, ἐσεῖς, κ. ἀντι-Οἰκουμενιστές, τί θὰ κάνετε;

ΜΟΡΦΗ ΚΙ ΕΜΦΑΝΙΣΙ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΚΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΄ Α΄ του Θεολογου Φιλολογου Κων. ΣΙΑΜΑΚΗ

      ΜΟΡΦΗ ΚΙ ΕΜΦΑΝΙΣΙ

ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΚΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ

 ΄

                                                                  Α΄

 του Θεολογου Φιλολογου Κων. ΣΙΑΜΑΚΗ

Ὅσοι Χριστιανοὶ μελετοῦμε τὴν Ἁγία Γραφή, μερικὲς φορὲς αἰσθανόμαστε τὴν ἐπιθυμία, ἂν μπορούσαμε, νὰ ξέραμε γιὰ τὰ μεγάλα βιβλικὰ πρόσωπα, ἄντρες καὶ γυναῖκες, καὶ ἰδιαίτερα γιὰ τὸν Κύριο, πῶς ἦταν στὴ μορφὴ καὶ στὴ σωματικὴ τους διάπλασι, καμμιὰ φορὰ στὴν ἡλικία καὶ σ’ ἄλλα φυσικὰ ἰδιώματα, ἢ στὴν ἐμφάνισι, δηλαδὴ τί ῥοῦχα καὶ τί ὑποδήματα φοροῦσαν, τί κόμωσι εἶχαν, κι ἂν μερικὰ ἀπ’ αὐτὰ εἶχαν κάποια κοσμήματα.  καὶ σχεδὸν ταυτόχρονα στοὺς πιὸ πνευματικοὺς γεννᾶται τὸ ἐρώτημα, ἂν εἶναι σωστὸ οἱ πιστοὶ νὰ ἔχουμε ἕνα τέτοιο γνωστικὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὰ βιβλικὰ πρόσωπα, ποὺ ὑπηρέτησαν μιὰ τόσο ὑψηλὴ καὶ τόσο πνευματικὴ ὑπόθεσι, ὅπως εἶναι ἡ σωτηρία τῆς ἀνθρωπότητος, ὅπου πρυτανεύει τὸ πνεῦμα. ἀπαντώντας πρῶτα σ’ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα, ἔχω νὰ πῶ ὅτι ἕνα τέτοιο ἐνδιαφέρον εἶναι σωστὸ σὲ τόσο βαθμὸ σὲ ὅσο καὶ τὸ ἱκανοποιεῖ ἡ Ἁγία Γραφὴ μὲ τὶς πληροφορίες ποὺ δίνει, τὶς πολλὲς ἢ τὶς λίγες. πρὶν προχωρήσουμε στὸ ζήτημά μας, εἶναι καλὸ νὰ λεχθοῦν μερικὰ γενικά.

      1. Ἡ Βίβλος γενικῶς δίνει ἐλάχιστες πληροφορίες αὐτοῦ τοῦ εἴδους, κι ὅταν τὶς δίνῃ, τὶς δίνει, ἢ ἐπειδὴ ἐξυπηρετοῦν κάποιον ἄλλο ἀνώτερο σκοπό της ἢ καὶ ἐντελῶς παρεμπιμπτόντως.

      2. Συγκριτικὰ μεταξὺ τῶν δυὸ Διαθηκῶν, ἡ μὲν Παλαιὰ δίνει ἀρκετὲς τέτοιες πληροφορίες, ἡ δὲ Κ. Διαθήκη γιὰ μὲν τὴν ἐνδυμασία καὶ τὴν ὑπόδησι καὶ τὴν κόμωσι δίνει μερικὲς πληροφορίες, γιὰ δὲ τὴ μορφὴ καὶ τὴ σωματικὴ διάπλασι δὲν δίνει ἀπολύτως καμμία.

      3. Γενικὲς ἢ ἀρνητικὲς πληροφορίες τοῦ εἴδους ποὺ συζητᾶμε μποροῦμε νὰ βγάλουμε ἀπὸ τὰ ἱερὰ κείμενα τῆς Βίβλου ἀρκετὲς καὶ θεμελιώδεις, ἔχοντας ὑπ’ ὄψι μας, ὅτι τὰ βιβλικὰ πρόσωπα ἀνῆκαν σὲ μία μόνο σαφῶς προσδιωρισμένη ἀνθρώπινη φυλή, τὴ λευκή, τὰ τῆς Π. Διαθήκης ὅλα ἀνεξαιρέτως καὶ τὰ τῆς Κ. Διαθήκης περίπου τὰ μισὰ σὲ ἕνα μόνο ἔθνος, τὸ Ἑβραϊκό, καὶ μάλιστα σὲ μιὰ ἐποχὴ καὶ μιὰ χώρα, ποὺ αὐτὸ δὲν εἶχε ἀκόμη καμμιὰ ἐπιμιξία μὲ ἄλλα ἔθνη. γνωρίζοντας ἐπίσης τὶς περισσότερες φορὲς πολὺ καλὰ τὸ οἰκονομικὸ ἐπίπεδο τῶν βιβλικῶν προσώπων, μποροῦμε βάσει τῶν γενικῶν μας ἱστορικῶν γνώσεων νὰ ὑποθέσουμε μὲ ἀρκετὴ ἐπιτυχία τὴν ἐξωτερική τους ἐμφάνισι (κόμωσι, ἐνδυμασία, ὑπόδησι, διακόσμησι). ἐπιμένοντας στὶς ἀρνητικές, τὶς γενικές, καὶ τὶς αὐτόματες πληροφορίες, θέλω νὰ πῶ ὅτι, γιὰ τὰ βιβλικὰ πρόσωπα, κι ἂν δὲν μποροῦμε νὰ ποῦμε πῶς ἦταν στὴ μορφή τους, ἐν τούτοις μποροῦμε πολλὲς φορὲς νὰ ποῦμε πῶς δὲν ἦταν.  μποροῦμε  δηλαδὴ νὰ ποῦμε ὅτι, ὅσοι ἦταν Ἑβραῖοι, καὶ ἦταν, καθὼς εἶπα, οἱ περισσότεροι, ἀποκλείεται νὰ εἶχαν -ἔστω και ἕνας ἀπ’ αὐτοὺς- ξανθὰ μαλλιὰ καὶ γαλανὰ μάτια, διότι στὸ ἄμικτο τότε Ἑβραϊκὸ ἔθνος τὰ χαρακτηριστικὰ αὐτὰ ἦταν ἀνύπαρκτα. τὰ ξανθὰ μαλλιὰ καὶ τὰ γαλανὰ μάτια εἶναι ἀποκλειστικὰ χαρακτηριστικὰ τῆς Β. Εὐρώπης, σὲ καμμιὰ ἄλλη ἤπειρο τῆς γῆς, οὔτε στὴ Ν. Εὐρώπη ἐξ ἀρχῆς, δὲν ὑπῆρχαν αὐτὰ τὰ χαρακτηριστικά. κι ὁπουδήποτε στὸν κόσμο ὑπάρχουν σήμερα, προέρχονται ἀπὸ αἷμα τῆς Β. Εὐρώπης. αὐτὰ λοιπὸν τὰ δύο χαρακτηριστικὰ ἀποκλείονται ἀπὸ τὰ βιβλικὰ πρόσωπα μὲ ὅση βεβαιότητα ἀποκλείονται καὶ τ’ ἄλλα δυὸ χρωστικὰ γνωρίσματα, τὸ μαῦρο καὶ τὸ κίτρινο χρῶμα τοῦ δέρματος. ἀνῆκαν ὅλοι ἀνεξαιρέτως στὴ λευκὴ φυλή, καὶ ἦταν ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον μὲν μελαχροινοὶ μὲ μαῦρα μαλλιὰ καὶ μαῦρα ἢ καστανὰ μάτια. 

αὐτὰ ἀσφαλῶς ἰσχύουν γιὰ τὰ πρόσωπα ἀπὸ τὸν Ἀβραὰμ μέχρι τὸν τελευταῖο χρονικῶς ἀπόστολο, καὶ λίγο πρὶν ἀπὸ τὸν Ἀβραάμ. 

δὲν μποροῦμε νὰ τὰ βεβαιώσουμε γιὰ τοὺς ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς ἀπὸ τὸν Ἀδὰμ μέχρι τὸ Νῶε καὶ λίγο ἔπειτα άπὸ τὸ Νῶε. 

ἂν καί, ἐπειδὴ γνωρίζουμε α΄) τὴν περιοχὴ τῆς γῆς ὅπου ἐγκαταβίωσαν μετὰ τὸν κατακλυσμὸ ὁ Νῶε καὶ οἱ ἄμεσοι ἀπόγονοί του, καὶ β΄) ὅτι τὸ χρῶμα τοῦ δέρματος τῶν μαλλιῶν καὶ τῶν ματιῶν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ κλῖμα καὶ τὸ ἔδαφος, μέσα στὰ ὁποῖα διαβιοῦν οἱ ἄνθρωποι, κι ἀπὸ τὶς τροφές, μὲ τὶς ὁποῖες τρέφονται, μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι τὰ χρώματα μαῦρο κίτρινο ξανθὸ καὶ γαλανὸ εἶναι μεταγενέστερες προσαρμοστικὲς μικρομεταβολές, καὶ νὰ ὑποθέσουμε ὅτι δὲν ὑπῆρχαν στὸ Νῶε καὶ τοὺς πρώτους ἀπογόνους του.

      4. Εἶναι πολλαπλῶς βεβαιωμένο, ὅτι οἱ ἀρχαῖοι ἄνθρωποι ἦταν γενικῶς πιὸ κοντοὶ καὶ λεπτοὶ καὶ μικρόσωμοι ἀπὸ τοὺς σημερινούς, πιὸ μυώδεις, ὄχι τόσο δυνατοὶ σωματικῶς ὅσο οἱ σημερινοί, ἀλλὰ πιὸ ὄμορφοι, καὶ κυρίως εἶχαν πολὺ μεγαλείτερη βιολογικὴ ἀντοχὴ ἀπὸ τοὺς σημερινούς. τὰ κρεβάτια, οἱ θώρακες, καὶ οἱ περικνημῖδες τῶν ἀρχαίων, τὰ ὁποῖα διασώθηκαν, δείχνουν τὰ μικρά τους ἀναστήματα∙ τὰ διασῳζόμενα λίθινα βάρη, τὰ ὁποῖα κατώρθωναν νὰ σηκώσουν διάφοροι ἀρχαῖοι πρωταθληταὶ τῆς ἄρσεως βαρῶν καὶ πάνω στὰ ὁποῖα οἱ ἀρχαῖοι συνήθιζαν νὰ γράφουν ἔπειτα ἐπιγραφὲς ποὺ λὲν ὅτι «Ὁ τάδε περίφημος πρωταθλητὴς μὲ σήκωσε καὶ μ’ ἔρριξε πίσω ἀπὸ τοὺς ὤμους του», εἶναι βάρη ἐλαφρὰ γιὰ τοὺς πιὸ συνηθισμένους σημερινοὺς ἀθλητάς. οἱ σημερινοὶ ἄνθρωποι εἶναι πιὸ ψηλοὶ μεγαλόσωμοι καὶ παχύσαρκοι, καὶ πιὸ δυνατοὶ ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους, -ἡ δύναμί τους ὀφείλεται περισσότερο στὸ βάρος καὶ τὸ ὕψος τους παρὰ στὴ μυϊκότητά τους- ἀλλὰ καὶ πιὸ ἄσχημοι καὶ μὲ πολὺ περισσότερα ἄσχημα ἄτομα, καὶ βιολογικῶς πολὺ μικρότερης ἀντοχῆς. οἱ διαφορὲς αὐτὲς ὀφείλονται γενικῶς στὸ λιγώτερο κόπο καὶ τὴν περισσότερη ἄνεσι, στὴν πλουσιώτερη διατροφή, στὸ πέρασμα τῶν αἰώνων ποὺ συσσώρευσαν στὸ ἀνθρώπινο γένος περισσότερες καταχρήσεις καὶ κληρονομικὲς ἐπιβαρύνσεις,  καὶ στὴν περισσότερη ἰατρικὴ καὶ φαρμακευτικὴ περίθαλψι ποὺ ἐξασφαλίζει τὴν ἐπιβίωσι σὲ ὅλο καὶ περισσότερους βιολογικῶς μὴ ἀνθεκτικούς, οἱ ὁποῖοι καὶ κληροδοτοῦν τὶς βιολογικὲς ἀδυναμίες των στοὺς ἀπογόνους των. οἱ ἀρχαῖοι προέκυπταν ἀπὸ σκληρὸ βιολογικὸ τέστ ἐπιβιώσεως. ὅσο ἀφορᾷ στὶς καταχρήσεις, ποὺ ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιὰ φθείρουν σιγὰ σιγὰ κι ἐκφυλίζουν τὸ ἀνθρώπινο γένος, πρέπει νὰ ἔχουμε ὑπ’ ὄψι μας ὅτι στὴν ἀρχαιότητα δὲν ὑπῆρχε τὸ τσιγάρο. ἀπὸ δὲ τὰ οἰνοπνευματώδη ποτὰ ὑπῆρχαν μόνο τὰ ποτὰ ζυμώσεως (κρασὶ καὶ μπύρα, ποὺ εἶναι πολὺ ἐλαφρὰ καὶ μαλακὰ) καὶ δὲν ὑπῆρχαν τὰ σκληρὰ ποτὰ τῆς ἀποστάξεως (ῥακή, βότκα, οὐΐσκυ, κονιάκ, τζίν, κλπ.), διότι ἡ ἀπόσταξι ἦταν ἄγνωστη. μὲ τὰ  ποτὰ ζυμώσεως γίνεται κανείς μεθύστακας (οἰνόφλυξ), ἀλλ’ ὄχι κι ἀλκοολικὸς μὲ τὴ σημερινὴ σημασία καὶ μὲ τὶς γνωστὲς κληρονομικὲς ἐπιβαρύνσεις, ποὺ γίνεται μὲ τὰ δηλητηριώδη καὶ θρεπτικῶς τελείως ἄχρηστα ποτὰ τῆς ἀποστάξεως. ὑπῆρχαν στὴν ἀρχαιότητα καὶ ναρκωτικά, ἰδίως τὸ ὄπιο καὶ τὸ χασίς, ἀλλ’ ἐπειδὴ ἡ χρῆσι τους ἦταν τελείως ἐλεύθερη κι ἀνεξέλεγκτη, ὅσοι ἄρχιζαν νὰ τὰ χρησιμοποιοῦν, πέθαιναν ὅλοι ἀνεξαιρέτως καὶ πολὺ γρήγορα καὶ ἄκληροι, χωρὶς νὰ θεραπεύεται οὔτε ἕνας. ἔτσι μὲ τὸ νὰ μὴν ὑπάρχουν κάπνισμα καὶ ἀλκοολισμός, καὶ μὲ τὸ νὰ ἐξοντώνονται ἄκληρα ὅλα τὰ ναρκομανῆ ἄτομα, τὰ τρία αὐτὰ μεγάλα κακὰ δὲν ἐπισώρευαν στὸ ἀνθρώπινο γένος καμμία κληρονομικὴ ἐπιβάρυνσι. δὲν ὑπῆρχαν δὲ στὴν ἀρχαιότητα οὔτε ἡ ζάχαρι ὁ καφὲς καὶ ἡ σοκολάτα. σήμερα δὲν μποροῦμε νὰ νιώσουμε πόσο πιὸ καθαροὶ βιολογικῶς ἦταν οἱ ἀρχαῖοι ἀκόμη καὶ μὲ τὶς καταχρήσεις των. πρέπει λοιπὸν καὶ γιὰ τὰ βιβλικὰ πρόσωπα νὰ φανταστοῦμε ὅτι εἶχαν τὰ ὅσα ἀνέφερα καλὰ βιολογικὰ χαρακτηριστικὰ τῶν ἀρχαίων.

     ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

         5/ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΑ

            Πριν εξετάσουμε τη σχέση Χριστολογίας και Εκκλησιολογίας, καθώς και την έννοια της Εκκλησίας, ως σώματος του Χριστού, θα πρέπει να προσδιορίσουμε τη διαφορά μεταξύ Θρησκείας και Εκκλησίας. Θα μπορούσαμε να ορίσουμε τη Θρησκεία, ως τη φυσική (ορμέμφυτη και ενστικτώδη) ανάγκη του ανθρώπου: 1/ να υποθέτει παράγοντες γενεσιουργούς της ύπαρξης και των υπαρκτών, αλλά και του κακού που διαπλέκεται με το υπαρκτικό γεγονός, 2/ να συμπεραίνει από τη λογική αυτή υπόθεση τρόπους και πρακτικές χειρισμού των υπερφυσικών παραγόντων, ώστε να οικοδομεί ελπίδες δικής του σωτηρίας από το κακό, δικής του ατελεύτητης ευτυχίας. Με αυτές τις παραδοχές, ο άνθρωπος ενδιαφέρεται να γνωρίζει τους παράγοντες που καθορίζουν την ύπαρξή του, να κατέχει σίγουρη γνώση, να ασφαλίζεται με βεβαιότητες και να διαθέτει αποτελεσματικό αντίδοτο στο φόβο που γεννάει η άγνοια, στον πανικό για το αινιγματικό και γριφώδες των μεταφυσικών υποθέσεων. Επίσης η ανάγκη να εξευμενίσει ο άνθρωπος, να προσεταιρισθεί κατά το δυνατό τις υπερφυσικές δυνάμεις (προσωποποιημένες πάντοτε), που τις προϋποθέτει ως απειλή ή ως ενδεχόμενη προστασία της ύπαρξής του και η ανάγκη να κερδίσει την εύνοια και συμπάθειά τους με τους τρόπους που ξέρει, π.χ. θυσία, νηστεία, εγκράτεια κ.λπ. Αλλά και η ανάγκη του να εξασφαλίσει την εύνοια του θείου όχι μόνο με τη λατρεία, αλλά και πειθαρχώντας την καθημερινή του συμπεριφορά σε κανονιστικές αρχές που πιστεύει, ότι απηχούν τη θεία θέληση και επιθυμία. Έκφανση του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης, η θρησκευτικότητα αποβλέπει να θωρακίσει το άτομο απέναντι στην ανασφάλεια και στις φοβίες που γεννάει η άγνοια, στον τρόμο και στον πανικό για το θάνατο. Θωρακίζει η θρησκεία το άτομο με μεταφυσικές πεποιθήσεις, με ηθικές αρχές, με σιγουριά για αιώνια παράταση της ύπαρξής του. Τρέφει το υπερεγώ, προσφέρει αυτοπεποίθηση, ηδονική αυταρέσκεια, ιεροποιημένο ναρκισσισμό και το χρέος της ατομικής σωτηρίας, εξ ου και η προσφυγή στις ατομικές ελευθερίες. Αξιόμισθο ατομικό κατόρθωμα, η πιστότητα στο γράμμα των δογμάτων, γι’ αυτό και η καύχηση για κάθε δογματική ορθοδοξία. Το θρησκευτικό άτομο ειδωλοποιεί τη νοητική του ικανότητα, λατρεύει τις δυνατότητες της λογικής. Θέλει αδειάσειστα χτισμένη τη σιγουριά, πως οι δικές του πεποιθήσεις και οι δικές του αρχές είναι οι μόνες ορθές, πως όταν υπερασπίζει τις δικές του πεποιθήσεις και τις δικές του αρχές, σώζει τη μόνη μεταφυσική αλήθεια και την υπέρτατη ηθική. Από την άλλη πλευρά η λέξη Εκκλησία επιλέχθηκε, για να δηλωθεί όχι μια καινούργια θρησκεία, αλλά ένα κοινωνικό –όχι πλέον ατομικό- γεγονός, αλλά ένα κοινωνικό γεγονός, ένας τρόπος σχέσεων κοινωνίας, ένας τρόπος ύπαρξης και συνύπαρξης. Εκκλησία σημαίνει σύνολο ανθρώπων, που θέλουν να συνυπάρχουν με κοινό στόχο το άθλημα να αληθεύει η ύπαρξη, να πραγματοποιούν με τη συνύπαρξή τους τον τρόπο που δεν γνωρίζει περιορισμούς φθοράς και θανάτου. Η αλήθεια για τους Χριστιανούς είναι ο τρόπος εκείνων των σχέσεων, που ελευθερώνουν την ύπαρξη από αναγκαιότητες, περιορισμούς και προκαθορισμούς φύσης ή ουσίας και η στόχευση είναι μια: στον κατ’ αλήθειαν τρόπο της ύπαρξης, από δε τη πρώτη στιγμή η Εκκλησία είναι ακριβώς σύναξη σε δείπνο ευχαριστιακό, δείπνο που αποτελεί πέρασμα στην ελευθερία από τους περιορισμούς της θνητής ανθρώπινης φύσης, από τη δέσμευση στο χώρο, στο χρόνο, στη φθορά και στο θάνατο. Το δείπνο παραπέμπει όχι σε ανάμνηση ενός ιστορικού παρελθόντος, αλλά στη προσδοκία και στον εικονισμό ενός εσχάτου μέλλοντος. Η Εκκλησία δεν οδηγεί σε ατομικές πεποιθήσεις, δεν προϋποθέτει αξιόμισθες ατομικές αρετές, δεν υποχρεώνει σε τήρηση Νόμου, σε συμμόρφωση με τύπους λατρείας και έτσι είναι μια ανατροπή και αντιστροφή των όρων και προϋποθέσεων της θρησκείας, είναι μια ολική υπέρβαση της θρησκείας με μοναδικό όπλο την Αγάπη, που δε σημαίνει αγαθοεργία, φιλαλληλία, αλτρουϊσμό, αλλά υπαρκτική ελευθερία, δηλ. την ενεργό άρνηση να ταυτίσουμε την ύπαρξη με τη φυσική ατομική οντότητα και με τους προκαθορισμούς, περιορισμούς και αναγκαιότητες που τη διέπουν. Και αυτή η ενεργός άρνηση είναι δυνατή, όταν η ύπαρξη πραγματοποιείται ως σχέση ελεύθερη από τις απαιτήσεις της φύσης, δηλ. ως αυθυπέρβαση, αυτοπροσφορά και αγάπη. 

ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ, ΟΥΔΕΠΟΤΕ μπορουμε να δεχθουμε να αποδιδεται στις Αιρεσεις, ακομα και ως "τεχνικος ορος" ο ορος Εκκλησια;

Οι ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ, ΟΥΔΕΠΟΤΕ μπορουμε να δεχθουμε να αποδιδεται  στις Αιρεσεις, ακομα και ως "τεχνικος ορος" ο ορος Εκκλησια;

ΠΟΜΟΛΟΓΙΑ: Να φυγουμε το ταχυτερο δυνατον απο αυτη την κατστροφικη Ευρωπαϊκη Ενωσι των Κτηνοβατων της Ευρωπης. Οδηγουμαστε με την Ευρωπη στην ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ. Στον Αγυριστο η Ευρωπη τους και μαζι της και αυτοι που την δεχονται ή που την υποστηριζουν.

Σαν σήμερα υπογράψαμε την καταδίκη μας!

7.2.17

1

Η σημερινή ημέρα (7 Φεβρουαρίου) θα έπρεπε να είναι ημέρα πένθους για την Χώρα μας. Σαν σήμερα πριν από 25 χρόνια, στις 7 Φεβρουαρίου του 1992, υπεγράφη η Συνθήκη του Maastricht (ή Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης), που τέθηκε σε ισχύ την 1η Νοεμβρίου του 1993.

Από το Ελληνικό(;) Κοινοβούλιο επικυρώθηκε τον Ιούλιο του 1992 με τις ψήφους των βουλευτών της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, της Πολιτικής Άνοιξης -το κόμμα που είχε ιδρύσει ο Αντώνης Σαμαράς, όταν αποχώρησε το 1991 από τη ΝΔ αλλά επανήλθε παρά τις αντίθετες δηλώσεις του- και του Συνασπισμού (νυν ΣΥΡΙΖΑ). Εναντίον της Συνθήκης ψήφισαν μόνο οι βουλευτές του ΚΚΕ.

Το τραγικό είναι πως η Συνθήκη ψηφίστηκε στην Βουλή χωρίς να τη γνωρίζουν οι βο(υ)λευτές, αφού δεν τους δόθηκε το κείμενο, ενώ κανένα κρατικό όργανο δεν την έδωσε στη δημοσιότητα. Πώς, λοιπόν, ψήφισαν υπέρ μίας Συνθήκης που δεν διάβασαν; Πόσο ανεύθυνοι αλλά και πόσο επικίνδυνοι είναι αυτοί, που υποτίθεται πως είναι οι εκπρόσωποι του λαού;

Αλλά και αργότερα, όταν η Συνθήκη δόθηκε στην δημοσιότητα, οι Έλληνες(;) πολιτικάντηδες είτε προτίμησαν να μην την διαβάσουν αδιαφορώντας για τις δεσμεύσεις που υπέγραψαν εκ μέρους του Ελληνικού λαού, ή με ψυχρό αίμα πρόδωσαν την Πατρίδα προσυπογράφοντας τον αργό θάνατό της από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αν η πραγματικότητα ήταν άλλη από αυτή που περιγράψαμε, θα έπρεπε οι πολιτικάντηδες να διαμαρτυρηθούν, έστω και εκ των υστέρων, καταγγέλλοντας ταυτόχρονα στον λαό την ωμή επεκτατική πολιτική της Ενώσεως. Όμως αυτό δεν συνέβη! Αντίθετα, 25 χρόνια μετά την υπογραφή της Εθνικά προδοτικής Συνθήκης αλλά και μετά από μία επταετία αφόρητης οικονομικής λιτότητος επιβεβλημένης από τους Δυτικούς -που σημειωτέον ούτε έληξε, ούτε υπάρχει προοπτική να λήξει- οι βο(υ)λευτές αλλά και οι επίδοξοι βο(υ)λευτές εξακολουθούν να υποστηρίζουν την ... "Ευρωπαϊκή πορεία της Χώρας".

Και μία τελευταία απορία, που απευθύνεται προς τους υποστηρικτές του ευρώ και της Ε.Ε.: Σύμφωνα με το άρθρο 73β (παράγραφοι 1 & 2) της Συνθήκης του Maastricht, «1. Στα πλαίσια των διατάξεων του παρόντος κεφαλαίου, απαγορεύεται οποιοσδήποτε περιορισμός των κινήσεων κεφαλαίων μεταξύ κρατών μελών και μεταξύ κρατών μελών και τρίτων χωρών. 2. Στα πλαίσια των διατάξεων του παρόντος κεφαλαίου, απαγορεύονται όλοι οι περιορισμοί στις πληρωμές μεταξύ κρατών μελών και μεταξύ κρατών μελών και τρίτων χωρών», ενώ σύμφωνα με το άρθρο 102α, παράγραφος 2) «τα κράτη μέλη και η Κοινότητα δρουν σύμφωνα με την αρχή της οικονομίας της ανοικτής αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό, που ευνοεί την αποτελεσματική κατανομή των πόρων». Αυτά πώς υλοποιούνται στην Ελλάδα που ισχύουν τα μέτρα περιορισμού του κεφαλαίου (τα γνωστά capital controls), των δυσβάστακτων παρατεταμένων μέτρων λιτότητος, αλλά και των περιορισμένων, εξαιτίας των Κοινοτικών οδηγιών, εξαγωγών και του κατεστραμμένου εμπορίου;

Μην βιαστείτε να απαντήσετε με το πρόχειρο και ανυπόστατο επιχείρημα των μισθοφορικών Μέσων Ενημερώσεως(;), που υποστηρίζει «πως δεν παράγουμε τίποτε». Δεν παράγουμε, κύριοι, γιατί έτσι επιβάλλει η Ένωση, που μας καπελώσατε! Η Ελλάδα ήταν, είναι, και, θα παραμείνει μόνο αν αλλάξει το πολιτικό καθεστώς της, αυτάρκης στα είδη που είναι απαραίτητα στην καθημερινότητα των πολιτών της! Αν αύριο εξαιτίας κάποιου Κοινοτικού ή Δυτικού embargo δεν μπορούμε να έχουμε ... iphone, δεν νομίζω πως το γεγονός αυτό θα απασχολήσει κανέναν νουνεχή πολίτη! Όσο για τους αφελείς υποστηρικτές του "Ευρωπαϊκού ονείρου"; Είναι ελεύθεροι να ταξιδέψουν με προορισμό όποιον "επίγειο παράδεισο" ονειρεύονται!

Εμμένει στην γραμμή των Αγίων Πατέρων η Μητρόπολη Πειραιώς ή συμμετέχει στον εμπαιγμό του αγίου Πνεύματος;

Εμμένει στην γραμμή των Αγίων Πατέρων η Μητρόπολη Πειραιώς ή συμμετέχει στον εμπαιγμό του αγίου Πνεύματος;

του Θεολογου κ. Παν. Σηματη

 

Η ακίδα και η δοκός!

(Ματθ. 7,4)

  Μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφείμ ἀναθεματίζων τοὺς Οἰκουμενιστές (2012):

   «Τὰ ἀναθέματα ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἀποτελοῦν... πανηγυρικὲς διακηρύξεις, ὅτι οἱ συγκεκριμένοι [σ.σ.: οἱ γνωστοὶ αἱρετικοὶ καὶ οἱ Οἰκουμενιστές] δὲν ἀνήκουν στὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ καλεῖται νὰ ἐπιτείνει τὴν προσοχή του εἰς αὐτὸ καὶ νὰ μὴν συμφύρεται μετὰ τῶν ἀναθεματιζομένων διὰ νὰ μὴν ἀπολέση τὴν ὑγιαίνουσα διδασκαλία ἄνευ τῆς ὁποίας δὲν ὑφίσταται σωτηρία»!

Μητρόπολη Πειραιώς:

Ποιοι είναι εκείνοι που «θεολογούν μέσα στο θολό μυαλό τους και μέσα στην πλάνη τους»;

    

   Μὲ αὐτὸ τὸν τίτλο στὸ νέο του ἄρθρο του, τὸ Ἀντιαιρετικὸ Γραφεῖο τῆς μητροπόλεως Πειραιῶς, προσπαθεῖ νὰ ἐλέγξει –ὀρθόδοξα, ὅπως νομίζει– μητροπολίτη τῆς Β. Ἑλλάδος, ὁ ὁποῖος κακοδοξεῖ, ἐπικρίνοντας ἐκείνους ποὺ ἀντιτίθενται στὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης. Ἐπειδὴ ἡ ἀσυνέπεια καὶ ἡ διγλωσσία τοῦ Πειραιῶς καὶ τῆς ὁμάδος τοῦ Ἀντιαιρετικοῦ του Γραφείου εἶναι πλέον γνωστὴ στοὺς πιστούς, εἴχαμε τὴν σκέψη νὰ μὴν ἀσχοληθοῦμε μὲ τὸ αὐτὸ ἄρθρο. Ὅμως μὲ μιὰ δεύτερη ἀνάγνωση θεωροῦμε ὅτι εἶναι ἀναγκαῖος ὁ σχολιασμός του, ὅπως θὰ φανεῖ στὴ συνέχεια.

     Μιὰ πρώτη παρατήρηση εἶναι ὅτι ἡ Μητρόπολη Πειραιῶς, ὀρθῶς μιλᾶ γιὰ «μια ατμόσφαιρα οργής και αναβρασμού, που συνεχώς αυξάνει και κυριαρχεί μεταξύ του πιστού λαού του Θεού», μετὰ ὅσα ἔγιναν στὴν Κρήτη.

  Στὴν συνέχεια, ὅμως, ὁ λόγος της εἶναι ἀντιφατικὸς καὶ διφορούμενος. Ὁμιλεῖ ἀορίστως γιὰ κάποιους ποὺ κάνουν «σχίσματα καὶ ἀποτειχίσεις» καὶ γιὰ κάποιους ποὺ  «εμμένουν στην γραμμή των Αγίων Πατέρων»!  (Τὸ ἄρθρο τῆς Μητρ. Πειραιῶς ἀκολουθεῖ στὸ τέλος).  Τί ἐννοεῖ μ’ αὐτό; Οἱ ἀντιδράσεις ὅλων αὐτῶν εἶναι σύμφωνες μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση; Καὶ ἐκεῖνοι ποὺ κάνουν τὰ σχίσματα, καὶ ἐκεῖνοι ποὺ κάνουν τὶς ἀποτειχίσεις, καὶ ἐκεῖνοι ποὺ δὲν προβαίνουν οὔτε σὲ σχίσματα, οὔτε σὲ ἀποτειχίσεις, ἀλλὰ ἁπλῶς ἀσκοῦν κριτικὴ στοὺς Οἰκουμενιστές (ὅπως ἡ Μητρόπολη Πειραιῶς), ὅλοι αὐτοί, παρὰ τὴν διαφορετικὴ ἀντιμετώπιση καὶ στάση ἀπέναντι στοὺς αἱρετικούς, «εμμένουν στην γραμμή των Αγίων Πατέρων»;  Αὐτὸ διδάσκουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες; Ὁ καθένας νὰ κάνει τοῦ κεφαλιοῦ του καὶ νὰ ἐνεργεῖ κατὰ βούλησιν; Αὐτὸ τὸ παράδειγμα μᾶς ἔδωσαν;

     Τὸ πρῶτο, λοιπόν, ποὺ πρέπει νὰ διευκρινιστεῖ ἐδῶ, ἀφοῦ ὁ συγγράψας τὸ ἄρθρο π. Παῦλος (τοῦ Ἀντιαιρετικοῦ Γραφείου τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς) σκοπίμως συγχέει τὰ πράγματα, εἶναι: ταυτίζεται τὸ σχίσμα μὲ τὴν ἀποτείχιση; Δὲν γνωρίζει ὅτι ὅποιος κάνει σχίσμα εἶναι ἐκτὸς Ἐκκλησίας, ἐνῶ ὅποιος διακόπτει τὴν μνημόνευση τῶν αἱρετικῶν (ἀποτείχιση), παραμένει στὴν Μία Ἐκκλησία πολεμώντας τὸ σχίσμα; Δὲν γνωρίζει ὅτι δογματικὸ σχίσμα πραγματοποιοῦν οἱ παναιρετικοὶ Οἰκουμενιστές (μετὰ τῶν ὁποίων ὁ ἴδιος, δυστυχῶς, κοινωνεῖ), ἐνῶ ὅσοι ἀπομακρύνονται ἀπ’ αὐτοὺς θεραπεύουν (καθ’ ὅσον δύνανται) τὸ σχίσιμο αὐτὸ τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς;

   Αὐτὸς ὁ διαχωρισμὸς ποὺ κάνει ὁ π. Παῦλος, τί ὑποκρύπτει ἄραγε; Γνωρίζοντας τὶς μελέτες καὶ τὶς θέσεις τοῦ π. Παύλου Δημητρακόπουλου καὶ τοῦ Μητροπολίτη Πειραιῶς, μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι δὲν ὑποκρύπτει ἄγνοια, ἀλλὰ σκοπιμότητα. Ἀλλὰ ἀκόμα κι ἂν ὑπέκρυπτε ἄγνοια, εἶναι ἀπαράδεκτο Ἀρχιμανδρίτης Ἀντιαιρετικοῦ Γραφείου τῆς Μητροπόλεως νὰ ἐκφράζεται διφορούμενα καὶ νὰ προκαλεῖ ἐσκεμμένα σύγχυση γιὰ ἕνα θέμα τὸ ὁποῖο, τάχα, θέλει νὰ διαφωτίσει!

    Στὸ ἐρώτημα, λοιπόν, «ποιός κάνει σχίσμα;» εἶναι φανερὸ ὅτι σχίσμα δὲν κάνουν ὅποιοι διακόπτουν τὸ μνημόσυνο τῶν αἱρετικῶν, ἀλλὰ ἐκεῖνοι ποὺ εἰσάγουν στὴν Ἐκκλησία αἱρέσεις! Καὶ ποιοί ἐνισχύουν τὸ δογματικὸ σχίσμα τῶν αἱρετιζόντων; Ἀσφαλῶς, ὄχι ὅσοι ἀπομακρύνονται ἀπ’ αὐτούς, ἀλλὰ ἐκεῖνοι ποὺ κοινωνοῦν μὲ τοὺς «κακόδοξους» –ὅπως ὁ π. Παῦλος τοὺς χαρακτηρίζει– Ἐπισκόπους, ποὺ ψήφισαν τὶς ἀποφάσεις τῆς Κολυμπαρίου Συνόδου!

   Εἶναι τόσο δύσκολο νὰ καταλάβει ὁ π. Παῦλος ὅτι, δὲν διαχωρίζεται ἀπὸ τὴν διαχρονικὴ Ἐκκλησία, ὅποιος ἀπομακρύνεται ἀπ’ τοὺς αἱρετικούς, ἀλλ’ ἐκεῖνος ποὺ διατηρεῖ κοινωνία μαζί τους; Μᾶς τὸ λέει κι ὁ ἴδιος, χωρὶς νὰ καταλαβαίνει, τί ὑποστηρίζει! Γράφει: «Όσοι εμμένουν στην γραμμή των Αγίων Πατέρων και αγωνίζονται να παραμείνει η αγία Ορθόδοξη Πίστη ανόθευτη και απαραχάρακτη», ἐκεῖνοι «εμμένουν στην γραμμή των Αγίων Πατέρων», ἐκεῖνοι εἶναι Ὀρθόδοξοι.
   Ὅσοι ὅμως, ναὶ μὲν διαμαρτύρονται γιὰ τὴν αἵρεση, ἀλλὰ κοινωνοῦν μὲ τοὺς αἱρετικούς, κάνουν «μιὰ τρύπα στὸ νερό», γιατὶ ἐπιτρέπουν στοὺς αἱρετικοὺς συνεχῶς νὰ ἐπεκτείνουν καὶ νὰ ἑδραιώνουν τὴν αἵρεση καί, ἄρα, τελικὰ δὲν ἐμμένουν στὴν γραμμὴ τῶν Πατέρων, οἱ ὁποῖοι μᾶς διδάσκουν ὄχι μόνο τὸν ἔλεγχο τῶν αἱρετικῶν, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀπομάκρυνση ἀπ’ αὐτούς:

    α) Γράφει ὁ Μ. Βασίλειος: «Οὐδ’ ἂν πρὸς ὥραν αὐτῶν ἐπεδεξάμεθα τὴν συνάφειαν, εἰ σκάζοντας (χωλαίνοντας) περὶ τὴν Πίστιν εὕρομεν». Δηλαδή, οὔτε μιὰ ὥρα δὲν μένουμε μαζί τους, ἂν χωλαίνουν -ἔστω κι ἂν ἁπλῶς χωλαίνουν- περὶ τὴν πίστιν.

    β) Καὶ ἀλλοῦ μᾶς λέει πάλι ὁ Μ. Βασίλειος; Πρέπει, ὄχι μόνο νὰ διακόπτουμε τὴν μνημόνευση τῶν αἱρετικῶν, ἀλλὰ καὶ ὅσων ὀρθοδόξων κοινωνοῦν μαζί τους! «Οἵτινες τὴν ὑγιᾶ ὀρθόδοξον πίστιν προσποιούμενοι ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δὲ τοῖς ἑτερόφροσι, τοὺς τοιούτους, εἰ μετὰ παραγγελίαν μὴ ἀποστῶσιν, μὴ μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλὰ μηδὲ ἀδελφοὺς ὀνομάζειν». Τὰ ἴδια λέγει κι ὁ Μ. Ἀθανάσιος, ὁ ἱ. Χρυσόστομος, ὁ Μ. Φώτιος καὶ τόσοι ἄλλοι Ἅγιοι.

    Δὲν τὰ ξέρει αὐτὰ ὁ π. Παῦλος; Τὰ ξέρει ἀλλά, ἐπειδὴ δὲν τὰ ἐφαρμόζει, φτιάχνει δική του θεολογία, διαφορετικὴ ἀπὸ ἐκείνη τῶν Πατέρων!

    Καὶ ἂν αὐτὰ ἰσχύουν γιὰ μεμονωμένους αἱρετικοὺς ἢ γιὰ ὁμάδες αἱρετικῶν καὶ σχισματικῶν, πόσο περισσότερο ἰσχύουν στὴν περίπτωση ποὺ οἱ αἱρετικοὶ ἔχουν καταλάβει τὴν Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας καὶ περιέβαλαν μὲ κῦρος συνοδικὸ καὶ ἐπισημοποίησαν τὶς αἱρέσεις τους;

  Καλῶς ἀποδέχεται ὁ π. Παῦλος (καὶ γι’ αὐτὸ τὶς παρέθεσε μὲ ἔντονα γράμματα) τὶς παρακάτω θέσεις τοῦ μητροπ. Ναυπάκτου ὅτι «η νέα αυτή πρόταση της πλειοψηφίας της αντιπροσωπείας μας που κατέθεσε η Εκκλησία της Ελλάδος στη "Σύνοδο" της Κρήτης …είναι κακόδοξη και αντορθόδοξη (καὶ ὡς ἐκ τούτου) ἢ θα υπάρχει εκκλησία χωρίς αιρετικές διδασκαλίες, η οποία σώζει τους ανθρώπους, ἢ θα είναι αιρετική ομάδα, η οποία δεν μπορεί να αποκαλείται Εκκλησία»!!! Ἀφοῦ, λοιπόν, ἀποδέχεται καὶ προβάλλει αὐτὲς τὶς θέσεις, γιατί κοινωνεῖ μὲ αὐτὸ τὸ κακόδοξο δεσποτικὸ μόρφωμα, ποὺ «δεν μπορεί να αποκαλείται Εκκλησία»; Ἀλήθεια, πῶς μπορεῖ ὁ π. Παῦλος Δημητρακόπουλος κι ὁ Μητροπολίτης του, νὰ κοινωνοῦν μὲ ὅσους ἀποδέχονται μιὰ ληστρικὴ ψευδο-σύνοδο ποὺ περιέχει στὶς ἀποφάσεις της κακοδοξίες και αιρετική εκκλησιολογία, ὅπως ὁ ἴδιος βεβαιώνει; 

   Καὶ ὡς ἐκ τούτου, τελικά, τί νόημα ἔχει ὁ ἐκ μέρους σας ἔλεγχος τῶν Οἰκουμενιστῶν, τὴν στιγμὴ ποὺ κι ἐσεῖς μὲ τὴ σειρά σας κάνετε τὸ ἴδιο, δηλαδή, «παρά τις κρυστάλλινες και πέρα για πέρα Ορθόδοξες θεολογικές θέσεις» ὅτι δὲν «μπορεί να αποκαλείται Εκκλησία ἐκείνη ἡ Ἱερὰ Σύνοδος Ἐπισκόπων ποὺ ἀποδέχεται αιρετικές διδασκαλίες» ἐσεῖς ἀποδέχεσθε ὡς Ὀρθόδοξους τοὺς Ἐπισκόπους αὐτοὺς καὶ κοινωνεῖτε μαζί τους;!!!

   Σᾶς θυμίζει κάτι, π. Παῦλε, ἡ ἀκίδα καὶ ἡ δοκός! Θὰ τὸ θυμηθεῖτε, ἂν ἀνοίξετε τὴν Κ. Διαθήκη στὸ Ματθ. 7,4.

     Θυμηθεῖτε, π. Παῦλε, ὅτι ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς καὶ οἱ μαθητές του -ὅπως ὁ ἱερὸς Ἰωσήφ ὁ Καλόθετος- δὲν ἀποδέχονταν ὡς τὴν Μία Ἐκκλησία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, τὴν ἐπίσημη Ἐκκλησία τοῦ πατριάρχη Καλέκα (τὴν θέση τοῦ ὁποίου ἔχουν σήμερα ὁ κ. Βαρθολομαῖος καὶ ἡ φατρία του), ἀλλὰ ἀποκαλοῦσε  "νέα Ἐκκλησία"  τὴν κακόδοξη "ἐκκλησία" τοῦ Καλέκα, μετὰ τῆς ὁποίας δίδασκε, πὼς οἱ πιστοὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχουν καμία κοινωνία!

   
   Ἐπὶ τοῦ προκειμένου: ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, μετὰ τὴν Σύνοδο τῆς Κρήτης, μὲ τὸ Διάγγελμά της “Πρὸς τὸν Λαό”, ὄχι μόνο δὲν ἀποδοκίμασε τὶς «αιρετικές διδασκαλίες» της Συνόδου, ἀλλὰ τὶς ἀποδέχτηκε!!! Αὐτὴ λοιπὸν ἡ Ἐκκλησία, ποὺ ἀποδέχτηκε τὶς ἀποφάσεις τῆς Κολυμπαρίου Συνόδου, «σώζει τους ανθρώπους, ἢ είναι αιρετική ομάδα, η οποία δεν μπορεί να αποκαλείται Εκκλησία»; Ὅσοι τὴν ἀποδέχεσθε (καὶ ὁ Μητροπολίτης σας, κι ἐσεῖς μαζί) δὲν ἀνήκετε πλέον –ὡς κοινωνοῦντες μὲ αὐτούς– «στην αιρετική ομάδα» ποὺ κι αὐτοὶ ἀνήκουν;
   Ἄν -στὴν ἀντίθετη περίπτωση- ἡ Ἐκκλησία αὐτὴ ποὺ προέκυψε μετὰ τὴν Κολυμπάριο Σύνοδο, παρὰ τὶς αἱρετικὲς ἀποφάσεις της, «σώζει», τότε γιατὶ διαμαρτύρεστε ἐναντίον τῶν ἀποφάσεών της, ἀφοῦ -κοινωνοῦντες μετὰ τῶν Ἐπισκόπων της- μᾶς διδάσκετε ἔμπρακτα ὅτι οἱ κακόδοξες ἀποφάσεις καὶ ἡ ἀλλοίωση τῆς Πίστεως δὲν ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὴν σωτηρία μας;
  Ἔτσι ἔκαναν οἱ Ἅγιοι; Ἁπλῶς διαμαρτύρονταν καὶ κοινωνοῦσαν ταυτόχρονα μὲ τοὺς αἱρετικούς; Ἢ καὶ ἀπομακρύνονταν ἀπὸ τὸν μολυσμὸ τῆς αἱρέσεως;