Ἐλθέτω ἡ Βασιλεία τοῦ Παπισμοῦ;

 

Ἐλθέτω ἡ Βασιλεία τοῦ Παπισμοῦ;

 

Γράφει ὁ κ. Λέων Μπράνγκ, Θεολόγος

  Ὅταν στὸ τέλος τῆς δεκαετίας τοῦ 80΄ τοῦ περασμένου αἰώνα διαλύθηκε ἡ πρώην Σοβιετικὴ Ἕνωση, ὁ Πολωνὸς Πάπας Ἰωάννης Παῦλος Β΄ μὲ ὅλα τὰ μέσα ποὺ διέθετε μέσῳ τῆς διπλωματίας τοῦ Κράτους τοῦ Βατικανοῦ, προσπάθησε νὰ ἐπιβάλει τὴν ἀναβίωση τῆς Οὐνίας. Τὴν καμουφλάρισε μὲ τὸν ὅρο «ἐπανευαγγελισμὸς τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης». 

Γιὰ ἄλλη μία φορὰ ὁ Παπισμὸς φανέρωνε τὸ ἀληθινό του πρόσωπο, καὶ μάλιστα μετὰ τὴν Β΄ Σύνοδο τοῦ Βατικανοῦ ποὺ ἐννοεῖται ὅτι προέβαλε ἕνα φιλελεύθερο πλέον πρόσωπο τοῦ Παπισμοῦ. Ἰδιαίτερα πετυχημένα ἀπέδωσε αὐτὸ τὸ ἐγχείρημα μία γελοιογραφία τοῦ Ἕλληνα σκιτσογράφου Κύρ. Ἀπεικόνιζε τὸν τότε Πολωνὸ Πάπα Ἰωάννη-Παῦλο Β΄ νὰ γονατίζει ἐπάνω στὸν χάρτη τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης καὶ νὰ ἀπαγγέλλει τὸ «Πάτερ Ἡμῶν», ἀλλὰ σὲ παραλλαγμένη μορφή. Ἀντὶ νὰ αἰτεῖται: «ἐλθέτω ἡ Βασιλεία ΣΟΥ», οἱ λέξεις ποὺ ἐξέρχονται ἀπὸ τὸ στόμα του καὶ ἐκφράζουν προφανῶς τὸ βάθος τῆς καρδιᾶς του εἶναι: «ἐλθέτω ἡ Βασιλεία ΜΟΥ», νὰ ἀναστηθεῖ δηλαδὴ πάλι ἡ Οὐνία, ὁ Δούρειος Ἵππος τοῦ Βατικανοῦ κατὰ τὸν μακαριστὸ π. Γεώργιο Μεταλληνό.

  Μὲ δόλο ἔναντι τῆς Ὀρθοδοξίας ὁ Παπισμὸς ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 13ου αἰώνα εἶχε δημιουργήσει τὴν Οὐνία ὡς μορφὴ ἕνωσης τῶν Ὀρθοδόξων μὲ τοὺς Παπικούς. Εἶχαν τὴ δυνατότητα οἱ Ὀρθόδοξοι νὰ διατηρήσουν τὸ τρόπο τῆς λατρείας τους, τὶς εἰκόνες καὶ τὰ λειτουργικά τους κείμενα. Ἀρκοῦσε νὰ ἀναγνωρίσουν τὸν Πάπα ὡς κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας τους. Σὲ βάρος τῶν τοπικῶν Ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν, κυρίως τῆς Οὐκρανίας, Ρουθηνίας, Σλοβακίας, Ρουμανίας, Σερβίας, Οὑγγαρίας καὶ Βουλγαρίας εἶχε δημιουργηθεῖ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἱστορίας ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς οὐνιτικῶν ἐνοριῶν, οἱ ὁποῖες μὲ τὴν ἐπικράτηση τοῦ Κομμουνισμοῦ ἀναγκάστηκαν νὰ διαλέξουν ἀνάμεσα στὸν Παπισμὸ καὶ τὴν Ὀρθοδοξία. Ὅλες σχεδὸν ἐπέλεξαν τὴν Ὀρθοδοξία. Ὅταν ἔπεσε ὁ Κομμουνισμός, ὁ Πολωνὸς Πάπας φρόντισε νὰ μὴ χαθεῖ αὐτὴ ἡ ἱστορικὴ εὐκαιρία καὶ διεκδίκησε τοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς καὶ τὶς περιουσίες τῶν πρώην Οὐνιτῶν. Ἰδίως μετὰ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Προέδρου τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως Μιχαὴλ Γκορμπατσὸφ στὸ Βατικανὸ τὴν 1η Δεκεμβρίου τοῦ 1989 καὶ τὴν ἀποκατάσταση τῶν σχέσεων τῶν δύο κρατῶν ἀκολούθησε πληθώρα καταλήψεων ὀρθοδόξων ναῶν ἀπὸ ἐλάχιστους ἀριθμητικὰ Οὐνίτες, ὅπως ἐπίσης βιαιοπραγίες καὶ  τραυματισμοὶ σὲ βάρος τῶν Ὀρθοδόξων, ἀκόμα καὶ θάνατοι. Οἱ τοπικὲς ἀρχὲς ἢ ἔπαιρναν τὴ θέση τῶν Οὐνιτῶν ἢ τηροῦσαν στάση παθητική.  Τὸ ἀποτέλεσμα: Ἄδειοι Ἱεροὶ Ναοί, ἐπειδὴ οἱ πιστοὶ παρέμειναν Ὀρθόδοξοι. Βρέθηκαν ὅμως χωρὶς Ἱεροὺς Ναούς. Στὴ Ρουμανία π.χ., ἐνῶ μέχρι τὸ 1990 ὑπῆρξαν δύο μόνο ρωμαιοκαθολικοὶ ἐπίσκοποι, ὁ Πάπας Ἰωάννης-Παῦλος Β΄ προέβη στὶς 15 Μαρτίου τοῦ 1990 σὲ χειροτονία 12 ἐπισκόπων, 7 λατινόρυθμων καὶ 5 ἑλληνόρυθμων μὲ ἀποτέλεσμα, ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐπισκόπων σχεδὸν νὰ ὑπερβαίνει τὸν ἀριθμὸ τῶν πιστῶν. Ἀλλὰ καὶ ἐκεῖ ἀκολούθησαν βίαια ἐπεισόδια ἐναντίον τῶν Ὀρθοδόξων μὲ καταλήψεις ναῶν κ.ἄ. Αὐτὰ συνέβησαν πρὶν ἀπὸ περίπου 35 χρόνια.

«Habemus papam»

Θέμα χρόνου;

 

Θέμα χρόνου;

 

Ὁ θάνατος τοῦ πάπα Φραγκίσκου καὶ ἡ ἐκλογὴ καὶ ἐνθρόνιση τοῦ διαδόχου του πάπα Λέοντος ΙΔ΄ ἀνέβασε στὴν ἐπιφάνεια καὶ πάλι τὸ θέμα τῶν σχέσεων τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τοὺς ἑτερόδοξους Χριστιανούς.

Εἶναι γεγονὸς ὅτι ὁ θάνατος τοῦ πάπα Φραγκίσκου ματαίωσε τὴ σχεδιαζόμε­νη συνάντησή του τὸν Μάιο μὲ τὸν Οἰκου­μενικὸ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο στὴ Νίκαια, μὲ ἀφορμὴ τὸν ἑορτασμὸ τῆς ἐπετείου τῶν 1.700 ἐτῶν ἀπὸ τὴ σύγ­κληση ἐκεῖ (στὶς 20 Μαΐου 325) τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

Μάλιστα, μὲ ἀφορμὴ τὴν κατὰ τὸ ἔτος 2025 σύμπτωση ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα μὲ τοὺς ἑτερόδοξους Χριστιανοὺς τῆς Δύσεως, σχεδιαζόταν νὰ καθιερωθεῖ στὸ ἑξῆς κοινὴ ἡμερομηνία τῆς ἑορτῆς. Τὸ δὲ σημαντικότερο, φαίνεται ὅτι εἶχε συμφωνηθεῖ αὐτὴ ἡ ἡμερομηνία νὰ ὁρίζεται ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ Ὀρθόδοξου ἑορτολογίου. Κάτι ποὺ θὰ ἀποτελοῦσε παγίδα γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους, ὥστε νὰ μὴν ἀντιδράσουν στὸν ὕπουλο σχεδιασμό.

Ὅμως ἄλλα τὰ μυστικὰ σχέδια τῶν ἀνθρώπων, ἄλλες οἱ βουλὲς τοῦ Θεοῦ. Τὴν τελευταία κυριολεκτικὰ στιγμὴ ἀποχώρησε ἀπὸ τὸν παρόντα βίο ὁ Πάπας καὶ τὸ θέατρο στὴ Νίκαια ματαιώθηκε. Τυχαῖος ἄραγε ἦταν αὐτὸς ὁ θάνατος; Καὶ δὲν πρέπει αὐτὴ ἡ ἐξέλιξη νὰ προβληματίσει ὅσους ἐπισπεύδουν σὲ ἐνέργειες προσεγγίσεως πρὸς τοὺς Παπικούς;

Στὴ συνάντησή του μὲ τὸν πάπα Λέον­τα, ἀμέσως μετὰ τὴν ἐνθρόνισή του, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἐπανέφερε τὸ θέμα, ὡστόσο ὁ νέος Πάπας δὲν φάνηκε πρόθυμος νὰ συνεχίσει τὴν τακτικὴ τοῦ προκατόχου του· τουλάχιστον στὸ θέμα τοῦ κοινοῦ ἑορτασμοῦ, μὲ συμμόρφωση τοῦ παπικοῦ ὑπολογισμοῦ τῆς ἡμερομηνίας μὲ αὐτὸν τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ὑποσχέθηκε πάντως ὅτι ἐντὸς τοῦ ἔτους θὰ συν­αντηθεῖ στὴ Νίκαια μὲ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη, προκειμένου νὰ τιμήσουν ἀπὸ κοινοῦ τὴν ἐπέτειο τῶν 1.700 ἐτῶν τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

Ὁ σχεδιασμὸς κοινοῦ ἑορτασμοῦ ἦταν ἕνα ἀκόμη βῆμα γιὰ ἕνωση στὴν πράξη μὲ τοὺς Παπικούς, ὅπως γίνεται χρόνια τώρα καὶ μὲ ἄλλες παρόμοιες ἐκδηλώσεις, δεδομένου ὅτι ὁ θεολογικὸς διάλογος ἔχει ὁδηγηθεῖ σὲ ἀδιέξοδο. Πρὸς τὸ παρόν, μὲ τὴν ἀνακατάταξη στὸν χῶρο τοῦ Παπισμοῦ, φαίνεται ὅτι τὸ χειρότερο ἀποφεύχθηκε.

Ὅμως ὅλοι αὐτοὶ οἱ σχεδιασμοὶ κατευθύνονται πάντα πρὸς αὐτὸ τὸν σκοπό, τὴν ἕνωση στὴν πράξη. Καί, ἐκ πρώτης ὄψεως, φαίνεται ὅτι εἶναι θέμα χρόνου ἡ ἐπίτευξη αὐτοῦ τοῦ στόχου, ἂν λάβει καν­εὶς ὑπ᾿ ὄψιν τὶς συχνὲς κινήσεις πρὸς αὐτὴ τὴν κατεύθυνση. Μάλιστα ἂν παρατηρήσει τὴ γενικότερη διάβρωση τοῦ Ὀρθόδοξου φρονήματος, κυρίως μεταξὺ κληρικῶν, ἀφοῦ καὶ πρόσφατα δὲν ἔλειψαν φαινόμενα θλιβερῶν φιλοπαπικῶν δηλώσεων μὲ ἀφορμὴ τὴν ἐκδημία τοῦ Πάπα.

Σὲ κάθε περίπτωση δὲν πρέπει νὰ μᾶς διαφεύγει ὅτι πάνω ἀπ’ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ὁποιοδήποτε ἀξίωμα κι ἂν ἔχουν, καὶ πέρα ἀπὸ τοὺς σχεδιασμούς τους βρίσκεται ὁ Θεός. Καὶ ὅπως τώρα ἐξουδετέρωσε τὴν παγίδα τοῦ κοινοῦ ἑορτασμοῦ, ἐλπίζουμε ὅτι καὶ στὸ μέλλον θὰ προστατεύσει τὴν Ὀρθοδοξία μας.

Ταυτόχρονα ὀφείλουμε νὰ εἴμαστε σὲ αὐξημένη ἐπαγρύπνηση, ὥστε τουλάχι­στον νὰ κρατηθεῖ ἀκέραιο τὸ φρόνημά μας καί, ἂν ἀπαιτηθεῖ, νὰ δώσουμε κι ἐμεῖς τὴ μαρτυρία μας σ’ ἕναν ἀποστατημένο κόσμο, ποὺ σταδιακὰ ὅλο καὶ περισσότερο συμβιβάζεται μὲ τὴ δαιμονικὴ πλάνη.

Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ

ΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΡΕΠΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ.

17.4.73:Οι Μητρoπoλίτες Πάφoυ Γεvvαδιoς, Κιτίoυ Αvθιμoς και Κερύvειας Κυπριαvός σε εγκύκλιo τoυς πρoς πρoς τoυς Iερείς αγγέλλoυv τηv απόφαση τoυς για "καθαίρεση" τoυ Μακαρίoυ για τηv αvάληψη της Τoπoτηρητείας τoυ Αρχιεπισκoπικoύ Θρόvoυ από τov Γεvvάδιo

S-1921

17.4.1973: ΟΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΕΣ ΠΑΦΟΥ ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ, ΚΙΤΙΟΥ ΑΝΘΙΜΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΗΝΕΙΑΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ ΣΕ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ ΑΓΓΕΛΛΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥΣ ΓΙΑ "ΚΑΘΑΙΡΕΣΗ" ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ, ΤΗΝ ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΤΟΠΟΤΗΡΗΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΙΚΟΥ ΘΡΟΝΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΕΝΑΔΙΟ ΚΑΙ ΟΠΩΣ Ο ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΟΝΟΜΑΖΕTΑΙ ΠΛΕΟΝ ΜΙΧΑΗΛ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΜΟΥΣΚΟΣ

Κιτίου Ανθιμος ( αριστερά) και Πάφου Γεννάδιος, (δεξιά). Ο Γεννάδος ανέλαβε τοποτηρητής του Αρχιεπισκοπικού θρόνου μετά την " καθαίρεση" του Μακαρί ου


Μετά την οριστικοποίηση της απόφασης των τριών Μητροπολιτών Πάφου Γενναδίου, Κιτίου Ανθίμου και Κυρηνείας Κυπριανού για "καθαίρεση" του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου οι τρεις συνοδικοί με εγκύκλιο τους ενημέρωναν το ποίμνιο για την απόφαση τους και καλούσαν τους ιερείς να διαβάσουν την εγκύκλιο στους ιερούς ναούς.

Στην εγκύκλιο ενημερώνονταν οι πιστοί ότι ο Πάφου Γενναδιος είχε αναλάβει ως Τοποτητηρής του Αρχιεπισκοπικού Θρόνου.

Η αποστολή της εγκυκλίου αποτέλεσε συνέχεια της διάσπασης του ποιμνίου της Εκκλησίας γιατί οι υποστηρικτές του Αρχιεπισκόπου αρνούνταν να επιτρέψουν την ανάγνωση της εγκυκλίου στους ναούς με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί σάλος και οι πιστοί να αποχωρούν από τους ναούς ή να εξυβρίζονται ακόμα και μέσα στις εκκλησίες.

Το πλήρες κείμενο της εγκυκλίου έχει ως ακολούθως:

ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΠΕΡΙ ΚΑΘΑΙΡΕΣΕΩΣ

ΤΟΥ ΤΕΩΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ κ. ΜΑΚΑΡΙΟΥ Γ

ΚΑΙ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ ΤΗΣ ΤΟΠΟΤΗΡΗΤΕΙΑΣ ΥΠΟ

ΤΗΣ ΑΥΤΟΥ ΠΑΝΙΕΡΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ. ΓΕΝΝΑΔΙΟΥ

"Γεvνάδιος, Ελέω Θεού, Μητροπολίτης Πάφου και Τοποτηρητής του Αρχιεπισκοπικού Θρόνου Κύπρου και οι συν εμοί αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, Κιτίου Ανθιμος και Κυρηνείας Κυπριανός, συνοδική γνώμη παντί τω ιερώ κλήρω και τω χριστεπωνύμω πληρώματι της καθ' ημάς Αγιωτάτης Αποστολικής και Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Κύπρου, χάριν ευλογίαν και ειρήνην από Θεού Πατρός και Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Ειδότες τέκνα εν Κυρίω αγαπητά, ότι ο Θεός ημάς τους Επισκόπους έθετο εν τη Εκκλησία "ποιμένας και διακονίας, εις οικοδομήν του σώματος του Χριστού, μέχρι καταντήσωμεν οι πάντες εις την ενότητα της πίστεως" (Εφεσίους δ, 11), καθώς ο Μέγας Απόστολος Παύλος τονίζει, βλέποντες δε τον επιτεινόμενον σκανδαλισμόν ογκούμενον σάλον εκ της επιδιώξεως αναλήψεως και ασκήσεως του κοσμικού αξιώματος του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας υπό του τέως Προκαθημένου αυτής εθεωρήσαμεν επιβεβλημένον καθήκον ως συνυπεύθυνα Μέλη της Ιεράς Συνόδου της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Κύπρου, όπως επιδιώξωμεν θεραπείαν της ενσκυψάσης τοιαύτης ανωμαλίας δι' αποκαταστάσεως της διασαλευθείσης Εκκλησιαστικής τάξεως.

Οι Ιεροί Κανόνες, εφ' ων πάσα Ορθόδοξος Εκκλησία ερείδεται, θεσπισθέντες υπό των Θεοφόρων Αγίων Πατέρων ερμηνευτών της διδασκαλίας της Αγίας Γραφής και επιβεβλημένοι διά του κύρους Οικουμενικών Συνόδων σαφώς απαγορεύουσι την ανάληψιν και άσκησιν κοσμικής εξουσίας υπό των κληρικών παντός βαθμού "Επίσκοπος ή πρεσβύτερος ή διάκονος κοσμικάς φροντίδας μη αναλαμβανέτω ει δε μη καθαιρείσθω" ( Αποστ. Καν. στ).

Η Αγιωτάτη Εκκλησία της Κύπρου τυγχάνει από αιώνων Αυτοκέφαλος και εν παντί αυτοδιοίκητος, έχουσα ως μόνην διοικούσαν Αρχήν την Ιεράν αυτής Σύνοδον. Εις ημάς, επομένως και μόνον απέκειτο το δικαίωμα, άμα δε το καθήκον τούτο δε συνωδά και τοις Ιεροίς Κανόσι και τω Καταστατικώ της Εκκλησίας ημών, όπως διερευνήσωμεν και διευθετήσωμεν την εις δεινόν χειμασμόν περιαγαγούσαν αυτήν προκειμένην Εκκλησιαστικήν ανωμαλίαν.

Εκ του κανονικού τούτου δικαιώματος της Ιεράς Συνόδου της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Κύπρου καταφαίνεται και πόσον αντικανονική υπήρξεν η παρέμβασις Προκαθημένων ετέρων ομοδόξων Εκκλησιών, οίτινες, μη έχοντες καν υπ' όψει την περί του τέως Αρχιεπισκόπου ημετέραν ητιολογημένην συνοδικήν απόφασιν και αποφυγόντες να θίξωσι την ουσίαν του θέματος, ως εκ συνθήματος έσπευσαν να εκφράσωσι γνώμην, ήτις βεβαίως κατά πάντα κανονικώς και συννόμως εξενεχθείσαν υφ' ημών ετυμηγορίαν.

Μετ' οδύνης ψυχικής ήχθημεν εις την απόφασιν περί διαγραφής εκ του ιερατικού καταλόγου του τέως Αρχιεπισκόπου, πεισμόνως αγνοήσαντος επανειλημμένα παρ' αυτώ φιλάδελφα διαβήματα ημών και αμετανοήτου άχρι προγενεστέρως κατά καιρούς προς αυτόν εισήγησιν ημών, όπως αποχωρισθή του κοσμικού αξιώματος υπεβάλομεν εντονώτερον κατά την υπό την προεδρίαν αυτού συνεδρίαν της Ιεράς Συνόδου της 2ας Μαρτίου 1972, αναπτύξαντες κατ' αυτήν εκτενώς προς τους προς τούτο λόγους. Ατυχώς όμως, εματαιοπονήσαμεν και πάλιν. Ποία υπήρξεν η προς την φιλάδελφον εκείνην εισήγησιν ημών ανταπόκρισις του τέως Αρχιεπισκόπου μαρτυρούσι και τα εν συνεχεία διαδραματισθέντα, εις τα οποία καταλέγονται, συν άλλοις, η τη ανοχή εκείνου εκ της έδρας του βιαία έκτοτε απομάκρυνσις του εξ ημών αδελφού Αγίου Πάφου και εγκαθίδρυσις της Εκκλησιαστικής αυθαιρεσίας και αναρχίας εν τη επαρχία αυτού, έτι δε και ο υπό διατεταγμένου όχλου γενόμενος άγριος λιθοβολισμός της εν Λεμεσώ Ιεράς Μητροπόλεως και των εν αυτή ευρεθέντων αγίων αδελφών Πάφου και Κιτίου, ων η ζωή εκ θαύματος μόνον εσώθη.

Συγχωρούντες, όμως, ταύτα και όσα άλλα έκτροπα εις βάρος υμών διεπράχθησαν, άνευ μάλιστα οιασδήποτε υπό του τέως Αρχιεπισκόπου καταδίκης τούτων, φορτικώς επεμέναμεν

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ.

ΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΡΕΠΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ.

Ο ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΜΟΥΣΚΟΣ ΕΚΑΜΕ ΤΗΝ ΚΑΚΗ ΑΡΧΗ.

7.3.1973: Οι τρεις Μητρoπoλίτες oμoφώvως και "εv θλίψει πoλλή" απoφασίζoυv vα "καθαιρέσoυv" τov Αρχιεπίσκoπo Μακάριo και τoυ δίvoυv περιθώριo 30 ημερώv για vα υπoβάλει έφεση.

7.3.1973: ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΕΣ "ΟΜΟΦΩΝΩΣ ΚΑΙ ΕΝ ΘΛΙΨΕΙ ΠΟΛΛΗ" ΝΑ "ΚΑΘΑΙΡΕΣΟΥΝ" ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΜΑΚΑΡΙΟ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 30 ΗΜΕΡΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΟΒΑΛΕΙ ΕΦΕΣΗ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 22 2 73 (Η φωτογραφία είναι από προηγούμενη συνεδρία των Μητροπολιτών)

Οι τρεις Μητροπολίτες Πάφου Γεννάδιος, Κιτίου Ανθιμος και Κυρηνείας Κυπριανός συνήλθαν στις 7 Μαρτίου 1972 στην Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού στην παρουσία του Χωρεπισκόπου Αμαθούντος Καλλινίκου και του Αρχιμανδρίτη Σιδερά για την τελευταία πράξη του δράματος που είχαν οι ίδιοι δημιουργήσει: Την καθαίρεση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.

Οι τρεις Μητροπολίτες θεωρούσαν ότι συνήλθαν σε κανονική Σύνοδο με πρόσκληση του πρώτου τη τάξει Μητροπολίτου Πάφου Γεννάδιου.

Η συνεδρία κράτησε δυο μέρες. Στην πρώτη συνεδρία στις 7 Μαρτίου. Η συνεδρία ήταν πολύωρη και κράτησε από το πρωϊ μέχρι το βράδυ.

Μια ένδειξη για τις αποφάσεις έδωσε ο Μητροπολίτης Κυρηνείας ο οποίος δήλωσε στους δημοσιογράφους:

"Αυτή είναι η τελευταία φορά που έρχεσθε εδώ. Ολα θα τελειώσουν..."

Ενώπιον τους οι τρεις Μητροπολίτες είχαν και ένα τηλεγράφημα του Κυπρίου δικηγόρου -Κανονολόγου Ανδρέα Χ. Γαβριηλίδη το οποίο, ωστόσο, δεν έλαβαν καθόλου υπόψη.

Ανέφερε στο τηλεγράφφημά του ο Κύπριος Κανονολόγος στο τηλεγράφημα του προς τον Γεννάδιο:

"Εφαρμογή του αντικανονικού άρθρου 14 του Καταστατικού του 1914, καθιστά απόφασιν σας περί καθαιρέσεως εξ υπαρχής άκυρον και δημιουργεί και διά τους τρεις Μητροπολίτας βαθυτάτας εκκλησιαστικάς και εθνικάς ευθύνας, διά τον σάλον και τον διχασμόν του πληρώματος του λαού που τόσον ελαφρά τη καρδία προκαλείτε.

Το Αγιον Πνεύμα, το πανσόφους τους αλιείς αναδείξαν και το οποίον την στιγμήν ταύτην επικαλείσθε ας φωτίση τας σεπτάς, αλλά θαμβωμένας Κεφαλάς Σας".

Οι τρεις Μητρπολίτες όμως συνέχισαν να πορεύονται προς τον κατήφορο και το βάραρθρο και πήραν τις αποφάσεις τους και "καθαίρεσαν" όπως πίστευαν τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο ανοίγοντας, ωστόσο, τους ασκούς του Αιόλου που τελικά στράφηκαν εναντίον τους χωρίς δρόμο επιστροφής.

Στο έγγραφο για την απόφαση των τριών Μητροπολιτών το οποίο διατηρούσε στο αρχείο του ο Λεμεσιανός δημοσιογράφος Ανδρέας Χατζημιλτής αναφέρονται τα ακόλουθα σχετικά με την απόφαση των τριών Μητροπολιτών:

ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

ΠΡΟΚΑΤΑΡΚΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΙΣ

 

Σχολιάζοντας απόψεις που διατυπώθηκαν με αφορμή την περίπτωση του Επισκόπου Τυχικού

 

Εισαγωγικά

Τα εκκλησιαστικά γεγονότα που συμβαίνουν στην Κύπρο ήταν αφορμή να διατυπωθούν δημόσια απόψεις (και μάλιστα από αξιόλογα πρόσωπα), που δυστυχώς απέδειξαν ότι κινούνται εντός των ορίων της συστημικής Εκκλησίας, που απέχει πολύ από την Εκκλησία των Αγίων πατέρων και Οικουμενικών Συνόδων. Αλιεύσαμε από το διαδίκτυο κάποιες από αυτές τις απόψεις και θα προσπαθήσουμε να τις σχολιάσουμε. Για λόγους ευνόητους δεν αναφερόμαστε στα πρόσωπα που τις διατύπωσαν .

ΑΠΟΨΗ ΠΡΩΤΗ  “Η πρώτη και σοβαρότερη κατηγορία εναντίον του κ. Τυχικού, είναι ότι είχε σχέσεις με αποτειχισμένους, οι οποίοι μάλιστα παρουσιάστηκαν από τους ίδιους αδαείς δημοσιογράφους ως μία χριστιανική “αίρεση”! Από πότε αυτό, ακόμη και αν συνέβη, είναι κολάσιμο αμάρτημα; Από πότε κάτι που προβλέπεται (δυνητικά μεν, ρητά δε) από τους Ιερούς Κανόνες είναι εξ αρχής καταδικαστέο; Με πόνο, απευθυνόμαστε στους αρχιερείς της πλειοψηφίας που καταδίκασε τον Τυχικό, και τους ρωτούμε επικαλούμενοι την αρχιερατική τους συνείδηση:  Τι είναι χειρότερο; Να έχεις σχέσεις με αποτειχισμένους, ορισμένοι εκ των οποίων υπήρξαν διακεκριμένα μέλη της εκκλησίας μας, ή να ανέχεσαι να μνημονεύεις και να συμπροσεύχεσαι με την Ουκρανική παρασυναγωγή, που το Οικουμενικό Πατριαρχείο, δυστυχώς, αναγνώρισε ως Εκκλησία, για πολιτικούς λόγους το 2018;

 

ΣΧΟΛΙΑ.

α.Η παραπάνω άποψη αποκρύπτει πρώτα κάτι σοβαρό. Οτι δηλ.ο επίσκοπος χειροτόνησε ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟ ΙΕΡΕΑ ΥΠΕΡΟΡΙΩΣ, χωρίς ο ίδιος να είναι ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΣ. Αυτό δημιουργεί ένα σοβαρότατο πρόβλημα ΣΥΓΧΥΣΗΣ  στην πρακτική της αποτείχισης και ανακόλουθη πρακτική. Δηλ ο επίσκοπος μνημόνευσε κατά την χειροτονία ,ενώπιον της Αγίας Τραπέζης, την  Σύνοδο  στην οποία ανήκει ως ορθοτομούσα, χειροτονώντας εν γνώσει του ιερέα που προοριζόταν για ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΥΣ; Ποιους κανόνες, που σχετίζονται με την χειροτονία, εφάρμοσε;;;

Ως ποίμνιο για χειροτονία θεώρησε τους αποτειχισμένους (;;;;)  Δέχεται δηλ. και την αποτείχιση, που είναι εκκλησιαστική  πρακτική που εφαρμόζεται σε περίοδο αίρεσης και αφορά και την Σύνοδο που ανήκει και φυσικά και τον ίδιο;;;Δηλ.χαρακτηρίζει τον εαυτό του ΨΕΥΔΕΠΙΣΚΟΠΟ και ΨΕΥΔΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟ;;;

Ή  καθιέρωσε το νέο μοντέλο της αποτείχισης σύμφωνα με το οποίο χειροτονούνται αποτειχισμένοι ιερείς  (σε περίοδο αίρεσης) ΟΧΙ ΑΠΟ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟ  αλλά από επίσκοπο με ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΦΡΟΝΗΜΑ, που  ανήκει και μνημονεύει ως ΟΡΘΟΤΟΜΟΥΣΑ  ΣΥΝΟΔΟ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ, που δέχεται ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΨΕΥΤΟ-ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ;;;;;;   

Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΥ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ!!!!!!!!!!

β.Η ΥΠΕΡΟΡΙΟ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ  θεωρείται ΑΠΟΔΕΚΤΗ ΚΑΤ΄ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ  εκκλησιαστική πρακτική ΜΟΝΟ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟ ΑΙΡΕΣΗΣ (όπως  αυτή που διανύουμε), αλλά από ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ή από επίσκοπο που ανήκει σε Σύνοδο που δεν μνημονεύει ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ, ώστε ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙ Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΜΟΛΥΣΜΟΥ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ.

 Αποτελεί εξαίρεση  ως προς την ακρίβεια των Ιερών Κανόνων και λαμβάνει  χώρα σε περιόδους και περιοχές ιδιαιτέρων συνθηκών, κατά τις οποίες συνήθως υφίστανται παραπλανητικά σχέδια, αιρετικές και επικίνδυνες τάσεις, απειλητικές για την Ορθοδοξία. Αναφέρουμε ενδεικτικά το παράδειγμα του Μεγάλου Αθανασίου, ο οποίος έκανε υπερόριες χειροτονίες σε καιρό αιρέσεως και λόγω πιεστικής ανάγκης. (Θεόδωρος Όσιος, Στουδίτης).

γ.Για το δυνητικό της αποτείχισης, που εκφράζει  η παραπάνω άποψη έχουν γραφτεί πάρα πολλά. Δηλ. σύμφωνα με την άποψη ο 31^ος Αποστολικός Κανόνας, ο 15 κανόνας της ΑΒ Συνόδου, ο β κανόνας της Συνόδου της Αντιοχείας κ.α, που αφορούν θέματα πίστεως είναι ΔΥΝΗΤΙΚΟΙ (!!!!!!!!!!!!!!;) Τότε γιατί δημιουργείται θέμα με την Ουκρανική παρασυναγωγή;;Και γιατί στην εκκλησιαστική ιστορία υπάρχουν ΟΜΟΛΟΓΗΤΕΣ ΑΓΙΟΙ;;