ο «αιρετικός» 

και το ολοκαύτωμα…

 

του παπαΗλια Υφαντη


Βρίσκεται στο Αγρίνιο ένας παπάς που οι κομματικοί και θρησκευτικοί φαρισαίοι τον βάφτισαν «αιρετικό».

Και ο λόγος είναι ότι δεν ακολουθούσε τις συνταγές των ιεροκηρύκων των παραθρησκευτικών οργανώσεων, που συνήθως μιλούν για το αλλού και το άλλοτε, αλλά επέλεξε να μιλάει για το εδώ και το τώρα. Σύμφωνα με το πνεύμα του Ευαγγελίου και των Πατέρων της Εκκλησίας. Δεδομένου ότι κι εκείνοι αναφέρονταν στα ζωτικά και ζέοντα προβλήματα της εποχής τους.Προκειμένου να αφυπνίζεται ο λαός,ώστε να συνειδητοποιεί τα εγκλήματα που συντελούνται σε βάρος του.  Που σημαίνει ότι στις και μέρες μας οφείλουμε να σηκωθούμε απ’ τις πολυθρόνες και τους καναπέδες και να πάρουμε την τύχη μας στα χέρια μας.

 Και, δεδομένου ότι τα λόγια του είχαν μεγάλη απήχηση, αυτό δεν άρεσε καθόλου σε όσους διαβάζουν το Ευαγγέλιο ανάποδα. Με αποτέλεσμα να καταφέρουν να τον φιμώσουν και να του απαγορέψουν το κήρυγμα. Και, για να δώσουν ηθικό έρεισμα στη σκευωρία τους, του πέταξαν-συνεπείς προς την γκεμπελική τους τακτική-και τη λάσπη της «αίρεσης». Και μάλιστα σε συγκέντρωση όλων των παπάδων της Αιτωλοακαρνανίας. Γιατί βέβαια πίστευαν ότι οι παπάδες θα υιοθετούσαν τη συκοφαντία τους και θα τη διέδιδαν παντού. Αλλά έπεσαν έξω. Γιατί οι παπάδες και γενικότερα ο λαός, που άκουγαν τα όσα έλεγε ο «αιρετικός»  παπάς, όχι μόνο δεν υιοθέτησαν τις συκοφαντίες, αλλά και «έφτυναν στον κόρφο» τους, λέγοντας  μεταξύ τους: «Καλά, ίχνος αγάπης-όπως διατείνονται-δεν διαθέτουν. Αλλά δεν έχουν έστω λίγη ντροπή και λίγο φιλότιμο»! Όμως…

Ο «αιρετικός» παπάς, μια και του απαγορεύτηκε το κήρυγμα στις εκκλησιές, με μια παρέα φίλων του άρχισαν να κάνουν ομιλίες στην κεντρική πλατεία του Αγρινίου. Οι ομιλίες αυτές γίνονταν απροειδοποίητα. Γιατί βέβαια οι οργανωμένες ομιλίες χρειάζονταν οικονομικές προϋποθέσεις, που δεν διέθεταν. Με αποτέλεσμα το ακροατήριο να είναι οι τυχαία διερχόμενοι ή παρευρισκόμενοι στις πέριξ της πλατείας καφετέριες. Ωστόσο το αποτέλεσμα υπήρξε καταπληκτικό. Και είναι χαρακτηριστικό πως, δεδομένου ότι οι ομιλίες βιντεοσκοπούνταν και δημοσιεύονταν στο ίντερνετ, είχαν απίστευτα μεγάλο αριθμό ακροάσεων. Το γεγονός  και πάλι ανησύχησε τους εγκάθετους θρησκευτικούς και κομματικούς φαρισαίους, Και, όπως φαίνεται, επιστράτευσαν και πάλι τις καταχθόνιες μεθοδεύσεις τους και κατάφεραν να σταματήσουν και τις ομιλίες αυτές.

Ωστόσο όμως μέσα απ’ αυτή την προσπάθεια γεννήθηκε το κίνημα «Δικαίωμα στη ζωή». Που είναι πριν απ’ όλα ακομμάτιστο και έχει σαν έργο του τη συμπαράσταση σε κάθε δοκιμαζόμενο απ’ την τωρινή βαρβαρότητα πολίτη. Όπως, για παράδειγμα, αυτούς, που αντιμετωπίζουν διακοπές του ηλεκτρικού ρεύματος, απαλλοτριώσεις και άλλα σχετικά. Όπως τελευταία ήταν τα πολυάνθρωπα, για τα υπό κατάρρευση νοσοκομεία του Αγρινίου και του Μεσολογγίου, συλλαλητήρια. Που είχαν σαν κυριότερο μοχλό αφύπνισης τις παρεμβάσεις του Κινήματος σε όλους τους τοπικούς φορείς.

Ανάμεσα, λοιπόν, στο πλήθος του συλλαλητηρίου συνάντησα και τον «αιρετικό» παπά.

-Πώς σου φάνηκε το συλλαλητήριο; τον ρώτησα.

-Σίγουρα ήταν πολύ καλό, μου είπε. Αλλά οι ομιλητές σε μένα τουλάχιστο θύμισαν το λαϊκό άσμα που λέει: «Μας κέρασαν γλυκό, μας κέρασαν και μέντα, μα για το φονικό δεν είπανε κουβέντα»!

-Και ποιο, κατά τη γνώμη σου, είναι το φονικό;

-Μα το ολοκαύτωμα που διαδραματίζεται σε βάρος του λαού και της πατρίδας μας απ’ τους νεοναζί Γερμανούς και τους σιωνιστές τοκογλύφους! Τι άλλο θα μπορούσε να ήταν; Αυτοί, που αυτοκτόνησαν και όλοι οι άλλοι, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αργοπεθαίνουν δεν είναι θύματα του ολοκαυτώματος αυτού;Το οποίο βέβαια δεν οφείλεται στο κάλπικο χρέος, που οι παγκόσμιοι δολοφόνοι έχουν χαλκεύσει σε βάρος μας αλλά σαφέστατα στο σχέδιο γενοκτονίας του λαού μας και καταστροφής της πατρίδας μας. Προκειμένου να εκμεταλλευτούν όχι μόνο τον υπέργειο και υπόγειο και υποθαλάσσιο πλούτο μας αλλά και το γεγονός ότι η πατρίδα μας αποτελεί για τους παγκόσμιους δολοφόνους γεωστρατηγικό και γεωπολιτικό κόμβο ύψιστης σημασίας και πολιτισμική υπερδύναμη. Κι ενώ αυτοί βουλιάζουν το πλοίο της Ελλάδας αύτανδρο εμείς εστιάζουμε την προσοχή μας σε ένα μόνο σημείο. Με αποτέλεσμα να αποπροσανατολίζουμε το λαό  από την ολοκληρωτική καταστροφή. Η περίπτωση των νοσοκομείων βέβαια δεν είναι παρωνυχίδα. Αλλά το θέμα της υγείας αποτελεί μια μόνο πτυχή της πολυμέτωπης και ολοκληρωτικής  πολιορκίας, που διεξάγεται σε βάρος μας.

-Πάντως εμένα-του είπα-μου άρεσε  το γεγονός ότι στο συλλαλητήριο συμμετείχαν και κληρικοί!

-Κάλιο αργά παρά ποτέ! είπε. Αν οι κληρικοί ξεσηκώνονταν και ξεσήκωναν απ’ την αρχή το λαό, δεν θα ’φτανε η χώρα μας και ο λαός μας στο σημερινό κατάντημα. Και βέβαια δεν χρειαζόταν να είναι κάποιος προφήτης, για να συνειδητοποιήσει την επερχόμενη καταστροφή. Απλά χρειαζόταν να συμμεριστεί τον πόνο του λαού για τον οποίο υποτίθεται ότι οι κληρικοί αγρυπνούν. Αφού η πραγματικότητα το φώναζε στη διαπασών. Γιατί απ’ την αρχή ήταν ολοφάνερες οι προθέσεις και τα σχέδια των παγκόσμιων δολοφόνων και των ντόπιων εφιαλτών.

-Κι ακόμη, του είπα,  μου έκαμε εντύπωση που τόνισαν ότι είναι ακομμάτιστοι.

-Μακάρι να είναι έτσι, αποκρίθηκε εκείνος, και να μην αποβλέπουν στην παλινόρθωση του μεσαίωνα της Δεξιάς. Για χάρη της οποίας φρόντιζαν να φιμώνουν όσους τολμούσαν να καταγγέλλουν τις αθλιότητές της. Γιατί το ζητούμενο αυτή τη στιγμή είναι η συνειδητοποίηση ότι η πατρίδα διατρέχει τον έσχατο κίνδυνο.Και πως η μοναδική διέξοδος για να βγούμε απ ’το τέλμα, δεν είναι η μια ή η άλλη απόχρωση της σήψης, μέσα στην οποία βουλιάζουμε ολοένα και περισσότερο, αλλά η επιστροφή στο Ευαγγέλιο…

Η ΠΑΛΑΙΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ “TWILIGHT ZONE” ΤΟΥ ΥΔΡΟΧΟΟΥ

του Αποτειχισθεντος Θεολογου ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΑΝΤΑΖΗ

Η “Νέα” Τάξη Πραγμάτων, δεν είναι καθόλου “νέα”, μα πράγματι πολύ παλαιά “ισόκαιρη του κόσμου”. Από τα χρόνια τα παλιά, προ της Γεννήσεως του Χριστού, που η ανθρωπότητα ολόκληρη βρισκόταν υπό την κυριαρχία του διαβόλου, υπήρχε διάχυτο παντού το παγανιστικό πνεύμα της υποταγής στη πανθρησκεία του Βαβέλ.
Ο Πύργος της Βαβέλ προβάλλει ως προφητικό, προδρομικό Προπύργιο της Παναιρέσεως του Οικουμενισμού. Η σύγχυση γλωσσών συνεπάγεται συγκριτισμό δογμάτων και συγχώνευση θρησκειών. Συγκερασμό κρατών και ενοποίηση εθνών. Ο “Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών” είναι η υλοποίηση του βαβυλωνιακού ονείρου: Οραματισμός Ηγεσίας των Σατανολατρών. Η Παγκόσμια Διακυβέρνηση Μασόνων και Σιωνιστών.
Ο παλαιός αρχέκακος όφις, ως πρωτότοκος πάσης οιήσεως, πατήρ πονηρίας και ψευδούς, αντιθέου, καχεκτύπου ενοποιήσεως, μετέρχεται, όχι κάτι νέο για μια Νέα Τάξη, αλλά κάτι παλαιό μιας Παλιάς Αταξίας: “Δεύτε διαλεχθώμεν εν διαλόγω διαθρησκειακώ!”
Άαα τον πονηρό! “Παλιό το κόλπο”…. “Εεεύα, Ευάκι μου για έλα δω, τί ότι είπεν υμίν ο Θεός πως στη θέωση να φθάσετε μπορείτε; Τί ότι κατά την Αγίαν Πεντηκοστήν το Πανάγιον Πνεύμα, εις ενότητα πάντας εκάλεσεν; Και συμφώνως δοξάσωμεν τον ‘Παναγιώτατον’ Πάπαν!”


“Δεύτε Χριστοφόροι λαοί κατίδωμεν τραύμα, Μνημονεύσεως Βαρθολομαίου!” Όσοι μνημονεύετε Βαρθολομαίο, γίνεσθε νέοι πρόδρομοι του Αντιχρίστου, επαναφέροντες την πάλαι ποτέ διαλάμψασα και σκοτίσασα Παλαιάν Τάξιν Πραγμάτων. Γίνεσθε έμμεσοι προωθητές του οικουμενιστικού του σκότους. Σκοταδιστές της νύκτας του συμβιβασμού, Νονοί της ετεροζυγίας και συνυπαρξίας. Συμβολαιογράφοι της απολύτου Ιδιοκτησίας. Επικυρωτές της Σιωνιστικής Κυριαρχίας.
Τα Παπικά “Κονκορντάτουμ” τα οποία παρασκηνιακώς έχει υπογράψει η “Εκκλησία της Ελλάδος” πριν από εξήντα και πλέον χρόνια, τα οποία μάλιστα έχει αποκαλύψει και καταδικάσει ο άγιος επίσκοπος Φλωρίνης Αυγουστίνος (ούτε “πρώην”, ούτε “τέως” ούτε “μακαριστός”, ΕΝΑΣ είναι “ο π. Αυγουστίνος” και ΔΕΝ θα ξανάρθει άλλος!) έχουν μεταβιβάσει κάθε εξουσία κυρίαρχης ιδιοκτησίας στην Τράπεζα του Βατικανού. Τα Χρυσόβουλα τα Βατοπαιδινά ψίχουλα μηδαμινά μπροστά στου Πάπα τη παντόφλα.


Θα φανεί απίστευτο, παρατραβηγμένο προϊόν φαντασιοπληξίας και άκρως σοκαριστικό αυτό που θα πω, αλλά ΑΚΟΜΗ και αυτό το Άγιον Όρος ολόκληρο ανήκει στο Βατικανό!! Αυτά όλα τα “δωρεάν” υπέρογκα κι απανωτά κονδήλια των δισεκατομμυρίων Ευρώ, τί νομίζετε, ότι τα προσφέρει “ελεημοσύνη” ο Ιουσϊτης Πάπας για την ψυχή της μάνας του;;


Το ότι η Ελλάδα ως Έθνος-Επιχείρηση είναι δημοσίως καταγεγραμμένη στο Ύπατο και Κεντρικό Χρηματιστήριο της Washington, ως “μετοχική, κερδοσκοπική Εταιρεία με το όνομα “Ελληνική Δημοκρατία”, ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ έχει πολλά να αποκαλύψει για το ΠΟΙΟΣ κατέχει ασφαλώς τον τίτλο κυρίαρχης ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ της Πατρίδος μας και την ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ της Επισήμου Διοικητικής “Εκκλησίας”. Ο εκάστοτε Αρχιεπίσκοπος και η Ιερά Σύνοδος, ΔΕΝ μπορούν να κάνουν “ΚΙΧ”, διαχρονική, πανδαιμονιακή “ΤΣΙΜΟΥΔΙΑ” σε όλο της το μεγαλείο…


Είναι λοιπόν παλιά κόλπα του Υδροχόου, όχι σαν διαβολικό ζοντόβολο “Ζώδιο”, αλλ’ ως αστρονομικός αστερισμός του νοτίου ημισφαιρίου, ο οποίος ανήκει στους 48 αστερισμούς που σημειώθηκαν πρώτη φορά στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και στους 88 επίσημους αστερισμούς που το 1922 θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση.


Ο Φωσφόρος Εωσφόρος, ο φέρων την “Αστρονομικήν Αυγήν”, αυτός που μεταφέρει το φως, (Αυγερινός) ο ΤΕΩΣ “Πρωινός Αστήρ” ήταν και παραμένει ο κυρίαρχος συντονιστής (πάντοτε κατά παραχώρησιν Θεού φυσικά) των Αστερισμών, οι οποίοι διοικούνται από “τις αρχές και τις εξουσίες του σκότους” (για αυτό και τα Ζώδια είναι σατανικά). Μπήκαμε για καλά στον Υδροχόο.
Ο Εωσφόρος διά του Ο.Η.Ε και του Π.Σ.”ε”, συνεχίζει να εξουσιάζει τα ΕΘΝΗ και ΟΛΕΣ τις Θρησκείες, (δυστυχώς η Ορθοδοξία συγκαταλέγεται διαβολικώς ως “Θρησκεία” ενώ ΔΕΝ είναι μία ανάμεσα σ’ όλες τις άλλες θρησκείες αλλά ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ, ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΠΙΣΤΗ) εξουσιάζει τον Πολυ-Πολιτισμό και τον Οικουμενισμό.


Το δηλώνει ο Προφήτης Ησαϊας (οι ερμηνευτικές παρενθέσεις δικές μου) στο 14ο Κεφ. Στίχ.
12: “Πῶς ἐξέπεσεν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ὁ ἑωσφόρος ὁ πρωΐ ἀνατέλλων; συνετρίβη εἰς τὴν γῆν ὁ ἀποστέλλων πρὸς πάντα τὰ ἔθνη (τα Ηνωμένα Έθνη! Εδώ το “αποστέλλων” δεν έχει μόνο την έννοια της αποστολής αλλά κατά τους Κολιτσάρα, Τρεμπέλα και Σωτηρόπουλο, την έννοια της καταδυναστευτικής υπερισχύσεως, εξουσίας και ιδιοκτησίας! ).
13 Σὺ δὲ εἶπας ἐν τῇ διανοίᾳ σου· εἰς τὸν οὐρανὸν ἀναβήσομαι, ἐπάνω τῶν ἀστέρων τοῦ οὐρανοῦ θήσω τὸν θρόνον μου (υπεράνω του Θεού), καθιῶ ἐν ὄρει ὑψηλῷ, ἐπὶ τὰ ὄρη τὰ ὑψηλὰ τὰ πρὸς Βορρᾶν,
14 ἀναβήσομαι ἐπάνω τῶν νεφῶν, ἔσομαι ὅμοιος τῷ ῾Υψίστῳ. (Εδώ το “όμοιος” δεν σημαίνει απλή σύγκριση, αλλά υποδηλώνει ανωτερότητα και υπεροχή!)
15 Νῦν δὲ εἰς ᾅδην καταβήσῃ καὶ εἰς τὰ θεμέλια τῆς γῆς (θα είσαι ο εξουσιαστής του Άδου που δεν θα φέρεις πλέον το φως αλλά το ΣΚΟΤΟΣ).
16 Οἱ ἰδόντες σε (Οικουμενιστές) θαυμάσονται ἐπὶ σοὶ καὶ ἐροῦσιν· οὗτος ὁ ἄνθρωπος ὁ παροξύνων τὴν γῆν, ὁ σείων βασιλεῖς;
17 ὁ θεὶς τὴν οἰκουμένην ὅλην ἔρημον (Ο Οικουμενισμός είναι ερημωμένος από Χριστό, από Αλήθεια κι’ από Χάρι του Αγίου Πνεύματος!) καὶ τὰς πόλεις αὐτοῦ καθεῖλε, τοὺς ἐν ἐπαγωγῇ οὐκ ἔλυσε!” (Ησ. ιδ’ 12-17).


Δεν έλυσε τη δύναμή του, την “επαγωγή” και υπαγωγή του. Κατέχει ακόμη τα δεσμά της αιχμαλωσίας και με αυτά τα “διαθρησκειακά” δεσμά κατέχει αιχμαλώτους τους Οικουμενιστές Πάντες. Ο Εωσφόρος δεν φέρνει πλέον το Φως Χριστού το οποίον Φαίνει πάσι, αλλά μεταφέρει πλέον ψεύτικο φως, το σκότος της κολάσεως. Οικουμενισμός εστί ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΣ.
Ο Μόνος ΑΛΗΘΙΝΟΣ Αστήρ ο Πρωϊνός, “του Πατρός ο Εωσφόρος” είναι ο Χριστός! “Εγώ ειμί η Ρίζα και το Γένος Δαυίδ, ο Αστήρ ο Λαμπρός, ο Πρωινός!!!” (Αποκ. κβ’ 16). Γι αυτό το λόγο διάλεξε ΑΣΤΕΡΑ να καθοδηγήσει τους Μάγους, ως σύμβολο του Αστέρος του Λαμπρού του Πρωϊνού. Μέχρι να έλθει όμως ο Αληθινός στην Δευτέρα Του Παρουσία, ΟΛΑ τα Μέλη του Σατανικού του Π.Σ.”ε”, θα βρίσκονται υπό την αιχμαλωσία, απόλυτη κυριαρχία και Ιδιοκτησία του Εωσφόρου!


Ενδεικτικό στοιχείο είναι και το ότι η λεγάμενη “ορθόδοξη εκκλησία” διά της επισήμου διοικητικής αυτής Κεφαλής, συνεχίζει να παραμένει ως Ηγεσιακό, ενεργό, ισότιμο και ισόκυρο ΜΕΛΟΣ του Παγκοσμίου Συμβουλίου Βλασφημιών! Και ΔΕΝ μπορεί ΠΟΤΕ να αποσυρθεί, ακόμη και εάν το ήθελε! Τα δεσμά της αιχμαλωσίας του Υδροχόου δεν το επιτρέπουν…
Ο Υδροχόος δεν είναι “μπάσιμο” σε μια “Νέα” Εποχή. Είναι α) έξωσις, β) εξορία και γ) αποστασία πρωτο-ισραηλινή. Η Λυχνία, για άλλη μία φορά, έχει ήδη πια μετακινηθεί…


Έξωσις μεν από της Ορθοδοξίας τον Παράδεισο ο οποίος ικετεύει “ήχω των φύλλων αυτού” την θείαν επαναφοράν της Αγιοπατερικής Διακοπής Μνημονεύσεως. Εκάθισαν οι Αδάμαντες του Αντιοικουμενισμού απέναντι του παραδείσου και την ιδίαν γύμνωσιν ιδόντες, στήνουν Ημερίδας θρηνούντες περί ανυπάρκτου τάχα, “συνοδικής διαγνώμης”.

ΠΡΟΜΗΝΥΕΤΑΙ ΣΑΛΟΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΦΡΙΚΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΠΟΥ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΤΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΤΑΙ Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ ΩΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ.

ΠΡΟΜΗΝΥΕΤΑΙ ΣΑΛΟΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΦΡΙΚΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΠΟΥ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΤΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΤΑΙ Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ ΩΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ.

 ================

Δημήτριος Τσελεγγίδης: «Eπιχειρείται θεσμική νομιμοποίηση του συγκρητισμού-οικουμενισμού από την Μεγάλη Σύνοδο»

Ο Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης απέστειλε προς τους ορθοδόξους αρχιερείς τις πρώτες θεολογικές παρατηρήσεις του επί του κειμένου: «ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ».

 

ΠΡΩΤΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ«ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ» (ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ)

     

Θεσσαλονίκη 3/2/2016

Το κείμενο αυτό εμφανίζει κατά συρροή την θεολογική ασυνέπεια ή και αντίφαση. Έτσι, στο άρθρο 1 διακηρύσσει την εκκλησιαστική αυτοσυνειδησία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, θεωρώντας αυτή –πολύ σωστά– ως την «Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία». Όμως, στο άρθρο 6 παρουσιάζει μια αντιφατική προς το παραπάνω άρθρο (1) διατύπωση. Σημειώνεται χαρακτηριστικά, ότι «η Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνωρίζει την ιστορικήν ύπαρξιν άλλων Χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών μη ευρισκομένων εν κοινωνία μετ’ αυτής».

Εδώ γεννάται το εύλογο θεολογικό ερώτημα: Αν η Εκκλησία είναι «ΜΙΑ», κατά το Σύμβολο της Πίστεως και την αυτοσυνειδησία της Ορθόδοξης Εκκλησίας (Άρθρ. 1), τότε, πώς γίνεται λόγος για άλλες Χριστιανικές Εκκλησίες; Είναι προφανές, ότι αυτές οι άλλες Εκκλησίες είναι ετερόδοξες.

Οι ετερόδοξες όμως «Εκκλησίες» δεν μπορούν να κατονομάζονται καθόλου ως «Εκκλησίες» από τους Ορθοδόξους, επειδή δογματικώς θεωρούμενα τα πράγματα δεν μπορεί να γίνεται λόγος για πολλότητα «Εκκλησιών», με διαφορετικά δόγματα και μάλιστα σε πολλά θεολογικά θέματα. Κατά συνέπεια, ενόσω οι «Εκκλησίες» αυτές παραμένουν αμετακίνητες στις κακοδοξίες της πίστεώς τους, δεν είναι θεολογικά ορθό να τους αναγνωρίζουμε –και μάλιστα θεσμικά– εκκλησιαστικότητα, εκτός της «Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας».

Στο ίδιο άρθρο (6) υπάρχει και δεύτερη σοβαρή θεολογική αντίφαση. Στην αρχή του άρθρου αυτού σημειώνεται το εξής: «Κατά την οντολογικήν φύσιν της Εκκλησίας η ενότης αυτής είναι αδύνατον να διαταραχθή». Στο τέλος, όμως, του ίδιου άρθρου γράφεται, ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία με την συμμετοχή της στην Οικουμενική Κίνηση έχει ως «αντικειμενικόν σκοπόν την προλείανσιν της οδού της οδηγούσης προς την ενότητα».

Εδώ τίθεται το ερώτημα: Εφόσον η ενότητα της Εκκλησίας είναι δεδομένη, τότε τι είδους ενότητα Εκκλησιών αναζητείται στο πλαίσιο της Οικουμενικής Κινήσεως; Μήπως υπονοείται η επιστροφή των Δυτικών χριστιανών στη ΜΙΑ και μόνη Εκκλησία; Κάτι τέτοιο όμως δεν διαφαίνεται από το γράμμα και το πνεύμα σύνολου του Κειμένου. Αντίθετα, μάλιστα, δίνεται η εντύπωση, ότι υπάρχει δεδομένη διαίρεση στην Εκκλησία και οι προοπτικές των διαλεγομένων αποβλέπουν στην διασπασθείσα ενότητα της Εκκλησίας.

Θεολογική σύγχυση προκαλεί με την ασάφειά του και το άρθρο 20, το οποίο λέγει: «Αι προοπτικαί των θεολογικών διαλόγων της Ορθοδόξου Εκκλησίας μετά των άλλων χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών προσδιορίζονται πάντοτε επί τη βάσει των κανονικών κριτηρίων της ήδη διαμορφωμένης εκκλησιαστικής παραδόσεως (κανόνες 7 της Β  και95 της Πενθέκτης Οικουμενικών Συνόδων)».

Όμως, οι κανόνες 7 της Β  και95 της Πενθέκτης κάνουν λόγο για την αναγνώριση του Βαπτίσματος συγκεκριμένων αιρετικών, που εκδηλώνουν ενδιαφέρον για προσχώρηση στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Αλλά, από το γράμμα και το πνεύμα του θεολογικώς κρινομένου κειμένου αντιλαμβανόμαστε, ότι δεν γίνεται καθόλου λόγος για επιστροφή των ετεροδόξων στην Ορθόδοξη και μόνη Εκκλησία. Αντίθετα, στο κείμενο θεωρείται το Βάπτισμα των ετεροδόξων εκ προοιμίου –και χωρίς Πανορθόδοξη επ’ αυτής απόφαση– ως δεδομένο. Με άλλα λόγια το κείμενο υιοθετεί την «βαπτισματική θεολογία». Ταυτόχρονα, αγνοείται σκοπίμως το ιστορικό γεγονός, ότι οι σύγχρονοι ετερόδοξοι της Δύσεως (Ρ/λικοί και Προτεστάντες) έχουν όχι ένα, αλλά σωρεία δογμάτων, που διαφοροποιούνται από την πίστη της Ορθόδοξης Εκκλησίας (εκτός του filioque, κτιστή χάρη των μυστηρίων, πρωτείο, αλάθητο, άρνηση των εικόνων και των αποφάσεων των Οικουμενικών Συνόδων κ.ά.).

Εύλογα ερωτηματικά εγείρει και το άρθρο 21, όπου σημειώνεται, ότι «η Ορθόδοξος Εκκλησία... εκτιμά θετικώς τα υπ’ αυτής (ενν. της Επιτροπής «Πίστις και Τάξις») εκδοθέντα θεολογικά κείμενα... δια την προσέγγισιν των Εκκλησιών». Εδώ, θα πρέπει να παρατηρήσουμε, ότι τα κείμενα αυτά δεν κρίθηκαν από τις Ιεραρχίες των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών.

Τέ­λος, στο άρ­θρο 22 δί­δε­ται η εν­τύ­πω­ση, ό­τι η Μέλ­λου­σα να συ­νέλ­θει Α­γί­α και Με­γά­λη Σύ­νο­δος προ­δι­κά­ζει το α­λά­θη­το των α­πο­φά­σε­ών της, ε­πει­δή θε­ω­ρεί, ό­τι «η δι­α­τή­ρη­σις της γνη­σί­ας ορ­θο­δό­ξου πί­στε­ως δι­α­σφα­λί­ζε­ται μό­νον δια του συ­νο­δι­κού συ­στή­μα­τος, το ο­ποί­ον α­νέ­κα­θεν εν τη Εκ­κλη­σί­α α­πε­τέ­λει τον αρ­μό­διον και έ­σχα­τον κρι­τήν πε­ρί των θε­μά­των της πί­στε­ως». Στο άρ­θρο αυ­τό πα­ρα­γνω­ρί­ζε­ται το ι­στο­ρι­κό γε­γο­νός, ό­τι στην Ορ­θό­δο­ξη Εκ­κλη­σί­α έ­σχα­το κρι­τή­ριο εί­ναι η γρη­γο­ρού­σα δογ­μα­τι­κή συ­νεί­δη­ση του πλη­ρώ­μα­τος της  Εκ­κλη­σί­ας, η ο­ποί­α στο πα­ρελ­θόν ε­πι­κύ­ρω­σε ήθε­ώ­ρη­σε λη­στρι­κές α­κό­μη και Οι­κου­με­νι­κές Συ­νό­δους. Το συ­νο­δι­κό σύ­στη­μα α­πό μό­νο του δεν δι­α­σφα­λί­ζει μη­χα­νι­στι­κά την ορ­θό­τη­τα της ορ­θο­δό­ξου πί­στε­ως. Αυ­τό γί­νε­ται μό­νο, ό­ταν οι συ­νο­δι­κοί Ε­πί­σκο­ποι έ­χουν μέ­σα τους ε­νερ­γο­ποι­η­μέ­νο το Ά­γιο Πνεύ­μα και την Υ­πο­στα­τι­κή Ο­δό, το Χρι­στό δη­λα­δή, ο­πό­τε ως συν-ο­δι­κοί εί­ναι στην πρά­ξη και «ε­πό­με­νοι τοις α­γί­οις πα­τρά­σι».

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ

Με όσα γράφονται και όσα υπονοούνται σαφώς στο παραπάνω κείμενο, είναι προφανές, ότι οι εμπνευστές και οι συντάκτες του επιχειρούν μια θεσμική νομιμοποίηση του Χριστιανικού Συγκρητισμού-Οικουμενισμού, με μια απόφαση Πανορθοδόξου Συνόδου. Αυτό όμως θα ήταν καταστροφικό για την Ορθόδοξη Εκκλησία. Γι’ αυτό προτείνω, ταπεινώς, την καθολική απόσυρσή του.

Και μία θεολογική παρατήρηση στο κείμενο: «ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΚΩΛΥΜΑΤΑ ΑΥΤΟΥ». Στο άρθρο 5, i σημειώνεται: «ο γάμος Ορθοδόξων μεθ’ ἑ­τε­ρο­δό­ξων κωλύεται κατά κανονικήν ακρίβειαν, μη δυνάμενος να ευλογηθή (κανών 72 της Πενθέκτης εν Τρούλλω συνόδου) δυνάμενος όμως να ευλογηθή κατά συγκατάβασιν και διά φιλανθρωπίαν, υπό τον ρητόν όρον ότι τα εκ του γάμου τούτου τέκνα θέλουν βαπτισθή και αναπτυχθή εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία».

Εδώ, ο ρητός όρος ότι «τα εκ του γάμου τούτου τέκνα θέλουν βαπτισθή και αναπτυχθή εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία» αντιστρατεύεται την θεολογική κατοχύρωση του γάμου ως μυστηρίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας και τούτο, επειδή εμφανίζεται η τεκνογονία -σε συνάρτηση με τη βάπτιση των τέκνων στην Ορθόδοξη Εκκλησία- να νομιμοποιεί την ιερολογία των μικτών γάμων, πράγμα σαφώς απηγορευμένο από Κανόνα (72 της Πενθέκτης) Οικουμενικών Συνόδων. Με άλλα λόγια, μια μη Οικουμενική Σύνοδος, όπως είναι η Μέλλουσα Αγία και Μεγάλη Σύνοδος, σχετικοποιεί ρητή απόφαση Οικουμενικής Συνόδου. Και αυτό είναι απαράδεκτο.

Και κάτι ακόμη. Αν ο ιερολογημένος γάμος δεν αποδώσει τέκνα, νομιμοποιείται θεολογικώς αυτός ο γάμος από την πρόθεση του ετεροδόξου συζύγου να εντάξει τα ενδεχόμενα παιδιά του στην Ορθόδοξη Εκκλησία;

Κατά θεολογική συνέπεια, η παρ. 5, i πρέπει να απαλειφθεί.

Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ Μεγας Φωτιος. Ο Μεγαλος Αγιος Πατερας και Σοφωτατος Διδασκαλος της Εκκλησιας μας που μισειται τοσο πολυ απο τους Φραγκολατινους και απο τους Γραικολατινους, δηλαδη τους σημερινους Οικουμενιστες Πανθρησκειαστες του Φαναριου, οσο και ο Αγιος Μαρκος ο Ευγενικος που τους ισοπεδωσε κυριολεκτικα.

Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ Μεγας Φωτιος.
Ο Μεγαλος Αγιος Πατερας και Σοφωτατος Διδασκαλος της Εκκλησιας μας που μισειται τοσο πολυ απο τους Φραγκολατινους και απο τους Γραικολατινους, δηλαδη τους σημερινους Οικουμενιστες Πανθρησκειαστες του Φαναριου, οσο και ο Αγιος Μαρκος ο Ευγενικος που τους ισοπεδωσε κυριολεκτικα.

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ 

–  ΣΥΝΤΕΛΕΙΤΑΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑ

Σήμερα, ἀγαπητοί μου, ἡ ἁγία μας Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴν ἐπέτειο τῆς ἐκδημίας πρὸς Κύριον τοῦ ἱεροῦ Φωτίου πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως (820-893 μ.Χ.).
Εἶπαν, ὅτι ἡ ἱστορία εἶνε μιὰ πινακοθήκη, στὴν ὁποία ὁ χρόνος ἀναρτᾷ ἑκάστοτε εἰ­κό­νες μεγάλων μορφῶν. Καὶ στὴν χριστιανικὴ ἱ­στο­ρία ὑ­πάρχουν μεγάλες μορφές, ποὺ συν­ετέλε­σαν στὴν ἐξάπλωσι καὶ ἑδραίωσι τῆς ἁγί­ας μας πίστεως. Μετὰ τὴν ἄχραν­τη εἰκό­να τοῦ Κυρίου ἡ­μῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ὑπάρχουν ἄλ­λες μορφές. Ἀπὸ πλευρᾶς ἀγώνων γιὰ τὴν δι­ατήρησι τῆς πα­ρακαταθήκης τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀγώνων νὰ κρα­τηθῇ ἁγνὸ τὸ εὐαγγέ­λιο, ξεχωρίζουν τρεῖς μορ­φές· πρῶτος ὁ ἀπόστολος Παῦλος, δεύτερος ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, καὶ τρίτος ὁ σημερινὸς ἅγιος.
Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀγωνίστηκε ἐναν­τί­ον τῆς τάσεως ἰουδαϊκῶν κύκλων νὰ νοθεύσουν τὸν χριστιανισμὸ ὥστε νὰ παρουσιασθῇ ὡς μία παραφυάδα τοῦ ἰουδαϊσμοῦ. Ἀντιστάθηκε σ᾽ αὐτοὺς ἀλλὰ καὶ στὸν ἀπόστολο Πέτρο, ὁ ὁποῖος εἶχε βέβαια τὸ ἴδιο φρόνημα μὲ τὸν ἀπόστολο Παῦλο ἀλλ᾽ ὡς πρὸς τὸ σημεῖο αὐτὸ φάνηκε γιὰ λίγο κάπως ὑποχωρητικός. Ὁ Παῦλος διακήρυξε, ὅτι στὴ νέα πίστι, τὴν πίστι τῆς χάριτος, δὲν ἰσχύουν πλέον οἱ τύποι, ἡ ἰουδαϊκὴ λατρεία, οἱ θυσίες καὶ ἡ περιτομή, ἀλλὰ «καινὴ κτίσις» (Γαλ. 6,15). Στὸν Παῦ­λο ὀφείλουμε τὸν διαχωρισμὸ τοῦ χριστι­ανισμοῦ ἀπὸ τὸν ἰουδαϊσμὸ καὶ τὴν αὐτοτέλεια τῆς χριστιανικῆς μας Ἐκκλησίας.
Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος ἀγωνίστηκε ἐναντίον τῶν τάσεων τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας, ἐναν­τί­ον δηλαδὴ ἐκείνων ποὺ ἤθελαν νὰ ποῦν ὅτι, ὅ­πως οἱ ἀρχαῖοι εἶχαν τοὺς ἡμιθέους, ἔ­τσι στὴ νέα πίστι ὁ Χριστὸς εἶνε ἕ­να εἶδος ἡμιθέ­ου, ποὺ ποτέ δὲν μπορεῖ νὰ φτά­σῃ τὸν Θεὸ Πα­τέρα. Ἐναντίον αὐτῆς τῆς τάσε­ως ὑπεστήριξε, ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς εἶνε τὸ ἕ­να ἀπὸ τὰ τρία πρόσωπα τῆς τρισηλίου Θεότητος, τῆς ἁγίας Τριάδος.
Καὶ ὁ ἱερὸς Φώτιος, ποὺ ἑορτάζουμε σήμε­ρα, ἀγωνίστηκε πολὺ σὲ ἕνα ἄλλο σπουδαιότατο ἀγῶνα, ἐναντίον τῶν ἐπεμβάσεων τοῦ κράτους στὴν ἐκκλησία· ὑποστήριξε ἐκεῖ­νο ποὺ εἶπε ὁ Κύριος· «Ἀπόδοτε τὰ καίσαρος καί­σαρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ» (Ματθ. 22,21). Ἀγωνίστηκε ἐναν­τί­ον τῆς τάσεως τοῦ παπισμοῦ νὰ ὑποτάξῃ ὑπὸ τὴν ἐξουσία του τὴν Ὀρθοδοξία. Ἀγωνίστηκε ἐ­ναντίον τοῦ πρωτείου τοῦ πάπα, ποὺ ἔκανε τότε τὴν ἐμφάνισί του μὲ ἀξιώσεις ἐπὶ τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας. Ἀγωνίστηκε κυρίως –καὶ αὐτὸ εἶνε τὸ σπουδαιότερο– ἐ­ναντίον τῶν καινοτομιῶν, ποὺ ἔρχονταν νὰ ἀλ­λοιώσουν τὸ περιεχόμενο τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, ἐναντίον τῆς «ἀθέου» προσθήκης στὸ ἱερὸ Σύμβολο τῆς πίστεως τοῦ λεγομένου Φιλιόκβε (Filioque), μὲ τὸ ὁποῖο καταλύεται τὸ τριαδικὸ δόγμα, τὸ ἁγιώτερο καὶ μυστηριωδέστερο δό­γμα τῆς πίστεώς μας. Καὶ οἱ τρεῖς ὑπέστησαν πολλὲς δοκιμασίες γιὰ τοὺς ἀγῶνες τους.

 

Ὁ 15ος Κανών τῆς ΑΒ Συνόδου ἐν σχέσει μέ τήν Ἁγία Γραφή καί τόν Μέγα Φώτι

Ο 15ος Κανών και ο Μέγας Φώτιος  

(π. Ευθυμίου Τρικαμηνά)

Πολλὰ θὰ μποροῦσε νὰ παρουσιάσει κανεὶς ἀπὸ τὸν πραγματικὰ Μεγάλο Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας ἅγιο Φώτιο. Προτιμήσαμε, ὅμως, νὰ προβάλουμε τὴν πτυχὴ ἐκείνη ἀπὸ τὸ ἔργο του (ἔργο ζωῆς) ποὺ ἀναφέρεται στὴν αἵρεση, στὴν στάση του ἀπέναντι στοὺς αἱρετικούς, μιᾶς (κι ὅπως ὅλο καὶ περισσότεροι Πατέρες διαπιστώνουν) βιώνουμε ἐσχατολογικὲς καταστάσεις στὰ ἐκκλησιαστικά μας πράγματα ἀντιμετωπίζοντας τὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ποὺ ἔχει χαρακτηριστεῖ ὡς ἡ τελευταία μεγάλη αἵρεση τῆς ἱστορίας.

Τὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ εἶναι ἐπιλογὲς ἀπὸ μελέτες τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ.

Ὁ 15ος Κανών τῆς ΑΒ Συνόδου

ἐν σχέσει μέ τήν Ἁγία  Γραφή

καί τόν Μέγα Φώτιο

Θά ἀναφερθῶ ἐν συνεχείᾳ, ἀφήνοντας τόν Χρυσορρήμονα, εἰς τόν Μ. Φώτιο, ὁ ὁποῖος ὡς γνωστόν προήδρευσε τῆς Συνόδου, ἡ ὁποία ἐξέδωσε τόν περί ἀποτειχίσεως Κανόνα.

Ὁ Μ. Φώτιος λοιπόν εἰς τόν λόγον του «Περί τῆς τοῦ ἁγίου Πνεύματος μυσταγωγίας» ἀναφέρει τά ἑξῆς: «Καί οὐδέ τῶν τοῦ θεσπεσίου Παύλου φρίττουσι φωνήν, ἥν αὐτοί κατά τῶν Πατέρων αὐτῶν μετά πολλῆς ἀπορρίπτουσι τῆς κακουργίας. Καί γάρ οὗτος ὁ τήν ἐξουσίαν λαβών δεσμεῖν καί λύειν καί τοῦ δεσμοῦ φοβερόν ἅμα καί κραταιόν (μέχρι γάρ αὐτῆς ἀναφέρεται τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν), οὗτος δή μεγάλη καί διαπρυσΐῳ κέκραγε τῇ φωνῇ∙ “Κἄν ἡμεῖς ἤ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ’ ὅ εὐαγγελιζόμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω”.

»Παῦλος ἡ ἀσίγητος τῆς Ἐκκλησίας σάλπιξ ὁ τοσοῦτος καί τηλικοῦτος τούς παρά τό Εὐαγγέλιον ἕτερόν τι τολμῶντας φρόνημα λαβεῖν καί παρεισάγειν τῷ ἀναθέματι παραπέμπει, καί οὐ τούς ἄλλους μόνον, οἵτινες τοῦτο τολμήσειαν, ἀραῖς ἀνυπερβλήτοις ὑπάγει, ἀλλά καί ἑαυτόν, ἔνοχος εἰ ὀφθείη, πρός τήν ἴσην συνωθεῖ δίκην. Καί οὐδέ μέχρι τούτου τό φοβερόν τῆς ἀποφάσεως περιγράφει, ἀλλά καί τόν οὐρανόν αὐτόν ἐρευνᾷ∙ κἄν ἄγγελον εὕρῃ τοῖς ἐπί γῆς ἐκεῖθεν ἐπιστάντα καί ἕτερόν τι παρά τό εὐαγγελικόν εὐαγγελιζόμενον κήρυγμα, τοῖς ὁμοίοις δεσμοῖς ὑποβάλλει καί τῷ διαβόλῳ παραπέμπει» (ΕΠΕ 4, 396,30).

Ἐδῶ, ὁμολογεῖ κατ’ ἀρχάς ὁ Μ. Φώτιος ὅτι ὁ Παῦλος ἔλαβε τήν ἐξουσία τοῦ δεσμεῖν καί λύειν καί ὄχι, ὅπως κάποιοι ἀναφέρουν, τήν ἐξουσία τοῦ νά παραπέμπη στήν Σύνοδο τούς αἱρετικούς. Μάλιστα ἀναφέρει ὁ Ἅγιος, ἡ ἐξουσία του ἐπεκτάθηκε καί στόν οὐρανό, ἐφ’ ὅσον δηλαδή ἀναθεματίζει καί ἀγγέλους, ἄν κηρύττουν κάτι ἀντίθετο στό εὐαγγελικό κήρυγμα. Ἀναφέροντας ἐν συνεχείᾳ τό χωρίον τοῦ Παύλου (Γαλατ. 1,8) τό ἑρμηνεύει λέγοντας ὅτι «τούς παρά τό Εὐαγγέλιον ἕτερον τι τολμῶντας φρόνημα λαβεῖν καί παρεισάγειν τῷ ἀναθέματι παραπέμπει».

Ἄρα λοιπόν, ὅλους αὐτούς, ὁ Παῦλος τούς παραπέμπει εἰς τό ἀνάθεμα, σύμφωνα μέ τόν Μ. Φώτιο καί ὄχι στήν Σύνοδο. Τά λόγια τοῦ ἀπ. Παύλου, ὁ Φώτιος, τά ἀναφέρει ὡς καταδικαστική ἀπόφασι: «Καί οὐδέ μέχρι τούτου τό φοβερόν τῆς ἀποφάσεως περιγράφει». Ἐν συνεχείᾳ ἐπεκτείνει τήν ἐξουσία τοῦ Παύλου στόν οὐρανό: «ἀλλά καί τόν οὐρανόν αὐτόν ἐρευνᾷ». Στήν ἔρευνα τοῦ οὐρανοῦ ἐξετάζει τό φρόνημα τῶν  ἀγγέλων: «κἄν ἄγγελον εὕρη τοῖς ἐπί γῆς ἐκεῖθεν ἐπιστάντα καί ἕτερόν τι παρά τό εὐαγγελικόν εὐαγγελιζόμενον κήρυγμα...». Αὐτούς τούς ἀγγέλους, οἱ ὁποῖοι θά ἔχουν ἄλλο φρόνημα ἀπό τό εὐαγγελικό «τοῖς ὁμοῖοις δεσμοῖς ὑποβάλλει καί τῷ διαβόλῳ παραπέμπει».