ΑΠΑΝΤΗΣΗ: ΣΕ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΥΣ, ΣΕ ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΤΕΣ, ΣΥΚΟΦΑΝΤΕΣ ΚΑΙ ΨΕΥΤΕΣ.
Για να µάθει ο λαός ότι: ΟΛΟΙ (σχεδόν) ΟΙ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝ, ΕΚΑΝΑΝ ΑΓΩΝΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ, ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΚΑΛΑ, ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΜΕ ‘’ΔΟΞΑ’’ ΚΑΙ ΤΙΜΕΣ!.
Ο ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ Α΄(Κοτσώνης) και οι περί αυτού μητροπολιτες ΗΡΘΑΝ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΦΕΡΑΝ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΑΛΛΑ ΕΦΥΓΑΝ ΧΩΡΙΣ ΤΙΜΕΣ ΚΑΙ ΔΟΞΑ, ΠΤΩΧΟΙ ΚΑΙ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΙ !.
Σ΄αυτούς και γιαυτό απαντάµε.
ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΣΕ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΥΣ
3oν τελευταιον.
ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΕΣ
ΠΡΑΞΕΙΣ & ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ
«Μάλιστα µε Συντακτική Πράξη (Δ/1967) θεσπίζεται (γράφει ο κ. Μπούρδαλας) το απαράδεκτο της άσκησης προσφυγής και αίτηση
ακύρωσης στο ΣτΕ, “µια απαγορευτική διάταξη που συµπεριλαµβάνει και τους κληρικούς παντός βαθµού”».
Τί σχέση µπορεί να έχει ο π. Ιερώνυµος, κ. Μπούρδαλα, µε τις Συντακτικές Πράξεις που ήταν έργο και απόφαση της πολιτείας; ΝΑ ΓΙΑΤΙ;
Α) Οι τρεις πρώτες είχαν εκδοθεί, όταν ο Ιερώνυµος δεν ήταν τίποτα, αλλά ένας απλός αρχιµανδρίτης και τη διοίκηση της Εκκλησίας την
είχε η Ιερά Σύνοδος “Κανονική” µε αρχιεπίσκοπο το Χρυσόστοµο και πως ο “κανονικός” Χρυσόστοµος τις δέχθηκε; Η δε τέταρτη
εκδόθηκε πριν τη διαβεβαίωσή του στον τότε Βασιλέα, δηλαδή και µέχρι τότε δεν ήταν τίποτα!
Ζητάτε, κ. Μπούρδαλα από τον Ιερώνυµο αν κατάλαβα καλά, που στον εαυτό σας θα ήταν αδιανόητο. Δηλαδή, πριν ακόµα ορκιστείτε
ως καθηγητής που ως εδώ δεν είστε τίποτα, αλλά συµβαίνει κάτι στο σχολείο που πρόκειται να αναλάβετε εργασία και τότε την ευθύνη
του συµβάντος το φορτώνουν σε εσάς! Δεν θα ήταν σχιζοφρενικό αυτό κ. Μπούρδαλα;
Β) Η Συντακτική (Δ/1967) πράξη δεν εκδόθηκε για τους κληρικούς αποκλειστικά, αλλά όπως είναι και όπως ο ίδιος γράφετε. Αυτή
συµπεριέλαβε µαζί µε όλους τους πολίτες και “τους κληρικούς παντός βαθµού”!
Και γιατί φταίει ο Ιερώνυµος και όχι η πολιτική ηγεσία;
Γ) Τη Συντακτική Πράξη αυτή ο π. Ιερώνυµος ως αρχιεπίσκοπος σχεδόν ποτέ δεν την εφάρµοσε, γι’ αυτό είχαµε αρκετές προσφυγές που
οι προσφεύγοντες δικαιώθηκαν.
Δ) Οι Συντακτικές Πράξεις που εκδόθηκαν από τη δικτατορία, όπως ο Βασιλιάς Κων/νος είχε δηλώσει, είναι χωρίς υπογραφές άρα
άκυρες και πώς δε ζητάτε ευθύνες από τον πρωθυπουργό που ήταν και ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κων. Κόλλια; Και καταλογίζετε
ευθύνες στον Ιερώνυµο για τη δική τους ανωµαλία; (Βασιλεύς Κων/νος, τ. Β΄, σελ. 257).
Η µανία καταδίωξης που σας έχει κυριεύσει και τα πήρατε όλα σβάρνα, γι’ αυτό ό,τι γίνονταν επί δικτατορίας, καλώς, κακώς τα φταίει
όλα, µας λέτε ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυµος, κ. Μπούρδαλα και Σια!
Το παραλήρηµα έχει συνέχεια. «… Για πρώτη φορά επίσης (γράφει) “εξοστρακίζονται” από Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας οι βασικές διατάξεις του Πατριαρχικού
και Συνοδικού Τόµου (Π.Σ.Τ.) του 1850 για την συγκρότηση της Διαρκούς Συνόδου κατά τα Πρεσβεία της αρχιερωσύνης και της
Πατριαρχικής και Συνοδικής Πράξεως (Π.Σ.Π.) του 1928 για τη συµµετοχή στη Διαρκή Σύνοδο ίσου αριθµού αρχιερέων από τις
Μητροπόλεις της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος και τις Μητροπόλεις του Οικουµενικού Θρόνου (“Νέων Χωρών”)».
Κύριοι οµοτράπεζοι της διαστρέβλωσης, εν γνώσει σας δουλεύετε µε σκοπιµότητα και ψάλετε το τροπάριο “εις ήχον φάλτσον”
µεγαλόπρεπα µεν, κακόηχα δε. Πλασάρετε παραπλανητικό υλικό στους ανυποψίαστους ανθρώπους και αυτό είναι πράξη ανέντιµη, διότι
δεν συµπορεύεται µε την ειλικρίνεια. Δεν έχετε κανένα τέτοιο δικαίωµα να καλύπτετε µε φούµαρα την αλήθεια ή να κόβετε µε το ψαλίδι
τις σελίδες της ιστορίας.
Κύριοι “παραπληροφοριοδότες”, πρέπει να γνωρίζετε ότι δεν είναι πρώτη φορά, που “εξοστρακίζονται” ο Πατρικός και Συνοδικός
Τόµος του 1850, ούτε η Συνοδική Πράξη του 1928, αλλά στην πραγµατικότητα αυτές στην πράξη σχεδόν ποτέ δεν εφαρµόστηκαν. Αυτές οι
Πατριαρχικές Πράξεις (ενώ είναι τέσσερις) δεν αποτελούσαν Ιερό Κανόνα, γι’ αυτό είχαν µείνει ανενεργείς, θεωρούµενες προχωρηµένες,
ώστε κανένας να µην ασχολείται µε αυτές, αλλά ούτε καν να τις εφαρµόζει για 120 χρόνια.
Υπάρχει δε και επιπλέον απόφαση του Συµβουλίου της Επικρατείας που εκφράστηκε το καλοκαίρι του 1946, που η τότε Αριστίνδην Ιερά
Σύνοδος µε την υπογραφή του ‘’ΔΗΜΟΚΡΑΤΗ’’ Αρχιεπισκόπο Δαµασκηνό Παπανδρέου υποστήριξε ότι ο Πατριαρχικός και Συνοδικός
Τόµος του 1850 δεν τους δεσµεύει, διότι: «… η διατύπωσις του Συνοδικού Τόµου αποτελεί απλώς αναγνώρισιν του τότε ισχύοντος
διοικητικού συστήµατος εν τη Εκκλησία ήτοις αναγνώρισις είχε ηθικόν απλώς περιεχόµενον, ουχί δε νοµικόν τοιούτον, ώστε να µη
επάγεται υποχρέωσιν ή δέσµευσιν τινά (µη νοητήν άλλως τε) δια την Ελληνικήν Εκκλησίαν και Πολιτείαν…» και συνεχίζει: «… δεν
αποτελεί αναµφισβήτως Ιερόν Κανόνα ή παράδοσιν… και ως επιτάσσεται η απαρασάλευτος τήρησις, ώστε να µην είναι επιτρεπτή
παρέκκλησις…» (το κείµενο µε τα τεκµηριωµένα στοιχεία είναι µεγάλο, µέρος το δηµοσίευσε ο “ΑΓΩΝΑΣ” στον αρ. φ. 250, Μάρτιος 2018).
Το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο δικαίωσε την Ελλαδική Εκκλησία και από τότε κανείς δεν αµφισβήτησε την απόφαση, ούτε ακόµα
και το Πατριαρχείο!!! Και όσες πράξεις ακολούθησαν, στηρίχθηκαν σ’ αυτή την απόφαση, είχαν κύρος κανονικό και αδιάσειστο.
Είναι απορίας άξιο, κ. Μπούρδαλα, ενώ αναφέρεστε για “Βασικές διατάξεις του Πατριαρχικού και Συνοδικού 1850 ως και Συνοδικής
Πράξεως 1928”, νοµίζω δεν πρέπει να τους έχετε καν διαβάσει, γι’ αυτό γράφετε, αυτά που γράφετε χωρίς να ερευνήσετε – ερευνητής
γαρ – και τα δηµοσιεύετε µε τον “ελικοειδή” τρόπο που σας τα έδωσαν κάποιοι οµοτράπεζοί σας και µε το ιδεολόγηµα αυτό απέκτησαν
“βραβεία”, αλλά ήταν φάλτσα και κακόφωνα και θα βρεθούν κάποια στιγµή στο κάλαθο των απορριµµάτων.
Για να πληροφορηθεί από την παραπληροφόρηση που του γίνεται, ο ακατατόπιστος ορθόδοξος λαός για τα δύο αυτά έγγραφα
(Πατριαρχικής Τόµος 1850 & Συνοδική Πράξη 1928), τι είναι; Και ότι αυτές περιείχαν συµφωνίες διοικητικής φύσεως, γι’ αυτό και η
Ελληνική Εκκλησία δεν τις εφάρµοσε σχεδόν καθόλου για 10ετίες και πώς δήθεν αυτές “εξοστρακίστηκαν” – κατά Μπούρδαλα έκφραση –
για πρώτη φορά επί αρχιεπισκόπου Ιερωνύµου, αυτό δεν είναι αλήθεια. Αλλά συνέβη το αντίθετο!
Επάνω σ’ αυτό θα αναφερθώ σε κάποιους “εξοστρακισµούς” από τους πολλούς της Ελληνικής Εκκλησίας:
Α) «Οι των εν Ελλάδι Επαρχιών του Πατριαρχικού θρόνου (Νέων Χωρών) αρχιερείς εκλέγονται εφεξής… συνεταγµένου υπό της εν
Αθήναις Ιεράς Συνόδου… και εγκεκριµένου υπό του Οικουµενικού Πατριαρχείου…». Ο όρος αυτός ουδέποτε τηρήθηκε και έχουµε
“εξοστρακισµό”.
Β) «απαγορευµένων και αρχιερατικών µεταθέσεων από επαρχίας εις επαρχίαν. Προσωρινώς µόνον το γε νυν… για πρόσφυγες
αρχιερείς…». Ο όρος αυτός, όχι µόνον δεν τηρήθηκε, αλλά είχαµε και για χρόνια “πολεµικές συγκρούσεις”, για να γίνονται µεταθέσεις,
άρα είχαµε “εξοστρακισµό”.
Γ) «η πλήρωσις χηρευούσης τινός µονίµου Μητροπόλεως – µπορεί να γίνει – δι’ αποκαταστάσεως εκ των προσφύγων τούτων
αρχιερέων ή δια διορισµόν τινός εκ των ήδη υπαρχόντων βοηθών Επισκόπων, ών ο θεσµός εφεξής καταργείται». Ο όρος αυτός αντί
κατάργησης είχαµε πολλαπλασιασµό των βοηθών Επισκόπων και σήµερα να ξεπερνούν τους 20, αυτός δεν είναι “εξοστρακισµός”;
Δ) «Υπερτάτην Εκκλησιαστικήν αρχήν γνωρίζουσα Σύνοδον διαρκή, συνισταµένην εξ Αρχιερέων προσκαλουµένων αλληλοδιαδόχως
κατά πρεσβεία της χειροτονίας…».
Για τον όρο αυτό έχουµε την παρέµβαση του αρχιεπ. Δαµασκηνού στο ΣτΕ και τον δικαίωσε (όπως αναφέρουµε πιο πάνω) – και
αιτιολογεί τη δικαίωση διότι:
«Την πρώτην από της απελευθερώσεως εικοσαετίαν… ο διορισµός των µελών της Ι. Συνόδου – ήταν – απ’ ευθείας παρά του
Βασιλέως… εκαλούντο ανεξαρτήτως πρεσβειών…» και όλοι οι Σύνοδοι σχεδόν λειτουργούσαν χωρίς τα πρεσβεία ή µε ένα µέρος τα
πρεσβεία.
Ε) «πρόεδρον έχουσαν τον κατά καιρόν ιερώτατον Μητροπολίτην Αθηνών». Αυτό δεν είναι “εξοστρακισµός”, όταν αγνόησαν τον όρο
του Τόµου και µετονόµασαν το µητροπολίτη σε Αρχιεπίσκοπον Αθηνών και Πάσης Ελλάδος; Αλήθεια, για ποια πάσης Ελλάδος µιλάµε,
όταν µνηµονεύετε στο ένα κοµµάτι από τα έξι που τεµάχισαν εκκλησιαστικά την Ελλάδα! Και διοικεί εν µέρει τα δύο από τα έξι
εκκλησιαστικά κοµµάτια; Αυτός δεν είναι “εξοστρακισµός”;
ΣΤ) «και διοικούσαν τα της Εκκλησίας κατά τους Θείους και Ιερούς Κανόνας ελευθέρως και ακωλύτως από πάσης κοσµικής
εξουσίας». Αυτός ο όρος δεν τηρήθηκε ποτέ, διότι µε το “αυτοκέφαλο” της Εκκλησίας έφεραν τον Προτεστάντη βαυαρό Μάουερ στην
“ανώτατη αρχή” της Ορθόδοξης Ελληνικής Εκκλησίας, και δεν έφθανε αυτό, στην πορεία οι µητροπολίτες κατάντησαν “υποτακτικοί” του
εκάστοτε υπουργού Παιδείας και σ’ αυτό το αυθαίρετο κατάντηµα δεν υπήρξε ποτέ και καµιά αντίδραση και ο λόγος που έκλειναν τα
στόµατα ήταν ο τρόπος ανάδειξής τους, η εξουσία και ο παχυλός µισθός και το “µαγικό ραβδί” της υποταγής, για να διοριστούν µέλη σε
“Αριστίνδην Σύνοδον” που µέχρι το 1923 τον διορισµό τον έκανε ο εκάστοτε υπουργός Παιδείας, ο οποίος διάλεγε και διόριζε, όσους και
όποιους ήθελε και το βασικότερο τους έπαυε, όποτε και όποιους ήθελε. Ένα άλλο φαινόµενο που κουβαριάζονταν ο Αρχιεπίσκοπος και τα
µέλη της Ι. Συνόδου, µετά ήταν ο Βασιλικός Επίτροπος, που είχε εξουσία “κράτος εν κράτει”.
Ο εκπρόσωπος αυτός του κράτους δεν έλειπε ποτέ από τις συνεδριάσεις της Ιεράς Συνόδου, µε χωρίς την υπογραφή του όλα τα
πρακτικά ήταν άκυρα! Σε όλα το κράτος είχε το πάνω χέρι. Στο µεγαλύτερο οικονοµικό Οργανισµό της Εκκλησίας, το ΟΔΕΠ, όλο το
Συµβούλιο το διόριζε η εκάστοτε κυβέρνηση, το δε διορισµό η διοίκηση της Εκκλησίας το πληροφορούνταν συνήθως από τις εφηµερίδες,
ακόµα και ο Γραµµατέας της Ι. Συνόδου περνούσε µέσα από τον υπουργό Παιδείας, τέτοια ήταν η εξάρτηση της Εκκλησίας από το κράτος.
Έχουµε ολόκληρη ταξιαρχία εξοστρακισµών. Και δεν είναι µόνον αυτοί οι “εξοστρακισµοί” κ. Μπούρδαλα και οι οµήγυροι σας, αν
διαβάσετε τα τέσσερα πατριαρχικά κείµενα θα βρείτε τεράστια αρµάθα από “εξοστρακισµούς” σε όλη την περίοδο των 120 χρόνων.
Η πρώτη φορά που συνέβη το αντίστροφο, δηλαδή να “εξοστρακιστεί” το κράτος από την Εκκλησία και αυτό έγινε µε τον Καταστατικό
Χάρτη της Εκκλησίας το 1969 επί Αρχιεπισκόπου Ιερωνύµου, που κατάργησε όλα σχεδόν τα αυθαίρετα προνόµια του κράτους, από τον
Βασιλικό Επίτροπο, τη Διαρκή Ι. Σύνοδο που πήρε πλέον νοµοθετική εξουσία. Την αποδέσµευσε της εκκλησιαστικής παιδείας από το
υπουργείο. Μέχρι και τα Συµβούλια όλων των Εκκλησιαστικών Οργανισµών που διορίζονταν πλέον από τη Διαρκή Ιερά Σύνοδο.
Δεν χρειάζεται, κύριοι, να ερευνήσει κανείς πολύ. Μόνο αν διαβάσει κάποιος τον Καταστατικό Χάρτη µε τους 42 κανονισµούς και 35
κανονιστικές διατάξεις, θα διαπιστώσει ότι ο Ιερώνυµος άνοιξε ορίζοντες και καθόρισε στόχους. Για µια Εκκλησία ελεύθερη και δυναµική.
Ικανή να κινείται αυτόνοµα. Να διαφεντεύει το χώρο της. Να οργανώνει µόνη της το έργο της. Να διαχειρίζεται έντιµα και αποδοτικά τις
εισφορές αγάπης των παιδιών της. Να δίνει µόρφωση στους εισφορείς αγάπης των παιδιών της. Να δίνει µόρφωση στους ιερείς. Να έχει
δικό της προσωπικό στην εκπαίδευση. Να αξιοποιεί η ίδια την εκκλησιαστική περιουσία. Να έχει δηµιουργήσει η ίδια το εκκλησιαστικό
κτηµατολόγιο. Να µισθοδοτείται ο κλήρος από την Εκκλησία, όχι από το κράτος. Να έχει οργανωµένη εξωτερική ιεραποστολή… Στόχοι
τόσο µεγάλοι που ίσως δεν ήταν για την εποχή του, αλλά για την εποχή πέραν του έτους 2.070-100;
Υπήρξαν όµως και αρνητικά σηµεία, τα οποία δεν έγιναν εν αγνοία του, ούτε εν γνώσει του αρχιεπισκόπου, αλλά υπήρξε κυβερνητική
απόφαση “αποφασίζω και διατάσσω” στο “Σύνταγµα” (Καταστατικός Χάρτης) το 1969 που προέβλεπε διάκριση στους Ιερούς Κανόνες σε
δογµατικούς και διοικητικούς… Γι’ αυτό πολεµήθηκε αγρίως, παρ’ ότι ο ίδιος αντιστάθηκε σθεναρός, όπως µαρτυρούν τα αδιάψευστα
καταγεγραµµένα πρακτικά των τοποθετήσεων όλων των οµιλητών αρχιερέων στη Συνέλευση της Ιεραρχίας. Για την ιστορία θα αναφερθώ
εν πολλή συντοµία σε δύο πρόσωπα που έπαιξαν σηµαντικό και πρωταρχικό ρόλο, που οι ψευδοϊστορικοί και ψευδοερευνητές τα κάνουν
πηδηµατάκια.
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυµος είπε:
«Εξ αφορµής της εν τω Συντάγµατι του 1968 και εν συνεχεία εν τω Καταστατικώ Χάρτη 1969 περιληφθείσης διακρίσεως των Ιερών
Κανόνων εκ Δογµατικούς και Διοικητικούς ως ανέφερα εις την Συνέλευσιν της Ι.Σ. της Ιεραρχίας, και η Ιερά Σύνοδος και εγώ
προσωπικώς επράξαµεν παν ό,τι ήτο δυνατόν, ίνα µη περιληφθεί τοιαύτη διάταξις τόσον εν τω Συντάγµατι, όσον και εις τον
Καταστατικόν χάρτην της Εκκλησίας. Αντιµετωπίσαµεν όµως την επ’ αυτού πείσµονα άρνησιν της Πολιτείας. Ενώπιον αυτής της
καταστάσεως ευρεθείσα η Διαρκής Ιερά Σύνοδος, απεφάσισεν, όπως υποβάλωµεν το πρόβληµα εις την Ι.Σ. της Ιεραρχίας… πράγµα το
οποίον και επράξαµεν… και… Η Ιεραρχία επίσης απέρριψε παµψηφεί πρότασιν, όπως ο Καταστατικός Χάρτης µη εφαρµοσθή, αν δεν
απειλείφετο η περί Ιερών Κανόνων Διάταξις… Κατόπιν τούτου η Ι.Σ. της Ιεραρχίας απεφάσισεν οµοφώνως, όπως ο Καταστατικός
Χάρτης γίνη δεκτός ως είχεν, γίνουν δε σχετικά διαβήµατα προς την Κυβέρνησιν προς απάλειψιν της διατάξεως εκείνης…».
Ο Σεραφείµ Τίκας, ως µητροπολίτης Ιωαννίνων και ως Συνοδικός στην “Αριστίνδην Σύνοδον” είπε τα παρακάτω και µετά ως
αρχιεπίσκοπος όλα αυτά τα αναίρεσε:
«Ωµίλησαν… ο Σεβασµιώτατος Μητρ. Ιωαννίνων κ. Σεραφείµ, ταχθείς υπέρ της εφαρµογής του Καταστατικού Χάρτου (µε την
διάκριση των Ι. Κανόνων), ούτινος πολλάς διατάξεις θεωρεί εποικοδοµητικάς, άλλας δε διορθωτέας, εν καιρώ» (Από το επίσηµο περ.
“Εκκλησία”, σελ. 147/1969).
Ήταν “ΑΝΤΙΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ;” και όχι “ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ;”
Συνεχίζεται η Μπούρδαλα παραπληροφόρηση να γράφει: «Η αντιεκκλησιαστική αυτή επιτροπή των οκτώ µαζί µε το δοτό
Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυµο (Κοτσώνη) επιλέγουν συνεχώς πολλούς νέους µητροπολίτες χρόνο µε το χρόνο, που κατά την εκτίµησή τους,
θα ήταν υποτεταγµένοι και φερέφωνα της δικτατορίας…».
Κύριοι της παραπληροφόρησης, αν κατάλαβα καλά, όπως και οι καλοπροαίρετοι αναγνώστες µε τα παραπάνω γραφόµενά σας,
εννοείται ότι οι οκτώ µητροπολίτες που επιλέγησαν από τη δικτατορική κυβέρνηση, να αποτελέσουν την “Αριστίνδην Σύνοδον”, είναι σαν
δήθεν µια επιτροπή αθλητικού, πολιτιστικού, κοµµατικού… σωµατείου, δεν είναι ντροπή αυτό να το ισχυρίζεστε!
Ενώ το γνωρίζετε πολύ καλά σαν ερευνητής ότι όλοι αυτοί και οι οκτώ (8) δεν υπήρξαν φίλοι, γνωστοί ή συγγενείς µε κάποιους από
αυτούς (τους δικτάτορες), αλλά επιστρατεύτηκαν, διότι πριν ενάµισι χρόνο είχαν επαναστατήσει για τις παρανοµίες και αντικανονικότητες
στο πραξικόπηµα του Οκτωβρίου του 1965 από τη κολοβωµένη τότε Ιεραρχία.
Ο λαός τότε έβλεπε και άκουγε πράγµατα ανήκουστα και έσκυβε το κεφάλι και ο Τύπος αγανάκτησε και βγήκε στο κλαρί και άρχισε να
φωνάζει:
«Κάθαρσι, λοιπόν, ζητά για όλα τούτα ο λαός. Προσωπικά, θα υποστήριζα τα οποιαδήποτε αποφασιστικά µέτρα και θα τα
χειροκροτούσα κι αν ήταν ακόµα και η ΕΡΕ που θα τα εισηγόταν. Αλλά βλέπω ότι και η ΕΡΕ ακόµα διστάζει. Γιατί; Μεγάλο – µέγιστο –
είναι το πρόβληµα της κάθαρσης της Εκκλησίας µας “από την κόπρον”.
» Των λίγων τα έργα ακούονται, των λίγων η κραυγαλέα ανοµία ντροπιάζει την Εκκλησία µας. Στενοκέφαλοι αυτοί, ακαλλιέργητοι,
εγωιστές, κοιλιόδουλοι, παµφάγοι, σε ό,τι αφορά την χριστιανικήν διδασκαλία περιορίζονται σε µωρολογίες… και ό,τι αφορά τα
προσωπικά τους συµφέροντα, άλλο δεν ξέρουν παρά πώς να µαζεύουν το χρυσάφι… Θάρρος, χριστιανοί. Υψώστε το κατά µαστίγιο,
που πρώτος ύψωσε ο Κύριος».
(Δηµ. Ψαθάς, «Νέα», 4.11.1965)
Αν αυτοί οι οκτώ (8) µητροπολίτες που επιστρατεύτηκαν και συγκρότησαν την “Αριστίνδην Σύνοδον” είχαν µέσα τους κάποιες
Ιεροκανονικές ευαισθησίες και επαναστάτησαν στις αυθαιρεσίες που έκαναν κάποιοι πριν ενάµισι χρόνο και µετά ως Ιερά Σύνοδος
εξέλεξε οµόφωνα (χωρίς ο ίδιος να το γνωρίζει) ένα αρχιεπίσκοπο πλήρους πίστεως, σοφίας και µόρφωσης, την αποκαλείται
“αντιεκκλησιαστική επιτροπή”, σας λέγω, ΝΤΡΟΠΗ!
Αν αυτόν τον αρχιεπίσκοπο που εξελέγη για πρώτη φορά µε οµόφωνη απόφαση και έγινε αποδεκτός σχεδόν απ’ όλη την Ορθοδοξία, µε
αναγνωρίσεις, συλλείτουργα κ.λ.π., τον ονοµάζετε “δοτό”, σας λέγω ΝΤΡΟΠΗ!
Αν τους εψηφισµένους επισκόπους (28 µητρ. & 4 βοηθούς επισκ.) που υπήρξαν εκκλησιαστικά διαµάντια, που παρόµοια δεν υπήρξαν
τόσα πολλά σε τόσο µικρό διάστηµα και δε βρέθηκε σ’ αυτούς όλη την πορεία τους “σπίλος ή ρυτίδα” και κάνοντας εκταφές πολλά
λείψανά τους ευωδιάζουν, εσείς τους παρουσιάζετε µετά από πενήντα χρόνια ότι “επιλέγησαν”, για να είναι “υποταγµένα φερέφωνα της
δικτατορίας”, σας λέγω, ΝΤΡΟΠΗ!
Αν απ’ αυτούς τους επισκόπους που είχαµε και τον πρώτον επίσηµα άγιο επίσκοπο από τέτοια ‘’Αριστίνδην Σύνοδον’’
(αντιεκκλησιαστική επιτροπή (!)) µετά τον άγιο Νεκτάριο και υπάρχουν προτάσεις και για άλλους και όπως είπε ο µακαριστός Δράµας
Παύλος στην ετήσια σύναξη της Ιεραρχίας τον Οκτώβριο του 2021 ότι περίοδος αυτή θα αναδείξει και Ιεροµάρτυρες και σεις τους βλέπετε
ότι “κυριαρχούσε το «Χουντικό»”, σας λέγω ΝΤΡΟΠΗ!
Αν αυτή την ‘’Αριστίνδην Σύνοδον’’ που η επιλογή της υπήρξε κανονικότατη και η θητεία της η αγιότερη από όσες προηγήθηκαν, την
αποκαλείτε επιλεγµένη «Επιτροπή των Αρίστων», σας λέγω ΝΤΡΟΠΗ!
Αν αυτούς τους ‘’12’’Μητροπολίτες που διώχθηκαν χωρίς αιτία, χωρίς απολογία, χωρίς δίκη, χωρίς κανένα δικαίωµα να µιλούν σαν
Έλληνες πολίτες, χωρίς…χωρίς.. τους αποκαλείτε σκληροπυρηνικούς, γιατί δεν υπάκουσαν στα Μασονικά κελεύσµατα και αµετανόητους,
επειδή δε θέλησαν να γίνουν παραβάτες των Ιερών Κανόνων, σας λέγω ΝΤΡΟΠΗ!
Ο “ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ” ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΙΚΑΣ!
Κύριοι, σας κοιτάζω και σας λυπάµαι γι’ αυτά που δηµοσιεύετε και που τη µεγαλύτερη χουντική φυσιογνωµία, τον αρχιεπίσκοπο
Σεραφείµ Τίκα τον αποκαλείτε ως τιµονιέρη της Εκκλησίας, ΠΟΙΟΝ;
Αυτόν που…! Καλούσε µε έγγραφό του τους ιερείς στα Γιάννενα να του απαντήσουν ότι: «Δια του παρόντος παραγγέλλοµεν υµίν άµα
λήψει παρούσης αναφέρητε ηµίν ποίοι εξ υµών έχουσι υπηρετήσει εις τας Εθνικάς οµάδας Αντιστάσεως…».
Αυτόν που…! Εξεβίαζε τους παπάδες να γραφούν στο περιοδικό «Εθνική Αντίστασις», γράφοντας µε εγκύκλιο – διαταγή:
«Δεν είναι άγνωστα εις ουδένα υµών τα δεινά τα οποία διήλθοµεν ως έθνος και ως άτοµα κατά το πρόσφατον παρελθόν από τους
µεµισθωµένους προδότας του Έθνους, των οποίων η συνείδησις είχεν τοιαύτην πόρρωσιν υποστή, ώστε να προσφέρουσι τας
υπηρεσίας των εις τον πλέον βάναυσον εχθρόν της πατρίδος µας, τον Σλαυοκοµµουνισµόν. Αι δηώσεις, αι σφαγαί και οι
εξανδραποδισµοί εις την µνήµην του έθνους και των προσώπων θα µείνουν ανεξίτηλα και η ιστορία θα διατηρήσει ως µοµφήν το
έγκληµα του παιδοµαζώµατος.
Προς τον σκοπόν αυτόν επιθυµία της Ιεράς Μητροπόλεως είναι όπως… άπαντες οι Ιερείς εγγραφώσι συνδροµηταί εις την
εκδιδοµένην εφηµερίδα της Εθνικής Αντιστάσεως, συστήσωσι δε ταύτην εις όσον γίνεται περισσοτέρους Έλληνας».
Ο Ιωαννίνων Σεραφείµ.
Αυτόν που… γνώριζε από πριν για το πραξικόπηµα της 21 ης Απριλίου 1967! (ήταν άνθρωπός τους) Λέει ο Αλέκος Παπαδόπουλος: «Περί
ώραν 11 ην της 21-4-67 εκλήθην εις το τηλέφωνον από τον Μητροπολίτην Ιωαννίνων Σεραφείµ. Μου είπεν ότι είναι απόλυτος ανάγκη να
έλθω εις Ιωάννινα και προς τούτο µου στέλνει το αυτοκίνητόν του να µε παραλάβει. Κάτι το ανώµαλον συνέβη εις Αθήνας και πρέπει
να έλθω οπωσδήποτε. Μετ’ ολίγον έφθασε το αυτοκίνητον και επιβάς αυτού µετέβην εις Μητρόπολιν.
Εν τω µεταξύ δύναµαι-λέγει- να κινητοποιήσω 300 τουλάχιστον αγωνιστάς του Ε.Δ.Ε.Σ., εν τη πόλει Ιωαννίνων και δι’ αυτών και
µόνον δυνάµεθα να επιβληθώµεν, οπότε δεν διέβλεπα κανέναν κίνδυνον διασαλεύσεως της τάξεως» («ΦΑΚ. ΕΚΚΛΗΣΙΑ»).
(Αλεξ. Παπαδόπουλος, Βουλευτής & Πρόεδρος Π.Ε.Σ.Ε.Α.).
Αυτόν που… έστειλε το πρώτο ευχετήριο τηλεγράφηµα µετά την ορκωµοσία στους πραξικοπηµατίες.
«21 ης Απριλίου και την εξ αυτής προελθούσαν Εθνικήν Κυβέρνησιν, ο αγωνιστικός κόσµος δηλοί δι’ ηµών ότι ευρίσκεται παρά το
πλευρόν της και εις πάντα νέον Εθνικών κίνδυνον θ’ αποτελέσει, όπως και πρότερον, την πρωτοπορίαν της αντιστάσεως δια την
σωτηρίαν της Πατρίδος έτοιµος δια πάσαν νέαν θυσίαν ΣΤΟΠ. Εις πείσµα όλων των εχθρών της η Ελλάς θα ζήσει».
Ο ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ
Αυτόν που… έστειλε προσωπική επιστολή στο Παπαδόπουλο την δεύτερη ηµέρα “Αυστηρώς προσωπική” και του έγραφε πώς να τους
πετσοκόψει “δηµοκρατικά”!
«Ο Κοµµουνισµός επιτίθεται µε λύσσαν και φανατισµόν και µε διαφόρους µεθόδους κερδίζων καθηµερινώς εδάφη και υποτάσσων
λαούς. Και διερωτώµεθα. Η δύσµοιρος Ελλάς, η ασφυκτικώς κυκλωµένη από τα Σλαβοκοµµουνιστικά και φιλοκοµµουνιστικά Κράτη
πως θα δυνηθεί να επιβιώσει εις περίπτωσιν νέας επιδροµής, µορφής 1946-49 την οποίαν ουδόλως αποκλείοµεν; Χρειάζεται
αυτοθυσία και ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΣ φανατισµός των ΝΕΩΝ της Ελλάδος. Όθεν, κατά την γνώµην µας επιβάλλεται:
1) Ταχεία συγκρότησις ελαφρών αντικοµµουνιστικών στρατιωτικών τµηµάτων διώξεως δια προσεκτικής επιλογής του έµψυχου
υλικού.
3) Ενίσχυσις της χωροφυλακής δια κατατάξεως 5-6 χιλιάδων χωροφυλάκων και µε ικανοποιητικόν µισθόν, για να επανδρώσουν
κυρίως τας περιοχάς Ηπείρου, Μακεδονίας και Θράκης, ορεινής Θεσσαλίας και Αιτωλοακαρνανίας µέχρι Καρπενησίου, δηλαδή της
οροσειράς Πίνδου και της τοιαύτης από Γρεβενών µέχρι Χασίων και Ολύµπου όπου ευχερώς δύνανται να εισχωρήσουν,
εγκατασταθούν, κινηθούν και δράσουν συµµορίαι Κοµµουνιστών.
4) Τ.Ε.Α. Τα τµήµατα ταύτα πρέπει να συγκροτηθούν εις τας αυτάς ως άνω περιοχάς δια ατοµικών προσκλήσεων κατ’ επιλογήν ως
στρατευµένοι εν εφεδρεία. (Φ. ΕΚΚΛΗΣΙΑ – ΙΩΑΝ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ)
Αυτόν που…το αρχείο µας είναι γεµάτο από επιστολές του “δηµοκράτη” Σεραφείµ προς το Γ. Παπαδόπουλο και τί έγραφε για τα
δηµοψηφίσµατα και πώς υπονόµευε τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυµο και πώς ενεργούσε µε τον Κορινθίας, τον Πειραιώς και πως
πληροφορούνταν από µέσα, µέσω του αρχιγραµµατέα της Ι. Συνόδου αρχ. Χριστόδουλου Παρασκευαΐδη, µετέπειτα Αρχιεπίσκοπο, να
ρίξουν τον Ιερώνυµο!
Αυτόν που…εκτός των πολλών άλλων, ήταν που µισούσε τη Δηµοκρατία, τούτο το βεβαιώνουν αρκετά συνταρακτικά γεγονότα, όπως
δηλαδή η σύλληψις που έγινε το Φεβρουάριο του 1975 στην οµάδα των 17 αξιωµατικών που προετοίµαζαν νέο πραξικόπηµα και ο
κυριότερος µάρτυρας Ταγµατάρχης Τσαγκαράκης στο στρατοδικείο δήλωσε, ότι: «Στο κίνηµα ήταν µεµυηµένος κι ο Αρχιεπίσκοπος
Σεραφείµ και θα συµπαρίστατο δυναµικά στο κίνηµα µεθ’ ολοκλήρου του κλήρου». Για το θέµα αυτό ο Στ. Παπαθεµελής Βουλευτής&
υπουργός τον είχε µηνύσει!.
Αυτόν που…έγραφε,«Ο Σεραφείµ µπλεγµένος και στη συνωµοσία της Κύπρου!» η εφ. “Αυριανή”. “Ένας από τους σοβαρούς λόγους
που δεν έχει ανοίξει ο φάκελος ‘’Κύπρος’’ ως τώρα!! Αν όµως ανοίξει καµιά φορά… κι εκεί ο Σεραφείµ έβαλε το χεράκι του, θα φανεί
για µια φορά ακόµα πόσο Δηµοκράτης είναι ο Σεραφείµ…”.
Αυτόν που…δηµιούργησε τέτοια χαώδη κατάσταση στην Εκκλησία και όποιοι ασχοληθούν, πρέπει να γράψουν τόµους ολόκληρους για
τις παρανοµίες και τις αυθαιρεσίες του, και γιατί όλες οι κυβερνήσεις τον κράταγαν!
Αυτόν που…ρωτούν πολλοί πώς τον άφησαν να “κυβερνήσει” την Εκκλησία ένας άξεστος, αθεολόγητος που ασύστολα ποδοπάτησε όλο
το Ιερό Πηδάλιο για είκοσι τέσσερα (24) χρόνια; Το ερώτηµα ΜΕΓΑΛΟ! Αλλά… απλό! Πίσω από όλα ήταν η… ΜΑΣΟΝΙΑ!!!
Η ΝΕΟΤΕΡΗ ΕΚΚΛ. ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΡΧΙΖΕΙ από το 1967 ή από το 1827;
Τα τελευταία χρόνια έχουν γραφεί αρκετές εργασίες-µελέτες για την Εκκλησιαστική ιστορία της Εκκλησίας της Ελλάδος και όλες σχεδόν
αρχίζουν από το 1967 και σταµατούν ή το 1974 ή το πολύ το 1997 λες και η νεότερη Εκκλησιαστική ιστορία δεν ξεκινά από την
απελευθέρωση του Ελληνικού κράτους το 1827 αλλά εκατόν σαράντα (140) χρόνια µετά, δηλαδή από το 1967! Και το αξιοσηµείωτο είναι
ότι όλοι σχεδόν αυτοί βραβεύτηκαν µε µεταπτυχιακά ή δικτατορικά διπλώµατα και κατέλαβαν θέσεις από διευθυντές Σχολείων,
Περιφερειών, Υπηρεσιών… Οι δε κληρικοί, εκτός από διοικητικές θέσεις (πρωτοσύγκελοι, αρχιερατικοί προϊστάµενοι) έγιναν και
επίσκοποι. Πώς και γιατί; Θα ασχοληθούµε παρακάτω!
Οι µασονοµέντορες, ως ένα αόρατο χέρι, έδειχναν στους φιλόδοξους “εκκλησιαστικούς ιστορικούς” ότι το µονοπάτι της ιστορίας
αρχίζει από το 1967, και τους έκλειναν το φαρδύ δρόµο της ιστορίας – µε τα προβλήµατα – ότι η νεώτερη εκκλησιαστική ιστορία δεν
αρχίζει µε την απελευθέρωση του 1827. Ο µελλοντικός ιστορικός που θα θελήσει να ασχοληθεί µε την περίοδο Αρχιεπισκόπου Ιερώνυµο
Κοτσώνη (1967-1974) και των εκλεγµένων µητροπολιτών θα την κατατάξει ως την καλύτερη εκκλησιαστική εποχή. Ενώ αντίθετα η
περίοδος από την απελευθέρωση µέχρι του Ιερωνύµου εποχή και µετά του Ιερωνύµου εποχή θα συναντήσει ζόφο, διότι έγιναν οι
µεγαλύτερες αντικανονικότητες και παρανοµίες που δεν έγιναν αιώνες. Ας τις παρακολουθήσουµε, για να τις πληροφορηθούν και οι
“δοτοί” εκκλησιαστικοί ιστορικοί, αρχίζοντας από τας “Αριστίνδην Συνόδους”.
1) Το 1827 έχουµε την πρώτη “Αριστίνδην Σύνοδον” από τέσσερους µητροπολίτες.
2) Το 1833 προχώρησαν στην µονοµερή ανακήρυξη (25/7/1833) της “Αυτοκεφάλου Ελληνικής Εκκλησίας” µε αρχηγό το Βασιλέα να
διορίζει τον αρχιεπίσκοπο και τέσσερις συνοδικούς και το Θεόκ. Φαρµακίδη γραµµατέα της Ι. Συνόδου.
3) Το 1852 έχουµε νέα “Αριστίνδην Σύνοδον” µε το Νόµο ΣΑ΄/1852 άρθρ. Γ΄ που εκδόθηκε µετά το Συνοδικό Τόµο, που όριζε 5µελή
“Αριστίνδην Σύνοδον” µε Πρόεδρον τον εκάστοτε Μητροπολίτην Αθηνών. Την τελική απόφαση σε εκλογή επισκόπου την είχε ο Βασιλιάς.
Το ίδιο καθεστώς συνεχίστηκε µέχρι το 1917, οπότε έχουµε την παρέµβαση του Ελ. Βενιζέλου και την καθαίρεση του κανονικού
Μητροπολίτη Αθηνών Θεοκλήτου Α΄.
4) Το 1918 το µήνα Μάρτιο έχουµε 4µελή “Αριστίνδην Σύνοδον” διορισµένη από την κυβέρνηση Βενιζέλου και το διορισµό του
µασόνου Μελέτιο Μεταξάκη, µητροπολίτη Αθηνών.
5) Το 1920 η κυβέρνηση Ράλλη µε απλά Διατάγµατα και µε “Αριστίνδην Σύνοδον”, πέντε (5) µητροπολίτες ως µέλη επανέφερε τον
διωγµένο και καθηρηµένο Θεόκλητο Α΄ στη µητρόπολη των Αθηνών. Επί των ηµερών του, ο µητροπολίτης Αθηνών έλαβε τον τίτλο του
Αρχιεπισκόπου.
6) Η πιο κραυγαλέα περίπτωσις αντικανονικότητας και παρανοµίας έγινε το µεσονύκτιο της 3 ης Δεκεµβρίου 1922, όταν έγινε η “σύναξη”
πέντε (5) µητροπολιτών στο πολιτικό Γραφείο του Πλαστήρα, µε τη συµµετοχή του υπουργού Παιδείας Σιώτη, που χωρίς να είναι µέλη της
Συνόδου, δηµιούργησαν µε το “έτσι θέλω” µια ψευδο-Αριστίνδην Σύνοδον και προχώρησαν σε εκλογές οκτώ (8) µητροπολιτών που όλοι
ήταν “βαπτισµένοι” στη µασονική στοά. Την εποµένη χρονιά (23/2/1923) µε Βασιλικό Διάταγµα την έκαναν πλέον επίσηµα “Αριστίνδην
Σύνοδον” και καθαίρεσαν τον Αρχιεπίσκοπο Θεόκλητο και παράλληλα προχώρησαν στην εκλογή Αρχιεπισκόπου “εκλέγοντας” τον
Αρχιµανδρίτη Χρυσόστοµο Παπαδόπουλο, γνωστό ΜΑΣΟΝΟ και αυτό µόνο µε τρεις (3) ψήφους. Οι δύο (2) µειοψηφήσαντες τον
κατηγόρησαν για τις αιρετικές δοξασίες και για τη µασονική ιδιότητά του!
Η χειροτονία που ακολούθησε στις 10 Μαρτίου 1923, παρ΄όλη τη µεγάλη προσπάθεια που έκανε η κυβέρνηση, σύσσωµος η Ιεραρχία
αρνήθηκε να παραστεί στη χειροτονία του και βρέθηκαν µόνο οι τρεις (3) ψηφίσαντες, ένας παπικός επίσκοπος ο Louis Petit και ο
Προτεστάντης Niyram!
Τον επόµενο µήνα, στις 16 Μαρτίου 1923 συγκάλεσε την Ιεραρχία και έκανε την αλλαγή του ηµερολογίου επιβάλλοντας το νέο (το
“διορθωµένο” παπικό).
7) Στο τέλος του χρόνου (31/12/1923) θέλοντας να παρουσιάσει έστω κάτι, κατέθεσε νέον Καταστατικόν Χάρτη προσπαθώντας µέσω
αυτού να καθιερώσει ως Ανωτάτη Εκκλησιαστική αρχή την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας, ώστε να την αποκόψει από συνεχείς πολιτικές
παρεµβάσεις. Η προσπάθεια αυτή όµως δεν προχώρησε.
8) Μετά ενάµισι χρόνο (25/6/1925) ο Πάγκαλος µε στρατιωτικό κίνηµα (δικτατορία) ανέτρεψε τη Δηµοκρατική κυβέρνηση και επίσης
ανέτρεψε και τον Καταστατικό χάρτη και µε Νοµοθετικό Διάταγµα επανέφερε την “ΑΡΙΣΤΙΝΔΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ” αποτελούµενη τώρα από έξι
(6) µητροπολίτες και τον Αρχιεπίσκοπο. Σε όλη την περίοδο ο κρυπτόµενος άνθρωπος που δηύθυνε τα εκκλησιαστικά πράγµατα, ήταν ο
ιδρυτής του Ιερού (βρώµικου) Τάγµατος, ο Παντελεήµων Φωστίνης µητροπολίτης Καρυστίας και µετά Χίου, ο οποίος εβοήθησε στην
εκλογήν του Ιακώβου Βαβανάτσου (οµογάλακτου) εις την ιδρυθήσαν ειδικώς γι’ αυτόν τη µητρόπολη (Αττικής) Μεγαρίδος παρότι υπήρξε
πολύ σθεναρά διαµαρτυρία του Δηµητριάδος Γερµανού προς την κυβέρνηση, που του καταµαρτυρούσε για πολλά! Αλλά και για την
“ανεξήγητο συµπάθεια προς κοινόν κληρικόν βρενθυόµενον και ζώντα πολυτελώς… εις την καλλιτέραν αριστοκρατία της Ελλάδος”
(Υποµνήµατα Πολυκάρπου. Συνοδινού).
9) Στις 5 Νοεµβρίου 1938 έχουµε εκλογές Αρχιεπισκόπου από την Ιεραρχία και εκλέγεται ο Κορίνθου Δαµασκηνός (Κορίνθου είχε
“εκλεγεί” από την ανύπαρκτη Σύνοδο το µεσονύκτιο 3/12/1922) µε ψήφους 31 έναντι 30 του Χρυσάνθου. Ο πρωθυπουργός Μεταξάς που
δεν του άρεσε η εκλογή του, παραιτεί τον υπουργό Παιδείας Κων. Γεωργακόπουλο, θέτει σε διαθεσιµότητα τους δύο Βασιλικούς
Επιτρόπους Δ. Πετράτο & Θεοδ. Σπεράντζα και αναλαµβάνει ο ίδιος το υπουργείο Παιδείας. Με τον Α.Ν. 1493/1938 «Περί εκλογής
Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Μητροπολιτών του Βασιλείου» επανέφερε την εκλογή στην “Αριστίνδην Σύνοδον” και το Δαµασκηνόν τον
έκλεισε στο µοναστήρι “Παναγίας Φανερωµένης” στη Σαλαµίνα φρουρούµενος από αστυνοµικούς.
Στίς εκλογές που ακολούθησαν στις 13 Δεκεµβρίου 1938, η “Αριστίνδην Σύνοδος” εξέλεξε το Χρύσανθο νέο Αρχιεπίσκοπο.
10) Οι Γερµανοϊταλοί κατακτητές στις 26 Απριλίου 1941 µπαίνουν στην Αθήνα, ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος παρά τις µεγάλες πιέσεις
που δέχθηκε, αρνήθηκε να τους υποδεχθεί, να ψάλει δοξολογία στη µητρόπολη και να ορκίσει την κυβέρνηση των δοσιλόγων.
Δηλώνοντας: «… εις το έργο τούτο ουδεµίαν θέσιν έχει ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών… έργον του Αρχιεπισκόπου είναι όχι να υποδουλώνει,
αλλά να ελευθερώνει…».
Το αποτέλεσµα ήταν, η κυβέρνηση των δοσιλόγων µε επικεφαλής τον αντιστράτηγο Γεωρ. Τσολάκογλου εξέδωσε το Ν.Δ. 188 ΦΕΚ
199/1941 «περί συγκλήσεως µείζονος Συνόδου προς κανονικήν λύσιν του Αρχιεπισκοπικού ζητήµατος» και έτσι “νόµιµα” συνεκλήθη
“Αριστίνδην Σύνοδον” υπό την προεδρίαν του µητρ. Μαντινείας Γερµανού και µε εισήγηση του Λαρίσης Δωροθέου και αποφάσισαν την
εκδίωξη του Χρυσάνθου και τοποθέτησαν το Δαµασκηνό Αρχιεπίσκοπο στις 2 Ιουνίου 1941.
Ο Αρχιεπ. Χρύσανθος στις 28 Ιουνίου 1941 µε ένα δριµύ κατηγορώ απευθύνεται στους επιλεγµένους αρχιερείς της “Αριστίνδην
Συνόδου”: «… Πιστέυοµεν ότι θα αποφύγωσι να αναλάβωσι τας βαρυτάτας του αντικανονικού τούτου εγχειρήµατος ευθύνας… δεν θα
θελήσουν να “στήσωσι θρόνον αντικανονικόν επί τον καπνιζόντων ερειπίων της διαµελισθείσης Εκκλησίας της υποδουλωθείσης
πατρίδος Εκκλησίας και έθνους”».
Η φωνή του δεν εισακούστηκε, ο Αρχιεπ. Χρύσανθος δεν αναγνώρισε την εκλογή και έτσι είχαµε από το 1941 έως το 1946 δύο (2)
Αρχιεπισκόπους.
11) Στο µέσον του έτους 1944 µε Αρχιεπίσκοπο Δαµασκηνό η κυβέρνηση έφερε το Νόµο 1625/1944 ΦΕΚ 154 Α΄/2-8-1944 και άλλαξε τη
συγκρότηση της Δ.Ι.Σ. για λόγους εµπολέµου καταστάσεως και έχουµε “Αριστίνδην Σύνοδον” από πέντε (5) µέλη Αρχιερέων.
12) Την επόµενη χρονιά (1945) έχουµε αλλαγή πάλι του Νόµου, η ίδια κυβέρνηση µε τον ίδιο αρχιεπίσκοπο έφερε τον Α.Ν. 365/1945
ΦΕΚ 141 Α΄/6-6-1945, όπου κατάργησε τον προηγούµενο Νόµο 1625 και µε το άρθρο 2 όριζε τη συγκρότηση “ΑΡΙΣΤΙΝΔΗΝ ΔΙΣ” προς
ρύθµισιν επειγόντων εκκλησιαστικών ζητηµάτων και µε τη νέα αυτή “ΑΡΙΣΤΙΝΔΗΝ ΔΙΣ” έχουµε εκλογές αρκετών µητροπολιτών.
Το 1949 έφυγε από τη ζωή αιφνίδια στα 59 χρόνια πρώτα ο αρχιεπ. Δαµασκηνός (20/5/1949) αφήνοντας στους “κληρονόµους” µια
ατράνταχτη περιουσία και κάποιες δεκάδες εκατοντάδες χιλιάδες λίρες σε µια εποχή εκτός της σκλαβιάς, ο κόσµος πέθαινε στους
δρόµους από ασιτία και τους µάζευαν µε τα κάρα, και ο ποιµένας αρχιεπίσκοπος µάζευε χρυσό!
Μετά τέσσερις µήνες (18/9/1949) πέθανε στα 68 χρόνια και ο αρχιεπ. Χρύσανθος, αντίθετα εδώ δε βρέθηκε κανένα περιουσιακό
στοιχείο αλλά µόνο παπούτσια τρύπια.
Ο αρχιεπίσκοπος Σεραφείµ “ΤΙΜΗΣ ΚΑΙ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ ΕΝΕΚΕΝ ΕΝ ΕΤΕΙ 1991” έστησε στον αρχιεπ. Δαµασκηνό στην πλατεία
απέναντι από την είσοδο του µητροπολιτικού Αθηνών έναν τεράστιο ανδριάντα, για να θυµίζει ίσως τις µεγάλες “αρετές” του στις
ερχόµενες γενιές από έναν αρχιεπίσκοπο που συνεργάστηκε µε τους κατακτητές, τους δοσίλογους και µάζευε πλούτο, ενώ ο Δήµος
µάζευε πεθαµένους από το δρόµο από µια µπουκιά ψωµί, τις αντικανονικότητες και τις παρανοµίες του…!
Κύριε Μπούρδαλα, δεν είναι µόνο αυτά που εν πολλή συντοµία περιέγραψα, υπάρχουν και ένα σωρό ακόµα την 20ετία (1946-1967)
ΟΠΩΣ! Την παρέµβαση της πολιτείας µε το Ν.Δ. 1158/1949. Την παρέµβαση της κυβέρνησης µε την 76 η πράξη (28/4/1959) του
Υπουργικού Συµβουλίου και την ανταρσία των δεσποτάδων που µε επτά (7) “συνοδικούς” έκαναν µόνοι τους Ι. Σύνοδο και µε το έτσι
θέλω προχώρησαν σε µεταθέσεις και εκλογές µητροπολιτών. Έχουµε ακύρωση εκλογών µητροπολιτών. Την απαίτηση του πρωθυπουργού
Καραµανλή για την παραίτηση του εκλεγµένου αρχιεπισκόπου Ιακώβου Βαβανάτσου. Την αντικανονική αναρρίχηση στον αρχιεπισκοπικό
θρόνο του Χρυσοστόµου Χατζησταύρου, “ουχί οικεία βουλήσει…” να παραιτηθεί ο αρχιεπ. Ιάκωβος. Το πραξικόπηµα από τον Αρχιεπ.
Χρυσόστοµο τον Οκτώβριο του 1965 µε την αποχή της µισής Ιεραρχίας για τις 14 εκλογές και δύο µεταθέσεις που έκαναν. Την άρνηση της
“Ιεραρχίας” να κάνει εκλογές για την πλήρωση κενών µητροπολιτικών εδρών µε το Ν.Δ. 4589/1966 (ΦΕΚ Α΄/239/1966) επί ένα περίπου
χρόνο ζητούσαν οι αρχιερείς την ακύρωση του Νόµου και την απόφαση αριθ. 181/65 του Συµβουλίου της Επικρατείας, για να προβούν σε
εκλογές σε 15 µητροπόλεις κενές.
“Γιατί τότε «Ο Θεός γελάει»!” ή κλαίει;
Κύριε Μπούρδαλα, πριν από το Θεό γελούν οι άνθρωποι µε τα πολύ “χαριτωµένα” που γράφετε: «Ο συγγραφέας (εννοείται το Χάρη
Ανδρεόπουλο µε τις εξαµβλωµατικές δύο εκδόσεις που βραβεύτηκε µε µεταπτυχιακό και διδακτορικό δίπλωµα) διαπραγµατεύεται
µεθοδικά όλη αυτή την ιστορία και µε ελικοειδή τρόπο, ώστε να κατανοεί τα πράγµατα και µη ειδικός. Έτσι σηµαδεύει και κάποιους
ορατούς σταθµούς στη Δ. Εκκλησία, που τα πράγµατα δεν είναι ακριβώς, όπως φαίνονται σε όλους…».
Διαβάζοντας αυτή την παράγραφο µούρθε στη µνήµη η ρήση του αρχαίου φιλοσόφου Αριστοτέλη: «Τους πιθανοτέρους είναι τους
απαίδευτους των πεπαιδευµένων εν τοις όχλοις». Αυτό ακριβώς εφαρµόζετε και εσείς, για να γίνετε πιστευτοί στον όχλο, µεθοδεύσατε
την ιστορία µε τέτοιο ελικοειδή τρόπο, ώστε σβήσετε την εκκλησιαστική ιστορία εκατόν σαράντα (140) χρόνων (1827-1967), επειδή δε
συµφέρει στη µασονία και ούτε πρέπει να µάθει ο λαός την αλήθεια, ότι αυτή η εκκλησιαστική περίοδος ήταν σκοτεινή και
µασονοκρατούµενη, µε τέτοιες παρανοµίες, αντικανονικότητες και βρώµικες συναλλαγές που σε τροµάζει…!
Πάνω σ’ αυτό αναφέρθηκα πιο πάνω σε ένα µέρος λόγω χώρου και όσο πιο συνοπτικά µπορούσε να γίνει, εάν θελήσουµε να µπούµε
στο βάθος της εκκλησιαστικής ιστορίας οι αντικανονικότητες είναι απίστευτες σε ανθρώπινο νου.
Το µύθο που προσπαθήσατε να περάσετε στον ανυποψίαστο λαό, παραπλανώντας και εντυπωσιάζοντας µεν πρόσκαιρα,
δηµιουργώντας µια λάµψη σαν πυροτέχνηµα, όλο αυτό γρήγορα το γνωρίζετε ότι σβήνει και τότε βρίσκεσαι στο κενό και στην
απογοήτευση. Δε θ’ αργήσει όµως να έρθει ο ευσυνείδητος ιστορικός να αποτραβήξει ή ξεσκίσει τη µάσκα της απάτης και τότε θα
αποκαλυφθεί η τραγική ιστορική σκευωρία και ο παραπληροφοριοδότης µυθοποιός, είτε βρίσκεται ακόµα στη ζωή είτε κοιµάται στον
τάφο, θα φορτωθεί την ευθύνη, θα στιγµατιστεί και θα παραδοθεί στην ιστορική χλεύη.
Γιατί τότε “Ο Θεός κλαίει
και οι άνθρωποι γελούν”;
Αφού χτυπήσατε µε το βάναυσο τρόπο την 13η “Αριστίνδην Σύνοδον” ότι είναι “αντιεκκλησιαστική επιτροπή των οκτώ” ότι είναι
“διορισµένη 8µελής’’ «επιτροπή των αρίστων»”, ότι έχει “νοθευτεί µε το νοµοκανονικό δηλητήριο”, ότι “όπου κυριαρχούσε το
Χουντικό”, που “ψήφισαν έναν κοινό εκλεκτό της Χούντας και του Παλατιού” που “δυστυχώς ήταν και καθηγητής του ΑΠΘ”, που ήταν
“δοτός Αρχιεπίσκοπος ο Ιερώνυµος” που “επέλεγαν συνεχώς µητροπολίτες υποτεταγµένοι και φερέφωνα της δικτατορίας”.
Δηλαδή όλα κατά τα γραφόµενά σας και το συλλογισµό σας όχι µόνο δείχνουν την αντικανονικότητα και την παρανοµία, αλλά όπου
ακούµπησαν, ότι ακούµπησαν και αυτούς που ακούµπησαν, όλοι τους είναι καταδικασµένοι να πάνε στην κόλαση και αµέσως πιο κάτω,
οµολογείτε το αντίθετο, δηλαδή την αγιότητα αυτών, ως: «Τελευταία µάλιστα ένας εκλεγείς από την 8µελή Επιτροπή (από την
παραπάνω αντικανονική… δηλαδή(!)) αναγνωρίστηκε ως άγιος από την Ιερά Σύνοδο του Οικουµενικού Πατριαρχείου».
Δεν είναι κ. Μπούρδαλα, οξύµωρο από τέτοιες αντικανονικές και παράνοµες “Επιτροπές” να ξεπηδούν νέοι άγιοι, οσιοµάρτυρες
(Δράµας Παύλος), να ευωδιάζουν τα οστά τους, λέτε ο Θεός που τους χαριτώνει να κάνει λάθος; Τί κρίµα! Ειλικρινά λυπάµαι που
προβάλλεται µια διαλεκτική διάτρητη και φαιδρή δηλητηριάζοντας άδολους ανθρώπους µε µια πλασµατική στερέωση των αυθαίρετων
γραφόµενών σας;.
Γι’ αυτό “Ο Θεός θα κλαίει!
και οι άνθρωποι θα γελούν”
ΓΡΑΦΟΥΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ
ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΔΙΑΒΑΣΤΟΙ
Συνεχίζεται, κ. Μπούρδαλα:
Κατά το συγγραφέα (κ. Ανδρεόπουλο) νέοι κρίσιµοι, χρονολογικά σταθµοί ήταν:
1). «Στις 13 Απριλίου 1973, µετά από προσφυγές των Φλωρίνης Αυγουστίνου (Καντιώτη) και Ελευθερουπόλεως Αµβροσίου
(Νικολάου), δηµοσιεύεται η υπ’ αριθµ. 1175 απόφαση του ΣτΕ. µε την οποία κρίνεται παράνοµη η συγκρότηση της Δ.Ι.Σ. του Νοεµβρίου
του ’72. Οι εν λόγω διεµαρτύροντο για το γεγονός ότι η συγκρότηση της Δ.Ι.Σ. πραγµατοποιήθηκε κατά παρέκκλιση των πατριαρχικών
διατάξεων (Π.Σ.Τ. 1850 και Π.Σ.Π. 1928) που ορίζουν τη συγκρότηση κατά τα πρεσβεία της αρχιεροσύνης. Το διοικητικό εκκλησιαστικό
καθεστώς τρίζει».
Εδώ µας δείχνετε ένα πολύ επιπόλαιο σκεπτικό σας και µάλιστα, ένας καθηγητής φυσικοµαθηµατικός, θεολόγος, ερευνητής, όπως
εσείς, χωρίς να διαβάσετε την απόφαση του Σ.τ.Ε να παραµυθιάζετε τον καλόπιστο αναγνώστη, αυτό δε σας τιµά και είναι ΝΤΡΟΠΗ!
Η απόφαση, κύριε, του Σ.τ.Ε αρ. 1175/73 δεν έκρινε παράνοµη την συγκρότηση της Δ.Ι.Σ., διότι πραγµατοποιήθηκε κατά παρέκκλιση
των πατριαρχικών διατάξεων Π.Σ.Τ. 1850 & Π.Σ.Π. 1928, όπως ψευδέστατα γράφετε; Αλλά για καθαρά τυπικούς λόγους! Και ποιοί είναι
οι τυπικοί σας τους αναφέρουµε, για να γνωρίσει ο κόσµος τι βρώµικο παιχνίδι παίχτηκε σε βάρος του αρχιεπισκόπου Ιερωνύµου και κατ’
επέκταση εις βάρος της Εκκλησίας από ανθρώπους που ο αρχιεπίσκοπος τους εµπιστεύτηκε και αυτοί ως Ιούδες τον πρόδωσαν. Επίσης να
µάθει και σήµερα ακόµα ο άδολος λαός τι ψέµατα τους σερβίρουν, χωρίς να έχουν στοιχειώδεις τύψεις συνειδήσεως!
Η παρανοµία έγκειται στο ότι τα πρακτικά της συνεδρίασης της Ιεραρχίας 4 ης Δεκεµβρίου του 1972 για το διορισµό των µονίµων µελών
των Συνοδικών Επιτροπών και των αιρετών µελών των Μονίµων Συνοδικών Επιτροπών δεν είχαν υπογραφή από τους µητροπολίτες που
συµµετείχαν, ως όριζε ο νέος Καταστατικός Χάρτης (Ν.Δ. 126/1969) και η κανονιστική Διάταξη (ΦΕΚ 185, τ. Α΄/11-9-1970) «περί
Οργανισµού Διοικήσεως και Εκκλησιαστικών Σωµατείων και Οργανισµών». Τώρα γιατί δεν υπογράφηκαν; Ή ποιοι είχαν λόγους να µην
υπογραφούν; Αυτά δεν άργησαν να αποκαλυφθούν και τί βρώµικα παιχνίδια παίχτηκαν!
Την ευθύνη αυτή των Πρακτικών την έχει ο Αρχιεπίσκοπος αλλά πάντα την έχει ο εκάστοτε Αρχιγραµµατέας της Συνόδου, που την εποχή
εκείνη Αρχιγραµµατέας ήταν ο αρχιµανδρίτης ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΪΔΗΣ και πίσω από αυτόν κρύβονταν όλη η οµάδα (Κορίνθου
Παντελεήµων, Πειραιώς Χρυσόστοµος, Ιωαννίνων Σεραφείµ, Καλαβρύτων Γεώργιος …) για τη βρωµοδουλειά αυτή – για βρωµοδουλειά
πρόκειται – ο Σεραφείµ µόλις τον επόµενο χρόνο αναρριχήθηκε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο τον πρώτο που έδωσε παράσηµο, κάνοντας
δεσπότη Δηµητριάδος – αντικανονικά µάλιστα σε ηλικία 34 ετών οι Ι. Κανόνες το απαγορεύουν – ήταν ο Χριστόδουλος διώχνοντας τον
κανονικό και αντιµασόνο µητροπολίτη Ηλία Τσακογιάννη, η αντίδραση για την επιλογή του Σεραφείµ από το µητροπολίτη Σύρου Δωρόθεο
Στέκα ήταν µεγάλη για την διορισµό του Χριστόδουλου, ο δε διάλογος είναι µνηµειώδης, όπως οµολόγησε ο Φθιώτιδος Δαµασκηνός που
ήταν στην αρχιεπισκοπική οµήγυρη: «… Ρε! Σεις… –του είπε – αυτόν δεν θα κάνουµε δεσπότη, που τόσα χρόνια µας βοηθούσε;;;».
Οι µασόνοι για τις υπηρεσίες του (τα ανυπόγραφα πρακτικά…) που ήταν µία από τις αιτίες της παραίτησης του αντιµασόνου Ιερωνύµου
και την εκδίωξη από το Σεραφείµ των 12 αντιµασόνων µητροπολιτών που απαίτησαν και κατόρθωσαν να πάρουν απόφαση στην Ιεραρχία
στις 28 Νοεµβρίου 1972 για τη νέα καταδίκη τους, ότι: «… η Μασονία είναι αποδεδειγµένως θρησκεία… των παλαιών ειδωλολατρικών
θρησκειών, όλως ξένη και αντίθετος… της Αγίας ηµών Εκκλησίας…». Η απόφαση πάρθηκε παρά την σφοδρή αντίδραση του τότε
Ιωαννίνων Σεραφείµ (µετά τον έκαναν αρχιεπίσκοπο) που ζητούσε από τους µετέχοντες µητροπολίτες στην Ιεραρχία να µην εγκρίνουν το
κείµενο. Και κάτι να µαθαίνει ο κόσµος τι κρύβεται!
Ο ερευνητής Κώστας Νικολίδης στην έρευνά του «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΙΣ» στη σελ.108 γράφει: «Η πράξις της Ιεραρχίας του 1972, που
καταδίκαζε απερίφραστα τον µασωνισµό, µετά την ανάρρηση στον Αρχιεπισκοπικό θρόνον του ΣΕΡΑΦΕΙΜ, εξαφανίστηκε από τα
αρχεία της Ιεράς Συνόδου!!! Έτσι το πρωτότυπον έγγραφον της καταδίκης του µασωνισµού µε τις αυτούσιες υπογραφές όλων των
Ιεραρχών της Ελλάδος. δεν υπάρχει. Και για να µην υφίσταται µιάς τέτοιας βαρύτητος (παγκοσµίου σηµασίας ) έγγραφον εις βάρους
του µασωνισµού, και για να µην υπογραφές µασώνων αρχιερέων να καταδικάζουν την…δεύτερη θρησκεία τους.
Την εξαφάνισιν δεν την έκαναν βεβαίως αντιµασωνικά χέρια. Ο µασωνισµός δεν διστάζει να χρησιµοποιήσει κάθε µέσον για να
εξαφανίσει στοιχεία που τον καταδικάζουν αµετάκλητα».
Μετά το Σεραφείµ ανέβασαν στον αρχιεπισκοπικό θρόνο τον Χριστόδουλο και αυτός ενθουσιασµένος τους πρώτους µήνες σε µια στενή
συντροφιά µέσα στην αρχιεπισκοπή, άρχισε να διακωµωδεί πως έρχονταν σε επαφή µε τους αντιφρονούντες µητροπολίτες και πως
κατόρθωσε να κάνει τον Ιερώνυµο να παραιτηθεί. Εδώ έχει εφαρµογή η θυµόσοφη ρήση του λαού. “Θέλει η… να κρυφτεί και η χαρά δεν
την αφήνει”.
Γι’ αυτό “Ο Θεός θα «κλαίει»! και οι άνθρωποι θα γελούν!”
Η ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΟ Σ.τ.Ε.
Διατηρώ το βλέµµα µου, κ. Μπούρδαλα καθηλωµένο στα γραφόµενά σας, διότι η ανιστόρητη γραφή σας επάνω στην επίµαχη ιστορική
περίοδο δε θα σβήσει, αλλά θα παραµείνει σαν ιστορική πρόκληση και ως δείγµα γραφής που κηλιδώνει και στιγµατίζει την αλήθεια.
Στη συνεχιζόµενή σας αναφορά που δεν έχει καµία σχέση µε την αλήθεια, γι’ αυτό σύντοµα και επιγραµµατικά θα απαντήσω, να µάθει
ο λαός την πραγµατικότητα.
Στις 10 Μαΐου 1973 – γράφετε – «Οι Πατριαρχικοί αποκτούν πλειοψηφία έναντι των πλήρως καθεστωτικών του Αρχιεπ.
Ιερωνύµου…». Να, γιατί δε λέτε την αλήθεια:
Α) Την προσφυγή οι δύο µητροπολίτες (Φλωρίνης & Ελευθερουπόλεως) την έκαναν όχι για να αποκτήσουν πλειοψηφία οι Πατριαρχικοί
στην “επιτροπή των αρίστων’’, αλλά, για την ήσσονα συµµετοχή των µητροπολιτών Παλαιών και Νέων Χωρών και για τα πρεσβεία της
αρχιεροσύνης;
Β) Στα γραφόµενα λίγο πιο πάνω τη Σύνοδο την αποκαλείται: “αντιεκκλησιαστική επιτροπή”, “επιτροπή των αρίστων”, “επιτροπή των
οκτώ”, “επιτροπή υποταγµένη” κλπ. και µετά από τρεις σειρές, την προσφωνείτε: “Νέα Ιερά Σύνοδο”, “10µελή Ιερά Σύνοδο” πως έγινε
αυτό; Και πως µεταλλάχθηκαν; Αφού από τους ίδιους διορίσθηκαν και στις δύο Συνοδικοί περιόδοι;
Γ) Είναι δυνατόν αυτοί που προσέφυγαν στο Σ.τ.Ε – Φλωρίνης Αυγουστίνος και Ελευθερουπόλεως Αµβρόσιος – που ήταν σφόδρα
αντιπατριαρχικοί διακόπτοντας µάλιστα και το µνηµόσυνο του Πατριάρχου και κάθε επικοινωνία µαζί του να τους συγκαταλέγεις στην
πατριαρχική πλειοψηφία;
Δ) Αν δεν το γνώριζες, ή δεν το διάβασες, γιατί δεν ρώταγες να µάθεις ότι µε νέο Καταστατικό Χάρτη ο Ιερώνυµος όχι µόνο δεν
παρέκκλινε εις βάρος των Νέων Χωρών από την Πατριαρχική Πράξη του 1928 στη συγκρότηση της Ι.Σ. «κατ’ ίσον αριθµόν προς τους εκ
των Επαρχιών της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος προσκαλουµένους Αρχιερείς», αλλά από το 1969 συνέβη να συµµετέχουν στην
Ιερά Σύνοδο από την Παλαιά Ελλάδα µόνο τρείς (3) µητροπολίτες και επτά (7) από τις Νέες Χώρες. Για δε τα µέλη των Μονίµων Συνοδικών
Επιτρόπων είχαν και εδώ η ίδια αναλογία;.
Ε) Η παραίτηση του Ιερωνύµου δεν ήταν το Δεκέµβριο του 1973 που όπως αναφέρετε αλλά είχε προηγηθεί πολύ νωρίτερα και άλλη το
Μάρτιο (25/3/1973) για την οποία τότε σύσσωµος η Ιεραρχία στις 2 Απριλίου που εκτάκτως συνεδρίασε, δεν έκανε δεκτή την παραίτηση.
Από τη συνεδρίαση εκµαιεύσαµε κάποιο απόσπασµα πρακτικό οµιλίας: «… Θλίψιν όθεν µοι προξενεί η τόση επιµονή του ίνα παραιτηθή.
Όλων η επιθυµία είναι να µεταπεισθή και να παραµείνη. Δια τούτο και προτείνω όπως τώρα, εν συνεδρία, επικοινωνήσωµεν µετ’
αυτού τηλεφωνικώς και του είπωµεν ότι η Ι. Σύνοδος τον παρακαλεί και επιµένει ίνα ανακαλέση την παραίτησίν του. Λέγω δε τώρα να
τηλεφωνήσωµεν, δια να µη χάνωµεν χρόνον…» (Θήρας Γαβριήλ).
Η Σύνοδος εξουσιοδότησε επιτροπή από τέσσερις µητροπολίτες να επισκεφτούν τον Ιερώνυµο στην Τήνο και να του µεταφέρουν την
απόφαση της Ιεραρχίας ότι δεν γίνεται δεκτή η παραίτησή του. Ο Ιερώνυµος που τους άκουσε, ταλαντεύτηκε για ηµέρες, για να δεχθεί
την απόφαση. Ύστερα από µια εβδοµάδα περισυλλογής υποτάχθηκε στη Συνοδική απόφαση, στέλνοντας στις 9/4/1973 την ανακλητική
απόφαση.
Την ανακλητική απόφαση (δέστε τι έγινε!) την έλαβε στα χέρια του ο βοηθός επίσκοπός του αρχιεπισκόπου Ευρίπου Βασίλειος και την
παρέδωσε ιδιοχείρως στον αντιπρόεδρο της Συνόδου, µητροπολίτη Καλαβρύτων Γεώργιο, ο οποίος τη γνωστοποίησε στα µέλη της Ιεράς
Συνόδου και στη συνέχεια την παρέδωσε στην αρχιγραµµατεία, να πρωτοκολληθεί, αντί αυτού, πετάχτηκε σε κάποιο συρτάρι στα
αζήτητα. Ποιος ήταν αρχιγραµµατέας; Ο Χριστόδουλος µετά αρχιεπίσκοπος!
Ο Μεγάλος ιεροµάρτυρας άγ. Ιωάν. Χρυσόστοµος από τα βάθη τις Κουκουσού φωνάζει: «Ουδέν δέδοικα ως επισκόπους πλην ενίων».
Ενώ η απάντηση Ιερωνύµου ήρθε και ανέµεναν την επιστροφή του από την αναρρωτική άδεια που του έδωσαν, οι υποψήφιοι για
αρχιεπίσκοποι δούλευαν δόλια να τον διώξουν. Ο αντιπρόεδρος Καλαβρύτων Γεώργιος επισκέφτηκε τον Πατακό και συµφώνησαν πως θα
γίνει η εκλογή αρχιεπισκόπου. Ο Κίτρους Βαρνάβας επισκέφθηκε τον Παπαδόπουλο και ζήτησε τη βοήθειά του να εκλεγεί
αρχιεπίσκοπος. Ο Παπαδόπουλος τον άκουσε – όπως έγραψε η εφ. “Ακρόπολις” – «…κάνετε ό,τι κάνετε. Παραιτήστε τον Ιερώνυµο
χωρίς τη δική µας παρέµβαση και ύστερα θα σε βοηθήσουµε, να βγεις Αρχιεπίσκοπος…» (Β. Λαµπρόπουλος).
Επιστρέφοντας ο Αρχιεπίσκοπος από την αναρρωτική άδεια βρέθηκε προ εκπλήξεως, διότι άλλα του είπε η επιτροπή και άλλα βρίσκει
α) Η ανακλητική του απόφαση δεν είχε πρωτοκολληθεί και β) πέντε µητροπολίτες (Καλαβρύτων, Πειραιώς, Ιωαννίνων – µετά
αρχιεπίσκοπος – Μαρωνείας, Κοζάνης) µε αίτηση ζητούσαν έκτακτη συνεδρίαση της ΔΙΣ µε θέµα: «Συζήτησις και λήψις αποφάσεως επί
της παραιτήσεως του Μακαριωτάτου Αρχιεπ. Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύµου».
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυµος κατάλαβε την πονηριά τους και την παγίδα που του έστησαν και µε όσα προηγήθηκαν, ζήτησε τη νοµική
άποψη από το “Νοµικόν Συµβούλιον του Κράτους” µε το ερώτηµα το «εκκρεµές θέµα παραιτήσεως από του θρόνου… εφ ου δύναται να
αποφανθεί η Διαρκής Ιερά Σύνοδος…».
Η ανακλητική επιστολή του αρχιεπισκόπου είχε ηµεροµηνία 9/4/1973 και η σφραγίδα της ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ µε αριθ. πρωτ. 175, ότι
ελήφθη 18/5/1973. Εδώ αυτό το άψυχο χαρτί που µιλιά δεν έχει και όµως, ξεσκεπάζει τη βρωµιά και τη σαπίλα.
Στις 13 Απριλίου 1973 εκδόθηκε η απόφαση του Συµβουλίου της Επικρατείας που ακύρωνε τα πρακτικά της Ιεραρχίας της 28/11/1972
για καθαρά τυπικούς λόγους. Δηλαδή – όπως αναφέραµε και πιο πάνω – τα πρακτικά της συνεδρίασης δεν είχαν τις υπογραφές των
µελών που έλαβαν µέρος, και εδώ ο αρχιγραµµατέας Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης (µετά Βόλου και αρχιεπίσκοπος) τα είχε “ξεχάσει”.
Ανοίγοντας το αρχείο εκείνων των ηµερών, τι έγραφε ο Τύπος το παρασκήνιο µε τους φιλόδοξους και τους πολέµιους του Ιερωνύµου
µπορεί να τρελαθεί. Η κυβέρνηση γρήγορα ψήφισε ειδικό Νόµο και όρισε Νέα Σύνοδο της Ιεραρχίας για τις 10 Μαΐου ε.έ. Μη
“γνωρίζοντας” µάλλον (!) ότι υπάρχει ανάκληση παραίτηση του Ιερωνύµου!
Η Ιεραρχία συνήλθε, από το όλο σκηνικό που διαδραµατίστηκε, έδειχνε πως θα ανατρέψουν τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυµο. Ο ίδιος στο
ηµερολόγιό του γράφει:
«… Αρκεί να αναφέρω, ότι δια τον καταρτισµόν των Μονίµων Συνοδικών Επιτροπών τα µέλη της Ιεράς Συνόδου συνήλθαν εις
ιδιαιτέραν σύσκεψιν, από την οποίαν απέκλεισαν όχι µόνον εµέ, αλλά και τρεις άλλους Μητροπολίτας, οι οποίο εθεωρούντο ως
φιλικώς προς εµέ διακείµενοι. Κατά την σύσκεψιν εκείνην απεφάσισαν πως θα καταρτισθούν αι Επιτροπαί και κατά την εποµένην
ηµέραν, κατά την συνεδρίαν της Ιεράς Συνόδου, έφεραν τον κατάλογον των προσώπων συµπεπληρωµένον. Το δε χειρότερον είναι, ότι
δεν είχαν καν την λεπτότητα να µη οµιλήσουν περί της συσκέψεως κατά πρόσωπον τόσον εµού, όσον και των λοιπών συνοδικών των
µη µετασχόντων εις αυτήν» (“ΤΟ ΔΡΑΜΑ …”, σελ. 138).
Μετά µια εβδοµάδα (18/5/1973) επανήλθε η Σύνοδος και αµφισβητούσε την ανάκληση, αφού δεν είχε πρωτοκολληθεί! Ο Ιερώνυµος
κατάλαβε τη σκευωρία και δεν έδειχνε να υποχωρεί, θέλοντας να αντιληφθεί το παρασκήνιο που παίζονταν.
Στη συζήτηση ελέχθηκαν πολλά για την κανονική ή µη παραίτηση, ο Ιωαννίνων δελφίνος αρχιεπίσκοπος το θέµα το πήγε αλλού και
προετοίµαζε το έδαφος:
«… γνωρίζοµεν ο εις τον άλλον, θα παρεκάλουν να γίνη σύστασις εις τους αδελφούς εκείνους, οι οποίοι επαναλαµβάνουν το
τροπάριον περί καθάρσεως της Εκκλησίας, να παύσουν να πράττουν τούτο. Ο Θεός ανέχεται όλους µας, µε τας αδυναµίας µας.
Ανατέλλει τον ήλιον επί πονηρούς και αγαθούς και βρέχει επί δικαίους και αδίκους. Ουδείς επιτρέπεται να λέγη «Θα
εκκαθαρίσωµεν…» καθ’ ήν στιγµήν ο Θεός ανέχεται όλους. Ας µη κρυπτώµεθα, λοιπόν, όπισθεν του δακτύλου ηµών. Οι εν ταις
Επαρχίαις δρώντες δήθεν θρησκευόµενοι, είναι υποκινηταί αυτού του πνεύµατος, που ευνοεί την διάκρισιν εναρέτων και φαύλων…»
(από τα Πρακτικά της συζήτησης).
Η οµάδα των πέντε ενισχυµένοι από µια ακόµα υπογραφή (του µητροπολίτη Θήρας) επανήλθε µε νέα επιστολή στις 22/5/1973 και
ζητούσε σύγκλιση της Συνόδου για την ανάκληση της παραίτησης του αρχιεπισκόπου!
Ήρθε όµως η γνωµάτευσις 309/1973 στις 25/5/1973 του “Νοµικού Συµβουλίου του Κράτους” και τους αποκαθήλωσε. Επί 24 ων
δικαστών µόνο ένας είχε κάποια διαφορετική άποψη. Η απόφαση είναι µεγάλη, θα αναφερθώ επιγραµµατικά σε δύο βασικά σηµεία: α)
«Μετά ταύτα; Και δη την 13/4/73 εδηµοσιεύθη η υπ’ αριθ. 1157/93 απόφασις του ΣτΕ δι’ ης ηκυρώθη η ληφθείσα την 28/11/92 υπό
της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας (Ι.Σ.Ι.) απόφασις περί διορισµού των µελών της ρηθείσης ΔΙΣ, επί τω λόγω ότι η απόφασις αύτη δεν
έφερεν, ως θα έδει δια το τύποις έγκυρον ταύτης τας υπογραφάς πάντων των µετασχόντων της σχετικής συνεδρίας Αρχιερέων». Εδώ κ.
Μπούρδαλα, δεν το λέγω εγώ, αλλά 23 δικαστές του Νοµικού Συµβουλίου του Κράτους και σας αποκαλύπτει το ΨΕΥΔΟΣ! Και β)
αποφαίνεται περί της παραιτήσεως: «ότι δηλ. δεν υφίσταται σήµερον εκκρεµές θέµα παραιτήσεως από του θρόνου του Μακαριωτάτου
Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος… Το γεγονός ότι ο Μακαριώτατος δεν χρησιµοποίησεν εν προκειµένων την φράσιν
“ανακαλώ την παραίτησιν” αλλά άλλην ταυτόσηµον κατ’ ουδέν µεταβάλλει τα πράγµατα…».
Η πλειοψηφούσα οµάδα της ΔΙΣ (έξι προς τέσσερις) επανήλθε απαντώντας στο Ν.Σ.Κ. «… είναι σαφής και κατηγορηµατική η
µνησθείσα διάταξις του υπ’ Ιερού Κανονισµού, ώστε να περιττεύει η επ’ αυτού γνωµάτευσις του Νοµικού Συµβουλίου… επιµένοµεν ότι
τούτο είναι της αποκλειστικής αρµοδιότητος του υπευθύνου διοικητικού και συλλογικού Οργάνου, ήτοι της ΔΙΣ…».
Ο αγώνας των σκοτεινών κύκλων µέσω των αντιπολιτευόµενων µέρα µε την ηµέρα κλιµακώνονταν, για να τον αναγκάσουν να
παραιτηθεί.
ΓΙΑΤΙ ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ
Ο ΑΡΧΙΕΠ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ;
Επειδή, κε Μπούρδαλα & Σια, εδώ κάνετε ένα άλµα επί κοντώ αφήνοντας τι είχε προηγηθεί και φθάσαµε στις 28/12/1973 µε την
παραίτηση Ιερωνύµου, όπως αναφέρετε, γι’ αυτό θα αναφερθώ σε κάποιους σταθµούς που τους ξεχάσατε:
Ο αρχηγός της περιβόητης Ε.Σ.Α. Ιωαννίδης βρίσκονταν σε συνεχή επικοινωνία και συνεργασία µε τον Ιωαννίνων Σεραφείµ και
ετοίµαζαν τις αλλαγές. Έτσι “ξαφνικά” στις 25 Νοεµβρίου 1973 τα τανκς βγήκαν στους δρόµους, ο Ιωαννίνων Σεραφείµ βρέθηκε την ίδια
ηµέρα να ορκίζει ως Πρόεδρο της Δηµοκρατίας το Φ. Γκιτζίκη και όλη την κυβερνητική οµάδα, διαπράττοντας το κανονικό αδίκηµα κατά
τους Ιερούς Κανόνες (2 ος Ι. Κανόνας της Β΄ Οικ. Συνόδου, 13 ος Ι. Κανόνας της εν Αντιοχείας, 35 ος Ι. Κανόνας Αγ. Αποστόλων, 8 ος της Γ΄ Οικ.
Συνόδου, 20 ος της Στ΄ Οικ. Συνόδου, 22 ος Ι. Κανόνας Αντιοχείας) που επιβάλλουν στον παρανοµούντα την ποινή της καθαίρεσης.
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυµος έστειλε αµέσως έγγραφο στο Γκιζίκη καταγγέλλοντας για την αντικανονικότητα και την παρανοµία του
Σεραφείµ. Επίσης άλλο έγγραφο έστειλε και προς την Ιερά Σύνοδο και τους έθετε υπόλογους προς των ευθυνών τους.
Προς τον Γκιζίκη έγραφε:
«… κατά τα εν τη Εκκλησία ηµών συµφώνως προς τους ιερούς Κανόνας κρατούντα, ώφειλε προηγουµένως να ζητήση την προς τούτο
άδειαν του οικείου Αρχιερέως, ήτοι του Αρχιεπισκόπου, πράγµα το οποίον δι’ αγνώστους εις εµέ λογους παρέλειψε να το πράξη, ότι
εκτός της ποινής της καθαιρέσεως, την οποίαν εναντίον του ούτως ενεργήσαντος συνεπάγεται, κατά τον ΙΓ΄ Κανόνα της εν Αντιοχεία
Συνόδου, καθιστά η πράξις αύτη άκυρα τα υπό του Σεβασµιωτάτου Ιωαννίνων πραχθέντα».
Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
† Ο Αθηνών Ιερώνυµος
Προς την Ιερά Σύνοδο κατήγγειλε την αντικανονικότητα:
«… ο Σεβ. Μητροπολίτης Ιωαννίνων, δια των αντικανονικών του τούτων ενεργειών, δηµιουργεί πρόβληµα και δια την Πολιτείαν,
καθυόσον ο αυτός ως άνω µνηµονευθείς Κανών ορίζει «άκυρα µεν τα υπ’ αυτού (δηλαδή του αναρµοδίου επισκόπου) πραττόµενα
τυγχάνειν, και αυτόν δε υπέχειν της αταξίας αυτού, και της παραλόγου επιχειρήσεως της προσήκουσαν δίκην», ήτοι το ότι ούτος
θεωρείται ήδη καθηρηµένος (Ίδε Σύνταγµα έ.α. σ. 151).
Διαµαρτυρόµενος όθεν εντόνως δια την τοιαύτην “εισπήδησιν” του Σεβασµιωτάτου Μητροπολίτου Ιωαννίνων, αφ’ ενός µεν εις τα
της δικαιοδοσίας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής, αφ’ ετέρου δε εις τα της αρµοδιότητος ολοκλήρου της Ιεράς Συνόδου, παρακαλώ
ευσεβάστως αυτήν, όπως λάβη κατ’ αυτού πάντα τα ενδεικνυόµενα µέτρα, επιφυλασσόµενος όπως εν πάση περιπτώσει διεκδικήσω εν
καιρώ και παν ό,τι άλλο οι Ιεροί Κανόνες περί τούτου διακελεύονται».
† Ο Αθηνών Ιερώνυµος
Ο Σεραφείµ, µόλις πληροφορήθηκε την αντίδραση του αρχιεπ. Ιερωνύµου «Έντροµος και για να αποφύγει τις κυρώσεις, έσπευσε να
τηλεφωνήσει του Ιερωνύµου και να τον διαβεβαιώσει, ότι είναι πρόθυµος να τον επισκεφθεί και να του φιλήσει τα πόδια (!), ότι είναι
καλός άνθρωπος και ότι εξαναγκάσθηκε να διαπράξει το αδίκηµα της εισπηδήσεως» (Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ, σελ. 168).
Ο “Ορθόδοξος Τύπος” µας µεταφέρει ένα σχετικό γεγονός από αυτόπτη µάρτυρα – Ταξίαρχο – από την παραµονή το βράδυ στο
Πεντάγωνο µε το Σεραφείµ:
«Τη νύχτα της 24 ης προς 25 ης Νοεµβρίου 1973 (ηµέρα του κινήµατος Ιωαννίδου, διανυκτέρευσε ο κ. Σεραφείµ, Μητροπολίτης τότε
Ιωαννίνων, στο Πεντάγωνο, τρίβοντας τα χέρια του από χαρά και χαριτολογώντας µε τους αναµένοντας υποψηφίους υπουργούς και
Πρόεδρο, έλεγε: “Πάµε, πάµε να σας ορκίσω”» (“Ορθόδοξος Τύπος”, 12 Ιαν. 1990).
Την εποµένη (26/11/1973) συνήλθε η Ιερά Σύνοδος αγνοούσα τον Αρχιεπίσκοπο και συζήτησαν για τη διαµαρτυρία του Ιερωνύµου και
έβγαλαν ανακοίνωση και κάλυψαν την αντικανονική ενέργεια του Ιωαννίνων Σεραφείµ, χωρίς να τον καλύψουν ιεροκανονικά.
Η αρχιεπισκοπή την άλλη ηµέρα, (27/11/1973) απάντησε:
«… Τα δεδοµένα αυτά αποδεικνύουν, ότι το όλον θέµα δεν τίθεται επί της βάσεως ενεργειών τελεσθεισών υπό το κράτος «εθνικής
ανάγκης». Εντεύθεν και η ενέργεια του Σεβ. Μητροπολίτου Ιωαννίνων είναι εκκλησιαστικώς επίµεµπτος και αντιβαίνει εις τους
στοιχειώδεις κανόνας της εκκλησιαστικής τάξεως».
Ο πρόεδρος Γκιζίκης απάντησε µονολεκτικά ότι δεν ήταν η επιθυµία του να τον ορκίσει ο Σεραφείµ: «… Διαµαρτυρηθείς ήδη επί τούτω
εις Πρόεδρον Δηµοκρατίας ός και διέψευσεν ότι τούτο απετέλει επιθυµίαν του».
Μετά από µια εβδοµάδα (3/12/1973) ο Αρχιεπίσκοπος στέλνει και άλλη τηλεγραφική διαµαρτυρία στην Ιερά Σύνοδο:
Τηλεγράφηµα 3/ΧΙΙ/73. «… Παρά δε τα εκκλησιαστικώς καθιερωµένα και παρά ηµετέραν υπόδειξιν, µη υπαρχούσης δε ουδεµιάς
ανάγκης ο Σεβασµιώτατος Ιωαννίνων επροχώρησεν εις νέαν εισπήδησιν εν τη περιφερεία της Αρχιεπισκοπής. STOP.
Διαµαρτύροµαι εντόνως και προς την Ιεράν Σύνοδον, επί τη νέα εισπηδήσει και προάγοµαι παρακαλέσαι δια τα καθ’ υµάς».
† Αθηνών Ιερώνυµος, Πρόεδρος.
Ο καθ’ ύλην ειδικός καθηγητής στο Κανονικό Δίκαιο στο Πανεπιστήµιο Αθηνών καθηγητής Κων. Μουρατίδης γράφει για το φαινόµενο
Σεραφείµ Τίκα:
«… πριν ανέλθει εις τον αρχιεπισκοπικό θρόνο αλλά µετά την άνοδό του διέπραξε, όπως είπαµε, και θα επαναλάβουµε και στην
συνέχεια, τοσαύτα και τηλικαύτα ανοσιουργήµατα και εκκλησιαστικά εγκλήµατα, όσα ουδείς ουδέποτε προκαθήµενος της ελλαδικής
Εκκλησίας. Ο δυστυχής αυτός και ταλαίπωρος άνθρωπος, εάν ελειτούργει η εκκλησιαστική δικαιοσύνη, θα είχε καθαιρεθή, αφορισθή
και αποσχηµατισθή συµφώνως προς τους Ι. Κανόνες και θα είχε επανέλθει προ πολλού εις την τάξη των λαϊκών, και δεν θα
περιεβάλλετο το τίµιο ράσο, το οποίο επρόδωσε και σπίλωσε και ανάξια και κατάκριτα εξακολουθεί να το φέρη.
Αλλά βεβαίως ενώπιον της θείας Δικαιοσύνης έχει ήδη αποσχηµατισθή και συνεπώς το φέρει αναξίως ‘’… εις κρίµα και
κατάκριµα!’’».
Στις 9 Δεκεµβρίου, πριν ανακοινώσει την πρόθεση για παραίτηση, ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυµος θέλησε να λειτουργήσει στο
Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών και ενώ µετεδίδετο η ακολουθία κανονικά ραδιοφωνικά, η οµιλία που ακολούθησε και άρχισε να
αναφέρεται για τον κρυφό ρόλο που παίζουν σκοτεινά κέντρα, και πως πολεµούν τη δηµιουργικότητα της Εκκλησίας το ραδιόφωνο
βουβάθηκε και ο εκφωνητής ανήγγειλεν ότι η διακοπή έγινε λόγω… τεχνικής βλάβης και όλως συµπτωµατικά, µόλις τελείωσε η οµιλία,
κατά θαυµαστό τρόπο η “βλάβη” αποκαταστάθηκε!!!
Από το σηµείο αυτό τις διακοπής… ένα µικρό µέρος τις οµιλίας:
«… Άλλοι οι οποίοι προσετέθησαν εις τους πολεµίους και αυτοί, είναι οι περισσότεροι, είναι όσοι επλήγησαν οικονοµικώς, των
οποίων δηλαδή εθίγησαν τεράστια οικονοµικά συµφέροντα µε την προσπάθειαν της περισυλλογής και της τιµίας διαχειρίσεως της
περιουσίας της Εκκλησίας µας.
Τας τάξεις των αντιπάλων επύκνωσαν και άλλαι σκοτειναί δυνάµεις, αι οποίαι κατέχουν πολύ κεντρικάς και υψηλάς θέσεις, και αι
οποία επ’ ουδενί λόγω ούτε ήθελαν ούτε θέλουν να ίδουν την Εκκλησίαν να στέκεται υψηλά, να έχη δύναµιν και να είναι σεβαστή από
όλους.
Τέλος, εις τους φανατικούς εναντίον µας πολεµίους, προσετέθησαν και άλλοι εκ λόγων, οι οποίοι αναφέρονται εις την πολιτικήν.
Διότι όλοι ενόµιζον, ότι ο Αρχιεπίσκοπος ανήκει εις την τάδε ή την τάδε παράταξιν. Αλλά το τραγικόν εις αυτήν την περίπτωσιν ήτο, ότι
και οι µεν και οι δε εστρέφοντο εναντίον του Αρχιεπισκόπου. Οι µεν, διότι ενόµιζον, ότι επειδή δεν ήτο µαζί των, ήτο µε τους άλλους
και οι άλλοι πάλιν, επειδή έβλεπαν, ότι δεν τους ηκολούθει, ότι ανήκε τάχα εις τους αντιπάλους των. Αλλά αυτό ακριβώς αποδεικνύει,
ότι ο Αρχιεπίσκοπος δεν ειργάζετο ούτε δια την µίαν µερίδα ούτε δια την άλλην. Ο Αρχιεπίσκοπος, όπως πρέπει να εργάζεται και ο
κάθε Αρχιεπίσκοπος, ειργάζετο δια την Εκκλησίαν. Δια την Εκκλησίαν και δι’ αυτής δια το Έθνος. Αυτή είναι η αποστολή του εκάστοτε
Αρχιεπισκόπου…».
Είναι πλέον ολοφάνερο πως όλα τα σκοτεινά κέντρα προσπαθούσαν µε προκλητικό µάλιστα τρόπο, να σταµατήσουν το ανανεωτικό
έργο της Εκκλησίας που για εκατόν σαράντα (140) χρόνια ήταν καθηλωµένο σε αναπηρικό καροτσάκι και ερχόµενος ο Αρχιµανδρίτης π.
Ιερώνυµος Κοτσώνης στον αρχιεπισκοπικό θρόνο το 1967 έσκυψε µε αγάπη και το ανασήκωσε σε µια χρονική περίοδο, που οι πολιτικές
ανωµαλίες είχαν υπερπληρώσει το λέβητα των παθών και είχαν προκαλέσει αλυσιδωτές και καταλυτικές εκρήξεις. Ο νέος αρχιεπίσκοπος
κινήθηκε ελεύθερα και αυτόνοµα, κάτω από την πνοή και µέσα στη Χάρη του Παναγίου Πνεύµατος, µε διακριτικό ρόλο αλλά και
αντιστασιακό, όπου τον υπέβαλαν οι περιστάσεις.
Επί έξι χρόνια σχοινοβατούσε ανάµεσα στο κοσµικό σχήµα βίας και στο εκκλησιαστικό διοικητικό κατεστηµένο της ασυδοσίας. Μέσα σ’
αυτό το κλίµα κατόρθωσε, να φτιάξει πράγµατα που δεν έγιναν σε διακόσια (200) και πλέον χρόνια.
Μετά την παραίτησή του και που χρόνια, όσο ζούσε ο ίδιος και οι συνεργάτες του, οι στρατευµένες και ρυµουλκούµενες σκοτεινές
δυνάµεις λούφαζαν. Μόλις πέθαναν, ξεπετάχθηκαν, όπως οι σαλίγκαροι µετά το πρωτοβρόχι, να αµαυρώσουν τη λάµψη του, να
περιθωριοποιήσουν τα µηνύµατα, να θαµπώσουν τον οπτικό ορίζοντα και να υποβαθµίσουν το τεράστιο πνευµατικό και κτηριακό έργο.
ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ,
Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΩΝ ΕΡΓΩΝ
Με προσιτή ευλάβεια θα σκύψω, για να µεταφέρω λιτά και επιγραµµατικά ένα µέρος από το τεράστιο έργο που δηµιούργησε και
άφησε πίσω του ως παρακαταθήκη µε βαθιά τυπώµατα ο µακαριστός Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυµος Α΄ Κοτσώνης.
Όποιος αποφασίσει να περιοδεύσει στην Αττική γη και να σταθεί ως επισκέπτης, µελετητής ή ακόµα και αυστηρός κριτής, θα µείνει
έκθαµβος και θα αναγνωρίσει τη µεγαλοσύνη αυτού του ταπεινού, σιωπηλού και ακούραστου ταυτόχρονα εργάτη. Τα έργα στέκουν
αγέρωχα, για να θυµίζουν στον κάθε καλόπιστο και κακόπιστο την παρουσία του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύµου Α΄ Κοτσώνη.
■ Το Νοσοκοµείο κληρικών Ελλάδος που ήταν το καλύτερο ή σωστότερα το Καµάρι της Αθήνας, σε κτηριακά, τεχνικά και ιατρικά µέσα
εκείνης της εποχής, και το µεγάλο εγχείρηµα µε τον εφοπλιστή Πατέρα το Νοσοκοµείο των 1.000 κρεβατιών.
■ Το Διορθόδοξο Κέντρο, ένα πρωτότυπο έργο µε σύγχρονο εξοπλισµό και 60 µικρά ατοµικά διαµερίσµατα εξασφαλίζοντας τη
φιλοξενία ισάριθµων συνέδρων και µία µεγάλη αίθουσα συνεδριάσεων. Ένα αυτόµατο κέντρο µεταφράσεων πρωτόγνωρο και εκείνη την
εποχή, βιβλιοθήκη, αναγνωστήριο, αίθουσα εστίασης κ.α.
■ Οι µεγάλες προσθήκες µε κτίσµατα που έγιναν στη Μονή Πετράκη και έδωσε τη δυνατότητα να στεγαστούν όλες οι δραστηριότητες
της Εκκλησίας ακόµα όλες οι υπηρεσίες της Ιεράς Συνόδου µε άνετους χώρους όλων των επιτροπών και των συνεδριάσεων, που µέχρι
τότε λειτουργούσαν στο κτίριο της Αρχιεπισκοπής επί της Αγίας Φιλοθέης.
■ Το σύγχρονο τυπογραφείο της Αποστολικής Διακονίας
■ Το Εκκλησιαστικό Μουσείο.
■ Η µεγάλη επέκταση και οικονοµική ενίσχυση στα εκπαιδευτήρια “Η ΘΕΟΜΗΤΩΡ”.
■ Η Ανακαίνιση της Μονής Πεντέλης.
■ Το µνηµείο αγωνιστών στην Αγία Λαύρα που µέχρι τότε ήταν υποτυπώδες.
■ Η ανοικοδόµηση εξ ολοκλήρου της Ιεράς Μονής Νταού.
■ Οι κατασκηνώσεις.
■ Τα 64 σπίτια Γαλήνης Χριστού.
■ Το µοναστήρι Αγίου Ιωάννου στο Πεντελικόν.
■ Το Κτηµατολόγιο που µε τεράστιο αγώνα ήρθε αντιµέτωπος µε καταπατητές, ισχυρά πρόσωπα της κοινωνίας από υπουργούς,
δικαστικούς, βιοµηχάνους, ιδιοκτήτες ΜΜΕ, δηµοσιογράφους κλπ. Και κατόρθωσε να το φέρει σχεδόν στο τέλος.
Σε ένα χρονογράφηµα ‘’ο φτωχός εκατοµµυριούχος’’ (15/11/73) του Π. Παλαιολόγου ο αρχιεπίσκοπος π. Ιερώνυµος τον απάντησε µε
το: Η Εκκλησία είναι ‘’Ο ΠΑΜΠΛΟΥΤΟΣ ΕΠΑΙΤΗΣ’’ και συνέχισε «…Πρώτον επειδή και ύστερα από τόσας διαρπαγάς. απολλοτριώσεις,
καταπατήσεις και τα όµοια, όσο απίστευτο και αν φαίνεται, δεν ήξερα πως έχει τόσα πλούτη…µετά από ολίγα έτη θα είµεθα εις θέσιν
να συντηρώµεν τον κλήρον µας αξιοπρεπώς…έχωµεν εξασφαλίσει και µίαν ευπρεπή συνταξιοδότησιν… Αι µεγαλύτεραι όµως
δυσκολίαι προέρχονται από όσους θίγονται από την προσπάθεια του νοικοκυρεύµατος της ΄΄της εκκλησιαστικής περιουσίας΄΄…»
Αλλά βάλαν το Σεραφείµ αρχιεπίσκοπο και τα σάρωσε όλα και το Κτηµατολόγιο το εξαφάνισε, για να γλυτώσουν οι καταπατητές οι
απατεώνες και για να µπορεί εύκολα να ξεπουλάει και να χαρίζει, για να τους έχει στο χέρι! Και έτσι η εκκλ. περιουσία συρρικνώθηκε
επικίνδυνα. Αν το εφάρµοζαν, τότε, σήµερα δε θα υπήρχαν προβλήµατα µε τους Δήµους και το Δηµόσιο και θα υπήρχε κτηµατολογηµένη
ακέραια η περιουσία. Η δε εφηµερίδα µας κατ΄επανάληψη έγραψε γιαυτό το ξεπούληµα!
■ Το µοναστήρι Ζωοδόχου Πηγής Καρέα.
■ Ήταν έτοιµο προς ανέγερση Οικοτροφείο – µε τα χρήµατα κατατεθειµένα σε ειδικό λογαριασµό – για φοιτητές Θεολογίας και
Ιερατικών Σπουδών, µε οικόπεδο δίπλα στην Πανεπιστηµιούπολη.
■ “Σχολή Διακονισσών Αδελφών Νοσοκόµων” «Η ΟΛΥΜΠΙΑΣ», ισότιµη µε τις κρατικές.
■ Η Εξωτερική Ιεραποστολή ήταν το µεγάλο άλµα, ήταν µια πρωτοβουλία επαναστατική που ξεκίνησε διαθέτοντας τεράστια ποσά ως
οικονοµική συµπαράσταση και όχι µόνο, αλλά σε όλες τις Εκκλησίες των ιθαγενών Ορθοδόξων αδελφών.
Εκτός όλων αυτών και πολλών άλλων είχε την υλική και ηθική φροντίδα επτά (7) ακόµα φιλανθρωπικών ιδρυµάτων της Αρχιεπισκοπής
και επί πλέον ένα άλλο εύρος δεκατεσσάρων (14) ιδρυµάτων που κάθε χρόνο τους ενίσχυαν οικονοµικά.
■ Επί πλέον ανακαινίστηκαν όλες οι παλαιές οικοδοµές, για να στεγάσουν διάφορες διοικητικές υπηρεσίες της Εκκλησίας.
Θα σταµατήσω εδώ τη χαρτογράφηση, διότι δεν έχουν τελειωµό, διότι δεν άφησε τοµέα εκκλησιαστικής δράσης που να µην τον
κάλυψε, δεν ιχνογραφούσε πρόγραµµα οσοδήποτε επίπονο και δαπανηρό και να ήταν που να µην το µετουσίωνε σε ζωντανή πράξη.
Και πώς όλα αυτά κύριοι νεόκοποι συκοφάντες;
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυµος στα έξι χρόνια δεν άπλωσε χέρι ζητιανιάς (επαιτείας) στην εξουσία. Το ελληνικό, κατεστηµένο Κράτος δεν του
έδωσε ούτε δεκάρα, και επειδή ήταν “δικός τους”(!) κ. Μπούρδαλα & Σια, τον πολεµούσαν και από πάνω. Το Νοσοκοµείο Κληρικών που ήταν
έτοιµο να λειτουργήσει, τον βασάνιζαν περίπου ένα χρόνο «που πότε ο ένας και πότε ο άλλος λόγος… ίσως δεν θα εδίδετο εν τέλει η άδεια,
αν δε διωρίζετο Υπουργός ο κ. Λαδάς… που µόλις το επισκέφθη και είδεν ο ίδιος την τελειότητα της Οργανώσεως του και του εξοπλισµού
του, έδωκεν αυθηµερόν την άδειαν λειτουργίας του». (ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΕΝΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ) Ευρωπαϊκοί µηχανισµοί χρηµατοδότησης έργων
κοινωνικής αντίληψης, εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν.
Όλοι απορούσαν και δεν µπορούσαν να εξηγήσουν, πώς η κακοµοιριασµένη και ανενέργητη µέχρι, πριν αναλάβει τα ηνία της ο
Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυµος, Εκκλησία τώρα δραστηριοποιήθηκε µε ρυθµό ανεξήγητα γρήγορο και που βρήκε τόσους πόρους, να υλοποιήσει
τόσο δαπανηρά σχέδια;
Οι πρώτοι που ταράχθηκαν ήταν οι δεσποτάδες, οι οποίοι είχαν προσαρµοστεί στην καλοπέραση, στα πανηγύρια, στα τραπεζώµατα και
στην αδράνεια και τους ενοχλούσε ακόµα και η σκέψη του µόχθου και θέλησαν να του µειώσουν τη λάµψη του έργου, για να µην
αντιπαραχθούν στην ορµή της δηµιουργίας του.
Προτού επιχειρήσω να δώσω απάντηση στην απορία αυτή, θα τολµήσω να ενηµερώσω τους “απορούντες” ότι τα οικονοµικά ανοίγµατα
του µακαριστού Ιερωνύµου ήταν τόσα πολλά και τόσο µεγάλα, που τα κόστη είχαν σκαρφαλώσει στα ύψη.
Γεννήθηκε φτωχός ο ίδιος, αλλά πλούτιζε τους πάντες µε τον απέραντο ανθώνα της αγάπης και την ασκητική πτωχεία του που αναδείχτηκε
ανεξάντλητη πηγή υλικών δωρηµάτων.
Η πρώτη πηγή οικονοµικής ενίσχυσης των µεγάλων έργων του ήταν η δική του τσέπη. Το δικό του φτωχό βαλάντιο, είχε αρνηθεί την
πολυτέλεια και τη χλιδή, κράτησε για τον εαυτόν του τα διαπιστευτήρια της φτώχειας και υιοθέτησε ως ποιότητα ζωής την απόλυτη λιτότητα.
Ο ίδιος άδειαζε τις τσέπες του και έστελνε ακόµα και το τελευταίο νόµισµα, για να συµπληρώσουν τις πληρωµές.
Έτσι δηµιουργήθηκε το πρώτο ταµείο των µεγάλων έργων. Θεµελιώθηκε µε αγάπη από τις δικές του προσφορές και εµπλουτίστηκε µε τα
ποσά που εξοικονόµησε ελέγχοντας όλες τις διαχειριστικές δαπάνες όλων των Οργανισµών της διοίκησης της Εκκλησίας. Δεν επέτρεψε να
σπαταληθεί δεκάρα από τις εξαγιασµένες προσφορές του λαού του Θεού σε µάρκετινγκ και διαφήµιση, το θεωρούσε ανεπίτρεπτη πράξη η
δραχµή της χήρας, του ορφανού, του ανήµπορου να διοχετεύονται στα αχόρταγα στόµατα των Μ.Μ.Ε.
Όλοι οι Οργανισµοί της Εκκλησίας από ελλειµµατικοί από τη δεύτερα χρονιά άρχισαν να έχουν πλειονάσµατα!
Ο λαός γρήγορα αντιλήφθηκε τον “πιστό οικονόµο” των αγίων Μυστηρίων και του ιερού χρήµατος µε την πυρωµένη καρδιά που
λαµπαδοδροµούσε από αγάπη και έτρεξε κοντά του, να βοηθήσει και να καταθέσει τον οβολόν τους και την αγάπη τους, για να
επικουρήσουν στο µεγαλεπήβολο αρχιεπισκοπικό άθληµα αγάπης.
Δεν τον άφησαν όµως οι σκοτεινές δυνάµεις και τα οργανωµένα συµφέροντα, διότι τους χαλούσε την πιάτσα και έπεσαν πάνω του, για να
τον κατασπαράξουν. Γράφει ο ίδιος κάτι συνταρακτικό πως τον πολεµούσε η “φιλική του” κυβέρνηση, ακόµα και στον έρανο ενόψει των
εορτών των Χριστουγέννων και χωρίς να έχει κάποια αιχµή εναντίον τους.
«… Την 15 ην Δεκεµβρίου, εθεώρησα, ότι έπρεπε να βοηθήσω, όσον µου ήταν δυνατόν, εις την επιτυχίαν του ετησίου Εράνου της
Αρχιεπισκοπής, ο οποίος θα ήρχιζεν εις τας 17 Δεκεµβρίου. Το προϊόν του, ως γνωστόν, διατίθεται δι’ έργα Αγάπης. Είχα ζητήσει,
λοιπόν, όπως εγίνετο κάθε χρόνον, να µου δοθή η δυνατότης να απευθυνθώ προς τον Λαόν από Τηλεοράσεως. Προς τούτο µου
παρεχωρήθη ώρα το βράδυ της 14 ης Δεκεµβρίου εις το κανάλι της ΥΕΝΕΔ. Επειδή θα ήταν µαγνητοσκοπηµένη η εκποµπή, εφρόντισα
να γίνη τούτο εγκαίρως, ώστε και αν τυχόν παρουσιάζετο κάποια ανωµαλία, να υπάρχη καιρός δια την επανόρθωσίν της. Πράγµατι,
η µαγνητοσκόπησις έγινε κανονικά εις το στούντιο της ΥΕΝΕΔ και θα µεταδίδετο αύτη εις τας 14 Δεκεµβρίου. Την ηµέραν όµως
εκείνην, η ΥΕΝΕΔ ειδοποίησε την Αρχιεπισκοπήν, ότι η εκποµπή δεν ήταν δυνατόν να γίνη, διότι η ταινία της
µαγνητοσκοπήσεως… είχε καταστραφή!» (ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΕΝΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ).
Αυτά δεν τα βρήκατε µπροστά σας στη διαδροµή της έρευνας, κύριοι Μπούρδαλα, “Χριστιανική”, Ανδρεόπουλε, Κονιδάρη,
δεσπότη Αρκαλοχωρίου Νανάκη, π. Θεοδωρόπουλε και όλοι οι περιφερόµενοι παραπληροφορητές και συκοφάντες; Βέβαια έχουµε
και άλλα παρακάτω µε τις συγκρούσεις του π. Ιερωνύµου που, όταν εσείς παίρνατε τα πτυχία σας και τραγουδούσατε τον ύµνο, αυτός, ο
Ιερώνυµος συγκρούονταν µε τους δικτάτορες!.
Στο προσεχές φύλλου θα απαντήσουµε στα ψεύδη που αναφέρει το δεύτερο δηµοσίευµα για τις ‘’ΝΟΜΙΜΕΣ’’ Συντακτικές Πράξεις
3&7 του Ιωαννίδη, Σεραφείµ και Χρήστου. Και για τους 12 ‘’αµετανόητους’’ ‘’σκληροπυρηνικούς’’ δολοφονηµένους Αγίους
Μητροπολίτες από τη Σεραφειµική φατρίαΣΥΝΤΑΚΤΙΚΕΣ
ΠΡΑΞΕΙΣ & ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ
«Μάλιστα µε Συντακτική Πράξη (Δ/1967) θεσπίζεται (γράφει ο κ. Μπούρδαλας) το απαράδεκτο της άσκησης προσφυγής και αίτηση
ακύρωσης στο ΣτΕ, “µια απαγορευτική διάταξη που συµπεριλαµβάνει και τους κληρικούς παντός βαθµού”».
Τί σχέση µπορεί να έχει ο π. Ιερώνυµος, κ. Μπούρδαλα, µε τις Συντακτικές Πράξεις που ήταν έργο και απόφαση της πολιτείας; ΝΑ ΓΙΑΤΙ;
Α) Οι τρεις πρώτες είχαν εκδοθεί, όταν ο Ιερώνυµος δεν ήταν τίποτα, αλλά ένας απλός αρχιµανδρίτης και τη διοίκηση της Εκκλησίας την
είχε η Ιερά Σύνοδος “Κανονική” µε αρχιεπίσκοπο το Χρυσόστοµο και πως ο “κανονικός” Χρυσόστοµος τις δέχθηκε; Η δε τέταρτη
εκδόθηκε πριν τη διαβεβαίωσή του στον τότε Βασιλέα, δηλαδή και µέχρι τότε δεν ήταν τίποτα!
Ζητάτε, κ. Μπούρδαλα από τον Ιερώνυµο αν κατάλαβα καλά, που στον εαυτό σας θα ήταν αδιανόητο. Δηλαδή, πριν ακόµα ορκιστείτε
ως καθηγητής που ως εδώ δεν είστε τίποτα, αλλά συµβαίνει κάτι στο σχολείο που πρόκειται να αναλάβετε εργασία και τότε την ευθύνη
του συµβάντος το φορτώνουν σε εσάς! Δεν θα ήταν σχιζοφρενικό αυτό κ. Μπούρδαλα;
Β) Η Συντακτική (Δ/1967) πράξη δεν εκδόθηκε για τους κληρικούς αποκλειστικά, αλλά όπως είναι και όπως ο ίδιος γράφετε. Αυτή
συµπεριέλαβε µαζί µε όλους τους πολίτες και “τους κληρικούς παντός βαθµού”!
Και γιατί φταίει ο Ιερώνυµος και όχι η πολιτική ηγεσία;
Γ) Τη Συντακτική Πράξη αυτή ο π. Ιερώνυµος ως αρχιεπίσκοπος σχεδόν ποτέ δεν την εφάρµοσε, γι’ αυτό είχαµε αρκετές προσφυγές που
οι προσφεύγοντες δικαιώθηκαν.
Δ) Οι Συντακτικές Πράξεις που εκδόθηκαν από τη δικτατορία, όπως ο Βασιλιάς Κων/νος είχε δηλώσει, είναι χωρίς υπογραφές άρα
άκυρες και πώς δε ζητάτε ευθύνες από τον πρωθυπουργό που ήταν και ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κων. Κόλλια; Και καταλογίζετε
ευθύνες στον Ιερώνυµο για τη δική τους ανωµαλία; (Βασιλεύς Κων/νος, τ. Β΄, σελ. 257).
Η µανία καταδίωξης που σας έχει κυριεύσει και τα πήρατε όλα σβάρνα, γι’ αυτό ό,τι γίνονταν επί δικτατορίας, καλώς, κακώς τα φταίει
όλα, µας λέτε ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυµος, κ. Μπούρδαλα και Σια!
Το παραλήρηµα έχει συνέχεια.
«… Για πρώτη φορά επίσης (γράφει) “εξοστρακίζονται” από Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας οι βασικές διατάξεις του Πατριαρχικού
και Συνοδικού Τόµου (Π.Σ.Τ.) του 1850 για την συγκρότηση της Διαρκούς Συνόδου κατά τα Πρεσβεία της αρχιερωσύνης και της
Πατριαρχικής και Συνοδικής Πράξεως (Π.Σ.Π.) του 1928 για τη συµµετοχή στη Διαρκή Σύνοδο ίσου αριθµού αρχιερέων από τις
Μητροπόλεις της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος και τις Μητροπόλεις του Οικουµενικού Θρόνου (“Νέων Χωρών”)».
Κύριοι οµοτράπεζοι της διαστρέβλωσης, εν γνώσει σας δουλεύετε µε σκοπιµότητα και ψάλετε το τροπάριο “εις ήχον φάλτσον”
µεγαλόπρεπα µεν, κακόηχα δε. Πλασάρετε παραπλανητικό υλικό στους ανυποψίαστους ανθρώπους και αυτό είναι πράξη ανέντιµη, διότι
δεν συµπορεύεται µε την ειλικρίνεια. Δεν έχετε κανένα τέτοιο δικαίωµα να καλύπτετε µε φούµαρα την αλήθεια ή να κόβετε µε το ψαλίδι
τις σελίδες της ιστορίας.
Κύριοι “παραπληροφοριοδότες”, πρέπει να γνωρίζετε ότι δεν είναι πρώτη φορά, που “εξοστρακίζονται” ο Πατρικός και Συνοδικός
Τόµος του 1850, ούτε η Συνοδική Πράξη του 1928, αλλά στην πραγµατικότητα αυτές στην πράξη σχεδόν ποτέ δεν εφαρµόστηκαν. Αυτές οι
Πατριαρχικές Πράξεις (ενώ είναι τέσσερις) δεν αποτελούσαν Ιερό Κανόνα, γι’ αυτό είχαν µείνει ανενεργείς, θεωρούµενες προχωρηµένες,
ώστε κανένας να µην ασχολείται µε αυτές, αλλά ούτε καν να τις εφαρµόζει για 120 χρόνια.
Υπάρχει δε και επιπλέον απόφαση του Συµβουλίου της Επικρατείας που εκφράστηκε το καλοκαίρι του 1946, που η τότε Αριστίνδην Ιερά
Σύνοδος µε την υπογραφή του ‘’ΔΗΜΟΚΡΑΤΗ’’ Αρχιεπισκόπο Δαµασκηνό Παπανδρέου υποστήριξε ότι ο Πατριαρχικός και Συνοδικός
Τόµος του 1850 δεν τους δεσµεύει, διότι: «… η διατύπωσις του Συνοδικού Τόµου αποτελεί απλώς αναγνώρισιν του τότε ισχύοντος
διοικητικού συστήµατος εν τη Εκκλησία ήτοις αναγνώρισις είχε ηθικόν απλώς περιεχόµενον, ουχί δε νοµικόν τοιούτον, ώστε να µη
επάγεται υποχρέωσιν ή δέσµευσιν τινά (µη νοητήν άλλως τε) δια την Ελληνικήν Εκκλησίαν και Πολιτείαν…» και συνεχίζει: «… δεν
αποτελεί αναµφισβήτως Ιερόν Κανόνα ή παράδοσιν… και ως επιτάσσεται η απαρασάλευτος τήρησις, ώστε να µην είναι επιτρεπτή
παρέκκλησις…» (το κείµενο µε τα τεκµηριωµένα στοιχεία είναι µεγάλο, µέρος το δηµοσίευσε ο “ΑΓΩΝΑΣ” στον αρ. φ. 250, Μάρτιος 2018).
Το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο δικαίωσε την Ελλαδική Εκκλησία και από τότε κανείς δεν αµφισβήτησε την απόφαση, ούτε ακόµα
και το Πατριαρχείο!!! Και όσες πράξεις ακολούθησαν, στηρίχθηκαν σ’ αυτή την απόφαση, είχαν κύρος κανονικό και αδιάσειστο.
Είναι απορίας άξιο, κ. Μπούρδαλα, ενώ αναφέρεστε για “Βασικές διατάξεις του Πατριαρχικού και Συνοδικού 1850 ως και Συνοδικής
Πράξεως 1928”, νοµίζω δεν πρέπει να τους έχετε καν διαβάσει, γι’ αυτό γράφετε, αυτά που γράφετε χωρίς να ερευνήσετε – ερευνητής
γαρ – και τα δηµοσιεύετε µε τον “ελικοειδή” τρόπο που σας τα έδωσαν κάποιοι οµοτράπεζοί σας και µε το ιδεολόγηµα αυτό απέκτησαν
“βραβεία”, αλλά ήταν φάλτσα και κακόφωνα και θα βρεθούν κάποια στιγµή στο κάλαθο των απορριµµάτων.
Για να πληροφορηθεί από την παραπληροφόρηση που του γίνεται, ο ακατατόπιστος ορθόδοξος λαός για τα δύο αυτά έγγραφα
(Πατριαρχικής Τόµος 1850 & Συνοδική Πράξη 1928), τι είναι; Και ότι αυτές περιείχαν συµφωνίες διοικητικής φύσεως, γι’ αυτό και η
Ελληνική Εκκλησία δεν τις εφάρµοσε σχεδόν καθόλου για 10ετίες και πώς δήθεν αυτές “εξοστρακίστηκαν” – κατά Μπούρδαλα έκφραση –
για πρώτη φορά επί αρχιεπισκόπου Ιερωνύµου, αυτό δεν είναι αλήθεια. Αλλά συνέβη το αντίθετο!
Επάνω σ’ αυτό θα αναφερθώ σε κάποιους “εξοστρακισµούς” από τους πολλούς της Ελληνικής Εκκλησίας:
Α) «Οι των εν Ελλάδι Επαρχιών του Πατριαρχικού θρόνου (Νέων Χωρών) αρχιερείς εκλέγονται εφεξής… συνεταγµένου υπό της εν
Αθήναις Ιεράς Συνόδου… και εγκεκριµένου υπό του Οικουµενικού Πατριαρχείου…». Ο όρος αυτός ουδέποτε τηρήθηκε και έχουµε
“εξοστρακισµό”.
Β) «απαγορευµένων και αρχιερατικών µεταθέσεων από επαρχίας εις επαρχίαν. Προσωρινώς µόνον το γε νυν… για πρόσφυγες
αρχιερείς…». Ο όρος αυτός, όχι µόνον δεν τηρήθηκε, αλλά είχαµε και για χρόνια “πολεµικές συγκρούσεις”, για να γίνονται µεταθέσεις,
άρα είχαµε “εξοστρακισµό”.
Γ) «η πλήρωσις χηρευούσης τινός µονίµου Μητροπόλεως – µπορεί να γίνει – δι’ αποκαταστάσεως εκ των προσφύγων τούτων
αρχιερέων ή δια διορισµόν τινός εκ των ήδη υπαρχόντων βοηθών Επισκόπων, ών ο θεσµός εφεξής καταργείται». Ο όρος αυτός αντί
κατάργησης είχαµε πολλαπλασιασµό των βοηθών Επισκόπων και σήµερα να ξεπερνούν τους 20, αυτός δεν είναι “εξοστρακισµός”;
Δ) «Υπερτάτην Εκκλησιαστικήν αρχήν γνωρίζουσα Σύνοδον διαρκή, συνισταµένην εξ Αρχιερέων προσκαλουµένων αλληλοδιαδόχως
κατά πρεσβεία της χειροτονίας…».
Για τον όρο αυτό έχουµε την παρέµβαση του αρχιεπ. Δαµασκηνού στο ΣτΕ και τον δικαίωσε (όπως αναφέρουµε πιο πάνω) – και
αιτιολογεί τη δικαίωση διότι:
«Την πρώτην από της απελευθερώσεως εικοσαετίαν… ο διορισµός των µελών της Ι. Συνόδου – ήταν – απ’ ευθείας παρά του
Βασιλέως… εκαλούντο ανεξαρτήτως πρεσβειών…» και όλοι οι Σύνοδοι σχεδόν λειτουργούσαν χωρίς τα πρεσβεία ή µε ένα µέρος τα
πρεσβεία.
Ε) «πρόεδρον έχουσαν τον κατά καιρόν ιερώτατον Μητροπολίτην Αθηνών». Αυτό δεν είναι “εξοστρακισµός”, όταν αγνόησαν τον όρο
του Τόµου και µετονόµασαν το µητροπολίτη σε Αρχιεπίσκοπον Αθηνών και Πάσης Ελλάδος; Αλήθεια, για ποια πάσης Ελλάδος µιλάµε,
όταν µνηµονεύετε στο ένα κοµµάτι από τα έξι που τεµάχισαν εκκλησιαστικά την Ελλάδα! Και διοικεί εν µέρει τα δύο από τα έξι
εκκλησιαστικά κοµµάτια; Αυτός δεν είναι “εξοστρακισµός”;
ΣΤ) «και διοικούσαν τα της Εκκλησίας κατά τους Θείους και Ιερούς Κανόνας ελευθέρως και ακωλύτως από πάσης κοσµικής
εξουσίας». Αυτός ο όρος δεν τηρήθηκε ποτέ, διότι µε το “αυτοκέφαλο” της Εκκλησίας έφεραν τον Προτεστάντη βαυαρό Μάουερ στην
“ανώτατη αρχή” της Ορθόδοξης Ελληνικής Εκκλησίας, και δεν έφθανε αυτό, στην πορεία οι µητροπολίτες κατάντησαν “υποτακτικοί” του
εκάστοτε υπουργού Παιδείας και σ’ αυτό το αυθαίρετο κατάντηµα δεν υπήρξε ποτέ και καµιά αντίδραση και ο λόγος που έκλειναν τα
στόµατα ήταν ο τρόπος ανάδειξής τους, η εξουσία και ο παχυλός µισθός και το “µαγικό ραβδί” της υποταγής, για να διοριστούν µέλη σε
“Αριστίνδην Σύνοδον” που µέχρι το 1923 τον διορισµό τον έκανε ο εκάστοτε υπουργός Παιδείας, ο οποίος διάλεγε και διόριζε, όσους και
όποιους ήθελε και το βασικότερο τους έπαυε, όποτε και όποιους ήθελε. Ένα άλλο φαινόµενο που κουβαριάζονταν ο Αρχιεπίσκοπος και τα
µέλη της Ι. Συνόδου, µετά ήταν ο Βασιλικός Επίτροπος, που είχε εξουσία “κράτος εν κράτει”.
Ο εκπρόσωπος αυτός του κράτους δεν έλειπε ποτέ από τις συνεδριάσεις της Ιεράς Συνόδου, µε χωρίς την υπογραφή του όλα τα
πρακτικά ήταν άκυρα! Σε όλα το κράτος είχε το πάνω χέρι. Στο µεγαλύτερο οικονοµικό Οργανισµό της Εκκλησίας, το ΟΔΕΠ, όλο το
Συµβούλιο το διόριζε η εκάστοτε κυβέρνηση, το δε διορισµό η διοίκηση της Εκκλησίας το πληροφορούνταν συνήθως από τις εφηµερίδες,
ακόµα και ο Γραµµατέας της Ι. Συνόδου περνούσε µέσα από τον υπουργό Παιδείας, τέτοια ήταν η εξάρτηση της Εκκλησίας από το κράτος.
Έχουµε ολόκληρη ταξιαρχία εξοστρακισµών. Και δεν είναι µόνον αυτοί οι “εξοστρακισµοί” κ. Μπούρδαλα και οι οµήγυροι σας, αν
διαβάσετε τα τέσσερα πατριαρχικά κείµενα θα βρείτε τεράστια αρµάθα από “εξοστρακισµούς” σε όλη την περίοδο των 120 χρόνων.
Η πρώτη φορά που συνέβη το αντίστροφο, δηλαδή να “εξοστρακιστεί” το κράτος από την Εκκλησία και αυτό έγινε µε τον Καταστατικό
Χάρτη της Εκκλησίας το 1969 επί Αρχιεπισκόπου Ιερωνύµου, που κατάργησε όλα σχεδόν τα αυθαίρετα προνόµια του κράτους, από τον
Βασιλικό Επίτροπο, τη Διαρκή Ι. Σύνοδο που πήρε πλέον νοµοθετική εξουσία. Την αποδέσµευσε της εκκλησιαστικής παιδείας από το
υπουργείο. Μέχρι και τα Συµβούλια όλων των Εκκλησιαστικών Οργανισµών που διορίζονταν πλέον από τη Διαρκή Ιερά Σύνοδο.
Δεν χρειάζεται, κύριοι, να ερευνήσει κανείς πολύ. Μόνο αν διαβάσει κάποιος τον Καταστατικό Χάρτη µε τους 42 κανονισµούς και 35
κανονιστικές διατάξεις, θα διαπιστώσει ότι ο Ιερώνυµος άνοιξε ορίζοντες και καθόρισε στόχους. Για µια Εκκλησία ελεύθερη και δυναµική.
Ικανή να κινείται αυτόνοµα. Να διαφεντεύει το χώρο της. Να οργανώνει µόνη της το έργο της. Να διαχειρίζεται έντιµα και αποδοτικά τις
εισφορές αγάπης των παιδιών της. Να δίνει µόρφωση στους εισφορείς αγάπης των παιδιών της. Να δίνει µόρφωση στους ιερείς. Να έχει
δικό της προσωπικό στην εκπαίδευση. Να αξιοποιεί η ίδια την εκκλησιαστική περιουσία. Να έχει δηµιουργήσει η ίδια το εκκλησιαστικό
κτηµατολόγιο. Να µισθοδοτείται ο κλήρος από την Εκκλησία, όχι από το κράτος. Να έχει οργανωµένη εξωτερική ιεραποστολή… Στόχοι
τόσο µεγάλοι που ίσως δεν ήταν για την εποχή του, αλλά για την εποχή πέραν του έτους 2.070-100;
Υπήρξαν όµως και αρνητικά σηµεία, τα οποία δεν έγιναν εν αγνοία του, ούτε εν γνώσει του αρχιεπισκόπου, αλλά υπήρξε κυβερνητική
απόφαση “αποφασίζω και διατάσσω” στο “Σύνταγµα” (Καταστατικός Χάρτης) το 1969 που προέβλεπε διάκριση στους Ιερούς Κανόνες σε
δογµατικούς και διοικητικούς… Γι’ αυτό πολεµήθηκε αγρίως, παρ’ ότι ο ίδιος αντιστάθηκε σθεναρός, όπως µαρτυρούν τα αδιάψευστα
καταγεγραµµένα πρακτικά των τοποθετήσεων όλων των οµιλητών αρχιερέων στη Συνέλευση της Ιεραρχίας. Για την ιστορία θα αναφερθώ
εν πολλή συντοµία σε δύο πρόσωπα που έπαιξαν σηµαντικό και πρωταρχικό ρόλο, που οι ψευδοϊστορικοί και ψευδοερευνητές τα κάνουν
πηδηµατάκια.
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυµος είπε:
«Εξ αφορµής της εν τω Συντάγµατι του 1968 και εν συνεχεία εν τω Καταστατικώ Χάρτη 1969 περιληφθείσης διακρίσεως των Ιερών
Κανόνων εκ Δογµατικούς και Διοικητικούς ως ανέφερα εις την Συνέλευσιν της Ι.Σ. της Ιεραρχίας, και η Ιερά Σύνοδος και εγώ
προσωπικώς επράξαµεν παν ό,τι ήτο δυνατόν, ίνα µη περιληφθεί τοιαύτη διάταξις τόσον εν τω Συντάγµατι, όσον και εις τον
Καταστατικόν χάρτην της Εκκλησίας. Αντιµετωπίσαµεν όµως την επ’ αυτού πείσµονα άρνησιν της Πολιτείας. Ενώπιον αυτής της
καταστάσεως ευρεθείσα η Διαρκής Ιερά Σύνοδος, απεφάσισεν, όπως υποβάλωµεν το πρόβληµα εις την Ι.Σ. της Ιεραρχίας… πράγµα το
οποίον και επράξαµεν… και… Η Ιεραρχία επίσης απέρριψε παµψηφεί πρότασιν, όπως ο Καταστατικός Χάρτης µη εφαρµοσθή, αν δεν
απειλείφετο η περί Ιερών Κανόνων Διάταξις… Κατόπιν τούτου η Ι.Σ. της Ιεραρχίας απεφάσισεν οµοφώνως, όπως ο Καταστατικός
Χάρτης γίνη δεκτός ως είχεν, γίνουν δε σχετικά διαβήµατα προς την Κυβέρνησιν προς απάλειψιν της διατάξεως εκείνης…».
Ο Σεραφείµ Τίκας, ως µητροπολίτης Ιωαννίνων και ως Συνοδικός στην “Αριστίνδην Σύνοδον” είπε τα παρακάτω και µετά ως
αρχιεπίσκοπος όλα αυτά τα αναίρεσε:
«Ωµίλησαν… ο Σεβασµιώτατος Μητρ. Ιωαννίνων κ. Σεραφείµ, ταχθείς υπέρ της εφαρµογής του Καταστατικού Χάρτου (µε την
διάκριση των Ι. Κανόνων), ούτινος πολλάς διατάξεις θεωρεί εποικοδοµητικάς, άλλας δε διορθωτέας, εν καιρώ» (Από το επίσηµο περ.
“Εκκλησία”, σελ. 147/1969).
Ήταν “ΑΝΤΙΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ;” και όχι “ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ;”
Συνεχίζεται η Μπούρδαλα παραπληροφόρηση να γράφει: «Η αντιεκκλησιαστική αυτή επιτροπή των οκτώ µαζί µε το δοτό
Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυµο (Κοτσώνη) επιλέγουν συνεχώς πολλούς νέους µητροπολίτες χρόνο µε το χρόνο, που κατά την εκτίµησή τους,
θα ήταν υποτεταγµένοι και φερέφωνα της δικτατορίας…».
Κύριοι της παραπληροφόρησης, αν κατάλαβα καλά, όπως και οι καλοπροαίρετοι αναγνώστες µε τα παραπάνω γραφόµενά σας,
εννοείται ότι οι οκτώ µητροπολίτες που επιλέγησαν από τη δικτατορική κυβέρνηση, να αποτελέσουν την “Αριστίνδην Σύνοδον”, είναι σαν
δήθεν µια επιτροπή αθλητικού, πολιτιστικού, κοµµατικού… σωµατείου, δεν είναι ντροπή αυτό να το ισχυρίζεστε!
Ενώ το γνωρίζετε πολύ καλά σαν ερευνητής ότι όλοι αυτοί και οι οκτώ (8) δεν υπήρξαν φίλοι, γνωστοί ή συγγενείς µε κάποιους από
αυτούς (τους δικτάτορες), αλλά επιστρατεύτηκαν, διότι πριν ενάµισι χρόνο είχαν επαναστατήσει για τις παρανοµίες και αντικανονικότητες
στο πραξικόπηµα του Οκτωβρίου του 1965 από τη κολοβωµένη τότε Ιεραρχία.
Ο λαός τότε έβλεπε και άκουγε πράγµατα ανήκουστα και έσκυβε το κεφάλι και ο Τύπος αγανάκτησε και βγήκε στο κλαρί και άρχισε να
φωνάζει:
«Κάθαρσι, λοιπόν, ζητά για όλα τούτα ο λαός. Προσωπικά, θα υποστήριζα τα οποιαδήποτε αποφασιστικά µέτρα και θα τα
χειροκροτούσα κι αν ήταν ακόµα και η ΕΡΕ που θα τα εισηγόταν. Αλλά βλέπω ότι και η ΕΡΕ ακόµα διστάζει. Γιατί; Μεγάλο – µέγιστο –
είναι το πρόβληµα της κάθαρσης της Εκκλησίας µας “από την κόπρον”.
» Των λίγων τα έργα ακούονται, των λίγων η κραυγαλέα ανοµία ντροπιάζει την Εκκλησία µας. Στενοκέφαλοι αυτοί, ακαλλιέργητοι,
εγωιστές, κοιλιόδουλοι, παµφάγοι, σε ό,τι αφορά την χριστιανικήν διδασκαλία περιορίζονται σε µωρολογίες… και ό,τι αφορά τα
προσωπικά τους συµφέροντα, άλλο δεν ξέρουν παρά πώς να µαζεύουν το χρυσάφι… Θάρρος, χριστιανοί. Υψώστε το κατά µαστίγιο,
που πρώτος ύψωσε ο Κύριος».
(Δηµ. Ψαθάς, «Νέα», 4.11.1965)
Αν αυτοί οι οκτώ (8) µητροπολίτες που επιστρατεύτηκαν και συγκρότησαν την “Αριστίνδην Σύνοδον” είχαν µέσα τους κάποιες
Ιεροκανονικές ευαισθησίες και επαναστάτησαν στις αυθαιρεσίες που έκαναν κάποιοι πριν ενάµισι χρόνο και µετά ως Ιερά Σύνοδος
εξέλεξε οµόφωνα (χωρίς ο ίδιος να το γνωρίζει) ένα αρχιεπίσκοπο πλήρους πίστεως, σοφίας και µόρφωσης, την αποκαλείται
“αντιεκκλησιαστική επιτροπή”, σας λέγω, ΝΤΡΟΠΗ!
Αν αυτόν τον αρχιεπίσκοπο που εξελέγη για πρώτη φορά µε οµόφωνη απόφαση και έγινε αποδεκτός σχεδόν απ’ όλη την Ορθοδοξία, µε
αναγνωρίσεις, συλλείτουργα κ.λ.π., τον ονοµάζετε “δοτό”, σας λέγω ΝΤΡΟΠΗ!
Αν τους εψηφισµένους επισκόπους (28 µητρ. & 4 βοηθούς επισκ.) που υπήρξαν εκκλησιαστικά διαµάντια, που παρόµοια δεν υπήρξαν
τόσα πολλά σε τόσο µικρό διάστηµα και δε βρέθηκε σ’ αυτούς όλη την πορεία τους “σπίλος ή ρυτίδα” και κάνοντας εκταφές πολλά
λείψανά τους ευωδιάζουν, εσείς τους παρουσιάζετε µετά από πενήντα χρόνια ότι “επιλέγησαν”, για να είναι “υποταγµένα φερέφωνα της
δικτατορίας”, σας λέγω, ΝΤΡΟΠΗ!
Αν απ’ αυτούς τους επισκόπους που είχαµε και τον πρώτον επίσηµα άγιο επίσκοπο από τέτοια ‘’Αριστίνδην Σύνοδον’’
(αντιεκκλησιαστική επιτροπή (!)) µετά τον άγιο Νεκτάριο και υπάρχουν προτάσεις και για άλλους και όπως είπε ο µακαριστός Δράµας
Παύλος στην ετήσια σύναξη της Ιεραρχίας τον Οκτώβριο του 2021 ότι περίοδος αυτή θα αναδείξει και Ιεροµάρτυρες και σεις τους βλέπετε
ότι “κυριαρχούσε το «Χουντικό»”, σας λέγω ΝΤΡΟΠΗ!
Αν αυτή την ‘’Αριστίνδην Σύνοδον’’ που η επιλογή της υπήρξε κανονικότατη και η θητεία της η αγιότερη από όσες προηγήθηκαν, την
αποκαλείτε επιλεγµένη «Επιτροπή των Αρίστων», σας λέγω ΝΤΡΟΠΗ!
Αν αυτούς τους ‘’12’’Μητροπολίτες που διώχθηκαν χωρίς αιτία, χωρίς απολογία, χωρίς δίκη, χωρίς κανένα δικαίωµα να µιλούν σαν
Έλληνες πολίτες, χωρίς…χωρίς.. τους αποκαλείτε σκληροπυρηνικούς, γιατί δεν υπάκουσαν στα Μασονικά κελεύσµατα και αµετανόητους,
επειδή δε θέλησαν να γίνουν παραβάτες των Ιερών Κανόνων, σας λέγω ΝΤΡΟΠΗ!
Ο “ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ” ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΙΚΑΣ!
Κύριοι, σας κοιτάζω και σας λυπάµαι γι’ αυτά που δηµοσιεύετε και που τη µεγαλύτερη χουντική φυσιογνωµία, τον αρχιεπίσκοπο
Σεραφείµ Τίκα τον αποκαλείτε ως τιµονιέρη της Εκκλησίας, ΠΟΙΟΝ;
Αυτόν που…! Καλούσε µε έγγραφό του τους ιερείς στα Γιάννενα να του απαντήσουν ότι: «Δια του παρόντος παραγγέλλοµεν υµίν άµα
λήψει παρούσης αναφέρητε ηµίν ποίοι εξ υµών έχουσι υπηρετήσει εις τας Εθνικάς οµάδας Αντιστάσεως…».
Αυτόν που…! Εξεβίαζε τους παπάδες να γραφούν στο περιοδικό «Εθνική Αντίστασις», γράφοντας µε εγκύκλιο – διαταγή:
«Δεν είναι άγνωστα εις ουδένα υµών τα δεινά τα οποία διήλθοµεν ως έθνος και ως άτοµα κατά το πρόσφατον παρελθόν από τους
µεµισθωµένους προδότας του Έθνους, των οποίων η συνείδησις είχεν τοιαύτην πόρρωσιν υποστή, ώστε να προσφέρουσι τας
υπηρεσίας των εις τον πλέον βάναυσον εχθρόν της πατρίδος µας, τον Σλαυοκοµµουνισµόν. Αι δηώσεις, αι σφαγαί και οι
εξανδραποδισµοί εις την µνήµην του έθνους και των προσώπων θα µείνουν ανεξίτηλα και η ιστορία θα διατηρήσει ως µοµφήν το
έγκληµα του παιδοµαζώµατος.
Προς τον σκοπόν αυτόν επιθυµία της Ιεράς Μητροπόλεως είναι όπως… άπαντες οι Ιερείς εγγραφώσι συνδροµηταί εις την
εκδιδοµένην εφηµερίδα της Εθνικής Αντιστάσεως, συστήσωσι δε ταύτην εις όσον γίνεται περισσοτέρους Έλληνας».
Ο Ιωαννίνων Σεραφείµ.
Αυτόν που… γνώριζε από πριν για το πραξικόπηµα της 21 ης Απριλίου 1967! (ήταν άνθρωπός τους) Λέει ο Αλέκος Παπαδόπουλος: «Περί
ώραν 11 ην της 21-4-67 εκλήθην εις το τηλέφωνον από τον Μητροπολίτην Ιωαννίνων Σεραφείµ. Μου είπεν ότι είναι απόλυτος ανάγκη να
έλθω εις Ιωάννινα και προς τούτο µου στέλνει το αυτοκίνητόν του να µε παραλάβει. Κάτι το ανώµαλον συνέβη εις Αθήνας και πρέπει
να έλθω οπωσδήποτε. Μετ’ ολίγον έφθασε το αυτοκίνητον και επιβάς αυτού µετέβην εις Μητρόπολιν.
Εν τω µεταξύ δύναµαι-λέγει- να κινητοποιήσω 300 τουλάχιστον αγωνιστάς του Ε.Δ.Ε.Σ., εν τη πόλει Ιωαννίνων και δι’ αυτών και
µόνον δυνάµεθα να επιβληθώµεν, οπότε δεν διέβλεπα κανέναν κίνδυνον διασαλεύσεως της τάξεως» («ΦΑΚ. ΕΚΚΛΗΣΙΑ»).
(Αλεξ. Παπαδόπουλος, Βουλευτής & Πρόεδρος Π.Ε.Σ.Ε.Α.).
Αυτόν που… έστειλε το πρώτο ευχετήριο τηλεγράφηµα µετά την ορκωµοσία στους πραξικοπηµατίες.
«21 ης Απριλίου και την εξ αυτής προελθούσαν Εθνικήν Κυβέρνησιν, ο αγωνιστικός κόσµος δηλοί δι’ ηµών ότι ευρίσκεται παρά το
πλευρόν της και εις πάντα νέον Εθνικών κίνδυνον θ’ αποτελέσει, όπως και πρότερον, την πρωτοπορίαν της αντιστάσεως δια την
σωτηρίαν της Πατρίδος έτοιµος δια πάσαν νέαν θυσίαν ΣΤΟΠ. Εις πείσµα όλων των εχθρών της η Ελλάς θα ζήσει».
Ο ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ
Αυτόν που… έστειλε προσωπική επιστολή στο Παπαδόπουλο την δεύτερη ηµέρα “Αυστηρώς προσωπική” και του έγραφε πώς να τους
πετσοκόψει “δηµοκρατικά”!
«Ο Κοµµουνισµός επιτίθεται µε λύσσαν και φανατισµόν και µε διαφόρους µεθόδους κερδίζων καθηµερινώς εδάφη και υποτάσσων
λαούς. Και διερωτώµεθα. Η δύσµοιρος Ελλάς, η ασφυκτικώς κυκλωµένη από τα Σλαβοκοµµουνιστικά και φιλοκοµµουνιστικά Κράτη
πως θα δυνηθεί να επιβιώσει εις περίπτωσιν νέας επιδροµής, µορφής 1946-49 την οποίαν ουδόλως αποκλείοµεν; Χρειάζεται
αυτοθυσία και ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΣ φανατισµός των ΝΕΩΝ της Ελλάδος. Όθεν, κατά την γνώµην µας επιβάλλεται:
1) Ταχεία συγκρότησις ελαφρών αντικοµµουνιστικών στρατιωτικών τµηµάτων διώξεως δια προσεκτικής επιλογής του έµψυχου
υλικού.
3) Ενίσχυσις της χωροφυλακής δια κατατάξεως 5-6 χιλιάδων χωροφυλάκων και µε ικανοποιητικόν µισθόν, για να επανδρώσουν
κυρίως τας περιοχάς Ηπείρου, Μακεδονίας και Θράκης, ορεινής Θεσσαλίας και Αιτωλοακαρνανίας µέχρι Καρπενησίου, δηλαδή της
οροσειράς Πίνδου και της τοιαύτης από Γρεβενών µέχρι Χασίων και Ολύµπου όπου ευχερώς δύνανται να εισχωρήσουν,
εγκατασταθούν, κινηθούν και δράσουν συµµορίαι Κοµµουνιστών.
4) Τ.Ε.Α. Τα τµήµατα ταύτα πρέπει να συγκροτηθούν εις τας αυτάς ως άνω περιοχάς δια ατοµικών προσκλήσεων κατ’ επιλογήν ως
στρατευµένοι εν εφεδρεία. (Φ. ΕΚΚΛΗΣΙΑ – ΙΩΑΝ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ)
Αυτόν που…το αρχείο µας είναι γεµάτο από επιστολές του “δηµοκράτη” Σεραφείµ προς το Γ. Παπαδόπουλο και τί έγραφε για τα
δηµοψηφίσµατα και πώς υπονόµευε τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυµο και πώς ενεργούσε µε τον Κορινθίας, τον Πειραιώς και πως
πληροφορούνταν από µέσα, µέσω του αρχιγραµµατέα της Ι. Συνόδου αρχ. Χριστόδουλου Παρασκευαΐδη, µετέπειτα Αρχιεπίσκοπο, να
ρίξουν τον Ιερώνυµο!
Αυτόν που…εκτός των πολλών άλλων, ήταν που µισούσε τη Δηµοκρατία, τούτο το βεβαιώνουν αρκετά συνταρακτικά γεγονότα, όπως
δηλαδή η σύλληψις που έγινε το Φεβρουάριο του 1975 στην οµάδα των 17 αξιωµατικών που προετοίµαζαν νέο πραξικόπηµα και ο
κυριότερος µάρτυρας Ταγµατάρχης Τσαγκαράκης στο στρατοδικείο δήλωσε, ότι: «Στο κίνηµα ήταν µεµυηµένος κι ο Αρχιεπίσκοπος
Σεραφείµ και θα συµπαρίστατο δυναµικά στο κίνηµα µεθ’ ολοκλήρου του κλήρου». Για το θέµα αυτό ο Στ. Παπαθεµελής Βουλευτής&
υπουργός τον είχε µηνύσει!.
Αυτόν που…έγραφε,«Ο Σεραφείµ µπλεγµένος και στη συνωµοσία της Κύπρου!» η εφ. “Αυριανή”. “Ένας από τους σοβαρούς λόγους
που δεν έχει ανοίξει ο φάκελος ‘’Κύπρος’’ ως τώρα!! Αν όµως ανοίξει καµιά φορά… κι εκεί ο Σεραφείµ έβαλε το χεράκι του, θα φανεί
για µια φορά ακόµα πόσο Δηµοκράτης είναι ο Σεραφείµ…”.
Αυτόν που…δηµιούργησε τέτοια χαώδη κατάσταση στην Εκκλησία και όποιοι ασχοληθούν, πρέπει να γράψουν τόµους ολόκληρους για
τις παρανοµίες και τις αυθαιρεσίες του, και γιατί όλες οι κυβερνήσεις τον κράταγαν!
Αυτόν που…ρωτούν πολλοί πώς τον άφησαν να “κυβερνήσει” την Εκκλησία ένας άξεστος, αθεολόγητος που ασύστολα ποδοπάτησε όλο
το Ιερό Πηδάλιο για είκοσι τέσσερα (24) χρόνια; Το ερώτηµα ΜΕΓΑΛΟ! Αλλά… απλό! Πίσω από όλα ήταν η… ΜΑΣΟΝΙΑ!!!
Η ΝΕΟΤΕΡΗ ΕΚΚΛ. ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΡΧΙΖΕΙ από το 1967 ή από το 1827;
Τα τελευταία χρόνια έχουν γραφεί αρκετές εργασίες-µελέτες για την Εκκλησιαστική ιστορία της Εκκλησίας της Ελλάδος και όλες σχεδόν
αρχίζουν από το 1967 και σταµατούν ή το 1974 ή το πολύ το 1997 λες και η νεότερη Εκκλησιαστική ιστορία δεν ξεκινά από την
απελευθέρωση του Ελληνικού κράτους το 1827 αλλά εκατόν σαράντα (140) χρόνια µετά, δηλαδή από το 1967! Και το αξιοσηµείωτο είναι
ότι όλοι σχεδόν αυτοί βραβεύτηκαν µε µεταπτυχιακά ή δικτατορικά διπλώµατα και κατέλαβαν θέσεις από διευθυντές Σχολείων,
Περιφερειών, Υπηρεσιών… Οι δε κληρικοί, εκτός από διοικητικές θέσεις (πρωτοσύγκελοι, αρχιερατικοί προϊστάµενοι) έγιναν και
επίσκοποι. Πώς και γιατί; Θα ασχοληθούµε παρακάτω!
Οι µασονοµέντορες, ως ένα αόρατο χέρι, έδειχναν στους φιλόδοξους “εκκλησιαστικούς ιστορικούς” ότι το µονοπάτι της ιστορίας
αρχίζει από το 1967, και τους έκλειναν το φαρδύ δρόµο της ιστορίας – µε τα προβλήµατα – ότι η νεώτερη εκκλησιαστική ιστορία δεν
αρχίζει µε την απελευθέρωση του 1827. Ο µελλοντικός ιστορικός που θα θελήσει να ασχοληθεί µε την περίοδο Αρχιεπισκόπου Ιερώνυµο
Κοτσώνη (1967-1974) και των εκλεγµένων µητροπολιτών θα την κατατάξει ως την καλύτερη εκκλησιαστική εποχή. Ενώ αντίθετα η
περίοδος από την απελευθέρωση µέχρι του Ιερωνύµου εποχή και µετά του Ιερωνύµου εποχή θα συναντήσει ζόφο, διότι έγιναν οι
µεγαλύτερες αντικανονικότητες και παρανοµίες που δεν έγιναν αιώνες. Ας τις παρακολουθήσουµε, για να τις πληροφορηθούν και οι
“δοτοί” εκκλησιαστικοί ιστορικοί, αρχίζοντας από τας “Αριστίνδην Συνόδους”.
1) Το 1827 έχουµε την πρώτη “Αριστίνδην Σύνοδον” από τέσσερους µητροπολίτες.
2) Το 1833 προχώρησαν στην µονοµερή ανακήρυξη (25/7/1833) της “Αυτοκεφάλου Ελληνικής Εκκλησίας” µε αρχηγό το Βασιλέα να
διορίζει τον αρχιεπίσκοπο και τέσσερις συνοδικούς και το Θεόκ. Φαρµακίδη γραµµατέα της Ι. Συνόδου.
3) Το 1852 έχουµε νέα “Αριστίνδην Σύνοδον” µε το Νόµο ΣΑ΄/1852 άρθρ. Γ΄ που εκδόθηκε µετά το Συνοδικό Τόµο, που όριζε 5µελή
“Αριστίνδην Σύνοδον” µε Πρόεδρον τον εκάστοτε Μητροπολίτην Αθηνών. Την τελική απόφαση σε εκλογή επισκόπου την είχε ο Βασιλιάς.
Το ίδιο καθεστώς συνεχίστηκε µέχρι το 1917, οπότε έχουµε την παρέµβαση του Ελ. Βενιζέλου και την καθαίρεση του κανονικού
Μητροπολίτη Αθηνών Θεοκλήτου Α΄.
4) Το 1918 το µήνα Μάρτιο έχουµε 4µελή “Αριστίνδην Σύνοδον” διορισµένη από την κυβέρνηση Βενιζέλου και το διορισµό του
µασόνου Μελέτιο Μεταξάκη, µητροπολίτη Αθηνών.
5) Το 1920 η κυβέρνηση Ράλλη µε απλά Διατάγµατα και µε “Αριστίνδην Σύνοδον”, πέντε (5) µητροπολίτες ως µέλη επανέφερε τον
διωγµένο και καθηρηµένο Θεόκλητο Α΄ στη µητρόπολη των Αθηνών. Επί των ηµερών του, ο µητροπολίτης Αθηνών έλαβε τον τίτλο του
Αρχιεπισκόπου.
6) Η πιο κραυγαλέα περίπτωσις αντικανονικότητας και παρανοµίας έγινε το µεσονύκτιο της 3 ης Δεκεµβρίου 1922, όταν έγινε η “σύναξη”
πέντε (5) µητροπολιτών στο πολιτικό Γραφείο του Πλαστήρα, µε τη συµµετοχή του υπουργού Παιδείας Σιώτη, που χωρίς να είναι µέλη της
Συνόδου, δηµιούργησαν µε το “έτσι θέλω” µια ψευδο-Αριστίνδην Σύνοδον και προχώρησαν σε εκλογές οκτώ (8) µητροπολιτών που όλοι
ήταν “βαπτισµένοι” στη µασονική στοά. Την εποµένη χρονιά (23/2/1923) µε Βασιλικό Διάταγµα την έκαναν πλέον επίσηµα “Αριστίνδην
Σύνοδον” και καθαίρεσαν τον Αρχιεπίσκοπο Θεόκλητο και παράλληλα προχώρησαν στην εκλογή Αρχιεπισκόπου “εκλέγοντας” τον
Αρχιµανδρίτη Χρυσόστοµο Παπαδόπουλο, γνωστό ΜΑΣΟΝΟ και αυτό µόνο µε τρεις (3) ψήφους. Οι δύο (2) µειοψηφήσαντες τον
κατηγόρησαν για τις αιρετικές δοξασίες και για τη µασονική ιδιότητά του!
Η χειροτονία που ακολούθησε στις 10 Μαρτίου 1923, παρ΄όλη τη µεγάλη προσπάθεια που έκανε η κυβέρνηση, σύσσωµος η Ιεραρχία
αρνήθηκε να παραστεί στη χειροτονία του και βρέθηκαν µόνο οι τρεις (3) ψηφίσαντες, ένας παπικός επίσκοπος ο Louis Petit και ο
Προτεστάντης Niyram!
Τον επόµενο µήνα, στις 16 Μαρτίου 1923 συγκάλεσε την Ιεραρχία και έκανε την αλλαγή του ηµερολογίου επιβάλλοντας το νέο (το
“διορθωµένο” παπικό).
7) Στο τέλος του χρόνου (31/12/1923) θέλοντας να παρουσιάσει έστω κάτι, κατέθεσε νέον Καταστατικόν Χάρτη προσπαθώντας µέσω
αυτού να καθιερώσει ως Ανωτάτη Εκκλησιαστική αρχή την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας, ώστε να την αποκόψει από συνεχείς πολιτικές
παρεµβάσεις. Η προσπάθεια αυτή όµως δεν προχώρησε.
8) Μετά ενάµισι χρόνο (25/6/1925) ο Πάγκαλος µε στρατιωτικό κίνηµα (δικτατορία) ανέτρεψε τη Δηµοκρατική κυβέρνηση και επίσης
ανέτρεψε και τον Καταστατικό χάρτη και µε Νοµοθετικό Διάταγµα επανέφερε την “ΑΡΙΣΤΙΝΔΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ” αποτελούµενη τώρα από έξι
(6) µητροπολίτες και τον Αρχιεπίσκοπο. Σε όλη την περίοδο ο κρυπτόµενος άνθρωπος που δηύθυνε τα εκκλησιαστικά πράγµατα, ήταν ο
ιδρυτής του Ιερού (βρώµικου) Τάγµατος, ο Παντελεήµων Φωστίνης µητροπολίτης Καρυστίας και µετά Χίου, ο οποίος εβοήθησε στην
εκλογήν του Ιακώβου Βαβανάτσου (οµογάλακτου) εις την ιδρυθήσαν ειδικώς γι’ αυτόν τη µητρόπολη (Αττικής) Μεγαρίδος παρότι υπήρξε
πολύ σθεναρά διαµαρτυρία του Δηµητριάδος Γερµανού προς την κυβέρνηση, που του καταµαρτυρούσε για πολλά! Αλλά και για την
“ανεξήγητο συµπάθεια προς κοινόν κληρικόν βρενθυόµενον και ζώντα πολυτελώς… εις την καλλιτέραν αριστοκρατία της Ελλάδος”
(Υποµνήµατα Πολυκάρπου. Συνοδινού).
9) Στις 5 Νοεµβρίου 1938 έχουµε εκλογές Αρχιεπισκόπου από την Ιεραρχία και εκλέγεται ο Κορίνθου Δαµασκηνός (Κορίνθου είχε
“εκλεγεί” από την ανύπαρκτη Σύνοδο το µεσονύκτιο 3/12/1922) µε ψήφους 31 έναντι 30 του Χρυσάνθου. Ο πρωθυπουργός Μεταξάς που
δεν του άρεσε η εκλογή του, παραιτεί τον υπουργό Παιδείας Κων. Γεωργακόπουλο, θέτει σε διαθεσιµότητα τους δύο Βασιλικούς
Επιτρόπους Δ. Πετράτο & Θεοδ. Σπεράντζα και αναλαµβάνει ο ίδιος το υπουργείο Παιδείας. Με τον Α.Ν. 1493/1938 «Περί εκλογής
Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Μητροπολιτών του Βασιλείου» επανέφερε την εκλογή στην “Αριστίνδην Σύνοδον” και το Δαµασκηνόν τον
έκλεισε στο µοναστήρι “Παναγίας Φανερωµένης” στη Σαλαµίνα φρουρούµενος από αστυνοµικούς.
Στίς εκλογές που ακολούθησαν στις 13 Δεκεµβρίου 1938, η “Αριστίνδην Σύνοδος” εξέλεξε το Χρύσανθο νέο Αρχιεπίσκοπο.
10) Οι Γερµανοϊταλοί κατακτητές στις 26 Απριλίου 1941 µπαίνουν στην Αθήνα, ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος παρά τις µεγάλες πιέσεις
που δέχθηκε, αρνήθηκε να τους υποδεχθεί, να ψάλει δοξολογία στη µητρόπολη και να ορκίσει την κυβέρνηση των δοσιλόγων.
Δηλώνοντας: «… εις το έργο τούτο ουδεµίαν θέσιν έχει ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών… έργον του Αρχιεπισκόπου είναι όχι να υποδουλώνει,
αλλά να ελευθερώνει…».
Το αποτέλεσµα ήταν, η κυβέρνηση των δοσιλόγων µε επικεφαλής τον αντιστράτηγο Γεωρ. Τσολάκογλου εξέδωσε το Ν.Δ. 188 ΦΕΚ
199/1941 «περί συγκλήσεως µείζονος Συνόδου προς κανονικήν λύσιν του Αρχιεπισκοπικού ζητήµατος» και έτσι “νόµιµα” συνεκλήθη
“Αριστίνδην Σύνοδον” υπό την προεδρίαν του µητρ. Μαντινείας Γερµανού και µε εισήγηση του Λαρίσης Δωροθέου και αποφάσισαν την
εκδίωξη του Χρυσάνθου και τοποθέτησαν το Δαµασκηνό Αρχιεπίσκοπο στις 2 Ιουνίου 1941.
Ο Αρχιεπ. Χρύσανθος στις 28 Ιουνίου 1941 µε ένα δριµύ κατηγορώ απευθύνεται στους επιλεγµένους αρχιερείς της “Αριστίνδην
Συνόδου”: «… Πιστέυοµεν ότι θα αποφύγωσι να αναλάβωσι τας βαρυτάτας του αντικανονικού τούτου εγχειρήµατος ευθύνας… δεν θα
θελήσουν να “στήσωσι θρόνον αντικανονικόν επί τον καπνιζόντων ερειπίων της διαµελισθείσης Εκκλησίας της υποδουλωθείσης
πατρίδος Εκκλησίας και έθνους”».
Η φωνή του δεν εισακούστηκε, ο Αρχιεπ. Χρύσανθος δεν αναγνώρισε την εκλογή και έτσι είχαµε από το 1941 έως το 1946 δύο (2)
Αρχιεπισκόπους.
11) Στο µέσον του έτους 1944 µε Αρχιεπίσκοπο Δαµασκηνό η κυβέρνηση έφερε το Νόµο 1625/1944 ΦΕΚ 154 Α΄/2-8-1944 και άλλαξε τη
συγκρότηση της Δ.Ι.Σ. για λόγους εµπολέµου καταστάσεως και έχουµε “Αριστίνδην Σύνοδον” από πέντε (5) µέλη Αρχιερέων.
12) Την επόµενη χρονιά (1945) έχουµε αλλαγή πάλι του Νόµου, η ίδια κυβέρνηση µε τον ίδιο αρχιεπίσκοπο έφερε τον Α.Ν. 365/1945
ΦΕΚ 141 Α΄/6-6-1945, όπου κατάργησε τον προηγούµενο Νόµο 1625 και µε το άρθρο 2 όριζε τη συγκρότηση “ΑΡΙΣΤΙΝΔΗΝ ΔΙΣ” προς
ρύθµισιν επειγόντων εκκλησιαστικών ζητηµάτων και µε τη νέα αυτή “ΑΡΙΣΤΙΝΔΗΝ ΔΙΣ” έχουµε εκλογές αρκετών µητροπολιτών.
Το 1949 έφυγε από τη ζωή αιφνίδια στα 59 χρόνια πρώτα ο αρχιεπ. Δαµασκηνός (20/5/1949) αφήνοντας στους “κληρονόµους” µια
ατράνταχτη περιουσία και κάποιες δεκάδες εκατοντάδες χιλιάδες λίρες σε µια εποχή εκτός της σκλαβιάς, ο κόσµος πέθαινε στους
δρόµους από ασιτία και τους µάζευαν µε τα κάρα, και ο ποιµένας αρχιεπίσκοπος µάζευε χρυσό!
Μετά τέσσερις µήνες (18/9/1949) πέθανε στα 68 χρόνια και ο αρχιεπ. Χρύσανθος, αντίθετα εδώ δε βρέθηκε κανένα περιουσιακό
στοιχείο αλλά µόνο παπούτσια τρύπια.
Ο αρχιεπίσκοπος Σεραφείµ “ΤΙΜΗΣ ΚΑΙ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ ΕΝΕΚΕΝ ΕΝ ΕΤΕΙ 1991” έστησε στον αρχιεπ. Δαµασκηνό στην πλατεία
απέναντι από την είσοδο του µητροπολιτικού Αθηνών έναν τεράστιο ανδριάντα, για να θυµίζει ίσως τις µεγάλες “αρετές” του στις
ερχόµενες γενιές από έναν αρχιεπίσκοπο που συνεργάστηκε µε τους κατακτητές, τους δοσίλογους και µάζευε πλούτο, ενώ ο Δήµος
µάζευε πεθαµένους από το δρόµο από µια µπουκιά ψωµί, τις αντικανονικότητες και τις παρανοµίες του…!
Κύριε Μπούρδαλα, δεν είναι µόνο αυτά που εν πολλή συντοµία περιέγραψα, υπάρχουν και ένα σωρό ακόµα την 20ετία (1946-1967)
ΟΠΩΣ! Την παρέµβαση της πολιτείας µε το Ν.Δ. 1158/1949. Την παρέµβαση της κυβέρνησης µε την 76 η πράξη (28/4/1959) του
Υπουργικού Συµβουλίου και την ανταρσία των δεσποτάδων που µε επτά (7) “συνοδικούς” έκαναν µόνοι τους Ι. Σύνοδο και µε το έτσι
θέλω προχώρησαν σε µεταθέσεις και εκλογές µητροπολιτών. Έχουµε ακύρωση εκλογών µητροπολιτών. Την απαίτηση του πρωθυπουργού
Καραµανλή για την παραίτηση του εκλεγµένου αρχιεπισκόπου Ιακώβου Βαβανάτσου. Την αντικανονική αναρρίχηση στον αρχιεπισκοπικό
θρόνο του Χρυσοστόµου Χατζησταύρου, “ουχί οικεία βουλήσει…” να παραιτηθεί ο αρχιεπ. Ιάκωβος. Το πραξικόπηµα από τον Αρχιεπ.
Χρυσόστοµο τον Οκτώβριο του 1965 µε την αποχή της µισής Ιεραρχίας για τις 14 εκλογές και δύο µεταθέσεις που έκαναν. Την άρνηση της
“Ιεραρχίας” να κάνει εκλογές για την πλήρωση κενών µητροπολιτικών εδρών µε το Ν.Δ. 4589/1966 (ΦΕΚ Α΄/239/1966) επί ένα περίπου
χρόνο ζητούσαν οι αρχιερείς την ακύρωση του Νόµου και την απόφαση αριθ. 181/65 του Συµβουλίου της Επικρατείας, για να προβούν σε
εκλογές σε 15 µητροπόλεις κενές.
“Γιατί τότε «Ο Θεός γελάει»!” ή κλαίει;
Κύριε Μπούρδαλα, πριν από το Θεό γελούν οι άνθρωποι µε τα πολύ “χαριτωµένα” που γράφετε: «Ο συγγραφέας (εννοείται το Χάρη
Ανδρεόπουλο µε τις εξαµβλωµατικές δύο εκδόσεις που βραβεύτηκε µε µεταπτυχιακό και διδακτορικό δίπλωµα) διαπραγµατεύεται
µεθοδικά όλη αυτή την ιστορία και µε ελικοειδή τρόπο, ώστε να κατανοεί τα πράγµατα και µη ειδικός. Έτσι σηµαδεύει και κάποιους
ορατούς σταθµούς στη Δ. Εκκλησία, που τα πράγµατα δεν είναι ακριβώς, όπως φαίνονται σε όλους…».
Διαβάζοντας αυτή την παράγραφο µούρθε στη µνήµη η ρήση του αρχαίου φιλοσόφου Αριστοτέλη: «Τους πιθανοτέρους είναι τους
απαίδευτους των πεπαιδευµένων εν τοις όχλοις». Αυτό ακριβώς εφαρµόζετε και εσείς, για να γίνετε πιστευτοί στον όχλο, µεθοδεύσατε
την ιστορία µε τέτοιο ελικοειδή τρόπο, ώστε σβήσετε την εκκλησιαστική ιστορία εκατόν σαράντα (140) χρόνων (1827-1967), επειδή δε
συµφέρει στη µασονία και ούτε πρέπει να µάθει ο λαός την αλήθεια, ότι αυτή η εκκλησιαστική περίοδος ήταν σκοτεινή και
µασονοκρατούµενη, µε τέτοιες παρανοµίες, αντικανονικότητες και βρώµικες συναλλαγές που σε τροµάζει…!
Πάνω σ’ αυτό αναφέρθηκα πιο πάνω σε ένα µέρος λόγω χώρου και όσο πιο συνοπτικά µπορούσε να γίνει, εάν θελήσουµε να µπούµε
στο βάθος της εκκλησιαστικής ιστορίας οι αντικανονικότητες είναι απίστευτες σε ανθρώπινο νου.
Το µύθο που προσπαθήσατε να περάσετε στον ανυποψίαστο λαό, παραπλανώντας και εντυπωσιάζοντας µεν πρόσκαιρα,
δηµιουργώντας µια λάµψη σαν πυροτέχνηµα, όλο αυτό γρήγορα το γνωρίζετε ότι σβήνει και τότε βρίσκεσαι στο κενό και στην
απογοήτευση. Δε θ’ αργήσει όµως να έρθει ο ευσυνείδητος ιστορικός να αποτραβήξει ή ξεσκίσει τη µάσκα της απάτης και τότε θα
αποκαλυφθεί η τραγική ιστορική σκευωρία και ο παραπληροφοριοδότης µυθοποιός, είτε βρίσκεται ακόµα στη ζωή είτε κοιµάται στον
τάφο, θα φορτωθεί την ευθύνη, θα στιγµατιστεί και θα παραδοθεί στην ιστορική χλεύη.
Γιατί τότε “Ο Θεός κλαίει
και οι άνθρωποι γελούν”;
Αφού χτυπήσατε µε το βάναυσο τρόπο την 13η “Αριστίνδην Σύνοδον” ότι είναι “αντιεκκλησιαστική επιτροπή των οκτώ” ότι είναι
“διορισµένη 8µελής’’ «επιτροπή των αρίστων»”, ότι έχει “νοθευτεί µε το νοµοκανονικό δηλητήριο”, ότι “όπου κυριαρχούσε το
Χουντικό”, που “ψήφισαν έναν κοινό εκλεκτό της Χούντας και του Παλατιού” που “δυστυχώς ήταν και καθηγητής του ΑΠΘ”, που ήταν
“δοτός Αρχιεπίσκοπος ο Ιερώνυµος” που “επέλεγαν συνεχώς µητροπολίτες υποτεταγµένοι και φερέφωνα της δικτατορίας”.
Δηλαδή όλα κατά τα γραφόµενά σας και το συλλογισµό σας όχι µόνο δείχνουν την αντικανονικότητα και την παρανοµία, αλλά όπου
ακούµπησαν, ότι ακούµπησαν και αυτούς που ακούµπησαν, όλοι τους είναι καταδικασµένοι να πάνε στην κόλαση και αµέσως πιο κάτω,
οµολογείτε το αντίθετο, δηλαδή την αγιότητα αυτών, ως: «Τελευταία µάλιστα ένας εκλεγείς από την 8µελή Επιτροπή (από την
παραπάνω αντικανονική… δηλαδή(!)) αναγνωρίστηκε ως άγιος από την Ιερά Σύνοδο του Οικουµενικού Πατριαρχείου».
Δεν είναι κ. Μπούρδαλα, οξύµωρο από τέτοιες αντικανονικές και παράνοµες “Επιτροπές” να ξεπηδούν νέοι άγιοι, οσιοµάρτυρες
(Δράµας Παύλος), να ευωδιάζουν τα οστά τους, λέτε ο Θεός που τους χαριτώνει να κάνει λάθος; Τί κρίµα! Ειλικρινά λυπάµαι που
προβάλλεται µια διαλεκτική διάτρητη και φαιδρή δηλητηριάζοντας άδολους ανθρώπους µε µια πλασµατική στερέωση των αυθαίρετων
γραφόµενών σας;.
Γι’ αυτό “Ο Θεός θα κλαίει!
και οι άνθρωποι θα γελούν”
ΓΡΑΦΟΥΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ
ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΔΙΑΒΑΣΤΟΙ
Συνεχίζεται, κ. Μπούρδαλα:
Κατά το συγγραφέα (κ. Ανδρεόπουλο) νέοι κρίσιµοι, χρονολογικά σταθµοί ήταν:
1). «Στις 13 Απριλίου 1973, µετά από προσφυγές των Φλωρίνης Αυγουστίνου (Καντιώτη) και Ελευθερουπόλεως Αµβροσίου
(Νικολάου), δηµοσιεύεται η υπ’ αριθµ. 1175 απόφαση του ΣτΕ. µε την οποία κρίνεται παράνοµη η συγκρότηση της Δ.Ι.Σ. του Νοεµβρίου
του ’72. Οι εν λόγω διεµαρτύροντο για το γεγονός ότι η συγκρότηση της Δ.Ι.Σ. πραγµατοποιήθηκε κατά παρέκκλιση των πατριαρχικών
διατάξεων (Π.Σ.Τ. 1850 και Π.Σ.Π. 1928) που ορίζουν τη συγκρότηση κατά τα πρεσβεία της αρχιεροσύνης. Το διοικητικό εκκλησιαστικό
καθεστώς τρίζει».
Εδώ µας δείχνετε ένα πολύ επιπόλαιο σκεπτικό σας και µάλιστα, ένας καθηγητής φυσικοµαθηµατικός, θεολόγος, ερευνητής, όπως
εσείς, χωρίς να διαβάσετε την απόφαση του Σ.τ.Ε να παραµυθιάζετε τον καλόπιστο αναγνώστη, αυτό δε σας τιµά και είναι ΝΤΡΟΠΗ!
Η απόφαση, κύριε, του Σ.τ.Ε αρ. 1175/73 δεν έκρινε παράνοµη την συγκρότηση της Δ.Ι.Σ., διότι πραγµατοποιήθηκε κατά παρέκκλιση
των πατριαρχικών διατάξεων Π.Σ.Τ. 1850 & Π.Σ.Π. 1928, όπως ψευδέστατα γράφετε; Αλλά για καθαρά τυπικούς λόγους! Και ποιοί είναι
οι τυπικοί σας τους αναφέρουµε, για να γνωρίσει ο κόσµος τι βρώµικο παιχνίδι παίχτηκε σε βάρος του αρχιεπισκόπου Ιερωνύµου και κατ’
επέκταση εις βάρος της Εκκλησίας από ανθρώπους που ο αρχιεπίσκοπος τους εµπιστεύτηκε και αυτοί ως Ιούδες τον πρόδωσαν. Επίσης να
µάθει και σήµερα ακόµα ο άδολος λαός τι ψέµατα τους σερβίρουν, χωρίς να έχουν στοιχειώδεις τύψεις συνειδήσεως!
Η παρανοµία έγκειται στο ότι τα πρακτικά της συνεδρίασης της Ιεραρχίας 4 ης Δεκεµβρίου του 1972 για το διορισµό των µονίµων µελών
των Συνοδικών Επιτροπών και των αιρετών µελών των Μονίµων Συνοδικών Επιτροπών δεν είχαν υπογραφή από τους µητροπολίτες που
συµµετείχαν, ως όριζε ο νέος Καταστατικός Χάρτης (Ν.Δ. 126/1969) και η κανονιστική Διάταξη (ΦΕΚ 185, τ. Α΄/11-9-1970) «περί
Οργανισµού Διοικήσεως και Εκκλησιαστικών Σωµατείων και Οργανισµών». Τώρα γιατί δεν υπογράφηκαν; Ή ποιοι είχαν λόγους να µην
υπογραφούν; Αυτά δεν άργησαν να αποκαλυφθούν και τί βρώµικα παιχνίδια παίχτηκαν!
Την ευθύνη αυτή των Πρακτικών την έχει ο Αρχιεπίσκοπος αλλά πάντα την έχει ο εκάστοτε Αρχιγραµµατέας της Συνόδου, που την εποχή
εκείνη Αρχιγραµµατέας ήταν ο αρχιµανδρίτης ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΪΔΗΣ και πίσω από αυτόν κρύβονταν όλη η οµάδα (Κορίνθου
Παντελεήµων, Πειραιώς Χρυσόστοµος, Ιωαννίνων Σεραφείµ, Καλαβρύτων Γεώργιος …) για τη βρωµοδουλειά αυτή – για βρωµοδουλειά
πρόκειται – ο Σεραφείµ µόλις τον επόµενο χρόνο αναρριχήθηκε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο τον πρώτο που έδωσε παράσηµο, κάνοντας
δεσπότη Δηµητριάδος – αντικανονικά µάλιστα σε ηλικία 34 ετών οι Ι. Κανόνες το απαγορεύουν – ήταν ο Χριστόδουλος διώχνοντας τον
κανονικό και αντιµασόνο µητροπολίτη Ηλία Τσακογιάννη, η αντίδραση για την επιλογή του Σεραφείµ από το µητροπολίτη Σύρου Δωρόθεο
Στέκα ήταν µεγάλη για την διορισµό του Χριστόδουλου, ο δε διάλογος είναι µνηµειώδης, όπως οµολόγησε ο Φθιώτιδος Δαµασκηνός που
ήταν στην αρχιεπισκοπική οµήγυρη: «… Ρε! Σεις… –του είπε – αυτόν δεν θα κάνουµε δεσπότη, που τόσα χρόνια µας βοηθούσε;;;».
Οι µασόνοι για τις υπηρεσίες του (τα ανυπόγραφα πρακτικά…) που ήταν µία από τις αιτίες της παραίτησης του αντιµασόνου Ιερωνύµου
και την εκδίωξη από το Σεραφείµ των 12 αντιµασόνων µητροπολιτών που απαίτησαν και κατόρθωσαν να πάρουν απόφαση στην Ιεραρχία
στις 28 Νοεµβρίου 1972 για τη νέα καταδίκη τους, ότι: «… η Μασονία είναι αποδεδειγµένως θρησκεία… των παλαιών ειδωλολατρικών
θρησκειών, όλως ξένη και αντίθετος… της Αγίας ηµών Εκκλησίας…». Η απόφαση πάρθηκε παρά την σφοδρή αντίδραση του τότε
Ιωαννίνων Σεραφείµ (µετά τον έκαναν αρχιεπίσκοπο) που ζητούσε από τους µετέχοντες µητροπολίτες στην Ιεραρχία να µην εγκρίνουν το
κείµενο. Και κάτι να µαθαίνει ο κόσµος τι κρύβεται!
Ο ερευνητής Κώστας Νικολίδης στην έρευνά του «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΙΣ» στη σελ.108 γράφει: «Η πράξις της Ιεραρχίας του 1972, που
καταδίκαζε απερίφραστα τον µασωνισµό, µετά την ανάρρηση στον Αρχιεπισκοπικό θρόνον του ΣΕΡΑΦΕΙΜ, εξαφανίστηκε από τα
αρχεία της Ιεράς Συνόδου!!! Έτσι το πρωτότυπον έγγραφον της καταδίκης του µασωνισµού µε τις αυτούσιες υπογραφές όλων των
Ιεραρχών της Ελλάδος. δεν υπάρχει. Και για να µην υφίσταται µιάς τέτοιας βαρύτητος (παγκοσµίου σηµασίας ) έγγραφον εις βάρους
του µασωνισµού, και για να µην υπογραφές µασώνων αρχιερέων να καταδικάζουν την…δεύτερη θρησκεία τους.
Την εξαφάνισιν δεν την έκαναν βεβαίως αντιµασωνικά χέρια. Ο µασωνισµός δεν διστάζει να χρησιµοποιήσει κάθε µέσον για να
εξαφανίσει στοιχεία που τον καταδικάζουν αµετάκλητα».
Μετά το Σεραφείµ ανέβασαν στον αρχιεπισκοπικό θρόνο τον Χριστόδουλο και αυτός ενθουσιασµένος τους πρώτους µήνες σε µια στενή
συντροφιά µέσα στην αρχιεπισκοπή, άρχισε να διακωµωδεί πως έρχονταν σε επαφή µε τους αντιφρονούντες µητροπολίτες και πως
κατόρθωσε να κάνει τον Ιερώνυµο να παραιτηθεί. Εδώ έχει εφαρµογή η θυµόσοφη ρήση του λαού. “Θέλει η… να κρυφτεί και η χαρά δεν
την αφήνει”.
Γι’ αυτό “Ο Θεός θα «κλαίει»! και οι άνθρωποι θα γελούν!”
Η ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΟ Σ.τ.Ε.
Διατηρώ το βλέµµα µου, κ. Μπούρδαλα καθηλωµένο στα γραφόµενά σας, διότι η ανιστόρητη γραφή σας επάνω στην επίµαχη ιστορική
περίοδο δε θα σβήσει, αλλά θα παραµείνει σαν ιστορική πρόκληση και ως δείγµα γραφής που κηλιδώνει και στιγµατίζει την αλήθεια.
Στη συνεχιζόµενή σας αναφορά που δεν έχει καµία σχέση µε την αλήθεια, γι’ αυτό σύντοµα και επιγραµµατικά θα απαντήσω, να µάθει
ο λαός την πραγµατικότητα.
Στις 10 Μαΐου 1973 – γράφετε – «Οι Πατριαρχικοί αποκτούν πλειοψηφία έναντι των πλήρως καθεστωτικών του Αρχιεπ.
Ιερωνύµου…». Να, γιατί δε λέτε την αλήθεια:
Α) Την προσφυγή οι δύο µητροπολίτες (Φλωρίνης & Ελευθερουπόλεως) την έκαναν όχι για να αποκτήσουν πλειοψηφία οι Πατριαρχικοί
στην “επιτροπή των αρίστων’’, αλλά, για την ήσσονα συµµετοχή των µητροπολιτών Παλαιών και Νέων Χωρών και για τα πρεσβεία της
αρχιεροσύνης;
Β) Στα γραφόµενα λίγο πιο πάνω τη Σύνοδο την αποκαλείται: “αντιεκκλησιαστική επιτροπή”, “επιτροπή των αρίστων”, “επιτροπή των
οκτώ”, “επιτροπή υποταγµένη” κλπ. και µετά από τρεις σειρές, την προσφωνείτε: “Νέα Ιερά Σύνοδο”, “10µελή Ιερά Σύνοδο” πως έγινε
αυτό; Και πως µεταλλάχθηκαν; Αφού από τους ίδιους διορίσθηκαν και στις δύο Συνοδικοί περιόδοι;
Γ) Είναι δυνατόν αυτοί που προσέφυγαν στο Σ.τ.Ε – Φλωρίνης Αυγουστίνος και Ελευθερουπόλεως Αµβρόσιος – που ήταν σφόδρα
αντιπατριαρχικοί διακόπτοντας µάλιστα και το µνηµόσυνο του Πατριάρχου και κάθε επικοινωνία µαζί του να τους συγκαταλέγεις στην
πατριαρχική πλειοψηφία;
Δ) Αν δεν το γνώριζες, ή δεν το διάβασες, γιατί δεν ρώταγες να µάθεις ότι µε νέο Καταστατικό Χάρτη ο Ιερώνυµος όχι µόνο δεν
παρέκκλινε εις βάρος των Νέων Χωρών από την Πατριαρχική Πράξη του 1928 στη συγκρότηση της Ι.Σ. «κατ’ ίσον αριθµόν προς τους εκ
των Επαρχιών της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος προσκαλουµένους Αρχιερείς», αλλά από το 1969 συνέβη να συµµετέχουν στην
Ιερά Σύνοδο από την Παλαιά Ελλάδα µόνο τρείς (3) µητροπολίτες και επτά (7) από τις Νέες Χώρες. Για δε τα µέλη των Μονίµων Συνοδικών
Επιτρόπων είχαν και εδώ η ίδια αναλογία;.
Ε) Η παραίτηση του Ιερωνύµου δεν ήταν το Δεκέµβριο του 1973 που όπως αναφέρετε αλλά είχε προηγηθεί πολύ νωρίτερα και άλλη το
Μάρτιο (25/3/1973) για την οποία τότε σύσσωµος η Ιεραρχία στις 2 Απριλίου που εκτάκτως συνεδρίασε, δεν έκανε δεκτή την παραίτηση.
Από τη συνεδρίαση εκµαιεύσαµε κάποιο απόσπασµα πρακτικό οµιλίας: «… Θλίψιν όθεν µοι προξενεί η τόση επιµονή του ίνα παραιτηθή.
Όλων η επιθυµία είναι να µεταπεισθή και να παραµείνη. Δια τούτο και προτείνω όπως τώρα, εν συνεδρία, επικοινωνήσωµεν µετ’
αυτού τηλεφωνικώς και του είπωµεν ότι η Ι. Σύνοδος τον παρακαλεί και επιµένει ίνα ανακαλέση την παραίτησίν του. Λέγω δε τώρα να
τηλεφωνήσωµεν, δια να µη χάνωµεν χρόνον…» (Θήρας Γαβριήλ).
Η Σύνοδος εξουσιοδότησε επιτροπή από τέσσερις µητροπολίτες να επισκεφτούν τον Ιερώνυµο στην Τήνο και να του µεταφέρουν την
απόφαση της Ιεραρχίας ότι δεν γίνεται δεκτή η παραίτησή του. Ο Ιερώνυµος που τους άκουσε, ταλαντεύτηκε για ηµέρες, για να δεχθεί
την απόφαση. Ύστερα από µια εβδοµάδα περισυλλογής υποτάχθηκε στη Συνοδική απόφαση, στέλνοντας στις 9/4/1973 την ανακλητική
απόφαση.
Την ανακλητική απόφαση (δέστε τι έγινε!) την έλαβε στα χέρια του ο βοηθός επίσκοπός του αρχιεπισκόπου Ευρίπου Βασίλειος και την
παρέδωσε ιδιοχείρως στον αντιπρόεδρο της Συνόδου, µητροπολίτη Καλαβρύτων Γεώργιο, ο οποίος τη γνωστοποίησε στα µέλη της Ιεράς
Συνόδου και στη συνέχεια την παρέδωσε στην αρχιγραµµατεία, να πρωτοκολληθεί, αντί αυτού, πετάχτηκε σε κάποιο συρτάρι στα
αζήτητα. Ποιος ήταν αρχιγραµµατέας; Ο Χριστόδουλος µετά αρχιεπίσκοπος!
Ο Μεγάλος ιεροµάρτυρας άγ. Ιωάν. Χρυσόστοµος από τα βάθη τις Κουκουσού φωνάζει: «Ουδέν δέδοικα ως επισκόπους πλην ενίων».
Ενώ η απάντηση Ιερωνύµου ήρθε και ανέµεναν την επιστροφή του από την αναρρωτική άδεια που του έδωσαν, οι υποψήφιοι για
αρχιεπίσκοποι δούλευαν δόλια να τον διώξουν. Ο αντιπρόεδρος Καλαβρύτων Γεώργιος επισκέφτηκε τον Πατακό και συµφώνησαν πως θα
γίνει η εκλογή αρχιεπισκόπου. Ο Κίτρους Βαρνάβας επισκέφθηκε τον Παπαδόπουλο και ζήτησε τη βοήθειά του να εκλεγεί
αρχιεπίσκοπος. Ο Παπαδόπουλος τον άκουσε – όπως έγραψε η εφ. “Ακρόπολις” – «…κάνετε ό,τι κάνετε. Παραιτήστε τον Ιερώνυµο
χωρίς τη δική µας παρέµβαση και ύστερα θα σε βοηθήσουµε, να βγεις Αρχιεπίσκοπος…» (Β. Λαµπρόπουλος).
Επιστρέφοντας ο Αρχιεπίσκοπος από την αναρρωτική άδεια βρέθηκε προ εκπλήξεως, διότι άλλα του είπε η επιτροπή και άλλα βρίσκει
α) Η ανακλητική του απόφαση δεν είχε πρωτοκολληθεί και β) πέντε µητροπολίτες (Καλαβρύτων, Πειραιώς, Ιωαννίνων – µετά
αρχιεπίσκοπος – Μαρωνείας, Κοζάνης) µε αίτηση ζητούσαν έκτακτη συνεδρίαση της ΔΙΣ µε θέµα: «Συζήτησις και λήψις αποφάσεως επί
της παραιτήσεως του Μακαριωτάτου Αρχιεπ. Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύµου».
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυµος κατάλαβε την πονηριά τους και την παγίδα που του έστησαν και µε όσα προηγήθηκαν, ζήτησε τη νοµική
άποψη από το “Νοµικόν Συµβούλιον του Κράτους” µε το ερώτηµα το «εκκρεµές θέµα παραιτήσεως από του θρόνου… εφ ου δύναται να
αποφανθεί η Διαρκής Ιερά Σύνοδος…».
Η ανακλητική επιστολή του αρχιεπισκόπου είχε ηµεροµηνία 9/4/1973 και η σφραγίδα της ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ µε αριθ. πρωτ. 175, ότι
ελήφθη 18/5/1973. Εδώ αυτό το άψυχο χαρτί που µιλιά δεν έχει και όµως, ξεσκεπάζει τη βρωµιά και τη σαπίλα.
Στις 13 Απριλίου 1973 εκδόθηκε η απόφαση του Συµβουλίου της Επικρατείας που ακύρωνε τα πρακτικά της Ιεραρχίας της 28/11/1972
για καθαρά τυπικούς λόγους. Δηλαδή – όπως αναφέραµε και πιο πάνω – τα πρακτικά της συνεδρίασης δεν είχαν τις υπογραφές των
µελών που έλαβαν µέρος, και εδώ ο αρχιγραµµατέας Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης (µετά Βόλου και αρχιεπίσκοπος) τα είχε “ξεχάσει”.
Ανοίγοντας το αρχείο εκείνων των ηµερών, τι έγραφε ο Τύπος το παρασκήνιο µε τους φιλόδοξους και τους πολέµιους του Ιερωνύµου
µπορεί να τρελαθεί. Η κυβέρνηση γρήγορα ψήφισε ειδικό Νόµο και όρισε Νέα Σύνοδο της Ιεραρχίας για τις 10 Μαΐου ε.έ. Μη
“γνωρίζοντας” µάλλον (!) ότι υπάρχει ανάκληση παραίτηση του Ιερωνύµου!
Η Ιεραρχία συνήλθε, από το όλο σκηνικό που διαδραµατίστηκε, έδειχνε πως θα ανατρέψουν τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυµο. Ο ίδιος στο
ηµερολόγιό του γράφει:
«… Αρκεί να αναφέρω, ότι δια τον καταρτισµόν των Μονίµων Συνοδικών Επιτροπών τα µέλη της Ιεράς Συνόδου συνήλθαν εις
ιδιαιτέραν σύσκεψιν, από την οποίαν απέκλεισαν όχι µόνον εµέ, αλλά και τρεις άλλους Μητροπολίτας, οι οποίο εθεωρούντο ως
φιλικώς προς εµέ διακείµενοι. Κατά την σύσκεψιν εκείνην απεφάσισαν πως θα καταρτισθούν αι Επιτροπαί και κατά την εποµένην
ηµέραν, κατά την συνεδρίαν της Ιεράς Συνόδου, έφεραν τον κατάλογον των προσώπων συµπεπληρωµένον. Το δε χειρότερον είναι, ότι
δεν είχαν καν την λεπτότητα να µη οµιλήσουν περί της συσκέψεως κατά πρόσωπον τόσον εµού, όσον και των λοιπών συνοδικών των
µη µετασχόντων εις αυτήν» (“ΤΟ ΔΡΑΜΑ …”, σελ. 138).
Μετά µια εβδοµάδα (18/5/1973) επανήλθε η Σύνοδος και αµφισβητούσε την ανάκληση, αφού δεν είχε πρωτοκολληθεί! Ο Ιερώνυµος
κατάλαβε τη σκευωρία και δεν έδειχνε να υποχωρεί, θέλοντας να αντιληφθεί το παρασκήνιο που παίζονταν.
Στη συζήτηση ελέχθηκαν πολλά για την κανονική ή µη παραίτηση, ο Ιωαννίνων δελφίνος αρχιεπίσκοπος το θέµα το πήγε αλλού και
προετοίµαζε το έδαφος:
«… γνωρίζοµεν ο εις τον άλλον, θα παρεκάλουν να γίνη σύστασις εις τους αδελφούς εκείνους, οι οποίοι επαναλαµβάνουν το
τροπάριον περί καθάρσεως της Εκκλησίας, να παύσουν να πράττουν τούτο. Ο Θεός ανέχεται όλους µας, µε τας αδυναµίας µας.
Ανατέλλει τον ήλιον επί πονηρούς και αγαθούς και βρέχει επί δικαίους και αδίκους. Ουδείς επιτρέπεται να λέγη «Θα
εκκαθαρίσωµεν…» καθ’ ήν στιγµήν ο Θεός ανέχεται όλους. Ας µη κρυπτώµεθα, λοιπόν, όπισθεν του δακτύλου ηµών. Οι εν ταις
Επαρχίαις δρώντες δήθεν θρησκευόµενοι, είναι υποκινηταί αυτού του πνεύµατος, που ευνοεί την διάκρισιν εναρέτων και φαύλων…»
(από τα Πρακτικά της συζήτησης).
Η οµάδα των πέντε ενισχυµένοι από µια ακόµα υπογραφή (του µητροπολίτη Θήρας) επανήλθε µε νέα επιστολή στις 22/5/1973 και
ζητούσε σύγκλιση της Συνόδου για την ανάκληση της παραίτησης του αρχιεπισκόπου!
Ήρθε όµως η γνωµάτευσις 309/1973 στις 25/5/1973 του “Νοµικού Συµβουλίου του Κράτους” και τους αποκαθήλωσε. Επί 24 ων
δικαστών µόνο ένας είχε κάποια διαφορετική άποψη. Η απόφαση είναι µεγάλη, θα αναφερθώ επιγραµµατικά σε δύο βασικά σηµεία: α)
«Μετά ταύτα; Και δη την 13/4/73 εδηµοσιεύθη η υπ’ αριθ. 1157/93 απόφασις του ΣτΕ δι’ ης ηκυρώθη η ληφθείσα την 28/11/92 υπό
της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας (Ι.Σ.Ι.) απόφασις περί διορισµού των µελών της ρηθείσης ΔΙΣ, επί τω λόγω ότι η απόφασις αύτη δεν
έφερεν, ως θα έδει δια το τύποις έγκυρον ταύτης τας υπογραφάς πάντων των µετασχόντων της σχετικής συνεδρίας Αρχιερέων». Εδώ κ.
Μπούρδαλα, δεν το λέγω εγώ, αλλά 23 δικαστές του Νοµικού Συµβουλίου του Κράτους και σας αποκαλύπτει το ΨΕΥΔΟΣ! Και β)
αποφαίνεται περί της παραιτήσεως: «ότι δηλ. δεν υφίσταται σήµερον εκκρεµές θέµα παραιτήσεως από του θρόνου του Μακαριωτάτου
Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος… Το γεγονός ότι ο Μακαριώτατος δεν χρησιµοποίησεν εν προκειµένων την φράσιν
“ανακαλώ την παραίτησιν” αλλά άλλην ταυτόσηµον κατ’ ουδέν µεταβάλλει τα πράγµατα…».
Η πλειοψηφούσα οµάδα της ΔΙΣ (έξι προς τέσσερις) επανήλθε απαντώντας στο Ν.Σ.Κ. «… είναι σαφής και κατηγορηµατική η
µνησθείσα διάταξις του υπ’ Ιερού Κανονισµού, ώστε να περιττεύει η επ’ αυτού γνωµάτευσις του Νοµικού Συµβουλίου… επιµένοµεν ότι
τούτο είναι της αποκλειστικής αρµοδιότητος του υπευθύνου διοικητικού και συλλογικού Οργάνου, ήτοι της ΔΙΣ…».
Ο αγώνας των σκοτεινών κύκλων µέσω των αντιπολιτευόµενων µέρα µε την ηµέρα κλιµακώνονταν, για να τον αναγκάσουν να
παραιτηθεί.
ΓΙΑΤΙ ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ
Ο ΑΡΧΙΕΠ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ;
Επειδή, κε Μπούρδαλα & Σια, εδώ κάνετε ένα άλµα επί κοντώ αφήνοντας τι είχε προηγηθεί και φθάσαµε στις 28/12/1973 µε την
παραίτηση Ιερωνύµου, όπως αναφέρετε, γι’ αυτό θα αναφερθώ σε κάποιους σταθµούς που τους ξεχάσατε:
Ο αρχηγός της περιβόητης Ε.Σ.Α. Ιωαννίδης βρίσκονταν σε συνεχή επικοινωνία και συνεργασία µε τον Ιωαννίνων Σεραφείµ και
ετοίµαζαν τις αλλαγές. Έτσι “ξαφνικά” στις 25 Νοεµβρίου 1973 τα τανκς βγήκαν στους δρόµους, ο Ιωαννίνων Σεραφείµ βρέθηκε την ίδια
ηµέρα να ορκίζει ως Πρόεδρο της Δηµοκρατίας το Φ. Γκιτζίκη και όλη την κυβερνητική οµάδα, διαπράττοντας το κανονικό αδίκηµα κατά
τους Ιερούς Κανόνες (2 ος Ι. Κανόνας της Β΄ Οικ. Συνόδου, 13 ος Ι. Κανόνας της εν Αντιοχείας, 35 ος Ι. Κανόνας Αγ. Αποστόλων, 8 ος της Γ΄ Οικ.
Συνόδου, 20 ος της Στ΄ Οικ. Συνόδου, 22 ος Ι. Κανόνας Αντιοχείας) που επιβάλλουν στον παρανοµούντα την ποινή της καθαίρεσης.
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυµος έστειλε αµέσως έγγραφο στο Γκιζίκη καταγγέλλοντας για την αντικανονικότητα και την παρανοµία του
Σεραφείµ. Επίσης άλλο έγγραφο έστειλε και προς την Ιερά Σύνοδο και τους έθετε υπόλογους προς των ευθυνών τους.
Προς τον Γκιζίκη έγραφε:
«… κατά τα εν τη Εκκλησία ηµών συµφώνως προς τους ιερούς Κανόνας κρατούντα, ώφειλε προηγουµένως να ζητήση την προς τούτο
άδειαν του οικείου Αρχιερέως, ήτοι του Αρχιεπισκόπου, πράγµα το οποίον δι’ αγνώστους εις εµέ λογους παρέλειψε να το πράξη, ότι
εκτός της ποινής της καθαιρέσεως, την οποίαν εναντίον του ούτως ενεργήσαντος συνεπάγεται, κατά τον ΙΓ΄ Κανόνα της εν Αντιοχεία
Συνόδου, καθιστά η πράξις αύτη άκυρα τα υπό του Σεβασµιωτάτου Ιωαννίνων πραχθέντα».
Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
† Ο Αθηνών Ιερώνυµος
Προς την Ιερά Σύνοδο κατήγγειλε την αντικανονικότητα:
«… ο Σεβ. Μητροπολίτης Ιωαννίνων, δια των αντικανονικών του τούτων ενεργειών, δηµιουργεί πρόβληµα και δια την Πολιτείαν,
καθυόσον ο αυτός ως άνω µνηµονευθείς Κανών ορίζει «άκυρα µεν τα υπ’ αυτού (δηλαδή του αναρµοδίου επισκόπου) πραττόµενα
τυγχάνειν, και αυτόν δε υπέχειν της αταξίας αυτού, και της παραλόγου επιχειρήσεως της προσήκουσαν δίκην», ήτοι το ότι ούτος
θεωρείται ήδη καθηρηµένος (Ίδε Σύνταγµα έ.α. σ. 151).
Διαµαρτυρόµενος όθεν εντόνως δια την τοιαύτην “εισπήδησιν” του Σεβασµιωτάτου Μητροπολίτου Ιωαννίνων, αφ’ ενός µεν εις τα
της δικαιοδοσίας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής, αφ’ ετέρου δε εις τα της αρµοδιότητος ολοκλήρου της Ιεράς Συνόδου, παρακαλώ
ευσεβάστως αυτήν, όπως λάβη κατ’ αυτού πάντα τα ενδεικνυόµενα µέτρα, επιφυλασσόµενος όπως εν πάση περιπτώσει διεκδικήσω εν
καιρώ και παν ό,τι άλλο οι Ιεροί Κανόνες περί τούτου διακελεύονται».
† Ο Αθηνών Ιερώνυµος
Ο Σεραφείµ, µόλις πληροφορήθηκε την αντίδραση του αρχιεπ. Ιερωνύµου «Έντροµος και για να αποφύγει τις κυρώσεις, έσπευσε να
τηλεφωνήσει του Ιερωνύµου και να τον διαβεβαιώσει, ότι είναι πρόθυµος να τον επισκεφθεί και να του φιλήσει τα πόδια (!), ότι είναι
καλός άνθρωπος και ότι εξαναγκάσθηκε να διαπράξει το αδίκηµα της εισπηδήσεως» (Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ, σελ. 168).
Ο “Ορθόδοξος Τύπος” µας µεταφέρει ένα σχετικό γεγονός από αυτόπτη µάρτυρα – Ταξίαρχο – από την παραµονή το βράδυ στο
Πεντάγωνο µε το Σεραφείµ:
«Τη νύχτα της 24 ης προς 25 ης Νοεµβρίου 1973 (ηµέρα του κινήµατος Ιωαννίδου, διανυκτέρευσε ο κ. Σεραφείµ, Μητροπολίτης τότε
Ιωαννίνων, στο Πεντάγωνο, τρίβοντας τα χέρια του από χαρά και χαριτολογώντας µε τους αναµένοντας υποψηφίους υπουργούς και
Πρόεδρο, έλεγε: “Πάµε, πάµε να σας ορκίσω”» (“Ορθόδοξος Τύπος”, 12 Ιαν. 1990).
Την εποµένη (26/11/1973) συνήλθε η Ιερά Σύνοδος αγνοούσα τον Αρχιεπίσκοπο και συζήτησαν για τη διαµαρτυρία του Ιερωνύµου και
έβγαλαν ανακοίνωση και κάλυψαν την αντικανονική ενέργεια του Ιωαννίνων Σεραφείµ, χωρίς να τον καλύψουν ιεροκανονικά.
Η αρχιεπισκοπή την άλλη ηµέρα, (27/11/1973) απάντησε:
«… Τα δεδοµένα αυτά αποδεικνύουν, ότι το όλον θέµα δεν τίθεται επί της βάσεως ενεργειών τελεσθεισών υπό το κράτος «εθνικής
ανάγκης». Εντεύθεν και η ενέργεια του Σεβ. Μητροπολίτου Ιωαννίνων είναι εκκλησιαστικώς επίµεµπτος και αντιβαίνει εις τους
στοιχειώδεις κανόνας της εκκλησιαστικής τάξεως».
Ο πρόεδρος Γκιζίκης απάντησε µονολεκτικά ότι δεν ήταν η επιθυµία του να τον ορκίσει ο Σεραφείµ: «… Διαµαρτυρηθείς ήδη επί τούτω
εις Πρόεδρον Δηµοκρατίας ός και διέψευσεν ότι τούτο απετέλει επιθυµίαν του».
Μετά από µια εβδοµάδα (3/12/1973) ο Αρχιεπίσκοπος στέλνει και άλλη τηλεγραφική διαµαρτυρία στην Ιερά Σύνοδο:
Τηλεγράφηµα 3/ΧΙΙ/73. «… Παρά δε τα εκκλησιαστικώς καθιερωµένα και παρά ηµετέραν υπόδειξιν, µη υπαρχούσης δε ουδεµιάς
ανάγκης ο Σεβασµιώτατος Ιωαννίνων επροχώρησεν εις νέαν εισπήδησιν εν τη περιφερεία της Αρχιεπισκοπής. STOP.
Διαµαρτύροµαι εντόνως και προς την Ιεράν Σύνοδον, επί τη νέα εισπηδήσει και προάγοµαι παρακαλέσαι δια τα καθ’ υµάς».
† Αθηνών Ιερώνυµος, Πρόεδρος.
Ο καθ’ ύλην ειδικός καθηγητής στο Κανονικό Δίκαιο στο Πανεπιστήµιο Αθηνών καθηγητής Κων. Μουρατίδης γράφει για το φαινόµενο
Σεραφείµ Τίκα:
«… πριν ανέλθει εις τον αρχιεπισκοπικό θρόνο αλλά µετά την άνοδό του διέπραξε, όπως είπαµε, και θα επαναλάβουµε και στην
συνέχεια, τοσαύτα και τηλικαύτα ανοσιουργήµατα και εκκλησιαστικά εγκλήµατα, όσα ουδείς ουδέποτε προκαθήµενος της ελλαδικής
Εκκλησίας. Ο δυστυχής αυτός και ταλαίπωρος άνθρωπος, εάν ελειτούργει η εκκλησιαστική δικαιοσύνη, θα είχε καθαιρεθή, αφορισθή
και αποσχηµατισθή συµφώνως προς τους Ι. Κανόνες και θα είχε επανέλθει προ πολλού εις την τάξη των λαϊκών, και δεν θα
περιεβάλλετο το τίµιο ράσο, το οποίο επρόδωσε και σπίλωσε και ανάξια και κατάκριτα εξακολουθεί να το φέρη.
Αλλά βεβαίως ενώπιον της θείας Δικαιοσύνης έχει ήδη αποσχηµατισθή και συνεπώς το φέρει αναξίως ‘’… εις κρίµα και
κατάκριµα!’’».
Στις 9 Δεκεµβρίου, πριν ανακοινώσει την πρόθεση για παραίτηση, ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυµος θέλησε να λειτουργήσει στο
Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών και ενώ µετεδίδετο η ακολουθία κανονικά ραδιοφωνικά, η οµιλία που ακολούθησε και άρχισε να
αναφέρεται για τον κρυφό ρόλο που παίζουν σκοτεινά κέντρα, και πως πολεµούν τη δηµιουργικότητα της Εκκλησίας το ραδιόφωνο
βουβάθηκε και ο εκφωνητής ανήγγειλεν ότι η διακοπή έγινε λόγω… τεχνικής βλάβης και όλως συµπτωµατικά, µόλις τελείωσε η οµιλία,
κατά θαυµαστό τρόπο η “βλάβη” αποκαταστάθηκε!!!
Από το σηµείο αυτό τις διακοπής… ένα µικρό µέρος τις οµιλίας:
«… Άλλοι οι οποίοι προσετέθησαν εις τους πολεµίους και αυτοί, είναι οι περισσότεροι, είναι όσοι επλήγησαν οικονοµικώς, των
οποίων δηλαδή εθίγησαν τεράστια οικονοµικά συµφέροντα µε την προσπάθειαν της περισυλλογής και της τιµίας διαχειρίσεως της
περιουσίας της Εκκλησίας µας.
Τας τάξεις των αντιπάλων επύκνωσαν και άλλαι σκοτειναί δυνάµεις, αι οποίαι κατέχουν πολύ κεντρικάς και υψηλάς θέσεις, και αι
οποία επ’ ουδενί λόγω ούτε ήθελαν ούτε θέλουν να ίδουν την Εκκλησίαν να στέκεται υψηλά, να έχη δύναµιν και να είναι σεβαστή από
όλους.
Τέλος, εις τους φανατικούς εναντίον µας πολεµίους, προσετέθησαν και άλλοι εκ λόγων, οι οποίοι αναφέρονται εις την πολιτικήν.
Διότι όλοι ενόµιζον, ότι ο Αρχιεπίσκοπος ανήκει εις την τάδε ή την τάδε παράταξιν. Αλλά το τραγικόν εις αυτήν την περίπτωσιν ήτο, ότι
και οι µεν και οι δε εστρέφοντο εναντίον του Αρχιεπισκόπου. Οι µεν, διότι ενόµιζον, ότι επειδή δεν ήτο µαζί των, ήτο µε τους άλλους
και οι άλλοι πάλιν, επειδή έβλεπαν, ότι δεν τους ηκολούθει, ότι ανήκε τάχα εις τους αντιπάλους των. Αλλά αυτό ακριβώς αποδεικνύει,
ότι ο Αρχιεπίσκοπος δεν ειργάζετο ούτε δια την µίαν µερίδα ούτε δια την άλλην. Ο Αρχιεπίσκοπος, όπως πρέπει να εργάζεται και ο
κάθε Αρχιεπίσκοπος, ειργάζετο δια την Εκκλησίαν. Δια την Εκκλησίαν και δι’ αυτής δια το Έθνος. Αυτή είναι η αποστολή του εκάστοτε
Αρχιεπισκόπου…».
Είναι πλέον ολοφάνερο πως όλα τα σκοτεινά κέντρα προσπαθούσαν µε προκλητικό µάλιστα τρόπο, να σταµατήσουν το ανανεωτικό
έργο της Εκκλησίας που για εκατόν σαράντα (140) χρόνια ήταν καθηλωµένο σε αναπηρικό καροτσάκι και ερχόµενος ο Αρχιµανδρίτης π.
Ιερώνυµος Κοτσώνης στον αρχιεπισκοπικό θρόνο το 1967 έσκυψε µε αγάπη και το ανασήκωσε σε µια χρονική περίοδο, που οι πολιτικές
ανωµαλίες είχαν υπερπληρώσει το λέβητα των παθών και είχαν προκαλέσει αλυσιδωτές και καταλυτικές εκρήξεις. Ο νέος αρχιεπίσκοπος
κινήθηκε ελεύθερα και αυτόνοµα, κάτω από την πνοή και µέσα στη Χάρη του Παναγίου Πνεύµατος, µε διακριτικό ρόλο αλλά και
αντιστασιακό, όπου τον υπέβαλαν οι περιστάσεις.
Επί έξι χρόνια σχοινοβατούσε ανάµεσα στο κοσµικό σχήµα βίας και στο εκκλησιαστικό διοικητικό κατεστηµένο της ασυδοσίας. Μέσα σ’
αυτό το κλίµα κατόρθωσε, να φτιάξει πράγµατα που δεν έγιναν σε διακόσια (200) και πλέον χρόνια.
Μετά την παραίτησή του και που χρόνια, όσο ζούσε ο ίδιος και οι συνεργάτες του, οι στρατευµένες και ρυµουλκούµενες σκοτεινές
δυνάµεις λούφαζαν. Μόλις πέθαναν, ξεπετάχθηκαν, όπως οι σαλίγκαροι µετά το πρωτοβρόχι, να αµαυρώσουν τη λάµψη του, να
περιθωριοποιήσουν τα µηνύµατα, να θαµπώσουν τον οπτικό ορίζοντα και να υποβαθµίσουν το τεράστιο πνευµατικό και κτηριακό έργο.
ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ,
Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΩΝ ΕΡΓΩΝ
Με προσιτή ευλάβεια θα σκύψω, για να µεταφέρω λιτά και επιγραµµατικά ένα µέρος από το τεράστιο έργο που δηµιούργησε και
άφησε πίσω του ως παρακαταθήκη µε βαθιά τυπώµατα ο µακαριστός Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυµος Α΄ Κοτσώνης.
Όποιος αποφασίσει να περιοδεύσει στην Αττική γη και να σταθεί ως επισκέπτης, µελετητής ή ακόµα και αυστηρός κριτής, θα µείνει
έκθαµβος και θα αναγνωρίσει τη µεγαλοσύνη αυτού του ταπεινού, σιωπηλού και ακούραστου ταυτόχρονα εργάτη. Τα έργα στέκουν
αγέρωχα, για να θυµίζουν στον κάθε καλόπιστο και κακόπιστο την παρουσία του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύµου Α΄ Κοτσώνη.
■ Το Νοσοκοµείο κληρικών Ελλάδος που ήταν το καλύτερο ή σωστότερα το Καµάρι της Αθήνας, σε κτηριακά, τεχνικά και ιατρικά µέσα
εκείνης της εποχής, και το µεγάλο εγχείρηµα µε τον εφοπλιστή Πατέρα το Νοσοκοµείο των 1.000 κρεβατιών.
■ Το Διορθόδοξο Κέντρο, ένα πρωτότυπο έργο µε σύγχρονο εξοπλισµό και 60 µικρά ατοµικά διαµερίσµατα εξασφαλίζοντας τη
φιλοξενία ισάριθµων συνέδρων και µία µεγάλη αίθουσα συνεδριάσεων. Ένα αυτόµατο κέντρο µεταφράσεων πρωτόγνωρο και εκείνη την
εποχή, βιβλιοθήκη, αναγνωστήριο, αίθουσα εστίασης κ.α.
■ Οι µεγάλες προσθήκες µε κτίσµατα που έγιναν στη Μονή Πετράκη και έδωσε τη δυνατότητα να στεγαστούν όλες οι δραστηριότητες
της Εκκλησίας ακόµα όλες οι υπηρεσίες της Ιεράς Συνόδου µε άνετους χώρους όλων των επιτροπών και των συνεδριάσεων, που µέχρι
τότε λειτουργούσαν στο κτίριο της Αρχιεπισκοπής επί της Αγίας Φιλοθέης.
■ Το σύγχρονο τυπογραφείο της Αποστολικής Διακονίας
■ Το Εκκλησιαστικό Μουσείο.
■ Η µεγάλη επέκταση και οικονοµική ενίσχυση στα εκπαιδευτήρια “Η ΘΕΟΜΗΤΩΡ”.
■ Η Ανακαίνιση της Μονής Πεντέλης.
■ Το µνηµείο αγωνιστών στην Αγία Λαύρα που µέχρι τότε ήταν υποτυπώδες.
■ Η ανοικοδόµηση εξ ολοκλήρου της Ιεράς Μονής Νταού.
■ Οι κατασκηνώσεις.
■ Τα 64 σπίτια Γαλήνης Χριστού.
■ Το µοναστήρι Αγίου Ιωάννου στο Πεντελικόν.
■ Το Κτηµατολόγιο που µε τεράστιο αγώνα ήρθε αντιµέτωπος µε καταπατητές, ισχυρά πρόσωπα της κοινωνίας από υπουργούς,
δικαστικούς, βιοµηχάνους, ιδιοκτήτες ΜΜΕ, δηµοσιογράφους κλπ. Και κατόρθωσε να το φέρει σχεδόν στο τέλος.
Σε ένα χρονογράφηµα ‘’ο φτωχός εκατοµµυριούχος’’ (15/11/73) του Π. Παλαιολόγου ο αρχιεπίσκοπος π. Ιερώνυµος τον απάντησε µε
το: Η Εκκλησία είναι ‘’Ο ΠΑΜΠΛΟΥΤΟΣ ΕΠΑΙΤΗΣ’’ και συνέχισε «…Πρώτον επειδή και ύστερα από τόσας διαρπαγάς. απολλοτριώσεις,
καταπατήσεις και τα όµοια, όσο απίστευτο και αν φαίνεται, δεν ήξερα πως έχει τόσα πλούτη…µετά από ολίγα έτη θα είµεθα εις θέσιν
να συντηρώµεν τον κλήρον µας αξιοπρεπώς…έχωµεν εξασφαλίσει και µίαν ευπρεπή συνταξιοδότησιν… Αι µεγαλύτεραι όµως
δυσκολίαι προέρχονται από όσους θίγονται από την προσπάθεια του νοικοκυρεύµατος της ΄΄της εκκλησιαστικής περιουσίας΄΄…»
Αλλά βάλαν το Σεραφείµ αρχιεπίσκοπο και τα σάρωσε όλα και το Κτηµατολόγιο το εξαφάνισε, για να γλυτώσουν οι καταπατητές οι
απατεώνες και για να µπορεί εύκολα να ξεπουλάει και να χαρίζει, για να τους έχει στο χέρι! Και έτσι η εκκλ. περιουσία συρρικνώθηκε
επικίνδυνα. Αν το εφάρµοζαν, τότε, σήµερα δε θα υπήρχαν προβλήµατα µε τους Δήµους και το Δηµόσιο και θα υπήρχε κτηµατολογηµένη
ακέραια η περιουσία. Η δε εφηµερίδα µας κατ΄επανάληψη έγραψε γιαυτό το ξεπούληµα!
■ Το µοναστήρι Ζωοδόχου Πηγής Καρέα.
■ Ήταν έτοιµο προς ανέγερση Οικοτροφείο – µε τα χρήµατα κατατεθειµένα σε ειδικό λογαριασµό – για φοιτητές Θεολογίας και
Ιερατικών Σπουδών, µε οικόπεδο δίπλα στην Πανεπιστηµιούπολη.
■ “Σχολή Διακονισσών Αδελφών Νοσοκόµων” «Η ΟΛΥΜΠΙΑΣ», ισότιµη µε τις κρατικές.
■ Η Εξωτερική Ιεραποστολή ήταν το µεγάλο άλµα, ήταν µια πρωτοβουλία επαναστατική που ξεκίνησε διαθέτοντας τεράστια ποσά ως
οικονοµική συµπαράσταση και όχι µόνο, αλλά σε όλες τις Εκκλησίες των ιθαγενών Ορθοδόξων αδελφών.
Εκτός όλων αυτών και πολλών άλλων είχε την υλική και ηθική φροντίδα επτά (7) ακόµα φιλανθρωπικών ιδρυµάτων της Αρχιεπισκοπής
και επί πλέον ένα άλλο εύρος δεκατεσσάρων (14) ιδρυµάτων που κάθε χρόνο τους ενίσχυαν οικονοµικά.
■ Επί πλέον ανακαινίστηκαν όλες οι παλαιές οικοδοµές, για να στεγάσουν διάφορες διοικητικές υπηρεσίες της Εκκλησίας.
Θα σταµατήσω εδώ τη χαρτογράφηση, διότι δεν έχουν τελειωµό, διότι δεν άφησε τοµέα εκκλησιαστικής δράσης που να µην τον
κάλυψε, δεν ιχνογραφούσε πρόγραµµα οσοδήποτε επίπονο και δαπανηρό και να ήταν που να µην το µετουσίωνε σε ζωντανή πράξη.
Και πώς όλα αυτά κύριοι νεόκοποι συκοφάντες;
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυµος στα έξι χρόνια δεν άπλωσε χέρι ζητιανιάς (επαιτείας) στην εξουσία. Το ελληνικό, κατεστηµένο Κράτος δεν του
έδωσε ούτε δεκάρα, και επειδή ήταν “δικός τους”(!) κ. Μπούρδαλα & Σια, τον πολεµούσαν και από πάνω. Το Νοσοκοµείο Κληρικών που ήταν
έτοιµο να λειτουργήσει, τον βασάνιζαν περίπου ένα χρόνο «που πότε ο ένας και πότε ο άλλος λόγος… ίσως δεν θα εδίδετο εν τέλει η άδεια,
αν δε διωρίζετο Υπουργός ο κ. Λαδάς… που µόλις το επισκέφθη και είδεν ο ίδιος την τελειότητα της Οργανώσεως του και του εξοπλισµού
του, έδωκεν αυθηµερόν την άδειαν λειτουργίας του». (ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΕΝΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ) Ευρωπαϊκοί µηχανισµοί χρηµατοδότησης έργων
κοινωνικής αντίληψης, εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν.
Όλοι απορούσαν και δεν µπορούσαν να εξηγήσουν, πώς η κακοµοιριασµένη και ανενέργητη µέχρι, πριν αναλάβει τα ηνία της ο
Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυµος, Εκκλησία τώρα δραστηριοποιήθηκε µε ρυθµό ανεξήγητα γρήγορο και που βρήκε τόσους πόρους, να υλοποιήσει
τόσο δαπανηρά σχέδια;
Οι πρώτοι που ταράχθηκαν ήταν οι δεσποτάδες, οι οποίοι είχαν προσαρµοστεί στην καλοπέραση, στα πανηγύρια, στα τραπεζώµατα και
στην αδράνεια και τους ενοχλούσε ακόµα και η σκέψη του µόχθου και θέλησαν να του µειώσουν τη λάµψη του έργου, για να µην
αντιπαραχθούν στην ορµή της δηµιουργίας του.
Προτού επιχειρήσω να δώσω απάντηση στην απορία αυτή, θα τολµήσω να ενηµερώσω τους “απορούντες” ότι τα οικονοµικά ανοίγµατα
του µακαριστού Ιερωνύµου ήταν τόσα πολλά και τόσο µεγάλα, που τα κόστη είχαν σκαρφαλώσει στα ύψη.
Γεννήθηκε φτωχός ο ίδιος, αλλά πλούτιζε τους πάντες µε τον απέραντο ανθώνα της αγάπης και την ασκητική πτωχεία του που αναδείχτηκε
ανεξάντλητη πηγή υλικών δωρηµάτων.
Η πρώτη πηγή οικονοµικής ενίσχυσης των µεγάλων έργων του ήταν η δική του τσέπη. Το δικό του φτωχό βαλάντιο, είχε αρνηθεί την
πολυτέλεια και τη χλιδή, κράτησε για τον εαυτόν του τα διαπιστευτήρια της φτώχειας και υιοθέτησε ως ποιότητα ζωής την απόλυτη λιτότητα.
Ο ίδιος άδειαζε τις τσέπες του και έστελνε ακόµα και το τελευταίο νόµισµα, για να συµπληρώσουν τις πληρωµές.
Έτσι δηµιουργήθηκε το πρώτο ταµείο των µεγάλων έργων. Θεµελιώθηκε µε αγάπη από τις δικές του προσφορές και εµπλουτίστηκε µε τα
ποσά που εξοικονόµησε ελέγχοντας όλες τις διαχειριστικές δαπάνες όλων των Οργανισµών της διοίκησης της Εκκλησίας. Δεν επέτρεψε να
σπαταληθεί δεκάρα από τις εξαγιασµένες προσφορές του λαού του Θεού σε µάρκετινγκ και διαφήµιση, το θεωρούσε ανεπίτρεπτη πράξη η
δραχµή της χήρας, του ορφανού, του ανήµπορου να διοχετεύονται στα αχόρταγα στόµατα των Μ.Μ.Ε.
Όλοι οι Οργανισµοί της Εκκλησίας από ελλειµµατικοί από τη δεύτερα χρονιά άρχισαν να έχουν πλειονάσµατα!
Ο λαός γρήγορα αντιλήφθηκε τον “πιστό οικονόµο” των αγίων Μυστηρίων και του ιερού χρήµατος µε την πυρωµένη καρδιά που
λαµπαδοδροµούσε από αγάπη και έτρεξε κοντά του, να βοηθήσει και να καταθέσει τον οβολόν τους και την αγάπη τους, για να
επικουρήσουν στο µεγαλεπήβολο αρχιεπισκοπικό άθληµα αγάπης.
Δεν τον άφησαν όµως οι σκοτεινές δυνάµεις και τα οργανωµένα συµφέροντα, διότι τους χαλούσε την πιάτσα και έπεσαν πάνω του, για να
τον κατασπαράξουν. Γράφει ο ίδιος κάτι συνταρακτικό πως τον πολεµούσε η “φιλική του” κυβέρνηση, ακόµα και στον έρανο ενόψει των
εορτών των Χριστουγέννων και χωρίς να έχει κάποια αιχµή εναντίον τους.
«… Την 15 ην Δεκεµβρίου, εθεώρησα, ότι έπρεπε να βοηθήσω, όσον µου ήταν δυνατόν, εις την επιτυχίαν του ετησίου Εράνου της
Αρχιεπισκοπής, ο οποίος θα ήρχιζεν εις τας 17 Δεκεµβρίου. Το προϊόν του, ως γνωστόν, διατίθεται δι’ έργα Αγάπης. Είχα ζητήσει,
λοιπόν, όπως εγίνετο κάθε χρόνον, να µου δοθή η δυνατότης να απευθυνθώ προς τον Λαόν από Τηλεοράσεως. Προς τούτο µου
παρεχωρήθη ώρα το βράδυ της 14 ης Δεκεµβρίου εις το κανάλι της ΥΕΝΕΔ. Επειδή θα ήταν µαγνητοσκοπηµένη η εκποµπή, εφρόντισα
να γίνη τούτο εγκαίρως, ώστε και αν τυχόν παρουσιάζετο κάποια ανωµαλία, να υπάρχη καιρός δια την επανόρθωσίν της. Πράγµατι,
η µαγνητοσκόπησις έγινε κανονικά εις το στούντιο της ΥΕΝΕΔ και θα µεταδίδετο αύτη εις τας 14 Δεκεµβρίου. Την ηµέραν όµως
εκείνην, η ΥΕΝΕΔ ειδοποίησε την Αρχιεπισκοπήν, ότι η εκποµπή δεν ήταν δυνατόν να γίνη, διότι η ταινία της
µαγνητοσκοπήσεως… είχε καταστραφή!» (ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΕΝΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ).
Αυτά δεν τα βρήκατε µπροστά σας στη διαδροµή της έρευνας, κύριοι Μπούρδαλα, “Χριστιανική”, Ανδρεόπουλε, Κονιδάρη,
δεσπότη Αρκαλοχωρίου Νανάκη, π. Θεοδωρόπουλε και όλοι οι περιφερόµενοι παραπληροφορητές και συκοφάντες; Βέβαια έχουµε
και άλλα παρακάτω µε τις συγκρούσεις του π. Ιερωνύµου που, όταν εσείς παίρνατε τα πτυχία σας και τραγουδούσατε τον ύµνο, αυτός, ο
Ιερώνυµος συγκρούονταν µε τους δικτάτορες!.
Στο προσεχές φύλλου θα απαντήσουµε στα ψεύδη που αναφέρει το δεύτερο δηµοσίευµα για τις ‘’ΝΟΜΙΜΕΣ’’ Συντακτικές Πράξεις
3&7 του Ιωαννίδη, Σεραφείµ και Χρήστου. Και για τους 12 ‘’αµετανόητους’’ ‘’σκληροπυρηνικούς’’ δολοφονηµένους Αγίους
Μητροπολίτες από τη Σεραφειµική φατρία!!
Εφημεριδα ΑΓΩΝΑΣ Λαρισας, Τριανταφυλλος Τασιοπουλος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου