Ομολογία

 ΕΡΕΥΝΑ ΣΟΚ !.

“Για την Ελλάδα που αγάπησα και την Ελλάδα που µε πληγώνει’’ (Κ.Μπέης)

200 χρόνια – 200 χρόνια

κλέβουν, εξαπατούν, εκβιάζουν, εξευτελίζουν, δέρνουν, προπηλακίζουν, ληστεύουν, αρπάζουν…Εξαθλιώνουν έναν ολόκληρο λαό. Ξεπουλούν ως άρπαγες δηµόσια και ιδιωτική περιουσία…

Μέσα σε αυτόν το σκοτεινιασµένο ορίζοντα που βιώνουµε εδώ και δεκατέσσερα χρόνια όλοι µας!

Μέσα σε αυτόν το φαύλο κύκλο των χρεών που αναγεννιούνται και πολλαπλασιάζονται στη χώρα µας από τις συστάσεις του

Ελληνικού κράτους µέχρι σήµερα!

Μέσα σε αυτό το κλίµα των αλληλοκατηγοριών εντός του Κοινοβουλίου που ακούγονται κατά τακτά διαστήµατα από ηγετικά

στελέχη, διασπείρουν εκρηκτικές και εµπρηστικές καταστάσεις και δηµιουργούν κατάθλιψη και απογοήτευση µε µονότροπο

σκοπό την αλλαγή της φρουράς στις καθέδρες των εραστών της εξουσίας και του πλούτου!

Σ’ αυτά τα έδρανα της βουλής που σείστηκαν άπειρες φορές από πυρά και από κρότους αλληλοκατηγορίας και

αλληλοσφαγής µεταξύ των αντίπαλων στρατοπέδων, ο λαός τους παρακολουθούσε αµήχανος εισπράττοντας από την

πληροφόρηση την αηδία, τότε άλλοι φώναζαν για το κατάντηµα, άλλοι αναµασούσαν τα συνθήµατα της οργής, άλλοι

εκδήλωναν την αποστροφή στα πρόσωπα και τις πράξεις για την καταλήστευση και διαφθορά και πολλοί άλλοι ποιο

‘’τολµηροί’’ προσυπόγραφαν την καταδίκη των ενόχων. Αλλά το αποτέλεσµα;;;

Έρχονταν τότε ένα απότοµο και ιδιότυπο “STOP” που φρενάριζε τις κατηγορίες στα Μ.Μ.Ε. και φίµωνε την κατακραυγή. Και

είχαµε από τη µια µεριά έναν καταιγισµό από καταγγελίες για διαφθορά και καταλήστευση του δηµοσίου χρήµατος κ.ά. και από

την άλλη! Μία ιδιότυπη απόσυρση ή αποσιώπηση και τότε ως δια µαγείας έπεφτε µια απρόσµενη ηρεµία, το κύµα αγανάκτησης

το ακολουθούσε η αινιγµατική αποενοχοποίηση και η απόλυτη σιωπή. Οι φωνασκούντες τερµάτιζαν. Οι στιγµατισµένοι

“απαλλάσσονταν” και τα ενδιαφέροντα του λαού ξαναγύριζαν στην καθηµερινότητα. Οι κραυγάζοντες απολάµβαναν τις

τιµητικές διακρίσεις και το πρόβληµα έµπαινε στο ράφι, πρόχειρα για µια νέα µελλοντική εκµετάλλευση για τα “µάτια του

κόσµου!”.

Με το σηµερινό δηµοσίευµα (έρευνα) φέρνουµε στους αναγνώστες µε πολλή συντοµία τα οικονοµικά και τα δάνεια της

ανεξαρτησίας µέχρι την τελευταία χρεωκοπία της Ελλάδας, µε στόχο να εφοδιάσουµε τους αναγνώστες µε υλικά και στοιχεία τί

έγινε και πώς φθάσαµε έως εδώ, για να µπορούν να ερµηνεύσουν, το τί έγινε και το τί γίνεται µέχρι σήµερα!

ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟΛΟΓΟΙ

Στις 7 Ιουλίου 1822 ο Δράµαλης εισέβαλε στον αργολικό κάµπο µε 25.000 πεζοπόρους, 5.000 καβαλλαρίους και 15.000

µεταγωγικά ζώα εκ των οποίων 500 καµήλες.

Η εκτελεστική εξουσία (κυβέρνηση) Μαυροκορδάτου – Κωλέττη – Κουντουριώτη και το βουλευτικό σώµα (Βουλή) από το

φόβο τους µπήκαν εσπευσµένα στα πλοία «Τερψιχόρη» και «Πελεκάνος» και ανοίχτηκαν µέσα στο αργολικό κόλπο,

αφήνοντας πίσω τα πάντα ακόµα και τις 800 οκάδες χρυσό και ασήµι που είχαν εκποιήσει από εκκλησιαστικά σκεύη για τις

οικονοµικές ανάγκες της Εθνεγερσίας. Κατά αγαθή συγκυρία αργοπόρησε κάπως ο Δράµαλης, πρόλαβαν και τα άρπαξαν οι

Υδραίοι ναυτικοί και τα κατακράτησαν, αυθαίρετα και αυτοί ως χρεωστούµενους µισθούς.

Στις 9 Ιουλίου σχηµατίστηκε εσπευσµένα µια Προσωρινή Αντικυβερνητική Επιτροπή µε πρόεδρο τον Πετρόµπεη και µε

αντιπρόεδρο τον Κολοκοτρώνη και συµµετείχαν ο Δηµ. Υψηλάντης, Παπαφλέσσας, Νικηταράς, Πλαπούτας κ.ά. και

κατευθύνθηκαν στα Δερβενάκια και χτύπησαν τις εµπροσθοφυλακές αναδιπλώνοντας το Δράµαλη, ο δε Πετρόµπεης τον

απόκλεισε στις οπισθοφυλακές, ώστε να µη µπορεί να πισωγυρίσει η µάχη που έγινε και του πήρε εφτά (7) βαριά κανόνια.

Όλοι αυτοί οι γενναίοι επώνυµοι και ανώνυµοι πολέµαρχοι µε τις τελευταίες σκληρές µάχες τους έσωσαν τότε το Γένος.

Τα έξοδα για τη συνέχιση του απελευθερωτικού αγώνα ήταν πάρα πολλά, οι µόνοι οικονοµικοί πόροι ήταν τα λάφυρα, οι

αναγκαστικές εισφορές και δωρεές των φιλελλήνων. Σύµφωνα µε κάποια επίσηµα στοιχεία κατά το πρώτο εξάµηνο του 1823 τα

έσοδα ήταν 12 εκατ. γρόσια και τα έξοδα υπερέβαιναν τα 38 εκατ.!

Η εκτελεστική εξουσία (κυβέρνηση) έψαχνε να βρει τρόπο δανεισµού από ξένους πιστωτικούς οργανισµούς και όλοι της

γύριζαν την πλάτη, διότι η Ελλάδα ήταν σε εµπόλεµη κατάσταση και δεν ήταν βέβαιοι ότι θα είχαν ασφαλή επιστροφή τα ποσά

που µας δάνειζαν.

Και ενώ συνεχίζονταν οι διάφορες διαβουλεύσεις για δανεισµό, τον Ιούλιο του 1823 εµφανίστηκε µια αναπάντεχη “προσφορά”

από το Τάγµα των Ιπποτών της Ρόδου (ήδη Μάλτας), που τότε είχε την έδρα του στο Παρίσι.

Το Τάγµα προσέφερε ένα δανεισµό του ποσού των 10.000.000 φράγκων. Οι διαπραγµατεύσεις γρήγορα είχαν προχωρήσει

και µάλιστα είχαν υπογράψει και το σχετικό προσύµφωνο δανειακής Σύµβασης. Στην Ελληνική Αντιπροσωπεία επικεφαλής

ήταν ο Γάλλος συνταγµατάρχης Φίλιπ Ζουρντέν που ήταν και µέλος του Τάγµατος! Το Τάγµα δήλωνε επί πλέον ότι θα

αναγνώριζε την ανεξαρτησία του Ελληνικού Έθνους (που την είχαµε µεγάλη ανάγκη) και θα συνέπραττε δυναµικά στον κοινό

αγώνα κατά των Τούρκων. Σαν αντάλλαγµα το Τάγµα όµως ζητούσε να του παραχωρηθούν τα νησιά Ρόδος, Κάρπαθος και

Αστυπάλαια και επί πλέον ζητούσε την προσωρινή κατοχή της Σύρου και τις Οινούσες, µέχρι να απελευθερωθεί η Ελλάδα.

Επί πλέον όλων αυτών, είχε όµως ένα όρο και ήταν κωµικοτραγικός, αφού από το προτεινόµενο ποσό των 10.000.000

φράγκων στο Ελληνικό Ταµείο θα έµπαιναν µόνο τα 4.000.000 φράγκα και τα υπόλοιπα θα τα κρατούσαν οι ίδιοι… για τον

κοινό κατά των Τούρκων Αγώνα! Ο Σπ. Τρικούπης γράφει στην “Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως”: «Οι Έλληνες,

χλευάζοντες τα γενόµενα και την συνθήκην απέρριψαν και τον πρέσβυν απέπεµψαν» (Τόµος Γ΄, κεφ. ΜΖ΄).

Η ανάγκη για δανεισµό ήταν πλέον µονόδροµος. Έτσι το Εκτελεστικό (Κυβέρνηση) µε διάταγµα τον Ιούνιο του 1823 ανέθεσε

στους Ι. Ορλάνδο (που αντιπροσώπευε τα νησιά), τον Ανδρέα Ζαΐµη (που αντιπροσώπευε την Πελοπόννησο) και τον Ανδρέα

Λουριώτη (που αντιπροσώπευε τη δυτική Ελλάδα), να µεταβούν στο Λονδίνο, για να διαπραγµατευτούν δάνειο της Τάξεως των

4.000.000 ισπανικών ταλίρων.

Η επιτροπή καθυστέρησε να αναχωρήσει περί τους 8 µήνες λόγω έλλειψης χρηµάτων για τα έξοδα του ταξιδιού, τα οποία

βρέθηκαν µε δανεικά από το Λόρδο Βύρωνα.

Στις 26 Ιανουαρίου 1824 έφθασε η αντιπροσωπεία στην Αγγλική Πρωτεύουσα και στις 9 Φεβρουαρίου συνοµολόγησαν µε

τον τραπεζικό οίκο Λόφναν ένα δάνειο 800.000 λιρών.

ΚΑΤΑΣΤΡΕΠΤΙΚΟΙ ΟΡΟΙ

Το δάνειο (ληστεία) είχε τόκο 5%, προµήθεια 3%, ασφάλιστρο 1,5% και περίοδο αποπληρωµής 36 χρόνια. Το δάνειο

εκδόθηκε στο 59% της ονοµαστικής αξίας (427.000 λίρες) και από αυτό παρακρατήθηκαν από τους δανειστές ως

προκαταβολή τόκων δύο ετών 80.000 λίρες, για χρεολύσια 16.000 λίρες, για προµήθειες και άλλες δαπάνες 2.000 λίρες. Οι

έλληνες διαπραγµατευτές του δανείου που παρέµειναν για αρκετό καιρό στο Λονδίνο, ζούσαν µε διασκεδάσεις και πολυτελή

διαβίωση, διασπάθησαν (ξόδεψαν) 5.045 λίρες, επί πλέον ο διαπραγµατευτής Ι. Ορλάνδος, κράτησε αυτοβούλως (!) το ποσό

5.900 λίρες, για χρέη του Δηµοσίου προς… τη σύζυγό του!

Τελικά το τελικό ποσό που έλαβε η εκτελεστική (Κυβέρνηση) από τις Τράπεζες Λογοθέτη και Βάρφ που έδρευαν στην

αγγλοκρατούµενη Ζάκυνθο, ήταν µόνο 298.000 λίρες και από το ποσό αυτό µόνο 10.000 λίρες δόθηκα για τις ανάγκες του

αγώνα. Το µεγαλύτερο ποσό σπαταλήθηκε στον εµφύλιο πόλεµο που είχε ξεσπάσει στην Πελοπόννησο.

Η Ελληνική πλευρά παρεχώρησε στους δανειστάς ως εγγύηση για την αποπληρωµή του δανείου όλα τα δηµόσια κτήµατα,

καθώς και τα δηµόσια έσοδα από αλυκές, τελωνεία, ιχθυοτροφεία κ.α.

Δεν είχαν φθάσει τα χρήµατα καλά-καλά του πρώτου δανείου στην Ελληνική Κυβέρνηση, το Βουλευτικό αποφάσισε στις 27

Μαρτίου 1824 τη σύναξη νέου δανείου λίγες εβδοµάδες µετά την καταστροφή της Κάσου και των Ψαρών και το φόβο της

επίθεσης του αιγυπτιακού στόλου.

Τη διαπραγµατευτική οµάδα την αποτελούσαν και πάλι οι ίδιοι, Ορλάνδος, Λουριώτης, Ζαΐµης, αλλά ο τελευταίος

ανακλήθηκε, διότι ήταν άνθρωπος από την αντίθετη πλευρά της κυβέρνησης και παρά το ότι είχαν όλοι τους κατακριθεί για τη

σπατάλη και την κακή διαπραγµάτευση του πρώτου δανείου.

Αυτή τη φορά η συµφωνία έκλεισε µε τον τραπεζικό οίκο των αδελφών Ρικάρντο για την έκδοση ενός οµολογιακού δανείου

ονοµαστικού κεφαλαίου 2.000.000 λιρών, διαιρεµένο σε 200.000 οµολογίες, αξίας 100 λιρών η κάθε µία.

Τα οµόλογα αυτά εκδίδονταν στο 55,5% της ονοµαστικής αξίας τους, δηλαδή καθαρά 1.100.000 λίρες. Η τράπεζα

παρακράτησε τους τόκους δύο ετών, χρεολύσια και άλλα έξοδα, ένα ποσόν των 284.000 λιρών. Και το καθαρό εκταµιευµένο

ποσό ήταν µόνο 816.000 λίρες.

Από εδώ έχουµε νέα δεδοµένα! Διότι το δεύτερο δάνειο το ανέλαβαν να το διαχειριστούν οι άγγλοι τραπεζίτες και τα µέλη του

Φιλελληνικού Κοµινάτου, κατά την εφηµερίδα Times του Λονδίνου που µε δηµοσιεύµατα για το “σκάνδαλο των ελληνικών

δανείων” τους χαρακτήρισε ως «Τετραρχία» που αποτελούνταν από την Τράπεζα Ρικάρντο και τους Ελίς (Ellice), Χοµπχάους

(Hobhouse) και τον Μπαρντέτ (Burdett), που χρησιµοποίησαν τα χρήµατα κατά τη δική τους βούληση παραγνωρίζοντας τους

Έλληνες εκπροσώπους, για να υπάρξει χρυσή διαχείριση (!).

Από το υπόλοιπο του δανείου διέθεσαν 212.000 λίρες για την αναχρηµατοδότηση του πρώτου δανείου, 77.000 για αγορά

όπλων και πυροβόλων [για τα οποία γράφτηκαν τα εξής: «η ελληνική υπόθεση παραδόθηκε στην Αγγλία… Τα κανόνια

ήταν τόσο πρόχειρα κατασκευασµένα που µε την πρώτη βολή έσπαζαν οι κυλιβάντες…» (δηµοσίευµα στους Τάιµς του

Λονδίνου, Άγγλος Φίνλευ). «Μας πάσαραν όλη τη σκαρταδούρα που είχαν. Τα πολεµοφόδια και αι αποσκευαί»…

συνέκειντο εξ όσων αχρήστων πραγµάτων περιείχον αι αποθήκαι και τα οπλοστάσια του Μονάχου…» (Υπουργός

Στρατιωτικών Σπυροµήλιος µιλώντας στη Γερουσία 3/3/1860)], 160.000 λίρες για την παραγγελία 6 ατµοκίνητων πλοίων,

από τα οποία µόνον τρία έφθασαν στην Ελλάδα και από αυτά το ένα χρησιµοποιήθηκε. Ήτοι:

Το πρώτο, το «ΚΑΡΤΕΡΙΑ», το οποίο ήταν το µόνο αξιόµαχο καράβι αρίστης κατασκευής, ήρθε ένα χρόνο αργότερα από

τον προβλεπόµενο χρόνο παράδοσης.

Το δεύτερο, η «ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΣ», µπατάρισε στον Τάµεση και µε χίλια ζόρια έφθασε στην Ελλάδα το 1828, όπου παρέµεινε

αγκυροβοληµένο και άχρηστο.

Το τρίτο, ο «ΑΚΑΤΑΜΑΧΗΤΟΣ», κάηκε κατά τις δοκιµές του.

Το τέταρτο και πέµπτο (δεν δόθηκαν ονόµατα) σάπισαν στο Λονδίνο ανίκανα προς πλεύση.

Το έκτο, το «ΕΡΜΗΣ», ένα µικρό µάχιµο ατµόπλοιο κατάφερε, αφού άλλαξε µηχανή, να φθάσει στην Ελλάδα το 1829, όταν

πλέον η επανάσταση είχε τελειώσει.

Πληρώσαµε επίσης 155.000 λίρες ως προκαταβολή για την ναυπήγηση δύο φρεγατών σε ναυπηγεία της Νέας Υόρκης, από

τις οποίες µόνο η µία, η «ΕΛΛΑΣ», ήρθε στην Ελλάδα, ενώ η δεύτερη πουλήθηκε, για να χρηµατοδοτηθεί η πρώτη. Και να

ληφθεί υπόψη ότι οι Αµερικανοί ναυπηγοί, αφού εισέπραξαν τις 155.000 λίρες (ποσόν για τρεις φρεγάτες περίπου), ζήτησαν

άλλες 80.000, µόνον για την αποπεράτωση δύο φρεγατών, απειλώντας, ότι σε περίπτωση που δεν γίνουν αποδεκτές οι

αξιώσεις τους, θα «σκότωναν» τα ηµιτελή σκάφη σε δηµοπρασία! Η ελληνική κυβέρνηση, µπροστά στην κατάσταση αυτή,

δέχθηκε να πουληθεί η µία πλήρως εξοπλισµένη και η οποία αγοράστηκε από την αµερικάνικη κυβέρνηση ονοµάζοντάς την

«Brandywine». Η δεύτερη, η «ΕΛΛΑΣ», πολύ υποδεέστερη σε εξοπλισµό αλλά σε τιµή τριπλάσια της συµφωνίας, έφθασε στο

Ναύπλιο το Νοέµβριο του 1826.

Τελικά στην Ελλάδα έφθασε µόνο το ποσό των 232.558 λίρες.

Το δάνειο χαιρετίστηκε από την κυβέρνηση ως πολιτική επιτυχία της Επανάστασης. Ο ιστορικός και καθηγητής Ανδρ.

Ανδρεάδης σηµειώνει: «Δυστυχώς η λαµπρά αυτή επιτυχία έµελλε να καταλήξη σε αθλίαν καταστροφήν» και σε άλλη

περίπτωση δήλωσε:

«Θα ήταν διαφορετική η τύχη της Επαναστάσεως αν είς τα εν Αγγλία σκάνδαλα δεν προσετίθενταν και τα εν

Αµερικής συµβάντα». Ο δε άγγλος ιστορικός Φίνλεϊ θα γράψει ότι: «Η Ελλάδα ζηµιώθηκε περισσότερο από αυτούς που

αυτονοµάζονταν Φιλέλληνες».

Το 1826 ανέλαβε την πρωθυπουργία ο Α. Ζαΐµης, ο οποίος βρήκε – όπως ο ίδιος γράφει – µόνο… 16 γρόσια! Δηλαδή ούτε

καν µια λίρα!!! Από τις τόσες που είχαµε δανειστεί. Από τότε η Ελλάδα έφερε το “τιµητικό” όνοµα Ψωροκώσταινα.

Η Γ΄ Εθνοσυνέλευση στη συνεδρίασή της την 3 η Μαΐου 1827, αξίωσε από τους δύο διαπραγµατευτές, να δικαιολογήσουν τις

16.050 λίρες από τον Ορλάνδο και 4.552 λίρες από το Λουριώτη που λείπουν και τα παιχνίδια που έπαιζαν µε ορισµένους

“Φιλέλληνες” κερδοσκόπους. Ενώ τα δύο δάνεια τα πήραµε, για να ενισχύσουµε τον απελευθερωτικό αγώνα, αλλά όχι µόνο δεν

τον ωφέλησαν, διότι σπαταλήθηκαν, αλλά αντίθετα υπήρξε η αφετηρία εξάρτησης της χώρας µας από την Αγγλία.

Ο Υπουργός Οικονοµικών Γ. Σπανιολάκης επί εποχής Βαυαροκρατίας στην Ελλάδα κατηγόρησε τους διαπραγµατευτές για

κατάχρηση δηµοσίου χρήµατος, γι’ αυτό και το Ελεγκτικό Συνέδριο προσηµείωσε όλα τα περιουσιακά τους στοιχεία.

Γράψαµε µε κάποιες συνοπτικές λεπτοµέρειες για τα πρώτα δύο δάνεια και αυτό, για να γνωρίζουν οι αναγνώστες τί

λαθροχειρίες γίνονταν εις βάρος του Ελληνικού λαού και ο οποίος ήταν αυτός που τα αποπλήρωσε, συν τα υπόλοιπα που θα

αναφερθούµε πιο κάτω, µέχρι και την τελευταία… δεκάρα.

Τα δάνεια στο σύνολό τους ήταν αποικιοκρατικά και µε εξοντωτικούς όρους, οι γνωστοί τραπεζιτικοί οίκοι αποδείχθηκαν

απατεώνες και τοκογλύφοι και καταδυνάστευσαν την Ελλάδα, πριν ακόµα απαλλαχτεί από τον τουρκικό ζυγό.

Η Ελλάδα, χωρίς ίσως να το καταλάβει, από το πρώτο δάνειο µπήκε σε ένα φαύλο κύκλο χρεών και κάνοντας προσπάθεια

να αποπληρώσει το παλαιό χρέος, δηµιούργησε νέο και, µάλιστα, υπερτριπλάσιο.

ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΔΑΝΕΙΩΝ (1824-1897)

Αυτή την περίοδο η Ελλάδα πήρε ΔΕΚΑ (10) δάνεια, συνολικά 770 εκατ. γαλλικά φράγκα και από αυτά στο κρατικό ταµείο

έφθασαν µόνον… 389 εκατ.!!! Τα υπόλοιπα τα δικαιολόγησαν ως… έξοδα φακέλων των Τραπεζών.

■ Στα δύο πρώτα δάνεια αναφερθήκαµε πιο πάνω, από τις 2.8 εκατ. λίρες στο δηµόσιο ταµείο ήρθαν µόνο, 530.558 λίρες.

Από τον Ιανουάριο του 1828 έχουµε αλλαγή, διότι ο Ιωάν. Καποδίστριας ήρθε στην Ελλάδα µετά την απόφαση της

Εθνοσυνέλευσης στην Τροιζηνία που έγινε στις 30 Μαρτίου 1827 και τον διόριζε Κυβερνήτη της Ελλάδας.

Μια από τις πρώτες ενέργειές του ήταν, µόλις ανέλαβε κυβερνήτης να γνωρίσει την οικονοµική κατάσταση. Έδωσε εντολή

στον πρόεδρο της επιτροπής Οικονοµικών Ανδρέα Κοντόσταυλο, να κάνει απογραφή της περιουσίας του κράτους. Η

καταγραφή ήταν πληρέστατη αλλά και εξαιρετικά σύντοµη: «Κύριε Κυβερνήτα, εις το ταµείον του κράτους υπάρχει ένα

µόνο νόµισµα και αυτό κίβδηλον»! Έτσι βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση, διότι δεν µπορούσε να εξυπηρετήσει τις

υποχρεώσεις ως προς δύο δάνεια που είχαν συνάψει (1824 και 1825) οι πρώην κυβερνήτες και τα είχαν κατασπαταλήσει. Η

προσπάθεια να συνάψει κάποιο δάνειο 60.000.000 φράγκων, για να καλύψει τις άµεσες υποχρεώσεις, να κινήσει το

µηχανισµό της οικονοµίας και να αρχίσει την αναστήλωση του κράτους, διότι µέχρι τώρα λειτουργούσε µε δικά του χρήµατα,

αλλά βρήκε τις τρεις µεγάλες Δυνάµεις (η τρόικα της εποχής – Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) να είναι αρνητικές, να τους χορηγήσουν

και φθάσαµε στην παύση πληρωµών και την πρώτη πτώχευση.

Ακολουθεί η δολοφονία (27 Σεπτ. 1831) του κυβερνήτη Καποδίστρια. Η τρόικα (εγγυήτριες Δυνάµεις) βρήκε την ευκαιρία και

εγκαθίδρυσε τη Βασιλεία στην Ελλάδα και αµέσως το κλίµα άλλαξε προς το συµφέρον τους.

■ Το δάνειο που δόθηκε σχεδόν αµέσως, ως δάνειο Όθωνα το έτος 1832, ήταν το ποσόν που ζητούσε και ο Καποδίστριας

δηλαδή 60 εκατ. Φράγκα. Αυτό συµφωνήθηκε όµως µε τους πιο απεχθείς όρους µε τον τραπεζικό οίκο Ρότσιλντ στο Παρίσι

και τις τρεις εγγυήτριες δυνάµεις που πρόσφερε η κάθε µία: η Αγγλία 22.155.968 δραχµές, η Ρωσία 22.335.533 δραχµές και

η Γαλλία 19.443.058 δραχµές δηλαδή ποσό 63.924.559 δρχ. και εκδόθηκε προς 94%, η µεσιτεία ήταν 2% και η

προεξόφληση του δανείου 3,37% που αντιστοιχούσε σε ποσό των 6.986.013 δραχµές, επίσης τόκοι και χρεωλύσια έως το

τέλος Δεκεµ. 1843 33.080.795 δραχµές και απέµειναν 23.867.751 δραχµές, οι δανειστές ως αφεντικά έδωσαν στην Τουρκία

12.531.174 δρχ. ως αποζηµίωση, γιατί τους διώξαµε από την Φθιώτιδα και 2.238.559 σε πιστωτές προγενέστερους του

Όθωνα και τελικά το εναποµείναν ποσό των 9.098.017 δρχ. κατασπαταλήθηκε για τις δαπάνες της αντιβασιλείας και του

βαυαρικού στρατού (µισθοί, έξοδα οδοιπορίας, έπιπλα κ.α.).

Μέχρι εδώ η καθαρή εισροή χρηµάτων από τα δάνεια ήταν µόλις 14,2% και στο τέλος του 1859 χρωστούσαµε υπερ-

πολλαπλάσια από αυτά που είχαµε δανειστεί. Με αυτά και µ’ αυτά, φθάσαµε το 1843 στη δεύτερη χρεωκοπία.

■ Έχουµε τα δύο δάνεια της κυβέρνησης Κουµουνδούρου το 1879 και το 1890 συνολικά 180.000.000 φράγκα. Κατάφερε

ως πρωθυπουργός να εξασφαλίσει στο ακέραιο τα συµφέροντα της Ελλάδας, χάρη στην ευθύτητα και στην εξαιρετική τόλµη,

γράφει ο βιογράφος του.

■ Έχουµε την περίοδο Τρικούπη από 1882-1885 και το 1886-1891 και εδώ έχουµε πέντε δάνεια, ο Χαρ. Τρικούπης θ’

αναδειχθεί ως ο Πρωταθλητής του εξωτερικού δανεισµού, δηλαδή από την περίοδο 1832-1893 στον Τρικούπη χρεώνεται το

58,4% ολόκληρου του εξωτερικού δανεισµού.

Η Ελλάδα ήταν για τους κερδοσκόπους ο καλύτερος πελάτης, δάνειζαν µε τεράστια επιτόκια που δε γίνονταν σε καµία χώρα.

Σε όλη αυτή τη διαπλοκή συµµετείχαν δυστυχώς και Έλληνες µεγαλοαπατεώνες που έβγαλαν τεράστια κέρδη. Ο λαός τους

αποκαλούσε χρυσοκάνθαρους (δηλαδή παρασιτικά ερπετά, ντυµένοι µε χρυσό) ή λιµοκοντόρους.

Όπως ήταν φυσικό ο υπερδανεισµός και µάλιστα µε τοκογλυφικούς όρους δυσβάστακτους έφερε τη χώρα στο γκρεµό. Έτσι

φθάσαµε στις 10 Δεκεµβρίου του 1893, όταν ακούστηκε από τον κυβερνήτη-πρωθυπουργό Χαρ. Τρικούπη από το βήµα της

Βουλής των Ελλήνων: «Δυστυχώς κύριοι, επτωχεύσαµεν!». Ήταν η τρίτη πτώχευση.

Το κωµικοτραγικό της υπόθεσης είναι ότι όλα αυτά τα πληρώσαµε µέχρι δεκάρα έως το 1978 και µάλιστα δέκα φορές πάνω!

Παρά τα τόσα στραβά του Χ. Τρικούπη που συνέδεσε το όνοµά του µε τις πρώτες εργατικές κινητοποιήσεις, απεργίες µε το

αποκορύφωµα των µεταλλωρύχων του Λαυρίου το 1896, τις βαριές φορολογίες κ.α. Είχε όµως παρουσιάσει ένα τεράστιο έργο

υποδοµών πρωτόγνωρο µέχρι τότε. Όπως 900 χιλ. σιδηροδροµικές γραµµές, 1446 χιλ. αµαξιτοί δρόµοι, ανέβασε την ελληνική

σηµαία σε εκτόπισµα πλοίων από 8.241 τόνους σε 144.945 τόνους, αποξήρανε τη λίµνη Κωπαΐδα προσφέροντας 130.000

στρέµµατα καλλιεργήσιµης γης, ξεκίνησε η διάνοιξη της διώρυγας της Κορίνθου κ.α.

■ Έχουµε και ένα δάνειο επί κυβερνήσεως Σωτηροπούλου-Ράλλη το έτος 1893 µε το ποσό των 9.700.000 γαλλικών

φράγκων µε τη συµφωνία του τραπεζικού οίκου Χάλκπρο του Λονδίνου µε τόκους καθαρά τοκογλυφίας.

Το 1897 είχαµε τον “ατυχή πόλεµο” της Κρήτης και της Θεσσαλίας µε µεγάλες απώλειες και από ελληνικής και τουρκικής

πλευράς, τη συνθήκη της ήττας µας την υπέγραψε ο Αλ. Ζαΐµης, αφού είχε παραιτηθεί ο πρωθυπουργός Θ. Δεληγιάννης. Η

Βουλή των Ελλήνων στις 10 Μαρτίου 1898 ψηφίζει νόµο (ΒΦΙΘ/23-2-1898) για το Διεθνή Οικονοµικό έλεγχο (ΔΟΕ) των

Ελληνικών Οικονοµικών. Ήταν µια κατάπτυστη απόφαση.

Τον έλεγχο θα τον έκανε µια εξαµελής επιτροπή, η επονοµαζόµενη “Διεθνής Οικονοµική Επιτροπή” (Commision

Internationale Financiere de la Grece) και την αποτελούσαν εκπρόσωποι των πιστωτών χωρών (Αγγλίας, Γαλλίας, Αυστρίας,

Γερµανίας, Ρωσίας, Ιταλίας), αυτή εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα από το 1898 έως το 1978, έχει διάρκεια 81 χρόνια.

Μετά όλων αυτών µας εγκρίνουν (1898) νέο εγγυηµένο δάνειο 151,3 εκατ. φράγκα µε επιτόκιο ληστρικό για δήθεν

πολεµικές επανορθώσεις, αλλά µε δέσµευση να καταβάλουµε στην Τουρκία αποζηµίωση 93,9 εκατ. φράγκα, να καλύψουµε τα

ελλείµµατα του έτους 1897 34,4 εκατ. φράγκα, για το κυµαινόµενο χρέος 22,5 εκατ. φράγκα και για έξοδα έκδοσης του

δανείου 3,5 εκατ. φράγκα. Το αποτέλεσµα; Δεν έφτασε το δάνειο!

Για τις ανάγκες εγκατάστασης της επιτροπής τους φτιάξαµε το σηµερινό Μέγαρο της Προεδρίας της Δηµοκρατίας. Αυτή η

εξαµελής επιτροπή µε τους δεκάδες παρατρεχάµενους, η ονοµαζόµενη “Διεθνής Οικονοµική Επιτροπή” (ΔΟΕ) εισέπραττε

όλα τα έσοδα από τα µονοπώλια του αλατιού, πετρελαίου, σµυρίδια Νάξου, καπνού, δασµοί από τα λιµάνια, σπίρτα, τέλη

χαρτοσήµου κ.ά.

Το εξωφρενικό είναι ότι µας υποχρέωσαν, να δώσουµε το 62% του δανείου (93,9 εκατ.) στο Σουλτάνο, γιατί πήραµε τη δική

µας Θεσσαλία από τον κατακτητή!

ΠΕΡΙΟΔΟΣ 1900-1932

Από εδώ αρχίζει να αναπτύσσεται ο ιδιωτικός τοµέας και άρχισε να υποχωρεί ο κρατικός, όµως αρχίσαµε να µπαίνουµε σε

πολεµικές περιπέτειες του Μακεδονικού αγώνα και τους Βαλκανικούς πολέµους.

Από την περίοδο 1902-1914 συνοµολογήθηκαν τέσσερα δάνεια, συνολικά 521.000.000 γαλλικά φράγκα. Τα δύο πρώτα 76

εκατ. Φράγκα, το τρίτο (1913) 8 εκατ. Δολάρια (Καναδικό), το τέταρτο (1914) 335 εκατ. Φράγκα. Αυτά τα δάνεια

χρησιµοποιήθηκαν, για να πληρωθούνε παλιά, για χρεολύσια προηγούµενων δανείων, για τη στήριξη του βαλκανικού πολέµου

και για την ενσωµάτωση των περιοχών Ηπείρου, Μακεδονίας και Θράκης.

Στο τρίτο δάνειο παίχτηκε η πιο αισχρή συναλλαγή στην παγκόσµια ιστορία.

Ο Ελληνικός Στρατός µε δυνάµεις από τη Β. Ελλάδα, έδωσαν σκληρές µάχες, για να καταλάβουν τη στρατηγική σηµασία

σιδηροδροµικής γραµµής Θεσ/νίκης-Κωνσταντινούπολης, εδώ χύθηκε αρκετό αίµα και µε αρκετούς νεκρούς στρατιώτες.

Η επιχείρηση πέτυχε και η γραµµή καταλήφθηκε από τον Ελληνικό Στρατό, φαίνεται πως οι “φίλοι Σύµµαχοί µας” είχαν

άλλα σχέδια για µας από τότε!

Ενώ την καταλάβαµε, ξαφνικά οι Γάλλοι δήλωσαν ότι… η γραµµή τους ανήκει στα πλαίσια της “συµµαχικής µοιρασιάς”!

Ενώ ήταν σε ελληνικό έδαφος, την καταλάβαµε και στρατιωτικά, οι Γάλλοι δεν το δέχθηκαν και µας εξανάγκασαν να την…

αγοράσουµε! Και επειδή γνώριζαν ότι λεφτά δεν υπήρχαν, αυτοί “σαν καλοί φίλοι” άπλωσαν το χέρι, να µας βοηθήσουν µε

ένα δάνειο αποικιοκρατικό 8.000.000 δολαρίων Καναδικό εκ πρώτης όψεως, αλλά καθαρό γαλλικό.

Το χρυσοπληρώσαµε πολλαπλάσια στη σύµµαχο Γαλλία, αλλά και την αποικία της τον Καναδά και το χειρότερο, πάλι οι ίδιοι

φρόντισαν να τη χάσουµε µε τη Μικρασιατική Καταστροφή. Μήπως είπε κανείς τίποτα;

Το 1909 έχουµε πολιτικές αναταράξεις στην πολιτική ιστορία της Ελλάδας. Στις 15 Αυγ. 1909 εκδηλώθηκε το κίνηµα στο

Γουδί από το Στρατιωτικό Σύνδεσµο, που κατέλαβε την εξουσία και ψήφισε µεγάλο αριθµό νόµων και επέφερε ριζικές αλλαγές,

αλλάζοντας συγχρόνως και ορισµένα άρθρα του Συντάγµατος. Με την πρόταση συνεργασίας που έγινε από τον κρητικό

πολιτικό Ελευθέριο Βενιζέλο, εγκαινιάστηκε νέα περίοδο πολιτικής από το “κόµµα των Φιλελευθέρων”.

Ήταν επιτυχηµένη η εξωτερική πολιτική του Βενιζέλου µε την προσάρτηση των “Νέων Χωρών” ύστερα από τους

Βαλκανικούς πολέµους 1912-13 και τον Α΄ Παγκόσµιο, απέτυχε όµως στον οικονοµικό τοµέα, διότι στηρίχθηκε στον εξωτερικό

δανεισµό που είχε σαν αποτέλεσµα, να αυξηθεί σε βαθµό ανυπέρβλητο το δηµόσιο χρέος.

Στις 29 Οκτωβρίου 1915 ο Βασιλιάς διέλυσε τη Βουλή λόγω διαφωνίας µε τον πρωθυπουργό Ελ. Βενιζέλο και προκήρυξε

εκλογές για τις 15 Δεκ. 1915. Ο Ελ. Βενιζέλος και το κόµµα του “Φιλελεύθεροι” αρνήθηκαν να συµµετάσχουν στις εκλογές και

κατηγόρησαν το Βασιλιά για έκνοµες ενέργειες και τότε πρώτο κόµµα αναδείχθηκε του Δ. Γούναρη µε 256 έδρες έναντι 333, ο

οποίος όµως αρνήθηκε την Πρωθυπουργία και τότε ο Βασιλιάς κάλεσε το Στ. Σκουλούδη, έναν εξωκοινοβουλευτικό – άνθρωπο

του περιβάλλοντός του – να σχηµατίσει κυβέρνηση, όπως και έγινε.

Ενώ η χώρα βρίσκονταν σε πολύ δύσκολη οικονοµική κατάσταση λόγω του προσφυγικού και δεν µπορούσε να δανειστεί,

ξαφνικά άρχισαν να µιλούν για δύο µυστικά δάνεια και µάλιστα µεγάλα! Το δε Κοινοβούλιο είχε άγνοια διότι δεν είχαν πουθενά

εγγραφεί!

Το ένα είχε συνοµολογηθεί το 1915 και το άλλο το 1916 ισόποσα από 40 εκατ. µάρκα το καθένα. Ο Πρωθυπουργός

Σκουλούδης τα κράτησε µυστικά ακόµα και από Βουλή και δεν τα ανέγραψε πουθενά, λες και πρόκειται για προσωπικό του

δάνειο.

Τέτοιο συµβάν δε γνωρίζω, αν έχει συµβεί σε συντεταγµένο κράτος από Πρωθυπουργό!!!

Με τη Μικρασιατική καταστροφή ο ελληνισµός θα βρεθεί σε αµηχανία και σύγχυση και ο κοινοβουλευτισµός σε οξύτατη κρίση,

από το 1924 έως το 1928 είχαµε 12 κυβερνήσεις, δηλαδή κάθε 4,5 µήνες και άλλη κυβέρνηση.

Το 1928 επιστρέφει για Πέµπτη φορά ο Ελευθέριος Βενιζέλος ως Πρωθυπουργός. Τούτη τη φορά σάρωσε στις εκλογές που

έγιναν τον Αύγουστο του 1928, καταλαµβάνοντας τις 226 βουλευτικές έδρες από τις 250.

Αναλαµβάνοντας τη διακυβέρνηση επιµελήθηκε το προσφυγικό, τη σταθεροποίηση της δραχµής που η αξία της είχε πέσει

στο δέκατο πέµπτο της προπολεµικής αξίας και τη µείωση στη φορολογική επιβάρυνση που είχε αυξηθεί κατά 37 φορές από

την προπολεµική περίοδο.

Μετά ένα χρόνο, τον Αύγουστο του 1929 στη «Συνδιάσκεψη επανορθώσεως της Χάγης» κατόρθωσε να “κουρέψει” το

Ελληνικό Δηµόσιο χρέος και επί πλέον η µεγάλη επιτυχία του ήταν η αύξηση αποζηµιώσεων που θα ελάµβανε το ελληνικό

κράτος για τις πολεµικές επανορθώσεις από τους ηττηµένους του Α΄ Παγκοσµίου Πολέµου, που το αρχικό ποσοστό ήταν

12,7% και κατόρθωσε να το φθάσει στο 76,73% και έτσι υπερκάλυψε τα πολεµικά χρέη προς την Αγγλία, Αµερική και Γαλλία.

Το χρεολύσια των δανείων που η χώρα µας είχε συνάψει από διάφορους χρηµατιστηριακούς οίκους, ήταν δυσβάστακτα και

απάνθρωπα. Ενδεικτικά:

Η Ελλάδα από το έτος 1824 έως το 1932 είχε δανεισθεί 2,2 δισ. χρ. φράγκα και είχε πληρώσει 2,38 δισ. χρ. φράγκα,

δηλαδή 138 εκατ. περισσότερα από αυτά που είχαµε δανεισθεί και βρέθηκε να χρωστάει άλλα 2 δισ. χρ. φράγκα ακόµα.

Η περίοδος αυτή του Βενιζέλου συνέπεσε µε τη µεγάλη οικονοµική κρίση, το ονοµαζόµενο «ΚΡΑΧ» του 1929 που ξεκίνησε

τη “Μαύρη Πέµπτη” (24 Οκτ. 1929) από το χρηµατιστήριο της Νέας Υόρκης και επεκτάθηκε σε όλο τον κόσµο ανυπολόγιστα.

Εταιρίες πτώχευσαν, µόνο το 1930 εννέα (9) εκατ. λογαριασµοί αποταµιεύσεων εκµηδενίστηκαν και 85.000 επιχειρήσεις

πτώχευσαν, 14 εκατ. έφθασαν οι άνεργοι, 23.000 αυτοκτονίες και 10.000 τράπεζες έβαλαν λουκέτο.

Το χτύπηµα αυτό ήταν ιδιαίτερα σκληρό για τη χώρα µας, αφού η βασική πηγή εσόδων ήταν τα αγροτικά προϊόντα, ο

καπνός, η σταφίδα και το ελαιόλαδο που έπεσαν κατακόρυφα, οι εξαγωγές δε κατά µέσο όρο που έφθαναν τα 125.000.000

δολάρια κατρακύλησαν κάτω των 50.000.000 δολ., το ίδιο συνέβη και µε τη µεγάλη µείωση στο συνάλλαγµα των µεταναστών

ως και τα έσοδα από τη ναυτιλία που ήταν τα βασικά οικονοµικά εργαλεία που ισοσκέλιζαν το ισοζύγιο πληρωµών.

Μέσα σ’ αυτές τις δύσκολες συνθήκες ο Πρωθυπουργός Ελ. Βενιζέλος ζητούσε εναγωνίως δάνειο από το εξωτερικό, αφού

προηγούµενα είχε εγκαταλείψει τη σύνδεση της δραχµής µε τον “κανόνα του χρυσού” µέσω της αγγλικής λίρας που είχε

καταρρεύσει στις παγκόσµιες αγορές και τη συνέδεσε µε το δολάριο.

Όλες οι προσπάθειες απέτυχαν και τελευταία προσπάθεια ήταν τον Ιανουάριο του 1932, όταν επισκέφτηκε διαδοχικά ο ίδιος

τη Ρώµη, το Παρίσι και το Λονδίνο, να πείσει τη Δηµοσιονοµική Επιτροπή των Εγγυητριών Δυνάµεων ότι η Ελλάδα τήρησε

µέχρι τώρα όλες τις υποχρεώσεις της και ζητούσε ένα δάνειο 50.000.000 δολαρίων για τα τέσσερα χρόνια, για να µην

καταρρεύσει. Η επιτροπή το αρνήθηκε και έτσι η κατάσταση ήταν πλέον µη αναστρέψιµη.

Σύµφωνα µε την εισηγητική έκθεση του προϋπολογισµού το 1932 από τον υπουργό Οικονοµικών καθηγητή Βερβαρέσσου, η

Ελλάδα χρωστούσε στο εξωτερικό 2.868,1 εκατ. Χρυσά φράγκα.

Την πρωτοµαγιά του 1932 ανακοίνωσε στη Βουλή την Τέταρτη πτώχευση. Αυτό είχε ως αποτέλεσµα τη στάση πληρωµών

του εξωτερικού χρέους και την υποτίµηση της δραχµής, ενώ ήρθαν ως ντόµινο η πτωχοποίηση των αγροτών, η αύξηση της

ανεργίας και τα φθηνά µεροκάµατα που είχε επιβάλλει ο Βενιζέλος, για να συγκρατήσει την πτώση. Αυτά οδήγησαν το λαό σε

απόγνωση και ξέσπασαν πολλές και µεγάλες απεργίες, µε αποκορύφωµα την αιµατοβαµµένη πρωτοµαγιά του 1936 στη

Θεσσαλονίκη µε 12 νεκρούς και 280 τραυµατίες.

ΠΕΡΙΟΔΟΣ 1932-1945

Από το 1932 έως το 1945 η πολιτική ζωή χαρακτηρίστηκε ως µια εποχή βραχύβιων κυβερνήσεων και στρατιωτικών

πραξικοπηµάτων. Έχουµε περί τις 27 κυβερνήσεις που ανεβοκατέβαιναν και µία ραγδαία πτώση της δραχµής και ακολούθησε

η υποτίµηση, αλλά ήταν ήδη αργά, διότι το Μάρτιο του 1932 η στερλίνα είχε 293 δρχ. το Δεκέµβριο του ίδιου έτους έφθασε

609 δρχ., τον Αύγουστο του 1945 είχε φθάσει 42.000 δρχ.

Το πολιτικό σύστηµα µπροστά στην αδυναµία να διαχειριστεί τις οικονοµικές δυσκολίες, είχε χάσει το λαϊκό του έρεισµα. Στις

εκλογές που ακολούθησαν στις 5 Μαρτίου του 1933, επικράτησε το “Λαϊκό Κόµµα” του Παναγή Τσαλδάρη, αντίπαλο των

“Φιλελευθέρων” του Βενιζέλου και το οποίο έµεινε στην εξουσία για δύο χρόνια.

Το αποτυχηµένο κίνηµα του Πλαστήρα το Μάρτιο του 1933, η απόπειρα δολοφονίας του Βενιζέλου τον Ιούνιο, η καταδίκη

από στρατοδικείο ηγετικών στελεχών του στρατεύµατος, η φυγή του Βενιζέλου στην Κάσο ζητώντας πολιτικό άσυλο γιατί ήταν

Ιταλοκρατούµενη κ.α. µαρτυρούν την πολιτική πόλωση που υπήρχε και πώς προσπαθούσαν να καταλάβουν την εξουσία.

Το αντιβενιζελικό πραξικόπηµα που έγινε τον Οκτώβριο του 1935, κατάργησε το Σύνταγµα του 1927 και επανέφερε το

καθεστώς της Βασιλευοµένης Δηµοκρατίας. Ο Βασιλιάς Γεώργιος Β΄ µετά από ενδεκαετή απουσία επανήλθε στο θρόνο το

Νοέµβριο του 1935.

Οι εκλογές που ακολούθησαν τον Ιανουάριο του 1934, είχαν αρνητικά αποτελέσµατα λόγω ισοψηφίας των δύο µεγάλων

κοµµάτων και η πολιτική κρίση οδήγησε στο καθεστώς της 4 ης Αυγούστου 1936 (µε συνέργεια του Βασιλιά) την κατάλυση των

δηµοκρατικών θεσµών και την επιβουλή της δικτατορίας από τον Ιωάν. Μεταξά.

Ο Μεταξάς µπροστά στη µεγάλη οικονοµική δυσκολία έβαλε µπροστά την Ελλάδα και τους Έλληνες από τους δανειστές και

τις Τράπεζες και αρνήθηκε να πληρώσει το χρέος που είχε συνάψει το ελληνικό κράτος µε τη Βελγική τράπεζα Societe

Commerciale de Belgique, διότι βρίσκεται σε οικονοµική αδυναµία και δεν µπορεί να διαθέσει πόρους που θα θέσουν σε

κίνδυνο την κατάσταση του λαού και της χώρας. Στο υπόµνηµά του έλεγε: «Η Κυβέρνηση της Ελλάδας, ανήσυχη για τα

ζωτικά συµφέροντα του ελληνικού λαού και για τη διοίκηση, την οικονοµική ζωή, την κατάσταση της υγείας και την

εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της χώρας, δεν θα µπορούσε να προβεί σε άλλη επιλογή. Όποια κυβέρνηση κι αν

ήταν στη θέση της, θα έκανε το ίδιο» (Yearbook of the International Law Commission, 1980, ν.1, σελ. 25).

Η Κυβέρνηση του Βελγίου παρενέβη και προσέφυγε στο Διαρκές Δικαστήριο του Διεθνούς Δικαίου, που είχε ιδρύσει η

Κοινωνία των Εθνών κατηγορώντας την Ελλάδα ότι αθετεί τις διεθνείς της υποχρεώσεις.

Ο νοµικός εκπρόσωπος της Ελλάδας κατέθεσε το υπ’ αριθµ 1908 υπόµνηµα στο δικαστήριο: «Ενίοτε, µπορεί να υπάρξει

µια έκτακτη κατάσταση, η οποία κάνει αδύνατο για τις Κυβερνήσεις να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους

δανειστές και προς τον λαό τους.

Οι πόροι της χώρας είναι ανεπαρκείς, για να εκπληρώσουν και τις δύο υποχρεώσεις ταυτόχρονα. Είναι αδύνατον να

πληρώσει µια Κυβέρνηση το χρέος και την ίδια στιγµή να παρασχεθεί στον λαό η κατάλληλη διοίκηση και οι

εγγυηµένες συνθήκες για την ηθική, κοινωνική και οικονοµική ανάπτυξη.

Πρέπει να επιλέξει ανάµεσα στα δυό… Στην περίπτωση που η αποπληρωµή των χρεών θέτει σε κίνδυνο την

οικονοµική ζωή και τη διοίκηση, η Κυβέρνηση είναι υποχρεωµένη να διακόψει ή και να µειώσει την εξυπηρέτηση του

χρέους».

Το Διεθνές Δικαστήριο αποδέχθηκε το σκεπτικό της ελληνικής δικτατορικής κυβέρνησης και δικαίωσε την Ελλάδα µε την

78/15-6-1938 απόφασή του δηµιουργώντας ένα νοµικό προηγούµενο που το εκµεταλλεύτηκαν αργότερα πολλές χώρες, όπως

η Αργεντινή το 2003, ο Ισηµερινός το 2007 και σ’ αυτό στηρίχθηκε και η νοµιµότητα της δηµοψηφισµατικής απόφασης του

Ισλανδικού λαού και αρνήθηκε την αποπληρωµή του εξωτερικού της χρέους το καλοκαίρι του 2009.

Αντίθετα η Ελλάδα, ενώ πριν από 78 χρόνια σήκωσε το ανάστηµά της και είπε όχι στους επαχθείς όρους των τοκογλύφων, η

σηµερινή Ελλάδα ήταν απούσα κατά την ψηφοφορία, παρ’ ό,τι το θέµα την αφορούσε άµεσα.

Η Πρόεδρος της Αργεντινής Κριστίνα Φερνάντες κατάφερε µε αγώνες να δικαιωθεί, “τσαλακώνοντας” τους “γύπες” και

µεγάλους προστάτες της µε αυτή την απόφαση και κάνοντάς την σε µας δώρο, το οποίο αρνηθήκαµε µε ένα µεγάλο “όχι”.

ΠΕΡΙΟΔΟΣ 1945-1967

Μέχρι το 1945 δεν υπήρξε εξωτερικός δανεισµός λόγω της παγκόσµιας οικονοµικής κρίσης. Άρχισε την

ανασυγκρότηση, µετά την κατοχική καταστροφή σε όλη την περίοδο αυτή (21 χρόνια) είχαµε 39 κυβερνήσεις και είχαµε σχεδόν

και κάθε χρόνο και µια υποτίµηση.

Το 1953 η κυβέρνηση Παπάγου µε υπουργό το Σπ. Μαρκεζίνη υποτίµησε τη δραχµή έναντι του δολαρίου από 15.000 σε

30.000 χιλ. δραχµές. Η προετοιµασία υπήρξε καλά οργανωµένη, γιατί ορίσθηκε να γίνει στις 9 το βράδυ στις 9 Απριλίου,

Μεγάλη Πέµπτη που το χρηµατιστήριο θα ήταν κλειστό για πέντε ηµέρες, για να αποφευχθεί οποιαδήποτε ενδεχόµενη

αντίδραση.

Η προκριθείσα και επιβεβληµένη µυστική προετοιµασία ως και αιφνίδια αναγγελία της υποτίµησης είχε και τα επακόλουθά

της. Τα γεγονότα µας τα περιγράφει ο ίδιος ο Μαρκεζίνης το 1994, όπου αναφέρει:

«… Την επόµενη της εξαγγελίας εζήτησε να µε δει ο Βασιλεύς Παύλος. Διεµαρτυρήθη, διότι δεν το είχα ενηµερώσει

προηγουµένως, επί ενός τόσον σηµαντικού οικονοµικού µέτρου. Πράγµατι, είχα αποφύγει να το πράξω, διότι δεν

εµπιστευόµουν το Ανακτορικό περιβάλλον. “Μεγαλειότατε, το δικό µου καθήκον ήταν να ενηµερώσω εγκαίρως τον

πρωθυπουργό. Αυτό και έπραξα. Τα παράπονά σας, συνεπώς, θα έπρεπε να τα απευθύνετε σε κείνον”. Ο Παπάγος,

στον οποίο µετέφερα τον διάλογο, έδειξε ευχαριστηµένος από την απάντηση. Αλλά ο Βασιλεύς, όµως, απέφυγε να τον

καλέσει» (Σ.Β. Μαρκεζίνης, Σύγχρονη Πολιτική Ιστορία της Ελλάδος. Τόµος τρίτος, σελ. 13. Αθήνα, 1994).

Ο µακαρίτης Αθανάσιος Κανελλόπουλος, έγραφε για τα επιτυχή αυτά αποτελέσµατα:

«Κατά την 4ετία 1953-1956, συνεπεία της υποτίµησης του Εθνικού νοµίσµατος, εσηµειώθησαν άµεσοι ευνοϊκοί

αντίκτυποι επί της ακαθαρίστου εγχωρίου παραγωγής, ιδία, δε, εις τους κυριοτέρους τοµείς, τη γεωργία και τη

µεταποίηση, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν πλέον του 50% του συνολικού όγκου του ακαθαρίστου εγχωρίου προϊόντος.

Η ποσοστιαία αύξησις έφθασε το 43% περίπου, ο δε ετήσιος ρυθµός αυξήσεως το 7,6%» (“Οικονοµικός Ταχυδρόµος”,

Αύγουστος 1961).

Ένα χρόνο µετά (1 Μαΐου 1954) περιέκοψε τα τελευταία τρία µηδενικά από τους αριθµούς και έδειχναν τις νοµισµατικές αξίες.

Το 1955 η Ελλάδα ανανεωµένη οικονοµικά συνάπτει τρία εξωτερικά δάνεια, συνολικά ποσό 145 εκατ. δολάρια. Στη συνέχεια

έχουµε άλλα 28 δάνεια εξωτερικού, σύνολον 406,4 εκ. δολάρια που προέρχονται από την Αµερική το 58,4%, από Γερµανία

το 19%, από Αγγλία το 14,34% και τα υπόλοιπα από διεθνείς οργανισµούς.

Η οικονοµική κίνηση του υπουργού Σπ. Μαρκεζίνη το 1953 έφερε τη µεγάλη ανάπτυξη σε συνδυασµό µε τον αυστηρό έλεγχο

των δαπανών και ήρθε η εντυπωσιακή ανάκαµψη. Έτσι άρχισε η σταδιακή (1955-1966) αποπληρωµή του επαχθούς αυτού

προπολεµικού χρέους που ολοκληρώθηκε µέσα στο 1978.

ΠΕΡΙΟΔΟΣ 1967-1981

Για το χρέος στη περίοδο της δικτατορίας (1967-1974) δεν θα παραθέσουµε δικά µας στοιχεία αλλά δηµοσιεύµατα από

οικονοµικά περιοδικά µε πίνακες και στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, EUROSTAT, και από έγκριτους οικονοµολόγους, υπουργούς,

καθηγητές που έγραψαν ή µίλησαν:

«Καθώς έως και το 1974 η χώρα παρουσίαζε µηδενικό χρέος, 13 πρωθυπουργοί, µετά το 1975 ανταγωνίζονταν

ποιος θα το αυξήσει ακόµα περισσότερο, ενώ για τη µείωση του έγινε η πιο άγρια επίθεση στην ιδιωτική περιουσία το

2012 µε το ‘’κούρεµα’’».

Έως το 1974 η χώρα µας παρουσίαζε, όπως προκύπτει από τον παρατιθέµενο πίνακα.

Που διαφαίνεται το µηδενικό χρέος, (σχετ. σελ. 11) το οποίο, ωστόσο, άρχιζε να αυξάνεται, δειλά στην αρχή, εντονότερα στη

συνέχεια, από τον πρώτο ήδη χρόνο της µεταπολίτευσης, µολονότι η ελληνική οικονοµία είχε δοκιµαστεί εφιαλτικά από δύο

ενεργειακές κρίσεις (1972 και 1973) και είχε µετατραπεί, παρ’ ολίγον, σε πολεµική (γεγονότα του 1974). Κατά την πρώτη

περίοδο (1975-1981) διακυβέρνησης της χώρας από το κίνηµα της Νέας Δηµοκρατίας, αρχικά από τον Κωνσταντίνο

Καραµανλή και τα δύο τελευταία χρόνια (1980-1981) από το Γεώργιο Ράλλη, το δηµόσιο χρέος ανήλθε (από το 1975 έως το

1981) σε 852 δις. Δραχµές ή (µε αναγωγή) σε 2,4 δισ. ευρώ ή στο 34,5% του ΑΕΠ. Σηµειώνεται ότι από αυτό το χρέος των

2,4 δισ. ευρώ, ένα ακριβώς δισ. ευρώ προστέθηκαν τα δύο τελευταία χρόνια της περιόδου αυτής, δηλαδή το 1980 και το 1981,

µε πρωθυπουργό τον Γεώργιο Ράλλη, ο οποίος είχε εγκαινιάσει τον πρώτο µακροοικονοµικό λαϊκισµό µε προεκλογικές

παροχές για ως «ανάχωµα» στην ορµή της «Αλλαγής» που υποσχόταν το ΠΑΣΟΚ µε τον Ανδρέα Παπανδρέου (“Οικονοµικός

Ταχυδρόµος”, 17/12/21 Δηµ. Στεργίου).

Ολέθριος µακροοικονοµικός λαϊκισµός

Αυτόν τον ολέθριο «µακροοικονοµικό λαϊκισµό» περιέγραψε σε άρθρο του που έγραψε αποκλειστικά για τον «Οικονοµικό

Ταχυδρόµο» (δηµοσιεύθηκε στο τεύχος 22 Ιουνίου του 1995) ο καθηγητής τότε στο Οικονοµικό Πανεπιστήµιο Αθηνών Νίκος

Χριστοδουλάκης για τη δεκαπενταετή περίοδο 1980-1994, αλλά έκανε σχεδόν τα αντίθετα αργότερα ως υπουργός Οικονοµίας

και Οικονοµικών επί κυβερνήσεως Σηµίτη (2001-2004), όταν το χρέος αυξήθηκε κατά 70 δισ. ευρώ! Στο άρθρο του ο Νίκος

Χριστοδουλάκης έγραψε µεταξύ πολλών άλλων τα ακόλουθα:

«Δεκαπέντε χρόνια µετά όλοι πλέον αναγνωρίζουν ότι θα µπορούσε να έχει ακολουθηθεί µία βαθµιαία ικανοποίηση

αυτών των στόχων µε προϋπόθεση την παράλληλη αύξηση της παραγωγικής δυνατότητας της χώρας. Αυτό όµως δεν

έγινε. Οι κυβερνήσεις, οι επιχειρήσεις, οι φορείς και τα συνδικάτα είχαν κυριευθεί από µία καλπάζουσα ανυποµονησία

εκπλήρωσης «εδώ και τώρα» των αυξηµένων καταναλωτικών αναγκών των στρωµάτων που κατά καιρούς

εκπροσωπούσαν ή υποστήριζαν, µετακυλώντας στο µέλλον την απαιτούµενη προσπάθεια εξεύρεσης των πόρων που

θα τις χρηµατοδοτούσαν. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, ολόκληρη η δεκαπενταετής περίοδος 1980-94 χαρακτηρίζεται από

το φαινόµενο που ο Rudiger Dornbusch αποκάλεσε «µακροοικονοµικό λαϊκισµό». Σύµφωνα µε αυτόν, κυβερνήσεις που

θέλουν να γίνουν αρεστές σε ορισµένα στρώµατα για µια συγκεκριµένη και σύντοµη χρονική περίοδο, καταφεύγουν

σε καταναλωτικές παροχές χωρίς παράλληλα να εξασφαλίζουν τη χρηµατοδότησή τους από τη χρονικώς

προηγούµενη ή τουλάχιστον ταυτόχρονη αύξηση των παραγωγικών δραστηριοτήτων. Όταν συµβεί αυτό, η

κυβέρνηση αναγκάζεται να δανειστεί και, για να αποπληρώσει το χρέος που δηµιουργείται, προβαίνει σε αύξηση της

φορολογίας σε µελλοντικές χρονικές περιόδους επιβαρύνοντας τις επερχόµενες γενιές. Ανάλογα µε το ποια στρώµατα

επιβαρύνονται περισσότερο την εξοικονόµηση των µελλοντικών φορολογικών εσόδων, µπορεί κανείς να διακρίνει

τρεις τουλάχιστον τρόπους, οι οποίοι έχουν σηµαντικά διαφορετικές επιπτώσεις στην κατανοµή εισοδήµατος, τα

κίνητρα οικονοµικής δραστηριότητας…».

Ο µακαρίτης καθηγητής της πολιτικής δικονοµίας του Πανεπιστηµίου Αθηνών Κώστας Μπέης σε µια συνέντευξή του στην

εκποµπή του ΣΚΑΪ και στο Youtube “ΠΟΛΕΜΑΡΧΟΣ” µε Γεώρ. Αυτιά ήταν θυµωµένος, χειµαρρώδης και αποκαλυπτικός, για

τη βρωµιά της πολιτικής σκηνής, διότι γνώριζε τα πολιτικά πράγµατα από µέσα και µάλιστα πολύ καλά, διότι διετέλεσε

υφυπουργός Παιδείας, Γραµµατέας της Βουλής των Ελλήνων, συνεργάτης του Αν. Παπανδρέου και δύο φορές προτάθηκε για

υπουργός αλλά το αρνήθηκε. Να τι είπε:

«… Αυτός έφερε τη χώρα εδώ που την έφερε, πρέπει να δούµε την αλήθεια κατάµατα, όταν έπεσε η δικτατορία δεν

υπήρχε ούτε µία δραχµή δηµόσιο χρέος.

- Δηµ.: και το λέτε εσείς που πολεµήσατε τη δικτατορία;.

- Το λέω µε πόνο καρδιάς, µε πόνο καρδιάς, … είµαστε υποχρεωµένοι να δούµε την πραγµατικότητα και να το

συνοµολογήσουµε…

- Δηµ.: κ. Καθηγητά, υπήρξατε σύµβουλος-συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου αν δεν κάνω λάθος…

- Υπήρξα, µάλιστα… Του αρνήθηκα δύο φορές, να γίνω υπουργός, τη µια φορά, όταν έκλεισε τα µάτια της η Μελίνα

και µε τηλεφώνησε αµέσως εκείνο το βράδυ, να πάω στο Υπουργείο Πολιτισµού και άλλη µια φορά το 1993, λοιπόν

δύο φορές το αρνήθηκα, διότι είχα εµπειρία από την θητεία µου τόσο στο Υπουργείο Παιδείας, όσο και στη Βουλή τι

σηµαίνει ελληνικός πολιτικός κόσµος και ελληνική πολιτική ροή.

- Δηµ.: Δηλαδή… ζήσατε καταστάσεις, δηλαδή!

-…Παράνοµα έσοδα – παράνοµα έσοδα. Θέλεις να γίνω συγκεκριµένος…Δηµ: ναι. -Θα αναφέρω δύο περιστατικά τα

οποία καταγράφω και στο βιβλίο µου που κυκλοφόρησε… “Για την Ελλάδα που αγάπησα και την Ελλάδα που µε

πληγώνει”. Θα πω δύο περιστατικά, το ένα, από το ένα µεγάλο κόµµα εξουσίας, το άλλο από το άλλο µεγάλο κόµµα

εξουσίας.

Πρώτον: Πριν από µερικά χρόνια ήµουν σε ένα φιλικό σπίτι παρέα µε έναν πρώην υπουργό Πολιτισµού… Μας

διηγήται λοιπόν ότι κάποτε µαζί µε µια εκλεκτή κυρία της πολιτικής σκηνής και άλλοτε υπουργό Πολιτισµού είχαν

επισκεφτεί τον αρχηγό τους… λοιπόν κατά τη διάρκεια της συζήτησης στο σπίτι του για τις ανάγκες του διαλόγου και

κατά τη διήγηση αυτού του πρώην υπουργού Πολιτισµού προς εµάς, χρειάστηκε να σηκωθεί ο αρχηγός από την

καρέκλα του και να γυρίσει πίσω, που ήταν ένα µεγάλο ντουλάπι, το άνοιξε, για να πάρει κάποιο χαρτί από κει για τις

ανάγκες του διαλόγου που είχαν…

-Δηµ: Και;

- Καθώς το άνοιξε…

- Δηµ: Ναι;

- Καθώς άνοιξε το ντουλάπι, κατρακύλησαν τα χρηµατοδέµατα και αντί να κλείσει και κάποια ευπρεπή απάντηση να

δώσει, έβαλε τα γέλια, έβαλε τα χάχανα.

- Δηµ.: Δεν το πιστεύω…!

- Χαχανίζοντας, τα τούβλα – τα τούβλα κατρακύλησαν τα τούβλα, αυτό είναι το ένα… Το άκουσα µε τα δικά µου

αυτιά, ήταν παρόντες σε εκείνη τη συνάντηση ο µακαρίτης Γεωρ. Κουµάντος, ο µακαρίτης Γεωρ. Μαγκάκης και άλλοι

εκλεκτοί συνάδελφοι…

Το δεύτερο: Έπρεπε να συντάξω, γιατί είχα αυτό το βάρος δυστυχώς, να συντάσσω κάθε χρόνο τη δήλωση του

πόθεν έσχες προς τη Βουλή του Ανδρέα Παπανδρέου και γύρισα στο τελευταίο σπίτι, λυπάµαι που θα γίνω χυδαίος,

αλλά θα χρησιµοποιήσω τη φράση του µακαρίτη του Γιαννόπουλου, το κολόσπιτο που έλεγε ο Γιαννόπουλος,

θυµάµαι που του είπα: µα κ. Πρόεδρε, µόνο ο ηλεκτρονικός εξοπλισµός που βλέπω εδώ µέσα, θα πρέπει να κάνει,

του είπα ένα µεγάλο ποσό που ούτε το θυµάµαι και τότε άπλωσε το χέρι στο γόνατο και µου λέει: αγαπητέ µου, ο

νόµος µε υποχρεώνει να δηλώνω µόνο τα ακίνητα, δε µε υποχρεώνει να δηλώνω και τα κινητά. Αυτός υπήρξε ο

πολιτικός κόσµος της Ελλάδος…

Δηµ.: κ. Καθηγητά, ξέρω ότι είστε γεµάτος από αγανάκτηση.

- Αγανάκτηση φοβερή. (Κ. Μπέης – Γ. Αυτιάς, Youtube Channel “ΠΟΛΕΜΑΡΧΟΣ”, «Η Ελλάδα µας που µας

πληγώνει»).

Θα αναφερθούµε και σε ένα ακόµα άλλο πολιτικό πρόσωπο της εποχής.

Πρόκειται για τον υπουργό των Οικονοµικών επί ΠΑΣΟΚ το 1981 οικονοµολόγο, πανεπιστηµιακό… που σε δηµοσίευµά του

“οι πρωθυπουργοί αγνοούν τη λέξη «συγνώµη»” έγραφε:

«… Ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργός της χώρας είχε δηλώσει το 1995: “Ή το έθνος θα αφανίσει το χρέος ή το

χρέος θα αφανίσει το έθνος”. Επρόκειτο για µια προκλητική δήλωση, δεδοµένου ότι ο ίδιος ήταν ένας από τους

βασικούς υπεύθυνους για τη διόγκωσή του τα έτη της πρωθυπουργίας του (1981-1989 και 1993-1996) µε

«συνεισφορά» στη διόγκωση αυτή της χούντας τα έτη 1967-1974 και της Ν.Δ. τα έτη 1974-1981 και 1990-1993. Το 1995

το χρέος είχε φτάσει τα 95 δισ. ευρώ.

» … Αυτό είναι το “κατόρθωµα” 40 ετών διακυβέρνησης της χώρας από τα δύο κόµµατα εξουσίας…

» Η καταστροφή της παραγωγικής βάσης της οικονοµίας στο διάστηµα της τετραετίας 2010-2014 συνοψίζεται στη

µείωση του ΑΕΠ της χώρας σε σταθερές τιµές κατά 25%, στο κλείσιµο εκατοντάδων χιλιάδων επιχειρήσεων, στη

χρεοκοπία των ασφαλιστικών ταµείων και στη δεινή θέση, στην οποία περιήλθαν οι τράπεζες, οι οποίες διασώθηκαν

µε 40 δισ. που διέθεσε το κράτος, χρήµατα τα οποία τα δανείστηκε, επιβαρύνοντας το δηµόσιο χρέος.

» Η πρωτοφανής ανθρωπιστική κρίση αποτυπώνεται αδρά στο 1.300.000 επίσηµα ανέργους, στα 4.000.000 που ζουν

στο όριο της φτώχειας, στα πάνω από 2.000.000 που βρίσκονται κάτω από αυτό, σ’ εκείνους που στερούνται ακόµα και βασικά

είδη διατροφής και καταφεύγουν στα συσσίτια, και, το χειρότερο απ’ όλα, στη µεγάλη αύξηση των αυτοκτονιών…

» Τόσο οι ζώντες πρώην πρωθυπουργοί της χώρας όσο και ο σηµερινός πρωθυπουργός δεν έχουν ζητήσει ποτέ

«συγγνώµη» από τον ελληνικό λαό για όλα τα παραπάνω δεινά που του επισώρευσαν και για το κατάντηµα, στο οποίο

οδήγησαν τη χώρα. Γι’ αυτούς η λέξη «συγγνώµη» είναι άγνωστη…».

(Μανώλης Γ. Δρεττάκης, “εφηµερίδα των Συντακτών”, 12/12/2014).

Αυτή είναι η θλιβερή οικονοµική εικόνα από της ιδρύσεως του Ελληνικού Κράτους µέχρι την πτώση της χούντας των

Συνταγµαταρχών το 1974.

Η Μεταπολίτευση µε τον Κων/νο Καραµανλή ως Πρωθυπουργό και µέσα στην επταετία (1974-1986 και µε Γ. Ράλλη) το

χρέος άρχισε να διογκώνεται µε συνεχή δανεισµό. Είχαµε συνολικά 24 εξωτερικά δάνεια. Τρία από τη Γαλλική κυβέρνηση και τα

υπόλοιπα από διεθνείς οργανισµούς και τράπεζες. Ο Κων. Μητσοτάκης, ως υπουργός Συντονισµού, τότε υπερηφανεύονταν ότι

“όλοι θέλουν να µας δανείσουν!”.

Το δηµόσιο χρέος ανήλθε το 1981 σε 852 δισ. δραχµές ή (µε αναγωγή) σε ευρώ 2,4 δισ. ή στο 33,5% του ΑΕΠ (Αυτό το

αναφέρει πιο πάνω ο Ν. Χριστοδουλάκης).

Έχουµε την κυβερνητική αλλαγή από το δηµοφιλή Ανδρέα Παπανδρέου που κατέβηκε µε το σύνθηµα το “σοσιαλιστικό

µετασχηµατισµό” ή σωστότερα µακροοικονοµικό λαϊκισµό, που γέµισε την κοινωνία µε άφθονο χρήµα από τις Τράπεζες του

Ροκφέλερ, προσφέροντας µια χιµαιρική αίσθηση ευφορίας στους παραπλανηµένους Έλληνες.

Ο Ανδ. Παπανδρέου οµολόγησε ο ίδιος στην 9 η Σύνοδο της Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ το 1983 ότι υπάρχει κίνδυνος “αν η οικονοµία

κριθεί αφερέγγυα”, να αναγκαστούµε, να χτυπήσουµε την πόρτα του ΔΝΤ και τότε αυτοί θα µας δώσουν τα χρήµατα αλλά

υπό τον όρο ότι: “αυτοί θα επιβάλουν την οικονοµική πολιτική της κυβέρνησής σου και αυτό σηµαίνει Τέρµα το “σοσιαλιστικό

πείραµα”.

Μέχρι το 1981 οι δηµόσιοι υπάλληλοι δεν ξεπερνούσαν τους 120.000. Ο σοσιαλιστικός µετασχηµατισµός δηµιούργησε τις

ΔΕΚΟ (Δηµόσιες Επιχειρήσεις Κοινής Ωφέλειας) και άρχισαν οι απασχολούµενοι να διευρύνονται εκρηκτικά, ώστε να φθάσουν

στους 300.000, το 1985 να αυξηθούν στους 460.000 και µαζί µε τις δηµόσιες τράπεζες, προβληµατικές και ελεγχόµενες από

το Δηµόσιο Επιχειρήσεις να ξεπεράσουν τους 640.000! Και τα ελλείµµατα είχαν φθάσει στο 26,1% και για να καλυφθούν,

δαπανούσαµε το 106% από το δανεισµό.

Οι εργαζόµενοι στις ΔΕΚΟ είχαν πιάσει τον πρώτο λαχνό του λαχείου, διότι µε ορισµένες προϋποθέσεις οι εργαζόµενοι

µπορούσαν στα 50 χρόνια ηλικίας ή 25 χρόνια ασφάλειας να βγουν στη σύνταξη και να εισπράξουν ως αποζηµίωση ως 45

µισθούς.

Στις εκλογές που θα ακολουθήσουν στις 14 Οκτωβρίου 1985, ο Παπανδρέου κατέβηκε µε το σύνθηµα «για ακόµα

καλύτερες µέρες».

Και αντί αυτών µετά τις εκλογές ήρθε ένα σκληρό πακέτο λιτότητας πρωτόγνωρο που δεν είχαν γνωρίσει εργαζόµενοι και

φορολογούµενοι έως τότε. Το χρέος σχεδόν τριπλασιάστηκε εκτοξεύοντας του στο 21,5 δις. ευρώ. Ακολούθησε και το µοιραίο

προεκλογικό σύνθηµα «Τσοβόλα, δώστα όλα» και ο άφρων µακροοικονοµικός λαϊκισµός.

Το 1985 η Ελλάδα ήταν παγκόσµια πρώτη στο κατά κεφαλήν στο Δηµόσιο χρέος. Τα ποσά που δίνονταν για την

εξυπηρέτηση των δανείων, ήταν φοβερά µεγάλα σε ποσοστά! Και κάπου εκεί στο 1987 αρχίζει ο Γολγοθάς της Ελλάδας!

Ο καθηγητής και ακαδηµαϊκός Άγγελος Αγγελακόπουλος µε άρθρο στο “BHMA” χτύπησε καµπανάκι για την οικονοµική

πορεία, τονίζοντας ότι ήταν πολύ αµφίβολο «αν θα µπορέσει η Ελλάδα να δανειστεί τα επόµενα έτη σηµαντικά ποσά

χωρίς την παρέµβαση διεθνών οργανισµών, χωρίς δεσµεύσεις έναντι των δανειστών και χωρίς υποθήκευση του

οικονοµικού µέλλοντος της χώρας» (“ΒΗΜΑ”, 15/9/1985).

Να δούµε µια σύντοµη και συνοπτική εικόνα της Ελληνικής Οικονοµίας ενός µικρού χρονικού διαστήµατος κατά περιόδους

και κατά κυβερνήσεων από το έτος 1967 έως το 1992, για να αντιληφθούµε πώς φθάσαµε εδώ, που φθάσαµε:

ΣΧΕΤΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ διπλα

Ένα δηµοσίευµα της εφηµερίδας “ΤΟ ΠΑΡΟΝ” το Δεκέµβριο του 2019 µας αποκαθήλωσε, όταν ρωτούσε που κατέληξαν

τόσα χρήµατα που µάζεψε το Δηµόσιο σε 37 χρόνια, από φόρους, κοινοτικούς πόρους και ιδιωτικοποιήσεις.

Τίτλος: 1,6 τρισ. ευρώ µάζεψε το Δηµόσιο!

«Πάρα πολλά λεφτά εισέπραξε το Δηµόσιο από το 1981 µέχρι το 2018 από φόρους, κοινοτικούς πόρους… που

φθάσανε σε 1,6 τρισεκατοµµύρια ευρώ. Εκείνο που είναι άγνωστο, είναι πού πήγαν όλα αυτά τα λεφτά, σε ποια χέρια

κατέληξαν».

Την απάντηση µας την έδωσε ο καθηγητής Κώστας Μπέης πιο πάνω.

Αλλά και ο Θεοδ. Κατσανέβας ως Διοικητής του ΙΚΑ το 1985, θυµάται το µεγάλο φαγοπότι και όταν αντέδρασε, απειλήθηκε

και διώχθηκε:

( Μέρος από τη συνέντευξη στον Τύπο)

‘’Ανταλλακτικά αξίας 50 ευρώ τα χρέωνε η Ζήµενς 100.000 ευρώ!

Όταν έκοψε το µονοπώλιο, πήγε ο τότε γερµανός πρέσβης

και τον απείλησε’’

«Μια ιστορία από τα παλιά µε αφορµή όλα αυτά που βγαίνουν τις τελευταίες µέρες για το µεγάλο φαγοπότι που έχει γίνει

(και συνεχίζεται) η Ζήµενς ήταν ο κυρίαρχος παίκτης. Και οι µίζες έπεφταν σαν το χαλάζι. Ανταλλακτικά αξίας 50 ευρώ

χρεώνονταν… 100.000 ευρώ! (Με αναπροσαρµογή από τη δραχµή). Και όποτε δηµιουργείται πρόβληµα, κινητοποιούσαν τα

µεγάλα µέσα πίεσης, ακόµη και απειλές.

Τέτοια γεγονότα έζησε ο Θόδωρος Κατσανέβας, ως διοικητής του ΙΚΑ το 1986. Πήγε και τον απείλησε ο ίδιος ο γερµανός

πρέσβης. Του ζητήσαµε να θυµηθεί τι ακριβώς είχε συµβεί. Και να τι µας είπε:

Με βαθιές ρίζες οι µίζες της Ζήµενς

Δηµ.-Κύριε Κατσανέβα, στα µέσα της δεκαετίας του 1980, όταν είσαστε διοικητής του ΙΚΑ, είχατε µεγάλη σύγκρουση

µε τη Ζήµενς, που τότε πήρε ευρύτερες διαστάσεις. Τι ακριβώς είχε συµβεί;

Κατσ.: Η Ζήµενς σε συνεργασία µε το µεγαλοπαράγοντα Καψαλάκη, µακαρίτη σήµερα, λυµαίνονταν το ΙΚΑ και τα

δηµόσια νοσοκοµεία. Είχαν περίπου το µονοπώλιο στις προµήθειες ιατρικού και µηχανολογικού εξοπλισµού. Είχαν

διαβρώσει τις τεχνικές υπηρεσίες του ΙΚΑ, όπου οι άνθρωποί της χαλούσαν τα ανταλλακτικά των µηχανηµάτων και το

ΙΚΑ υποχρεωνόταν να αγοράσει άλλα, από τη Ζήµενς φυσικά, σε εξωφρενικές τιµές. Ανταλλακτικά αξίας 50 ευρώ τα

πλήρωνε 100.000 ευρώ. Αλλιώς δε λειτουργούσαν. Και όταν δε λειτουργούσαν, το ΙΚΑ πλήρωνε εξωφρενικά ποσά σε

ιδιωτικά ιατρικά κέντρα, όπως του κ. Καψαλάκη που λειτουργούσε µε µηχανήµατα της Ζήµενς….» (εφηµ. 18/7/2010)

Αυτό, είχε σαν αποτέλεσµα, για πρώτη φορά η Ελλάδα να καταναλώνει περισσότερα, απ’ όσα παρήγαγε,

απολαµβάνοντας ο λαός το σοσιαλιστικό πάρτι. Ο Ανδρέας Παπανδρέου ενώ, πριν εκλεγεί, φώναζε το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το

ίδιο Συνδικάτο» και το «ΕΟΚ ο λάκκος των λεόντων» εν τούτοις παρέµεινε και στα δύο… Διαπραγµατεύτηκε µε την ΕΟΚ

και κέρδισε τα Μεσογειακά Ολοκληρωµένα Προγράµµατα. Χρήµατα που χρησιµοποιήθηκαν, επί το πλείστον, για τον

εκµαυλισµό και τη διαφθορά των αγροτών µε επιδοτήσεις χωρίς αντίκρυσµα, ώστε να µη φωνάζουν οι αγρότες για τα

αδιάθετα προϊόντα τους.

Το 1986 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν µπόρεσε να δανειστεί από το εξωτερικό και έτσι κατέφυγε στην ΕΟΚ, παίρνοντας

ένα δάνειο 1,75 δις. ευρωπαϊκών νοµισµατικών µονάδων σε δύο δόσεις, αφού πρώτα έβαλε το πόδι το ΔΝΤ εξετάζοντας

την πορεία της ελληνικής οικονοµίας.

Ο διευθυντής της εφ. “ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ” Σερ. Φυντανίδης έγραφε: «Η Ελλάδα έγινε η πρώτη χώρα της Ευρώπης σε

κατανάλωση ουίσκυ και η πρώτη χώρα σε αριθµό κύριων και παραθεριστικών κατοικιών».

Το 1989 γίνεται η παραποµπή του Ανδρέα στο ειδικό Δικαστήριο. Η Οικουµενική Κυβέρνηση Ζολώτα προσπάθησε, να

µειώσει µε διορθωτικές αλλαγές το δηµόσιο τοµέα, αλλά στάθηκε αδύνατο, διότι προκάλεσε την έντονη αντίδραση των

“σοσιαλιστών”.

ΠΕΡΙΟΔΟΣ 1990 έως 1998

Τα έτη 1989-1992 συνέβη το κοσµοϊστορικό γεγονός της κατάρρευσης των καθεστώτων του Ανατολικού συνασπισµού,

που είχε µεγάλες επιπτώσεις στην εθνική οικονοµία µας, γιατί κατέκλυσαν την Ελλάδα αλλοδαποί (Αλβανοί 800.000-

1.000.000, Πακιστανοί 500.000 από πρώην ΕΣΣΔ κ.ά.) απορροφώντας µε την εργασία τους σηµαντικό ποσοστό του

εθνικού προϊόντος. Τα φθηνά αλλοδαπά µεροκάµατα είχαν σαν αποτέλεσµα τα χειρωνακτικά επαγγέλµατα (οικοδόµου,

εργάτη, γεωργού κ.α.) να µη βρίσκουν εύκολα Έλληνα για εργασία.

Τον Απρίλιο 1990 έρχεται στην κυβέρνηση η Ν.Δ. µε τον Κ. Μητσοτάκη, αρχίζοντας να κάνει δειλά-δειλά βήµατα

ιδιωτικοποιήσεων προβληµατικών δηµόσιων επιχειρήσεων, που για χρόνια διατηρούσε ο Ανδρέας Παπανδρέου, για

φιλολαϊκούς λόγους. Η “νεοφιλελεύθερη” αυτή πολιτική προκάλεσε την έντονη αντίδραση της “σοσιαλιστικής”

αντιπολίτευσης.

Η κυβέρνηση Ν.Δ. Μητσοτάκη τον Οκτώβριο 1993 πέφτει µε την “αποστασία” Αντ. Σαµαρά, αυξάνοντας το χρέος κατά

36 δις ευρώ και φθάνοντάς το στα 68,8 δις. ή στο 111,6% του ΑΕΠ. Το ελληνικό κράτος ήταν υποχρεωµένο να πληρώσει

τόκους 7,9 δις ευρώ, αντί 3,8 δις ευρώ που πλήρωνε το 1989, διότι οι τόκοι πληρώνονταν µε τη λήξη των δανείων, αλλά

και από το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ (1981-1989) είχαν συνάψει και “κρυφά δάνεια” που δεν ήταν γραµµένα

στους προϋπολογισµούς, αλλά τα βρήκε µπροστά της η κυβέρνηση της Ν.Δ. τον Απρίλιο 1990 και αφορούσαν

καταπτώσεις εγγυήσεων και ελλειµµάτων των ΔΕΚΟ!

Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ πάλι στην εξουσια.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου επανέρχεται στην εξουσία µετά τις εκλογές τον Οκτώβριο του 1999 δικαιωµένος από το Ειδικό

Δικαστήριο. Φυσικά συνέχισε τη “σοσιαλιστική” φιλοσοφία του κρατισµού (επανακρατικοποιήσεις, διορισµοί στο δηµόσιο,

Ευρωπαϊκά αναπτυξιακά Κονδύλια για τη στήριξη “θνησιγενών” κρατικών ελλειµµατικών επιχειρήσεων κ.ά.).

Έτσι η νέα κυβέρνηση κατόρθωσε, µέσα σε µόλις 5 µήνες, αφ’ ότου κέρδισε τις εκλογές, να αυξήσει τα ελλείµµατα, το δε

χρέος αυξήθηκε κατά 20,5 δις ευρώ.

Η Νοµισµατική Επιτροπή της ΕΟΚ που συνεδρίασε στις 2 Φεβρουαρίου 1994, (ανήσυχη) έδωσε στη δηµοσιότητα στις

23/8/1994 έκθεση καταπέλτη για την οικονοµική κατάσταση στην Ελλάδα και τόνιζε ότι: «Το δηµόσιο χρέος ανήλθε στο

138% του ΑΕΠ και το δηµόσιο έλλειµµα κατά 6% υψηλότερα από εκείνο που είχε προβλεφθεί… Αυτό οφείλεται κατά ένα

µεγάλο µέρος στην εγκατάλειψη του προγράµµατος των ιδιωτικοποιήσεων που είχε αρχίσει η κυβέρνηση της Ν.Δ., στα

µεγάλα ελλείµµατα που παρουσιάζουν ορισµένοι δηµόσιοι οργανισµοί και ΔΕΚΟ αλλά και στη µείωση του ρυθµού

επενδύσεων.

Καλούσε την ελληνική Κυβέρνηση, η επιτροπή να προχωρήσει στη λήψη µέτρων. άλλως θα σταµατούσαν τη

χρηµατοδότηση από το Ταµείο Συνοχής…

Ο Ανδρέας Παπανδρέου τον Ιανουάριο του 1996 παραιτήθηκε, για λόγους υγείας, και στις 22 Ιανουαρίου 1996 τον

αντικατέστησε ο «εκσυγχρονιστής» οικονοµολόγος – γερµανικής παιδείας – Κ. Σηµίτης που ανέλαβε να υλοποιήσει τις

«υποδείξεις» του ΔΝΤ για µια σταθερή νοµισµατική και οικονοµική πολιτική. Τα δηµόσια ελλείµµατα συνεχίστηκαν µε

αποτέλεσµα και ο δανεισµός να συνεχιστεί και το δηµόσιο χρέος να αυξάνει. Την εποχή Σηµίτη (1993-2004) το δηµόσιο

χρέος αυτοτροφοδοτούµενο αυξήθηκε από 68,8 δις ευρώ που το παρέλαβε το 1993 σε 170 δις ευρώ από νέους

δανεισµούς για την εξυπηρέτηση του χρέους και την κάλυψη των προϋπολογισµών.

Οι κοινωνικές δαπάνες που ήταν στην αρχή της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ 12 δις ευρώ, εκτινάχθηκαν στα 27,5 δις

ευρώ το 2003.

Την υπερχρέωση και τη διάλυση των ασφαλιστικών ταµείων και όχι µόνον, την προκάλεσαν και οι συντάξεις µε τα

εφάπαξ που δόθηκαν σε 200.000 συνταξιούχους, χωρίς ανταποδοτικότητα και µάλιστα σε προερχόµενους από χώρες του

υπαρκτού σοσιαλισµού, στέλνοντας το λογαριασµό στις επόµενες γενιές, ώστε να τα βρίσκουµε σήµερα µπροστά µας.

Από το 1998 η κυβέρνηση Σηµίτη έβαλε σαν στόχο να εντάξει την Ελλάδα στην Οικονοµική Νοµισµατική Ένωση (ΟΝΕ),

αλλ’ έπρεπε το ετήσιο δηµόσιο έλλειµµα της Ελλάδας να µην υπερβαίνει το 3% του ΑΕΠ και το συνολικό δηµόσιο χρέος το

60% του ΑΕΠ. Τα νούµερα αυτά ήταν άπιαστα, γιαυτό, αντί η κυβέρνηση Σηµίτη να περιορίσει την παραοικονοµία και τη

διαφθορά, προτίµησε να αποκρύψει µε «δηµιουργική λογιστική» ένα µέρος του χρέους της χώρας µε τη βοήθεια της

διαβόητης αµερικανικής Επενδυτικής Τράπεζας Goldman Sachs, µέσω του Πέτρου Χριστοδούλου (ο π. Χριστοδούλου

εκτός από τη Goldman Sachs ήταν σύµβουλος και στην JP Morgan, γίνεται και διευθυντής στην Τράπεζα της Ελλάδας). Τότε

η κυβέρνηση πήρε δάνειο 10 δις ευρώ σαν ένα swap, το οποίο όµως δεν φαίνονταν στο συνολικό χρέος της χώρας (Γι’

αυτό το κόλπο η Goldman Sachs πήρε 1 εκατ. ευρώ). Οι ετήσιες δόσεις ορίστηκαν στα 360 εκατ. ευρώ, συν τον

πληθωρισµό και µε χρονολογία αποπληρωµής το 2012.

Το δάνειο (swap) αυτό θα έµενε κρυφό, αν δεν υπήρχε µηνυτήρια αναφορά του Αυστριακού Οικονοµολόγου Φαγιάντ

Mouja Kaji στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ο οποίος υποστήριξε ότι µε αυτό το swap (κρυφό δάνειο) το 2001 η Ελλάδα

εξαπάτησε την Ευρωπαϊκή Ένωση κρύβοντας ένα µέρος του ελληνικού χρέους και έτσι µπήκε στην Ο.Ν.Ε.

Το ερώτηµα είναι: Οι Ευρωπαίοι εταίροι µας γνώριζαν το κόλπο του swap;

Η απάντηση πολλών ξένων οικονοµολόγων είναι ότι οι “µεγάλοι” εταίροι µας γνώριζαν το κόλπο «δηµιουργική λογιστική»,

αλλά έκαναν τα στραβά µάτια, γιατί η Ελλάδα δεν ήταν ανταγωνίστρια βιοµηχανική χώρα της Γερµανίας και της Γαλλίας,

αλλά µια καλή αγορά γι’ αυτές και είχαν την ευκαιρία να κερδοσκοπούν πάνω της, γιατί µας δάνειζαν και πριν αυτά

φθάσουν στην χώρα µας, τα ξανάπαιρναν πίσω µε αγορές οπλικών συστηµάτων ή µε τις πολυεθνικές εταιρείες (Siemens,

Bosch, Lidl, Carrefour, Mercedes, Opel, Audi κ.ά.).

Μια έκθεση της Eurostat το Νοέµβριο του 2009 αποκάλυψε ότι η Ελλάδα είχε πραγµατοποιήσει από το 2001 έως το

τέλος του 2007 πολλές µυστικές ανταλλαγές χρέους (swap). Έτσι µε το κόλπο αυτό η Goldman Sachs (µε το αζηµίωτο

βέβαια) σε συνεργασία µε τις κυβερνήσεις µείωναν λογιστικά το χρέος.

Η ΑΠΑΤΗ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟΥ

Το 2000 είχαµε τη µεγάλη απάτη του ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟΥ που όλοι την έχουµε ξεχάσει. Την είχανε στήσει µια θράκα

ντόπιων και ξένων αεριτζήδων κερδοσκόπων, αποκοµίζοντας κέρδη πολλών δισεκατοµµυρίων που τα µετέφεραν στην

Ελβετία και σε διάφορα µέρη της υφηλίου µέσω των offshore εταιρειών.

Ήταν εποχή που η αγορά γέµισε από Τράπεζες και οι χρηµατιστηριακές εταιρείες φύτρωναν σαν µανιτάρια. Είχανε

σκηνοθετήσει εικονικά κέρδη και µε τη βοήθεια των Μ.Μ.Ε. κατόρθωσαν να κάνουν ακόµα και τους τσοπάνηδες να

κατεβαίνουν από τα βοσκοτόπια στα καφενεία, να παρακολουθούν την καθηµερινή κίνηση των µετοχών.

Ο Πρωθυπουργός Κ. Σηµίτης (µέσα στο κόλπο) προεκλογικά, το Σεπτέµβριο του 1999 στη Δ.Ε.Θ. σε συνέντευξη Τύπου

δήλωσε: «Ο τζίρος του χρηµατιστηρίου θα είναι υψηλός και θα αποδώσει αυτά, τα οποία έχουµε σχεδιάσει» και ότι

«το χρηµατιστήριο είναι θεσµός σηµαντικός για την πρόοδο της οικονοµίας… Είναι ένας θεσµός, ο οποίος

εξυπηρετεί την οικονοµία…».

Ο λαός, χωρίς να έχει ιδέα από µετοχές και χρηµατιστήρια, µάζεψε τις οικονοµίες του και άρχισε να επενδύει ανόητα και

αλόγιστα, παρασυρόµενος από σκόπιµες φήµες που διέδιδαν τα “παπαγαλάκια” και τα Μ.Μ.Ε. καθηµερινά στα πρωινά

τους προγράµµατα.

Αρκετοί αφελείς επενδυτές – τζογαδόροι – ξεπέρασαν κάθε λογικό όριο. Πήραν τραπεζικά δάνεια ή πούλησαν ακίνητα,

για να “παίζουν” στο χρηµατιστήριο.

Οι απατεώνες-κερδοσκόποι, πολλές φορές πωλούσαν µετοχές, χωρίς να τις κατέχουν ή γνώριζαν καλά, πότε να

σταµατήσουν και πότε να εγκαταλείψουν το παιχνίδι, αφού πωλούσαν πρώτα τις υπερτιµηµένες µετοχές τους σε

επόµενους αδαείς παίκτες που έµπαιναν στο παιχνίδι και έφευγαν µε χονδρά λεφτά στις τσέπες τους, αφήνοντας στο

“λαουτζίκο” άχρηστα χαρτιά χωρίς αντίκρισµα.

Η απάτη αυτή έκανε ενάµισι εκατοµµύριο µικρούς και µεσαίους επενδυτές να χάσουν πάνω από εκατό (100) δις ευρώ,

µε αποτέλεσµα η Ελλάδα να µείνει από ρευστό και µε τεράστιους τόκους και δάνεια που µας βάραιναν

Ο Πρωθυπουργός κ. Σηµίτης «συντρίφτηκε» κυριολεκτικά από το γεγονός ότι οι άτυχοι επενδυτές έχασαν τα

χρήµατά τους στο χρηµατιστήριο… Για το λόγο αυτό η Σοφοκλέους µετατράπηκε χιουµοριστικά, σε

«Σοφοκλαίους» επειδή «οι άτυχοι» απ’ έξω έκλαιγαν καθηµερινά τις χαµένες οικονοµίες τους.

Εξ αιτίας λοιπόν της µεγάλης αναστάτωσης που προκλήθηκε στο χρηµατιστήριο, (ο Σηµίτης) φοβήθηκε µην έχουµε την

Αλβανική έκρηξη µε τις πυραµίδες. «Εµφανίστηκαν» τότε, ως από µηχανής Θεός, οι Τράπεζες που άνοιξαν τις κάνουλες

ρίχνοντας ρευστό χρήµα στην αγορά, ενεργοποιώντας το EASY MONEY SYSTEM µε στεγαστικά, καταναλωτικά,

εορτοδάνεια, κάρτες κ.α. βεβαίως µε τοκογλυφικούς όρους σε µια αγορά κατεστραµµένη. Μόνο οι τιµές των κατοικιών από

το 1993 είχαν δεκαπλασιαστεί λόγω φορολογίας και µόνο.

Ο Σηµίτης, προβλέποντας την κατάρρευσή του στις 8 Ιανουαρίου 2004, παραιτήθηκε από την προεδρία του ΠΑΣΟΚ και

τον διαδέχθηκε στις 8 Φεβρουαρίου ο Γεωργ. Παπανδρέου.

Στις εκλογές που έγιναν στις 10 Μαρτίου 2004 νικητής αναδείχθηκε ο Κων. Καραµανλής, ανεψιός του “εθνάρχη”.

Το Δηµόσιο χρέος στις 31 Μαΐου είχε ανέλθει στα 193,5 (193.443,10) δις ευρώ σύµφωνα µε τα επίσηµα στοιχεία που

κατέθεσε στη Βουλή ο υφυπουργός Οικονοµικών Πέτρος Δούκας στις 15-6-2004.

Ο Κ. Καραµανλής, παρ’ ότι είχε προεκλογικά υποσχεθεί πολλά και γνώριζε πολύ καλά την οικονοµική κατάσταση,

φοβούµενος το πολιτικό κόστος, δεν έκανε απολύτως τίποτα, µάλλον επιδείνωσε κατά πολύ την κατάσταση,

δηµιουργώντας εκατοντάδες Δηµόσιους Οργανισµούς µε ετήσιες δαπάνες που ξεπερνούσαν τα 200 εκατ. ευρώ.

Η περίοδός του χαρακτηρίστηκε από πολλά σκάνδαλα, όπως του Βατοπεδίου, τα δοµηµένα οµόλογα, της Siemens, της

απόκρυψης των διαφόρων δαπανών του ΠΑΣΟΚ επί Χριστοδουλάκη, το κλείσιµο της Βουλής για την παραγραφή των

εκκρεµών υποθέσεων διαφθοράς κ.ά.

Το 2004-2009 η κυβέρνηση Κ. Καραµανλή σύµφωνα µε τα επίσηµα στοιχεία του Γεν. Λογιστηρίου του Κράτους

δανείστηκε 185 δις ευρώ αναλυόµενα ως εξής:

Τα 45 δις ευρώ αφορούσαν “αναχρηµατοδότηση” παλαιότερων δανείων και έπρεπε να εξοφληθούν.

50 δις για τόκους προηγούµενων ετών, που τα βρήκε η Ν.Δ. από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.

10 δις για πληρωµές εξοπλιστικών προγραµµάτων επί κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ.

7,2 δις περίπου για πληρωµές Κοινωνικής Ασφάλισης τα ταµεία ΙΚΑ, ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΤΕΒΕ κλπ που είχαν υπογράψει οι

κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ για τη χρηµατοδότηση των Ταµείων από το Κράτος.

2,6 δις. για χρέη νοσοκοµείων που άφησαν απλήρωτα οι προηγούµενες κυβερνήσεις.

Και ένα ακόµα 3,2 δις που πήγαν για “λοιπές χρεώσεις” που άφησαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.

Δηλαδή από τα 125 δις. των δανείων της κυβέρνησης Ν.Δ. (Κ. Καραµανλής), τα 118 δις. ήταν για υποχρεώσεις που

άφησε το ΠΑΣΟΚ. Κατά συνέπεια το πρόσθετο χρέος της κυβέρνησης Ν.Δ. στα πεντέµισι χρόνια στην εξουσία ήταν γύρω

στα 7 δις ευρώ.

Σύµφωνα µε το Δελτίο του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους (αρ. 55) το Δηµόσιο χρέος στις 30 Σεπτεµβρίου 2009

ανέρχονταν στα 298 δις ευρώ (297.929,91).

Το Σεπτέµβριο του 2008 έσκασε η µεγάλη «φούσκα» των τοξικών δοµηµένων οµολόγων ακινήτων στην Αµερική µε την

κατάρρευση της Τράπεζας κολοσσός Lyhman Brothers, που παρέσυρε πολλές τράπεζες σε πτώχευση, σε συγχωνεύσεις

για να γλυτώσουν, σε κρατικοποιήσεις ή πουλήθηκαν σε εξευτελιστικές τιµές.

Η χρηµατοπιστωτική αυτή φούσκα µόλυνε όλο το τραπεζικό σύστηµα, µε την Ισλανδία να δέχεται το µεγαλύτερο πλήγµα

στην Ευρώπη. Οι ελληνικές τράπεζες µπροστά σ’ αυτόν το κίνδυνο το 2009 αναγκάστηκαν, να κλείσουν τις κάνουλες των

δανείων και έτσι άρχισε η οικονοµική δυσχέρεια.

Μέσα σ’ αυτή τη γενική κρίση, αντί η κυβέρνηση να περιορίσει την εξαγωγή συναλλάγµατος, αύξησε τα εισαγόµενα είδη

πολυτελείας, επιδότησε την εγκατάσταση κλιµατιστικών στα σπίτια και την αγορά πολυτελών αυτοκινήτων. Για να µη

δυσαρεστήσει τις εµπορικές εταιρείες, µεταχειρίστηκε ακόµα πιο ευνοϊκά τις υπεράκτιες απ’ αυτές (εταιρείες) καταργώντας

τα υψηλά τεκµήρια… και πολλά άλλα, απίστευτα!

Έτσι η Ελλάδα άρχισε να έχει πρόβληµα εξωτερικού δανεισµού. Και λόγω των υψηλών τιµών των Spreads, άρχισε να

φαίνεται στον ορίζοντα ο «µπαµπούλας» της «αναστολής πληρωµών» των υποχρεώσεων (δανείων, συντάξεων,

µισθών κλπ).

Εν όψει όλης αυτής της κατάστασης, η χώρα οδηγήθηκε στις εκλογές το 2009, µε το δηµαγωγικό σύνθηµα του

Παπανδρέου «Λεφτά υπάρχουν», όπου υπόσχονταν χρήµα στο λαό, θυµίζοντάς του το «Τσοβόλα, δώστα όλα».

Σε όλον τον προεκλογικό αγώνα ο Καραµανλής, µε τις δηλώσεις του, έδειχνε ουσιαστικά στο λαό να ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ

ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ.

Ο κ. Παπανδρέου 30 ηµέρες πριν τις εκλογές, επισκέπτεται τον Πρόεδρο της Αµερικής Κλίντον. Απ’ αυτά τίποτε δεν

ανέφεραν τα Μ.Μ.Ε. Γιατί πήγε, τι είπε µε τον Κλίντον, µε ποιους συναντήθηκε, τι αποφάσισαν, ίσως δε θα το µάθουµε

ποτέ.

Βέβαια, κατ’ αρχήν προσλαµβάνει την ίδια διαφηµιστική εταιρεία, που χρησιµοποίησε και ο Οµπάµα, για την προεκλογική

καµπάνια του ΠΑΣΟΚ. Με ψέµατα, µυστικές συµφωνίες, σκόπιµη µετάθεση ευθυνών, προπαγάνδα, εκβιασµούς,

χειραγώγηση του λαού µε τη βοήθεια των Μ.Μ.Ε., ο Παπανδρέου αναδείχθηκε νικητής στις 5 Οκτωβρίου 2009 και

ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας.

Σύντοµα φάνηκε το παγόβουνο των προβληµάτων στην Οικονοµία. Στις 19 Οκτωβρίου ο νέος υπουργός Οικονοµικών

Γ. Παπακωνσταντίνου ενηµέρωσε το ECO/Fin ότι το δηµοσιονοµικό έλλειµµα για το 2009 θα έφθανε το 12,5% του ΑΕΠ,

ενώ άλλως ενηµερώθηκαν οι οµόλογοί του στις αρχές του µήνα από τον τότε υπουργό της κυβέρνησης Καραµανλή (Ν.Δ.),

ότι δηλαδή το έλλειµµα θα ήταν 6% του ΑΕΠ. Τέλος, ύστερα από πρόσθετες αναθεωρήσεις, το έλλειµµα το “κατέληξαν”

στα 15,4% του ΑΕΠ.

Ένα µήνα µετά την εκλογή του ο κ. Παπανδρέου είχε γεύµα στο ξενοδοχείο “Πεντελικόν” στην Κηφισιά µε τον Πρόεδρο

της Goldman Sachs κ. Γκάρυ Κοέν, τον επικεφαλής των οικονοµικών ερευνών της Εταιρείας, τον αντιπρόσωπό του στην

Ελλάδα. Από πλευράς Ελλάδας ήταν η Κατσέλη, ο Παπακωνσταντίνου και ο Δρούτσας (εκ των µαγείρων του σχεδίου

Ανάν).

Και στην ερώτηση, τί δουλειά είχαν να συζητούν σοβαρά οικονοµικά θέµατα στο “Πεντελικόν” και όχι στο Μαξίµου, η

απάντηση ήταν ότι σ’ αυτό δε θα έδιναν αναφορά σε κανέναν ως προς το τί είπαν και συµφώνησαν, δεδοµένου ότι δεν

είχε καταγραφεί πουθενά επίσηµα το γεγονός αυτό, σε αντίθεση µε το αν η συνάντηση γινόταν στο Μαξίµου.

Η γαλλική εφηµερίδα LE MONDE σε άρθρο έγραφε: «Στην Ευρώπη η Goldman Sachs στρατολογεί ισχυρά

πρόσωπα, για να εγκαθιδρύσει τη δική της ισχύ». Και µέσα στο άρθρο λέει ότι “τοποθετήσανε” τον Πέτρο

Χριστοδούλου σε σηµείο κλειδί, για να φέρουν εις πέρας τα σχέδιά τους.

Μετά τη συνάντηση ο Π. Χριστοδούλου (στέλεχος της Goldman Sachs) διορίστηκε Πρόεδρος του ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ (ΟΔΔΗΧ) από τον Παπανδρέου,` για να τακτοποιήσει τα χρέη µας…!

Ο Παπανδρέου µε το “λεφτά υπάρχουν”, είπε ψέµατα στον ελληνικό λαό διότι, όπως αποδείχθηκε, γνώριζε την

οικονοµική κατάσταση της χώρας, αφού τον είχε ενηµερώσει ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γ. Προβόπουλος. Ο

πρώην υπουργός των Οικονοµικών της Γερµανίας, σοσιαλδηµοκράτης Πεέρ Στάινµπρικ αποκάλυψε, σε εκδοθέν βιβλίο

του, ότι είχε ενηµερώσει πλήρως το Γ. Παπανδρέου για την πραγµατική κατάσταση της ελληνικής οικονοµίας πολύ πριν

από τις βουλευτικές εκλογές του Οκτωβρίου. Επίσης ο Πρόεδρος του Eurogroup ΖανΚλοντ Γιούνκερ, είχε οµολογήσει

δηµόσια πως οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης γνώριζαν ήδη από δεκαετίες την πραγµατική κατάσταση της ελληνικής

οικονοµίας, αλλά έκαναν “τα στραβά µάτια”, επειδή η Γερµανία και η Γαλλία επωφελούνταν από τις µεγάλες εξαγωγές

στην Ελλάδα και ιδιαίτερα σε στρατιωτικό εξοπλισµό.

Ο “σοσιαλιστής” Παπανδρέου, ό,τι έκανε, το έκανε σκόπιµα και συνειδητά, διότι είχε προαποφασίσει τη στρατηγική που

θα ακολουθούσε ως “µοναδική” λύση του Μνηµονίου, γι’ αυτό τον Οκτώβριο, Νοέµβριο και Δεκέµβριο του 2009,

αρνήθηκε να δανειστεί, όταν τα επιτόκια ήταν χαµηλά. Αντ’ αυτού έκανε, ό,τι µπορούσε, για να εκθέσει διεθνώς την

άσχηµη οικονοµική κατάσταση της χώρας, τροµοκρατώντας τις “αγορές” που άρχισαν να ανεβάζουν επικίνδυνα τα

επιτόκια δανεισµού, , απ’ όπου βρίσκονταν, ότι κυβερνά µια χώρα εντελώς διεφθαρµένη και ότι η ελληνική οικονοµία

ήταν σαν τον “Τιτανικό”, έτοιµη να βουλιάξει! Το πρόβαλε σκόπιµα, για να µην υπάρχει δυνατότητα δανεισµού και

εποµένως η µόνη λύση να είναι το ΔΝΤ. Ήταν µέρος της στρατηγικής του, ώστε να πείσει τον κόσµο να αποδεχθεί

τελικά, χωρίς πολλές αντιδράσεις, πως “µία και µοναδική” λύση είναι το Μνηµόνιο, και ότι πολύ γρήγορα σε 23 χρόνια,

θα έρχονταν η ανάκαµψη και η ευηµερία!

Εδώ παίχθηκαν “χονδρά” χρηµατοδοτικά τοκογλυφικά παιχνίδια - ίσως στο κόλπο να ήταν και παράγοντες της

Κυβέρνησης - τζογάροντας στην κατάρρευση και τη χρεοκοπία της Ελλάδας, και ζητώντας µεγαλύτερα ασφάλιστρα απ’ αυτήν,

κινητοποιώντας το τµήµα των CDS (Credit Default Swaps ασφάλιση χρεών σε περίπτωση µη αποπληρωµής). Το προϊόν αυτό

το έβγαλαν στην αγορά η Goldman Sachs, η JP Morgan και η Deutsche Bank (που ελέγχουν το 95% των CDS παγκοσµίως)

και κέρδισαν χονδρό χρήµα από όλο αυτό το παιχνίδι, διότι διέθεταν όλες τις πληροφορίες που ήθελαν µέσα από την

κυβέρνηση.

Στις 25 Ιανουαρίου 2010 η Κυβέρνηση δοκίµασε να δανειστεί - οι αγορές είχαν ήδη λάβει τα µηνύµατα - παίρνοντας

τελικά 8 δις ευρώ, αλλά µε πανάκριβο επιτόκιο (6,8%). Το γεγονός αυτό κατέστησε σαφές πως στο εξής θα ήταν αδύνατο η

Χώρα να δανείζεται µε τέτοιες τοκογλυφικές τιµές.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΑΤΗ

Ο κόσµος ελάχιστα γνωρίζει τι ακριβώς συµβαίνει στο επίπεδο της παγκόσµιας οικονοµίας, και τούτο, διότι σχεδόν ποτέ

κανείς πολιτικός και ιδιαίτερα οικονοµολόγος, δεν εξήγησε µε απλά λόγια τι ακριβώς συµβαίνει. Αυτό θα προσπαθήσουµε

να κάνουµε, για να διαφωτίσουµε, µε τεκµηριωµένες απόψεις και µε στοιχεία που προκύπτουν µέσα από επίσηµα κείµενα,

πώς βρέθηκε η ελληνική οικονοµία στην κατάρρευση.

Της Ελλάδας το χρέος, πριν µπει στο Μηχανισµό Στήριξης (Μάιος 2010), ανέρχονταν στα 320 δις ευρώ περίπου, στο

129% του ΑΕΠ. Το 60% εµπεριέχονταν σε κρατικά οµόλογα, τα οποία βρίσκονταν σε ιδιώτες δανειστές (ιδιωτικές

τράπεζες µε τα παρακλάδια τους, ασφαλιστικά ταµεία, funds κ.ά.). Συγκεκριµένα οι γαλλικές ιδιωτικές τράπεζες είχαν

75,10 δις δολάρια (σε δολάρια µετράει τα ποσά η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισµών), οι γερµανικές 45 δις δολάρια, οι

αµερικανικές 16,6 δις δολάρια, οι βρετανικές 15 δις δολάρια, οι ολλανδικές 11,9 δις δολάρια και άλλες ιδιωτικές τράπεζες

διαφόρων χωρών µικρότερα ποσά σε οµόλογα. Η κατάσταση αποτελούσε πραγµατικό εφιάλτη για τις ευρωπαϊκές

κυβερνήσεις σε περίπτωση ενδεχόµενης στάσης πληρωµών της Ελλάδας.

Συνολικά, λοιπόν, το ελληνικό κράτος χρωστούσε σε ιδιωτικές τράπεζες 236,20 δις δολάρια, εκ των οποίων τα 188,60

δις δολάρια (ποσοστό 71,85%) ήταν σε Ευρωπαϊκές Τράπεζες. Ο Γ. Δελαστίκ σε δηµοσίευµά του είχε τονίσει ότι η

Ελλάδα ήταν η 7η σε χρέος χώρα στην ευρωζώνη, πάρα πολύ πίσω από την Ιταλία που χρωστούσε 1,4 τρις, την

Ισπανία 1,1 τρις, την Ιρλανδία 870 δις ευρώ κ.ά.

Στο σηµείο αυτό αποφασίστηκε ξαφνικά από τους δανειστές να σταµατήσουν τη χρηµατοδότηση, διότι το χρέος - όπως

έλεγαν - δεν ήταν βιώσιµο.

Κάτω από αυτές τις επίπλαστες συνθήκες πανικού, ο Γ. Παπανδρέου προσέφυγε στο Μηχανισµό Στήριξης της λεγόµενης

Τρόικας στις πρώτες ηµέρες του Μαΐου του 2010 (Τρόικα - Ε.Ε. - Ε.Κ.Τ. - Δ.Ν.Τ.) υπογράφοντας το γνωστό µας

“Μνηµόνιο» για να συνεχίσουν τη… χρηµατοδότηση, δηλαδή την πλήρη οικονοµική παράδοση της χώρας.

Ας δούµε όµως όλο το προσχεδιασµένο σκηνικό και την εξέλιξή του.

Οι φίλοι και «γενναιόδωροι» εταίροι µας, που δήθεν έβαλαν βαθιά το χέρι στην τσέπη τους, για να µας σώσουν, είχαν

κρυφή ατζέντα µε προετοιµασµένο το έδαφος για το σπρώξιµο στο λάκκο των Μνηµονίων.

Τα χρήµατα που µας έδινε η Τρόικα, πήγαιναν αποκλειστικά στην αποπληρωµή των ιδιωτικών τραπεζών και εποµένως

τα ποσά αυτά φορτώνονταν στις πλάτες των πολιτών της Ε.Ε.!!

Ενώ λοιπόν εξοφλούνταν το χρέος προς τους ιδιώτες δανειστές, µεγάλωνε ανάλογα το χρέος µας προς τα κράτη της

ευρωζώνης. Τα επιτόκια των δανείων που µας έδιναν, ήταν τοκογλυφικά. Ενώ η Γερµανία, η Γαλλία… δανείζονταν από τις

αγορές µε 3% και οι τράπεζες από την Ε.Κ.Τ. µε 1% επιτόκιο, εµάς τα δάνειζαν µε 6-7% βγάζοντας χονδρά λεφτά από τη

βοήθεια που µας πρόσφεραν!

Στις 31 Δεκεµβρίου 2010 η κατάσταση µε τα ελληνικά κρατικά οµόλογα άλλαξε εκπληκτικά. Τα στοιχεία αφήνουν

εµβρόντητο, όποιον τα κοιτάζει:

Από τα 200 δις ευρώ που είχαν, προ ενός µόλις έτους, οι ιδιώτες και ξένες τράπεζες, κατόρθωσαν µέσα σε οκτώ µήνες

να τα ξεφορτωθούν κατά 80% και να κατέχουν µόλις… 45,9 δις ευρώ!!! Ουσιαστικά όλα τα λεφτά των δανείων του

Μνηµονίου πήγαν στα θησαυροφυλάκια των ξένων τραπεζών. Πρόκειται για κόλπο τροµακτικών διαστάσεων που έσωσε

τις ξένες τράπεζες και υποθήκευσε τη χώρα µας! Από το σηµείο αυτό και έπειτα οποιαδήποτε στάση πληρωµών ήταν

απολύτως διαχειρίσιµη από τους Ευρωπαίους. Παράλληλα η κυβέρνηση Παπανδρέου, µέσω των εγκάθετων διοικήσεων,

φόρτωσε τις ελληνικές τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταµεία µε ελληνικά οµόλογα «αξίας» 86,16 δις ευρώ έως το τέλος

του 2011.

Μετά από αυτή την τεράστια απάτη σε βάρος των λαών της Ευρώπης (εφόσον µετέθεσαν µε απόφασή τους - Γερµανία

και Γαλλία - το χρέος στις πλάτες τους εν αγνοία τους), τα υπόλοιπα κράτη-µέλη, µαζί και ο γερµανικός και γαλλικός λαός

δεν κατάλαβαν τι σήµαινε αυτό το παιχνίδι που παίχτηκε στις πλάτες τους και στις πλάτες όλων των άλλων κρατών. Κι ενώ

το χρέος κάλπαζε σαν αφηνιασµένο άλογο, τα κράτη-µέλη (Τρόικα), µετά την υπογραφή, άλλαξαν ρότα και προσπάθησαν,

να µας πείσουν ότι το χρέος είναι βιώσιµο και ότι θα βρουν τρόπους, να το αντιµετωπίσουν.

Τί ακριβώς όµως µας έλεγαν µε απλά λόγια; Θα σας δανείσουµε - έλεγαν - για να ολοκληρώσετε τις υποχρεώσεις σας

εξοφλώντας τους ιδιώτες δανειστές και τράπεζες. Μη σας νοιάζει. Εσείς µόνο θα αυξάνετε τους φόρους στα είδη διατροφής,

θα πετσοκόβετε µισθούς, συντάξεις, δώρα, άδειες, θα µας δώσετε, ό,τι έχετε και δεν έχετε αποκρατικοποιώντας

αεροδρόµια, σιδηροδρόµους, κρατικά κτίρια, κερδοφόρες κρατικές επιχειρήσεις, ελληνικά µονοπώλια, λιµάνια, πετρέλαια,

άνθρακα, τουριστικά θέρετρα, περιοχές µε χρυσό, και άλλα µεταλλεύµατα - δηλαδή τα πάντα - µέχρι να σας… γδύσουµε

τελείως οδηγώντας σας στην πτώχευση! Αυτά περίπου µας έλεγαν τα κράτη-µέλη της Ε.Ε., που είχαν τη δύναµη να µας τα

επιβάλουν µε την πίεση της λεγόµενης «ρευστότητας».

Σε έρευνα που έκανε η Βρετανική Οργάνωση Jubilee Debt Campaign και κυκλοφόρησε στις αρχές Φεβρουαρίου 2015 µε τίτλο

«Έξι κρίσιµα σηµεία για το ελληνικό χρέος και τις επερχόµενες εκλογές», σηµείωνε χαρακτηριστικά ότι: «Το 92% των

χρηµάτων, που δανείστηκε η Ελλάδα από την Τρόικα, από το 2010 µέχρι σήµερα, έχει επιστραφεί στους πιστωτές!». Και

βγάζει το συµπέρασµα: «Η διάσωση και τα προγράµµατα λιτότητας δεν πραγµατοποιήθηκαν, επειδή πίστευαν ότι θα

βοηθούσαν τον ελληνικό λαό ή θα µείωναν το βάρος του χρέους. Έγιναν αυτά, για να σωθούν οι ευρωπαϊκές και ελληνικές

τράπεζες και για να προστατευθούν τα κέρδη των κερδοσκόπων…».

Μέσα σ’ αυτόν τον ορυµαγδό της οικονοµικής δυσπραγίας και κατάρρευσης συµβαίνουν πολλά παράδοξα. Τουλάχιστον 100 δις

ευρώ, Ελλήνων καταθετών, διοχετεύτηκαν στην «Τράπεζα Κύπρου» της Λευκωσίας ή σε ελβετικές και γερµανικές τράπεζες, από το

φόβο της ενδεχόµενης «δέσµευσης» στερώντας έτσι τη ρευστότητα στο ελληνικό τραπεζικό σύστηµα. Τελικά αυτή η κίνηση «τους

βγήκε ξινή», διότι η «Τράπεζα Κύπρου» κατέρρευσε χάνοντας, όσα χρήµατα είχε σε καταθέσεις και χρεόγραφα.

Οι «φίλοι µας» Τροϊκανοί, αφού µετέτρεψαν το ιδιωτικό χρέος σε διακρατικό - απαλλασσόµενοι από τα οµόλογα που κατείχαν οι

ιδιώτες, αφού πλέον οι µεγαλύτεροι πιστωτές της χώρας µας είναι κράτη-µέλη της Ε.Ε. - και τα δανεικά ήταν φυσικά πλήρως

διασφαλισµένα - πρότειναν να γίνει αναδιάρθρωση του χρέους - το γνωστό κούρεµα ή Private Sector Involvement (PSI).

Η µείωση του χρέους αποφασίστηκε το Φεβρουάριο του 2012 µε κούρεµα 50% των οµολόγων που κατείχαν οι ιδιώτες µε ένα

παράλληλο νέο πακέτο βοήθειας 106 δις ευρώ. Το PSI προέβλεπε όλα τα οµόλογα που θα εκδοθούν να υπαχθούν στο αγγλικό

δίκαιο, βάζοντας ρήτρες που δέναν “χειροπόδαρα” όλη τη χώρα, σε περίπτωση που δεν αποπληρωθούν τα δανεικά.

Αυτή η συµφωνία διατυµπανίστηκε ως το µεγαλύτερο επίτευγµα της µεταπολεµικής εποχής. Ο Ευαγ. Βενιζέλος, αντιπρόεδρος και

υπουργός των οικονοµικών της κυβέρνησης Παπανδρέου, δήλωσε: «Είναι σηµαντικό το ότι µετά δεκαετίες ολόκληρες

βρισκόµαστε στην ευχάριστη θέση να πούµε ότι αφαιρέσαµε από τις πλάτες των Ελλήνων 107 δις ευρώ διαχρονικού

βάρους. Έχουµε µια γενναία εθελοντική συµµετοχή του ιδιωτικού τοµέα κατά 53,5%. Το 2020 θα έχουµε ένα χρέος

βιώσιµο. Είναι ίσως η σηµαντικότερη συµφωνία της µεταπολεµικής εποχής» (21 Φεβρουαρίου 2012).

Το πόσο “επωφελής” ήταν τελικά αυτή η συµφωνία, φάνηκε αργότερα, όταν το χρέος αυξήθηκε από 298 δις ευρώ (ή 125% του

ΑΕΠ), που ήταν το 2009, σε 350 δις ευρώ, περίπου (ή 188,9% του ΑΕΠ) στο τέλος του 2014. Άρα στην πράξη, µόνον επωφελές

δεν ήταν, αναφορικά µε το σκοπό της αποµείωσής του.

Η Βρετανική εταιρεία J.O.Campaign κάνει συγκεκριµένη αναφορά για το PSI «κούρεµα» στην έκθεσή της. «Στο τέλος, - γράφει -

ενώ µια µεγάλη πλειοψηφία ιδιωτών δανειστών συµφώνησε µε τη µείωση του χρέους, διάφορα αρπακτικά κεφάλαια αρνήθηκαν να το

κάνουν. Αυτοί οι κερδοσκόποι αγόρασαν φθηνά ελληνικά οµόλογα που είχαν εκδοθεί υπό το βρετανικό δίκαιο και συνεχίζουν να ζητούν

να πληρωθούν στο ακέραιο… Η ελληνική κυβέρνηση πέρασε νόµο για να επιβάλει τη συµφωνηθείσα µείωση χρέους σε όλα τα

οµόλογα υπό τον ελληνικό νόµο, αλλά η βρετανική κυβέρνηση αρνήθηκε να κάνει το ίδιο. Τα αρπακτικά κεφάλαια (κοράκια) έχουν

συνεχίσει να πληρώνονται, πραγµατοποιώντας ένα τεράστιο κέρδος επί του ποσού που αγόρασαν το χρέος. Αυτό, στην

πραγµατικότητα, ήταν ένα κέρδος που δόθηκε στα αρπακτικά κεφάλαια από το ΔΝΤ, την Ε.Ε. και την ΕΚΤ, που άφησαν το χρέος για

τον ελληνικό λαό».

Συµπερασµατικά το PSI ή “κούρεµα”:

• Κατέστρεψε κυριολεκτικά την ελληνική οικονοµία στο σύνολο της, οδηγώντας τη χώρα στη βαθύτερη ύφεση που γνώρισε ποτέ µετά

τον Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο.

• Κατέστρεψε τις ελληνικές τράπεζες, διότι εξαΰλωσε τα κεφάλαια των τραπεζών και έριξε τον κλάδο σε αρνητική θέση, µε

αποτέλεσµα, ακόµα και σήµερα, να µην µπορούν να βοηθήσουν την οικονοµία µε ρευστότητα.

• Κατέστρεψε τα ασφαλιστικά ταµεία, διότι µε το κούρεµα επλήγησαν 208 ταµεία και η ζηµία που υπέστησαν, ξεπερνάει τα 7,4 δις

οδηγώντας σε φτώχεια και στερήσεις εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχων.

• Κατέστρεψε τους µικρο-οµολογιούχους. Άρπαξαν τις αποταµιεύσεις 15.000 οικογενειών, που αποτελούσαν το ισχνό τους

κοµπόδεµα ελπίζοντας πως τα οµόλογα του ελληνικού δηµοσίου θα αποτελούσαν ασφαλές καταφύγιο.

• Κατέστρεψε εκατοντάδες εταιρείες υγείας, που έναντι των οφειλών του δηµοσίου σ’ αυτές δεν εισέπραξαν ΠΟΤΕ τα συγκεκριµένα

οµόλογα, γιατί κουρεύτηκαν. Έτσι πολλές πτώχευσαν και άλλες βρέθηκαν στα όρια της πτώχευσης.

• Κατέστρεψε χιλιάδες απολυµένους (Ολυµπιακής Αεροπορίας, κ.ά.) που αντί να πάρουν αποζηµίωση απόλυσης σε µετρητά, την

πήραν σε οµόλογα, που κουρεύτηκαν.

• Το χειρότερο απ’ όλα όµως, που “κατάφερε” το PSI, είναι να καταστρέψει σχεδόν για πάντα την εσωτερική αγορά οµολόγων του

ελληνικού δηµοσίου, αναγκάζοντας τους Έλληνες αποταµιευτές να σπρώχνουν µε τρόµο - και παροτρύνσεις - τα χρήµατά τους στο

εξωτερικό ή στα “µαξιλάρια” τους, γιατί ΦΥΣΙΚΑ δεν τα εµπιστεύονται ξανά σε οµόλογα ή τίτλους του ελληνικού δηµοσίου.

Η συνολική ζηµιά που επηρέασε την εγχώρια οικονοµία, υπολογίζεται σε 46,3 δις ευρώ, µε αποτέλεσµα να έχουµε 6.000 αυτοκτονίες

(στατιστική έρευνα απέδειξε ότι η συντριπτική πλειοψηφία οφείλεται στην οικονοµική δυστυχία µετά το PSI). Να έχουµε κοντά στα

2.000.000 ανέργους ή υπο-απασχολούµενους, και 200.000 ελληνόπουλα υψηλής µορφωτικής κατηγορίας που έφυγαν στο εξωτερικό.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΣΟΚ

Συγκλονιστικά είναι τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος που τα κρύβουν από το λαό (Παρόν, 3/5/2015).

Μας πίνουν το αίµα οι… φίλοι και εταίροι µας, µπροστά στους οποίους ο Σάιλοκ µοιάζει µαθητούδι… Αυτή είναι η ωµή

πραγµατικότητα, όπως αναδύεται γυµνή από τους αριθµούς, τους οποίους οι οµοτράπεζοί µας έχουν θεοποιήσει κι ας πεινάνε κι ας

αυτοκτονούν άνθρωποι.

Τα στοιχεία της ίδιας τράπεζας, τα οποία γνωρίζει πάρα πολύ καλά ο δικός τους άνθρωπος, ο Γιαν. Στουρνάρας και εποµένως

κανείς δεν µπορεί να τα αµφισβητήσει, είναι… τροµοκρατικά και οι εταίροι µας αποδεικνύονται χειρότεροι τροµοκράτες από τον

Ξηρό και το Μαζιώτη.

Η Ελλάδα από το 2010, όταν ο Γεώργιος Παπανδρέου µας έβαλε στο Μνηµόνιο µε τη σύµφωνη γνώµη του Βενιζέλου, µέχρι…

και όλο το 2014 πήρε:

• Από το ΔΝΤ 32 δις ευρώ και

• Από τη δανειακή σύµβαση (GLF και EFSF) 194,7 δις ευρώ.

Σύνολο 226,7 δις ευρώ.

Από αυτά πήγαν:

• Στην κάλυψη του ελλείµµατος (δηλαδή, έµειναν στην Ελλάδα) µόλις 33,3 δις ευρώ.

• Σε τόκους 48,7 δις ευρώ και

• Σε τοκοχρεολύσια 191,8 δις ευρώ.

Τί προκύπτει από όλους αυτούς τους αριθµούς; Προκύπτει ότι ο ελληνικός λαός είναι το µεγάλο κορόιδο της οικουµένης, διότι από

τα 226, δις ευρώ που δανειστήκαµε στα πέντε χρόνια, µόνο τα 33,3 δις ευρώ (14,69%) κρατήσαµε εµείς, για να καλυφθεί το

έλλειµµα που είχε η χώρα µας.

Τα υπόλοιπα (193,4 δις ευρώ) πήγαν στην τσέπη των δανειστών µας, συν 76,7 δις ευρώ, λεφτά από την αφαίµαξη του

ελληνικού λαού (από τις µειώσεις µισθών και συντάξεων και από τη βαριά φορολογία) αυτά τα τραγικά πέντε χρόνια, για να

πληρωθεί ο συνολικός λογαριασµός του Α΄ και του Β΄ Μνηµονίου, που είχε φθάσει στα 270,1 δις ευρώ µε τους τόκους και τα

τοκοχρεολύσια. Δηλαδή, µας έδωσαν από το 2010 µέχρι το 2014 226,1 δισ. ευρώ και τους έχουµε πληρώσει 270,1 δις ευρώ και

τους χρωστάµε 350 δις!!

Αυτά είναι τα έργα, το success story όλων των κυβερνήσεων.

Κατάπληκτος µένει κανείς από την εισηγητική έκθεση του προϋπολογισµού 2014, µε την εξέλιξη του δηµοσίου χρέους από το 1992-

2013. Τα τελευταία 21 χρόνια οι δαπάνες εξυπηρέτησης του χρέους που καταβλήθηκαν εγγίζουν το αστρονοµικό ποσό των 563 δις ευρώ,

συν άλλα 288 δις ευρώ που καταβλήθηκαν, για βραχυπρόθεσµους τίτλους. Δηλαδή µέχρι το 2013 έχουµε πληρώσει σε δάνεια 851 δις

ευρώ και µας ζητούν να έχουµε πληρώσουµε άλλα 350 δις µέχρι το 2022. Το πόσο θα πληρώσουµε µέχρι το 2057, που

τελειώνει το πρόγραµµα, δεν µπορεί κανείς σήµερα να το υπολογίσει!!!

Προφανώς δε χρειάζεται κανείς να έχει τελειώσει το LSE ή το Harvard, για να καταλάβει ότι κάτι δεν πάει καλά σ’ αυτόν τον

φαύλο κύκλο της ύφεσης που κρατάει τη χώρα δεµένη χειροπόδαρα!!!

Επίλογος

Η διαφθορά εδώ και διακόσια (200) χρόνια είχε εξελιχθεί σε πανδηµία, που απλώθηκε σχεδόν παντού, το σλόγκαν

‘’δούλεψε να ζείς και κλέψε να ‘χεις’’ είχε γίνει σχεδόν κανόνας.

Οι µίζες, που προσφέρονταν ή που εισπράττονταν, ήταν εντελώς µυστικές, δίχως ν΄ αφήνουν πίσω την παραµικρή

υποψία στα ‘’αφύλακτα’’ κρατικά ταµεία.

Οι χθεσινοί κυβερνώντες και µη, από απένταροι, βρέθηκαν µονοµιάς µέσα στο κλάµπ της αµύθητης χλιδής, αλλά… δεν

µπορούσαν να τα χαρούν µήτε στον ύπνο τους ακόµα διότι το µαύρο χρήµα σε λερώνει και σε δένει, επειδή είναι µόχθος και

ιδρώτας άλλου και συνειδησιακά σε τροµοκρατεί.

Η ‘’άγνωστη’’ πηγή που σε έβαλε στο κόλπο αρχίζει σιγά- σιγά να σε εκβιάζει µε τις µυστικές και απόκρυφες

διόδους και προς το τέλος του, καταντάει, οδύνη, λύπη και στεναγµός …

ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ - ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΜΕ ΠΛΗΓΩΝΕΙΣ

(Θα επανέλθουµε από το 2004 έως το 2023)

Τριανταφυλλος Τασιοπουλος, εφημεριδα ΑΓΩΝΑΣ Απρ.2023