Ομολογία

 

ΜΑΖΕΨΤΕ κύριοι ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ… ΝΤΡΟΠΗΣ !

H µαύρη σηµαία του θράσους κυµατίζει στην επικαιρότητα. Το αιµατόβρεχτο σύµβολο του θάρρους έχει υποσταλεί και αποκρυφτεί, η θρασύτητα έχει εγκατασταθεί στην καθέδρα της εξουσίας.

Το φαινόµενο παίρνει έκταση, όταν η απουσία του θάρρους, γίνεται κλίµα και σφραγίδα µιας εποχής, τότε το αλάτι γίνεται άναλο. Το χάρισµα της Πεντηκοστής µεταποιείται σε δουλικό περπάτηµα, η προφητική φωνή της αλήθειας ακούγεται σαν σπασµένο όργανο.

Μελετώντας τα πατερικά κείµενα σε συνεπαίρνουν, διότι κυριαρχεί το θάρρος, σε ανεβάζουν σε στάθµη γνησιότητας, επειδή ο λόγος τους έχει νεύρο, αλλά και εντιµότητα, απηχούν αγωνιστικό φρόνηµα, αλλά και ήθος, σαλπίζουν εγρήγορση και κατεβαίνουν σε µάχες, χωρίς να ξεστρατίζουν από την αγιαστική τους ευπρέπεια, έχουν πολεµική, καυτηριάζουν το ψέµα, τη διψυχία και τη διπλοπροσωπία χωρίς να δανείζονται βέλη από την οπλοθήκη του διαβόλου.

Οι άγιοι Πατέρες µίλησαν και φώναξαν, αντιστάθηκαν στις νοθείες για την αλλοίωση των καρπών του Αγίου Πνεύµατος µε τέτοια δύναµη ψυχής και λόγου που κατέπληξαν τους συγχρόνους τους και έτσι κατέκτησαν το στεφάνι της νίκης και  το κληροδότησαν συνέχεια και σε σας.

Το πνεύµα του θάρρους αποτελεί παράδοση της εκκλησιαστικής εκκλησίας. Να θυµίσουµε την ανδρεία του Μεγάλου Βασιλείου που στήθηκε αδάµαντας µπροστά στον Έπαρχο Μόδεστο και του µίλησε µε πρωτόγνωρη παρρησία. Το φωτισµένο παράστηµα του Μεγάλου Αθανασίου που δεν έκανε πίσω παρά τις αλλεπάλληλες εξορίες. Τον ακαταµάχητο αθλητή, τον άγιο Ιωάννη Χρυσόστοµο που σαν άλλος τίµιος Πρόδροµος αντιπαρατάχθηκε µε τη διεφθαρµένη κοσµική εξουσία. Τον άγιο Μάξιµο το γραικό, τους Στουδίτες πατέρες, τους νεώτερους Άγιο Κοσµά Αιτωλό, Κοσµά Φλαµιάτο, Παπουλάκο και ακόµα νεώτερους Αυγουστίνο Καντιώτη, Ελευθερουπόλεως Αµβρόσιο…, που, όταν ανασκαλεύω από τις βιβλιοθήκες τα βιογραφικά στοιχεία, σταµατώ και προβληµατίζοµαι πως µε τις οµιλίες και τον πύρινο λόγο τους πολέµησαν και πολεµήθηκαν, στηρίζοντας το λαό του Θεού και κατατροπώνοντας τους εχθρούς της Εκκλησίας µας.

Κρατήστε στη µνήµη την εικόνα των µαχητών ενδόξων πατέρων και αγίων πώς στάθηκαν µε την αρµονική σύνθεση του θάρρους και της καθαρότητας της θεολογικής και της βιωµατικής µαρτυρίας και κοιτάξτε τον πίνακα της τελευταίας πεντηκονταετίας της αρχιερατικής οµήγυρης, τους διαδόχους των αγίων Αποστόλων, τους κληρονόµους και συνεχιστάς της παραδόσεως των φωτισµένων Πατέρων, απλώστε µπροστά σας το φωτογραφικό άλµπουµ της Ελληνικής Ιεραρχίας, έτσι όπως τη διαµόρφωσαν οι κυρίαρχες αρχιεπισκοπίες, έτσι όπως εµφανίζονται και εκδηλώνονται τούτες στις δραµατικές ηµέρες µας, θα τροµάξετε!

Κάποτε οι επίσκοποι της Εκκλησίας σύρονταν στα Δικαστήρια και καταδικάζονταν σε µαρτύρια και σε θάνατο, γιατί λάτρευαν και υπηρετούσαν µε πιστότητα και αφοσίωση το πρόσωπο του σαρκωµένου και σταυρωµένου Λόγου του Θεού. Τα τελευταία χρόνια στην εποχή της εσχάτης διαφθοράς, οι επίσκοποι της αγιωτάτης Εκκλησίας µας καταδικάζονται για άµετρο πλουτισµό, για καταλήστευση δηµοσίου χρήµατος, για έκφυλες διαστροφές και για εκτροπές βίου που σηµατοδοτούν αποκρουστικές παραµορφώσεις.

Ο Ιεροµόναχος από την ώρα που εκλέγεται για να ποιµάνει κάποια επισκοπή, παύει να είναι µοναχός, όχι γιατί εξαιρείται από την υποχρέωση να τηρεί τις θεµελιακές µοναχικές αρχές της παρθενίας και της ακτηµοσύνης, αλλά γιατί αναγκάζεται να εγκαταλείψει την έρηµο της άσκησής του και τώρα επωµίζεται τη φροντίδα ολόκληρης της πνευµατικής οικογένειας που είναι η εκκλησιαστική µητροπολιτική του επαρχία.

Ο επίσκοπος διακόπτει εν µέρει τον ασκητικό του κανόνα και γίνεται πατέρας, γι’ αυτό είναι αδιανόητο, ένας πατέρας να πλουτίζει και να διογκώνει συνεχώς και περισσότερο τις προσωπικές του αποταµιεύσεις και τα πνευµατικά του παιδιά να λιµοκτονούν και να γυµνητεύουν.

Τα χρηµατικά ποσά που οι πιστοί αποθέτουν διακριτικά (στις δισκοφορίες, παγκάρια, µυστήρια, ενοίκια…) στα χέρια του Επισκόπου, δεν τα προσφέρουν για να διοχετευτούν σε παράκτιες εταιρίες σε µυστικούς λογαριασµούς, σε νησιά Φίτσι-Φίτσι, στα αρχιεπισκοπικά ερµάρια εκλογών ή για ιδιόρρυθµα καπρίτσια, χρυσοκέντητες αρχιερατικές στολές µε χρυσοποίκιλτες µίτρες, πατερίτσες, εγκόλπια κ.λ.π., αλλά τα δίνουν για να φτάσουν, εµπλουτισµένα µε την επισκοπική αγάπη και ανύστακτη φροντίδα εκεί, που υπάρχει πόνος και στέρηση, εκεί, που η καρδιά συνθλίβεται και το µάτι στάζει αδιάκοπα το πικρό δάκρυ.

Άγιοι Πατέρες, τα αγιασµένα αυτά υποδείγµατα της επισκοπικής ακεραιότητας, όταν συνέβαινε να κληρονοµήσουν από τους γονείς τους περιουσία, φρόντιζαν να τη µοιράσουν ολόκληρη, µέχρι την τελευταία δεκάρα στους φτωχούς, στους αρρώστους και κρατούσαν για τους εαυτούς της τη χαρισµατική φτώχεια και για επανάπαυση είχαν την προστατευτική αγάπη του Θεού.

Τα φτωχόπαιδα (Κορινθίας Παντελεήµων, Αττικής Παντελεήµων, Ιωαννίνων Θεόκλητος, Σαλαµίνος Λαρίσης Ιγνάτιος και ένα σωρό ακόµα) που φόρεσαν, όπως φόρεσαν το ωµοφόριο και βγήκαν στη γύρα να κάνουν µπάζα για να ζήσουν τη χλιδή και ίσως τη διαστροφική απόλαυση, αυτό αποτελεί ακύρωση του επισκοπικού χρέους και προδοσία του αποστολικού χαρίσµατος.

Και αν ακόµα το διοικητικό Σώµα της Εκκλησίας ήταν φρακαρισµένο και ακινητοποιηµένο εξ αιτίας ανιερών σκοπιµοτήτων του Προέδρου ή Συνοδικών και δεν ήταν σε θέση να εκπληρώσουν το χρέος, τους ώστε να τους αποκόψουν από το Εκκλησιαστικό σώµα µε καθαιρέσεις, δεν παύουν κατά τους Ιερούς Κανόνες και την Εκκλησιαστική τάξη να είναι εκπεσόντες και ας τους βλέπουµε να λειτουργούν ντυµένοι µε τις χρυσοποίκιλτες αυτοκρατορικές στολές πολλών χιλιάδων ευρώ.

Γι’ αυτό βλέπουµε φυσιογνωµίες µε µεγαλόπρεπη εµφάνιση, δίχως µιλιά, παραστήµατα στολισµένα µε περίσσεια πλούτου, δίχως τον ποιµαντικό αυλό της θεολογίας και την αλατισµένη αντίδραση στη διαφθορά. Φορείς αυταρχικής εξουσίας, χωρίς θησαύρισµα και τη µαρτυρία της αλήθειας. Πρόσωπα µε κίνηση, όχι όµως και προσωπικότητες µε λόγο και υπεύθυνη γνώµη. Ένας λόχος “ιερών” ψηφοφόρων που οριοθετούν την αποστολή τους στο να ρίχνουν το κουκί της ψήφου των εκεί, που θα διατάξει η ολιγαρχία των θρασύτατων παραστατών του αρχιεπισκοπικού θρόνου.

Έτσι αναρριχώνται στις επισκοπικές επάλξεις που διέρχεται η σύγχρονη εκκλησιαστική πραγµατικότητα, η ψαλίδα ανάµεσα στο θάρρος και στο θράσος έχει αντίστροφο άνοιγµα. Αντί να υψώνεται το θάρρος και να υποστέλλεται το θράσος, συµβαίνει το ακριβώς αντίθετο, έχουµε επικίνδυνη έξαρση του θράσους και υποστολή του θάρρους. Προελαύνει η ατιµία και υποχωρεί η εντιµότητα. Άµπωτη της παρρησίας και παλίρροια της άπρεπης φλυαρίας. Φαινόµενα έσχατης παρακµής, που αντί να λειτουργεί η παρρησία της καθαρής αλήθειας, ο δυναµικός λόγος των φωτισµένων συνειδήσεων ακούγονται παράφωνες επισκοπικές νότες, όπως γράφονται στην καινούρια ιστορία.

Ενδεικτικά αναφέρουµε κάποια και σύντοµα:

■ Ο δεσπότης Σταγών και Μετεώρων σε ραδιοφωνική συζήτηση είπε, ούτε λίγο ούτε πολύ, αναφερόµενος στα εµβόλια ότι: «όσοι δεν εµβολιαστούν είναι βλάσφηµοι και αιρετικοί».

Εάν είχε λίγο στοχαστεί και δεν κινούνταν από επιπολαιότητα και δειλία, ώστε να παρασύρεται από πληρωµένα ρεύµατα της εποχής, δεν θα εκστοµούσε τέτοια λόγια, που µπορεί και να χάσει το ποίµνιό του.

■ Ο δεσπότης Λάρισας εκ των τόσων που κατά καιρούς αναφέρουµε (µάσκες, κλειστούς ναούς, Ανάσταση, επιδροµές…). Σε ερώτηση, γιατί δεν επιτρέπει να διαβαστεί η Εξόδιος ακολουθία του γιατρού Νικολάου Γκουντή; (σχετικά η εφηµ. “ΑΓΩΝΑΣ” στο φύλλο 286 είχε γράψει, πως εκοιµήθη από καρδιακό επεισόδιο στο Πανεπ. Νοσοκοµείο).

Αυτός… (δηλαδή, – είπε – ο γιατρός). ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ! Και σε παρατήρηση του συνοµιλούντα. Τι λέτε σεβασµιώτατε; Ακούτε την απάντηση. “Επειδή δεν δέχτηκε να κάνει το εµβόλιο αυτός και η γυναίκα του! (Κατά την Ιερωνυµική δεσποτική θεωρία) είναι αυτοκτονία”!

■ Ο δεσπότης Δράµας θα έστελνε στον Εισαγγελέα 4,5 ιερείς, επειδή έκαναν την Ανάσταση του Πάσχα στις 12 που ορίζει η τάξις της Εκκλησίας από αιώνες και όχι στις 10 που όρισε η Κυβέρνηση και η Ιερά Σύνοδος. Εδώ µάλλον έχει απόλυτη εφαρµογή του αγίου Γρηγορίου του Ναζιανζηνού προς το µάγιστρο Προκόπιο: «Έχω µεν ούτως, ει δει ταληθές γράφειν, ώστε πάντα σύλλογον φεύγειν επισκόπων, ότι µηδεµιάς συνόδου τέλος είδον χρηστόν µηδέ λύσιν κακών µάλλον εσχηκός ή προσθήκην. Αεί γαρ φιλονεικίαι και φιλαρχίαι και λόγον κρείττονες».

Ερµηνεία: Αυτές είναι οι διαθέσεις µου, αν πρέπει να σου γράψω την αλήθεια, να αποφεύγω κάθε συνέλευση επισκόπων, γιατί δεν είδα καµµιά Σύνοδο να έχει καλό τέλος, ούτε να λύνει κανένα κακό, µάλλον προσθέτει κακά, γιατί πάντα αναπτύσσονται εκεί φιλαρχίες και φιλονικίες, σε τέτοιο βαθµό, που και ο λόγος ακόµα δεν µπορεί να τα περιγράψει.

“Για αυτό – δήλωσε – το επόµενο διάστηµα θα επισκεφτώ και την Εισαγγελία της Δράµας να δώσω και τη µαρτυρία µου ώστε να επιληφθεί και η δικαιοσύνη αυτά τα παραπτώµατα, διότι αισθάνοµαι βάρος εις τη συνείδησή µου και δε θέλω έµµεσα να είµαι υπεύθυνος ασθένειας ή πολύ περισσότερο θανάτου για κάποιον άνθρωπο…”. Δηλαδή δέσποτα στις δύο ώρες αργότερα που θα κάνουν την Ανάσταση θα κυκλοφορήσει ο ΙΟΣ! Μήπως µέχρι τότε τον έχετε δεµένο εσείς και η κυβέρνηση; Γι’ αυτό και τόσο πολύ φοβάστε και ζητάτε την τιµωρία των τηρούντων την εκκλησιαστική τάξη και ευπρέπεια;

Ξεστοµίσατε ακόµα κάτι πολύ βαρύ για χείλη αρχιερέα: «Οι ιερείς γίνονται – είπατε – αρχηγοί συµµοριών στο Facebook», Θεός να φυλάξει!

■ Τη σκυτάλη την πήραν και αρκετοί δεσποτάδες λες και αυτοί είναι η Εκκλησία, και έχουν το δικαίωµα να κλειδώνουν ή να ανοίγουν τις πύλες των Ναών, να αρχίζουν, όποτε θέλουν ή όποτε νοµίζουν την Ευχαριστιακή προσφορά ή οποιαδήποτε άλλη ιερή ακολουθία και να αναπαύονται στην αυτοπεποίθηση ότι σαν “Εκκλησία” διαχειρίζονται, όπως τους αρέσει και όντως τους συµφέρει η αρχιερατική τους χάρη.

Που το βρήκαν και που το ανακάλυψαν, ότι απόφαση της κυβέρνησης ή σωστότερα η Ιερά Σύνοδος (η Εκκλησία κατ’ αυτούς) «πάντοτε αποφαίνεται εν Πνεύµατι Αγίω;».

Με ποιο τρόπο και µε ποια µέσα έχουν εξασφαλίσει την ταύτιση του Αγίου Πνεύµατος µε τις δικές τους θελήσεις και ζητούν µάλιστα σαν άλογα όντα να τους ακολουθούν οι πάντες µε το επιχείρηµα “ΥΠΑΚΟΗ”; Η υπακοή στην καταπάτηση της κανονικής τάξεως και στη µεθόδευση των Ιερών Κανόνων, συνιστά συνενοχή στο έγκληµα και στην παραβίαση των ιερατικών όρκων.

Το Άγιο Πνεύµα κύριοι δεν ενεργεί κατά επιταγή των κοσµικών προτιµήσεων, ανεξάρτητα από τις αγαθές ή ύποπτες προθέσεις των επισκόπων που αποτελούν τη Σύνοδο, παραµένει κοσµικό γεγονός, παρασυναγωγή, άνοµο συνέδριο, επειδή διακινεί άλλα συµφέροντα, διαµορφώνει αρρωστηµένες καταστάσεις, εξυπηρετεί αλλότριες φιλοδοξίες.

Αυτή είναι η αλήθεια, αυτά λένε οι αποφάσεις Συνόδων, αυτά λέει η παράδοση της Εκκλησίας, αυτά ακολουθεί η τελετουργική τάξις της Εκκλησίας αιώνες τώρα, κάθε παρέκκλιση από αυτή τη βάση είναι “έκπτωση”, είναι ξεγλίστρηµα προς την αίρεση, είναι αλλοτρίωση της ίδιας της Εκκλησίας και του επισκοπικού σας αξιώµατος.

Η τελευταία απόφαση που έχει την επίσηµη φίρµα και τη σφραγίδα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος (για την παραποµπή των δύο Ορθοδόξων Αρχιερέων τηρητών των παραδόσεων και των Ιερών Κανόνων σε απολογία στη Διαρκή Ιερά Σύνοδο), είναι κείµενο πλάνης και αποπλάνησης µέσα από την καρδία της εκκλησιαστικής ζωής και – µάλιστα – από το επίσηµο κέντρο της Αποστολικής παραδόσεως, γι’ αυτό είναι αδιανόητο να εκπορεύονται τέτοιες θεολογικές στρεβλώσεις και όχι από τίποτα πρακτορεία της διεθνούς νοθείας της Ορθοδόξου πίστεως και λατρείας, αλλά από ποιµένες και επισκόπους που παρουσιάζονται ως “γνήσιοι κανόνες της πίστεως” και έχουν ταχθεί στην υπηρεσία και τον καταρτισµό αγίων.

Φαίνεται ότι το σηµερινό εκκλησιαστικό κατεστηµένο βρίσκεται σε κατάσταση σύγχυσης – λίγο µε τα κοινοτικά κονδύλια, µε την εκκλησιαστική περιουσία, µε τα δικαστήρια που τρέχουν, µε την πίεση του κορονοϊού, µε τον εµβολιασµό – ο θεολογικός λόγος των υπευθύνων φορέων της διδαχής και της εξουσίας πήρε την ξέφρενη κατρακύλα. Νοµίζουν πως αν τιµωρήσουν τους δύο Ορθόδοξους, τον Κυθήρων Σεραφείµ και τον Αιτωλίας… Κοσµά, επισκόπους θα σταµατήσει η φθορά και η διαφθορά τους.

Πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν έχουν κανένα δικαίωµα να χρησιµοποιούν την επίσηµη φίρµα της Ιεράς Συνόδου για να στεγάσουν τις δικές τους θεολογικές και λειτουργικές αναπηρίες και να σκοτώσουν την αλήθεια και το δίκαιο.

Να είναι βέβαιοι κύριοι, οι πέντε επίσκοποι και οι δύο καθηγητές του ΕΚΠΑ που αποτελείτε τα τακτικά µέλη της Επιτροπής επί των Δογµατικών και Νοµοκανονικών Ζητηµάτων, ότι πρώτον θα µας βρείτε µπροστά σας και δεύτερον ότι η ιστορική έρευνα θα κάνει το έργο της, θα ανακαλύψει την παρανοµία σας, θα στιγµατίσει την παρατυπία σας και θα σηµειώσει µε µελανά γράµµατα ότι καµία λειτουργική παράδοση, κανένας Ιερός Κανόνας δεν τους ανοίγει το παράθυρο να καταδικάσουν ή ακόµα να επιπλήξουν τους δύο Ορθόδοξους αρχιερείς, επειδή έπραξαν πιστά το Αρχιερατικό τους καθήκον.

■ “Άγιε” Πειραιώς την επισκοπική σας υπευθυνότητα τη θυσιάσατε στην ευκαιριακή σκοπιµότητα, µε τα κουκιά που θα πέσουν µάλλον για την αρχιεπισκοπική κάλπη, προσφέρω µε σεβασµό στην επισκοπική σας προσωπικότητα το βάρος της γνώµης µου. Το δηµοσίευµα τούτο είναι από µία επαναστατηµένη στην κυριολεξία Ορθόδοξη πλειοψηφία.

Η υποβάθµιση της επισκοπικής ευπρέπειας έδρασε πάνω σας επιβαρυντικά, ο λαός του Θεού που σας έβλεπε ως έναν ακέραιο, µαχητή, ορθόδοξο κληρικό, τους απογοητεύσατε, τους καταποντήσατε, τους εµαράνατε τον ενθουσιασµό, τους µειώσατε τις αγωνιστικές τους δυνάµεις. Δοκιµάζουν µετά τα τελευταία “άρτον οδύνης”, πονούν, στενάζουν και λιτανεύουν τη σκυθρωπότητα του πένθους.

Εάν όλα αυτά που συνέβησαν, συναχθούν και καταστρωθούν σε τόµο θα αποτελέσουν έναν ογκοδέστατο και προπάντων από τα αµφιταλαντευόµενα γραπτά κείµενα και των πράξεων (εν συντοµία). Είχαµε την κατάργηση της Κυριακής ως ηµέρα αργίας µε εισηγητή τον τότε υπουργό Χατζηδάκη. Η ανακοίνωση Σεβασµιότατε ήταν καταπέλτης. «Παύουν να έχουν οποιαδήποτε σχέση – γράψατε – µε τη Μητρόπολη Πειραιώς και θα τους απαγορευθεί οποιαδήποτε παρουσία τους σε οποιαδήποτε λατρευτική σύναξη της Μητρόπολης, διότι, καταπάτησαν το νόµο του Θεού». Μετά; Τί µετά! Στα Θεοφάνεια που ακολούθησαν και δεν παραβρέθηκε κανείς “επίσηµος” στο λιµάνι για τη ρίψη του Σταυρού, “άγιε” διαµαρτυρηθήκατε, γιατί απουσίαζαν! Ίσως ξεχάσατε τι είχατε πει!

Η πολυσέλιδη επιστολή σας “άγιε” Πειραιώς προς τον Οικουµ. Πατριάρχη κ. Βαρθολοµαίο για τον Οικουµενισµό, εκεί µέσα τον καταγγείλατε για κακοδοξίες, ήτοι:

«Μετά ταύτα, ερωτούµεν Υµάς Παναγιώτατε Δέσποτα: Πώς χρησιµοποιείτε τον όρο “αδελφές εκκλησίες”, όταν αυτός είναι αγιοπατερικώς αµάρτυρος και µάλιστα πανορθοδόξως έχει απορριφθεί και ακυρωθεί; Διατί κάνετε επιλεκτική χρήση των πανορθοδόξων αποφάσεων; Πλέον συγκεκριµένως, ερωτούµεν ευλόγως: Κατά την Θεοτίµητον Παναγιότητα Υµών πόσες εκκλησίες υπάρχουν; Μία ή πολλές; Ο Χριστός ίδρυσε Μία ή πολλές Εκκλησίες;… Αφού, λοιπόν συµφώνως προς τους Υµετέρους Λόγους υπάρχουν πολλές εκκλησίες και όλοι οι αιρετικοί ανήκουν στην Εκκλησία, τότε υπάρχουν και πολλοί Κύριοι, πολλές πίστεις, πολλά βαπτίσµατα. Όµως ο Απόστολος των εθνών Παύλος, το στόµα του Χριστού, λέει ότι υπάρχει “εις Κύριος, µία πίστις, εν βάπτισµα”…».

Και µετά; Σαν κάτι να σας πάτησε και υποβάλατε “ευλαβικά” µετάνοια, του φιλήσατε το χέρι γονυπετής και µετά…! Ένα τεράστιο “ψηφιδωτό πορτρέτο του Πατριάρχη”!!! του πρόσφεραν ως δώρο για τα 25 χρόνια πατριάρχης εκ µέρους σας οι δύο δεξιοί σας συνεργάτες κ. Δνατίλης και κ. Μαρκούδης!!!

 Ας αφήσουµε το “Σύµφωνο Συµβίωσης”.

 Ας αφήσουµε την προσφυγή στη δικαιοσύνη για το τζαµί στο Βοτανικό.

 Ας αφήσουµε τη “ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ”.

 Ας αφήσουµε τα του Πάπα Φραγκίσκου και περί αυτών.

 Ας αφήσουµε πολλές δεκάδες κείµενα διαµαρτυρίας που ικανοποιούσαν τα γούστα του κάθε “πιστού” αναγνώστη. Αλλά µόλις κάποιος κατά λάθος υψηλά ιστάµενος συνοφρυωνόταν, τα πάντα σταµατούσαν ή άλλαζαν πορεία.

Μια τέτοια πορεία ήταν που µας ανάγκασε να επανέλθουµε, όχι για τη “ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ”… που µας απευθύνατε οργισµένος στην εορτή του πολιούχου µας (15-5-2015) που ήρθατε να λαµπρύνετε και να επιδείξετε τον αυτοκρατορικό σας σάκο, τη χρυσοποίκιλτη µίτρα, την ολόχρυση ράβδο και τα υπόλοιπα (γι’ αυτό το θέµα µεγάλο µέρος γράψαµε στα φύλλα 216-217/Μάιος-Ιούνιος 2015). Αλλά για τις δύο επιστολές σας που διαµαρτυρηθήκατε για τα “λόγια του αέρα” στα ΑΝΤΙΨΑΛΤΙΚΑ που γράψαµε στο φύλλο 160/2010. Στη δεύτερη επιστολή σας που έχει αρ. πρωτ. 1170/15.9.10 παραπονεθήκατε για τα «λόγια του αέρος» (την απαντητική επιστολή µας τη δηµοσιεύουµε για πρώτη φορά µετά από 11 χρόνια στη σελίδα 11), όταν εγώ λέτε έκανα… 1) Αίτησιν ηµετέραν προς το ΣτΕ διαλύσεως της νοµικής µορφής των Μασονικών Στοών εκδικασθησοµένην προσεχώς, ήτις δια πρώτην φοράν υποβάλλεται ενώπιον του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου.

2) Έγκλησιν κατ’ εµού των οµοφυλοφιλικών ενώσεων και του παραληρητηρίου του Ελσίνκι δια τας κατά του αίσχους της οµοφυλοφιλίας δηλώσεις µου.

3) Το ηµέτερον πόνηµα: «Αι αιρέσεις του Παπισµού» που εκτός…

4) Το προσφάτως εκδοθέν… για τη “δηµόσια προσευχή των Μουσουλµάνων…”.

Στις επιστολές σας αυτές θεώρησα καθήκον να σας απαντήσω µε προσωπική επιστολή και να µην τις δηµοσιεύσω, όµως, µε κάποια “προειδοποίηση,” την οποία εσείς δεν τηρήσατε και ήρθα το 2015 και πάλι δε δηµοσιοποιήσαµε, διότι αφορούσαν θέµατα ενδιαφέροντα µεν αλλά αδιάφορα µε τις επιστολές σας και την απάντησή µας.

Τώρα ήρθαµε να επαναβεβαιώσουµε αυτά που σας γράψαµε στην εφηµερίδα «ΑΓΩΝΑΣ», φυλ. 217/6.2015 στο τέλος της πρώτης στήλης: «“Άγιε” Πειραιώς, απογοητεύσατε έναν αγωνιζόµενο ευσεβή λαό του Θεού µε τα “λέγουσι και ου ποιούσι”. Και µετά τα όσα λέτε και γράφετε, µας θυµίσατε τον έλεγχο του Κυρίου µας προς τους Φαρισαίους:

“Επί της Μωυσέως καθέδρας εκάθισαν… Πάντα δε τα έργα αυτών ποιούσι προς θεαθήναι τοις ανθρώποις, πλατύνουσι γαρ τα φυλακτήρια αυτών και µεγαλύνουσι τα κράσπεδα των ιµατίων αυτών, φιλούσι δε την πρωτοκλισίαν εν τοις δείπνοις και τας πρωτοκαθεδρίας εν ταις συναγωγαίς και τους ασπασµούς εν ταις αγοραίς και καλείσθαι υπό των ανθρώπων ραββί ραββί…” (Ματθ. 23, 17).

Αυτά τα λόγια του Χριστού έχουν πλήρη εφαρµογή στην περίπτωση του δεσπότη του Πειραιά, γι’ αυτό και κανείς δεν παίρνει στα σοβαρά ό,τι λέει και δηλώνει».

“Άγιε” δέσποτα, για το ότι: Στις 23 Απριλίου 2010 προσφύγατε στο Συµβούλιο της Επικρατείας για τη διάλυση των τεκτονικών στοών “κατ’ εφαρµογήν του άρθρου 118 του A.K.”, επειδή όπως ισχυριστήκατε, έχουν παρεκκλίνει του σκοπού τους και προωθούν «κρυφίως θρησκευτική πίστη», καθώς «δεν έχει ως πραγµατικό σκοπό την πραγµατοποίηση φιλανθρωπικών έργων, αλλά την ίδρυση, λειτουργία και συντήρηση µασονικών στοών και την προώθηση της λατρείας του Μεγάλου Αρχιτέκτονα του Σύµπαντος (ΜΑΤΣ), ο οποίος οντοποιείται στο πρόσωπο του Εωσφόρου». Επί πλέον: «η οποία αποτελεί θρησκευτική συνωµοτική οργάνωση».

Βέβαια η διοικούσα Εκκλησία (Ιερά Σύνοδος) σας άφησε ξεκρέµαστο εν γνώσει η εν αγνοία (sic), διότι η απόφαση 546/2016 σας απάντησε δια της απόρριψης, ότι: “η ιδιότητα του Μητροπολίτη… δε θεµελιώνει έννοµο συµφέρον… για να ζητήσει τη διάλυση του εν λόγω ιδρύµατος…”.

Και µετά ταύτα, αφού δεν κατήργησες τη στοά «Μέγα Αγαθοεργό Σώµα», είπατε φέτος ας κάµετε µια «Μεγάλη Αγαθοεργή πράξη», δηλαδή να βραβεύσετε ένα µασόνο και µια ακόµα πιο µεγάλη κεφαλαιώδη ενέργεια. Να µετονοµάσετε την αίθουσα των θεωρητικών µαθηµάτων του µητροπολιτικού Ωδείου σε αίθουσα «ΜΙΜΗΣ ΠΛΕΣΣΑΣ». Τονίζοντας δε παράλληλα για το τιµώµενο πρόσωπο: «Αγαπητέ Μίµη… η µουσική παιδεία θα είναι πάντοτε στον αστερισµό του Μίµη Πλέσσα, γιατί είσαι ένας από τους µεγάλους και υπέροχους άνδρες που ο Θεός µας χάρισε…».

Ακόµα µην το ξεχάσουµε εµείς και διαφύγει από εσάς, καλόν θα είναι στην είσοδο της αίθουσας να αναρτήσετε αντίγραφο του βραβείου της µασονικής στοάς που του παρασηµοφόρεσαν, ώστε οι µαθητές, οι δάσκαλοι και οι γονείς να µαθαίνουν, ότι: «Το Τεκτονικό Ίδρυµα µε µέλη που έχουν τοποθετήσει τον άνθρωπο στο κέντρο της φιλοσοφίας τους στέκεται πάντοτε παρών µε την ίδια έκφραση αγάπης για όλους, ανεξαρτήτους θρησκείας, φυλής, χρώµατος… (Μ. Πλέσσας όταν έλαβε το βραβείο από τη µασονική στοά το 2016).

Βαριά η ατµόσφαιρα, πικρή η γεύση της οδύνης, σταλάζει στη καρδιά σαν δηλητήριο και φρενάρει κάθε ελπίδα.

Στάθηκα για ώρες, για ηµέρες σκεφτικός, θρήνησα για την έκπτωση του αρχιερατικού λειτουργήµατος, είδα να κόβουν τον άρραφο χιτώνα του Χριστού µας να τον τεµαχίζουν και να προσπαθούν να πάρει ο καθένας το µεγαλύτερο κοµµάτι.

Η εµπιστοσύνη του λαού κλονίστηκε επικίνδυνα, η αγωνία των πιστών µεταποιήθηκε σε κραυγή αγωνίας.

ΜΑΖΕΨΤΕ κύριοι ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ… ΝΤΡΟΠΗΣ!

Eφ. Αγώνας