Ομολογία

«Εις εστιν Υιός, 

διπλούς την φύσιν, 

αλλ' ου την υπόστασιν»

Του Πρ. Νικολάου Γονιδάκη

---

Την Δ’ Οικουμενική Σύνοδο, την εν Χαλκηδόνι, ένα προάστειο της Κωνσταντινουπόλεως, τιμά σήμερα η Αγία μας Εκκλησία.

Η Σύνοδος διεξήχθη στις 8 Νοεμβρίου του 451 μ.Χ., συγκληθείσα υπό του Αυτοκρατορικού ζεύγους, Μαρκιανού και Πουλχερίας.

Πρόεδρος αυτής ήτο ο Ανατόλιος επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, όπως επίσης συμμετείχε και αντιπροσωπεία της παπικής Εκκλησίας. Θεωρείται ως η πιο πολυάριθμη εκ των Συνόδων, αποτελούμενη από 630 επισκόπους, μετά των συνοδειών αυτών και έλαβε χώρα, συγκεκριμένα, στο ναό της Αγίας Ευφημίας.

Διακήρυξε πως ο Χριστός είναι και τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, διπλούς την φύσιν, εν μία υπόσταση, καταδικάζοντας το μονοφυσιτισμό, όπως επίσης και τον Νεστοριανισμό που διαιρούσε το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος και την ομοουσιότητα Αυτού, διδάσκοντας πως ο Θεός Λόγος Χριστός, ήταν ξεχωριστό πρόσωπο από τον σεσαρκομένο άνθρωπο Χριστό.

Επίσης, επικυρώθηκαν τα σύμβολα των Α’, Β’ και Γ’ Οικουμενικών Συνόδων, καθώς και 30 νέοι κανόνες προς επίλυση διαφόρων διοικητικών ζητημάτων.

Όλοι αυτοί οι πατέρες, οι φαεινοί αστέρες της Εκκλησίας μας, ήταν εκείνοι που εδραίωσαν και μετά πολλών αγώνων επέφεραν την δογματική σταθεροποίηση της πίστεώς μας και της διοικητικής της υποστάσεως, έως και σήμερα.

Διά τούτο λοιπόν τον λόγο, και πολύ σοφά, τίποτα δε γίνεται τυχαία άλλωστε, στην του Χριστού μας Εκκλησία, ακούμε σήμερα την συγκεκριμένη Ευαγγελική περικοπή του Ευαγγελιστή Ματθαίου, πλήρους νοημάτων και διδαχών, προς όλους εμάς, διαχρονικά, ανά τους αιώνας χριστιανούς, παραδειγματίζοντάς μας, βάση των Αγίων αυτών αντρών.

Ξεκινώντας λοιπόν η περικοπή, μας λέγει πως πρέπει, όπως μία πόλη, η οποία είναι κτισμένη στην κορυφή ενός ψηλού όρους και γίνεται ορατή από όλους και από παντού και επίσης, όταν ανάβουμε ένα λυχνάρι δεν το τοποθετούμε κάτω από ένα κομοδίνο, αλλά, το βάζουμε στο λυχνοστάτη, έτσι ώστε να φωτίζεται όλο το σπίτι, έτσι κι εμείς, θα πρέπει να είμαστε σαν το φως που φωτίζει άπαντας, βάση των καλών έργων και πράξεών μας.

Τι εννοεί; Να ζούμε ως χριστιανοί, στην ουσία, στις πράξεις και όχι μόνο για τα μάτια των ανθρώπων.

Είναι η λεγόμενη «έξωθεν καλή μαρτυρία», που είναι βέβαια απαραίτητη και μας χρειάζεται προς αποφυγή σκανδαλισμών, αλλά έως ένα βαθμό.

Δεν είναι όμως διά να στεκόμαστε μόνο και μόνο σ’ αυτήν, γινόμενοι τυπολάτρες, διότι ελλοχεύει ο κίνδυνος του φαρισαϊσμού που όπως έχουμε διαπιστώσει δεν σώζει, παρά μόνο κολάζει, (Τελώνου και Φαρισαίου, Λουκάς ιη’ 10-14).

Να διακατεχόμαστε, όπως ακριβώς και οι Άγιοι πατέρες όλων των Οικουμενικών Συνόδων, από αγωνιστικότητα διά το όνομα του Χριστού μας και μόνο, αποτινάζοντας οτιδήποτε αποσκοπεί προς το ίδιον όφελος, που πολλές φορές εποφθαλμιούμε, εις βάρος της Εκκλησίας, που εντέλει θα υφίστατο πάντα, χωρίς να εξαρτάται έχοντας την ανάγκη του κάθενός μας.

Δεν διατηρείται η Εκκλησία από εμάς, εμείς διασφαλιζόμαστε και διασωζόμαστε από Εκείνη.

Έπειτα συνεχίζει, δείχνοντάς μας την ελευθερία του Χριστού, μας λέγει, πως δεν ήρθε στον κόσμο έτσι ώστε να καταργήσει όλα τα λεγόμενα των προφητών και τους νόμους των, άλλωστε και εκείνοι, εκ Θεού λαλούσαν, δανείζοντας την γλώσσα των, σ’ Εκείνον, αλλά για να συμπληρώσει και να διδάξει, διαβεβαιώνοντάς μας πως έως της δευτέρας παρουσίας Του, ούτε ένα σημείο στίξης ούτε ένα σημάδι της γραφής, δεν θα παρακαμφθεί, αλλά όλα, ανεξαιρέτως θα εκπληρωθούν.

Ενώνει λοιπόν, την Παλαιά με την Καινή Διαθήκη, θέλοντας να μας παρουσιάσει την άμεση και ζωτικής σημασίας σύνδεσή των, διά την εκπλήρωση του σωτηριώδους έργου του Θεού εκ της πρωτυπώσεως στην πράξη, εφιστώντας μας την προσοχή, διά την τήρηση και εν συνεχεία, μετάδοση των εντολών που ο Ίδιος μας έχει παραδώσει.

Αδελφοί, ζει Κύριος ο Θεός! Είναι παρών, είναι εδώ, ανά πάσα ώρα και στιγμή. Πως κατανοούμε την ζωντανή παρουσία του Θεού λοιπόν, ακόμα και στις μέρες μας;

Πως φανερώνεται έμπροσθέν μας; Διά μέσου των Αγίων μας, τα ζωντανά παραδείγματα, που δεν εκλείπουν ποτέ ανά τους αιώνας και διατηρούν τα λόγια που σήμερα ακούσαμε από τον Χριστό μας, ζωντανά και αληθή.

Παρατηρούμε πως ο Χριστός δεν μας εγκαταλείπει παρ’ όλη την αμαρτωλότητα της κάθε εποχής, φροντίζοντας πάντα, διά μέσου των προφητών, συνεχίζοντας με τις Οικουμενικές Συνόδους, που σήμερα μία εξ’ αυτών εορτάζουμε και φτάνοντας στο σήμερα, να καθιστά Αγίους ανθρώπους, ταγούς, που μετά πολλών κόπων, έφθασαν στην κάθαρση, τον αγιασμό και την Θέωση, προς δική μας στήριξη, ενίσχυση και κίνητρο πνευματικής ανατάσεως, προόδου και προκοπής.

Αμήν!