Ανάγκη στήριξης των διωκόμενων κληρικών και λοιπών Χριστιανών και ως μέσο σωτηρίας.
Ελευθέριου Κρητικού, θεολόγου
Υπ. ΜΔΕ Πατρολογίας, Εκκλησιαστικής Γραμματείας & Δογματικής
«Ὁ καιρός γάρ ἐγγύς ἐστιν. Ὁ ἀδικῶν ἀδικησάτω ἔτι, καί ὁ ρυπαρός ρυπαρευθήτω ἔτι, καί ὁ δίκαιος δικαιοσύνην ποιησάτω ἔτι, καί ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι», διαβάζουμε στο βιβλίο της Αποκάλυψης (κβ΄, 11). Υπάρχει ένας δυναμικός χαρακτήρας, μία κλιμάκωση, στην κάθε κατηγορία, την οποία αναφέρει ο ανωτέρω στίχος. Δυστυχώς, όσον αφορά στην εκκλησιαστική κατάσταση, μεγάλος αριθμός ιεραρχών παρατηρείται να προοδεύει όχι στο αγαθό, αλλά τουναντίον να εκπίπτει από το ύψος του αρχιερατικού αξιώματος και των υψηλών πνευματικών καταστάσεων, που αυτό προϋποθέτει, στο βάραθρο της αμαρτίας και των συνεπαγομένων αυτής. Πληροφορούμαστε ότι όσοι κληρικοί επεθύμησαν να τηρήσουν το ορθόδοξο δόγμα της ανάστασης του Κυρίου και να τελέσουν κατά την Κυριακή ημέρα την τελετή της ανάστασης και τη θεία λειτουργία, διώκονται από τους επισκόπους τους. Μάλιστα, η ΔΙΣ μέμφεται τους κατά πάντα ορθοδοξότατους και ηθικότατους σεβασμιωτάτους ιεράρχες Κυθήρων και Αιτωλίας, επειδή τήρησαν την ιερά παράδοση.
Μια ομάδα επισκόπων, οι οποίοι δεν επιθυμούν να είναι και ουσιαστικά επίσκοποι, γκρέμισαν και γκρεμίζουν οτιδήποτε μάς παρέδωσαν οι άγιοι πατέρες μας. Καταστρατηγούν τους ιερούς κανόνες και τις αποφάσεις των οικουμενικών Συνόδων. Τι είναι άραγε αυτό που τους υποκινεί να ενεργούν τόσο απροκάλυπτα και άφοβα; Πολλά μπορούν να ειπωθούν. Αυτό το οποίο όμως μπορούμε να πούμε με πάσα βεβαιότητα είναι ότι εμφορούνται από μια λανθασμένη εκκλησιολογία. Έχουν πρότυπό τους το παπικό αλάθητο και την παπική τυραννία.
Εκκινώντας, λοιπόν, από την λανθασμένη εκκλησιολογία, η οποία τους επιτρέπει την δεσποτοκρατία, αδικούν και διώκουν τους παραδοσιακούς και ορθόδοξους κληρικούς, αλλά και λαϊκούς, οι οποίοι αντιτάσσονται σθεναρά στα δόλια σχέδιά τους. Αφέθηκαν τα πράγματα να φθάσουν εδώ που έφθασαν, διότι δεν δημιουργήθηκε ισχυρή αντίσταση από κλήρο και λαό. Έφθασε όμως καιρός η των πνευματικών και ομολογητικών αγώνων αρχή. Οφείλουν οι λαϊκοί, ως μέλη της Εκκλησίας, να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Οφείλει το πλήρωμα της Εκκλησίας να υπερασπισθεί τους διωκόμενους ποιμένες του και πνευματικούς αδελφούς του. Έστω και αν οι διώκτες είναι αρχιερείς ή και ολόκληρη η σύνοδος.
Χρειάζεται ο λαός να εκδιώξει τη δειλία και να εφοδιασθεί με θάρρος και ανδρεία. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει να διαμαρτυρόμαστε για τις αδικίες· «Ὅταν οὖν τι παράνομον γένηται, μηδεὶς ἔστω νωθής, ἀλλὰ πυρὸς θερμότερος, καὶ τῶν ἀδικουμένων μὴ ἔλαττον ἀλγείτω, καὶ οὔτω τὰ πλείονα στήσεται τῶν κακῶν»1. Δηλαδή, όταν γίνει κάτι το παράνομο, κανείς να μην παραμένει νωθρός και αδιάφορος, αλλά να γίνεται θερμότερος από τη φωτιά και να μην πονάει λιγότερο από εκείνους που αδικούνται και έτσι θα σταματήσουν τα περισσότερα από τα κακά. Και πάλι θα πει: «οὐ θρηνεῖν μόνον τὰ κακῶς γινόμενα, ἀλλὰ καὶ διορθοῦν δεῖ»2, που σημαίνει δεν πρέπει να θρηνούμε μόνο για όσα κακά συμβαίνουν, αλλά και να τα διορθώνουμε.
Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τον Πιλάτο, ο οποίος είχε καλή διάθεση απέναντι του Χριστού. Κατάλαβε ότι οι Ιουδαίοι παρέδωσαν στα χέρια του τον Ιησού από φθόνο και γι’ αυτό δεν ήθελε να τον καταδικάσει. Προσπάθησε εναγωνίως να σώσει τον Χριστό από την καταδίκη σε θάνατο, αλλά τελικά υπέκυψε στο να καταδικάσει τον Χριστό. Ο Πιλάτος παρότι είχε καλή διάθεση καταδικάζεται, διότι κυριεύθηκε από δειλία. Φοβήθηκε να μην χάσει τη θέση του. Δεν έδειξε ανδρείο φρόνημα και σθεναρή αντίσταση έως τέλος και γι’ αυτό κολάσθηκε. Κατανοούμε επομένως, ότι δεν αρκεί να έχουμε καλή πρόθεση, αλλά όταν αδικείται κάποιος -και πολύ περισσότερο όταν αδικείται και διώκεται για το όνομα του Χριστού- οφείλουμε να τον υπερασπισθούμε γενναίως, για να μην συγκαταλεχθούμε στους αδικούντες αυτόν και διώκτες αυτού.
Κατά την ημέρα της τελικής κρίσης, και με βάση τα όσα λέει το αδιάψευστο στόμα του Κυρίου Ιησού, θα ακούσουν οι εκ δεξιών του Κυρίου: «ελάτε εσείς που είσθε ευλογημένοι από τον Πατέρα μου, λάβετε ως κληρονομία τη βασιλεία, που έχει ετοιμασθεί για εσάς αφ’ ότου θεμελιωνόταν ο κόσμος. Σάς ανήκει η κληρονομία αυτή, διότι ήμουν αδικούμενος και με υπερασπισθήκατε». Τότε θα αποκριθούν σε αυτόν οι δίκαιοι και θα πουν: «Κύριε, πότε σε είδαμε αδικούμενο και σε υπερασπισθήκαμε;» Και θα αποκριθεί ο βασιλεύς και θα τους πει: «αληθινά σας λέγω, ότι κάθε τι που κάματε σε έναν από τους άσημους και μικρούς αδελφούς μου, το κάματε σε εμένα». Τότε θα πει και σε εκείνους, που θα είναι στα αριστερά του: «Σεις που από τα έργα σας γίνατε καταραμένοι, πηγαίνετε στο πυρ το αιώνιο, που έχει ετοιμασθεί για τον διάβολο και τους αγγέλους του. Διότι ήμουν αδικούμενος και δεν με υπερασπισθήκατε. Τότε θα αποκριθούν σε αυτόν και αυτοί και θα πουν: «Κύριε, πότε σε είδαμε αδικούμενο και δεν σε υπερασπισθήκαμε;» Και θα αποκριθεί ο βασιλεύς και θα τους πει: «αληθινά σας λέγω, ότι κάθε τι που δεν κάματε σε έναν από τους άσημους και μικρούς αδελφούς μου, ούτε σε εμένα το κάματε»3.
Όσοι, λοιπόν, είμαστε χριστιανοί και πονούμε την Εκκλησία του Χριστού ας δημιουργήσουμε αντίσταση. Ήδη το επόμενο που προετοιμάζεται είναι η επίσκεψη του Πάπα στην Ελλάδα και ο κοινός εορτασμός του Πάσχα με τους παπικούς το 2025. Και πόσα άλλα θα προηγηθούν αυτών… Το ποίμνιο στις κατά τόπους μητροπόλεις μπορεί και οφείλει να διαμαρτύρεται για τις αντικανονικές πράξεις με κάθε θεμιτό τρόπο και μέσο. Με δημοσιεύσεις άρθρων και επιστολών. Με ειρηνικές διαδηλώσεις έξω από τα επισκοπία και τις μητροπόλεις. Προπάντων δε με την αποστροφή τους και τη διακοπή κοινωνίας με τους αιρετίζοντες επισκόπους. Ίσως να μην είναι υπερβολικό, εάν ισχυρισθούμε, ότι δημιουργούμε αντίσταση σε πράκτορες θανάτου -πνευματικού, αφού οδηγούν το ποίμνιο σε σκοτεινά μονοπάτια μακράν του καθαρού ευαγγελικού και θεολογικού λόγου. Ειρηνική μεν αντίσταση, αλλά ισχυρή! Ας αποτινάξουμε την δειλία. Ο απόστολος Παύλος λέει: «οὐκ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς Πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως» (Τιμ. Β΄, α΄, 7). Στο βιβλίο της Αποκάλυψης οι δειλοί ονομάζονται και άπιστοι, διότι λιποτακτούν, προδίδουν τον αγώνα. Αυτούς δε σιχαίνεται ο Θεός. «Τοῖς δὲ δειλοῖς καὶ ἀπίστοις καὶ ἐβδελυγμένοις…τὸ μέρος αὐτῶν ἐν τῇ λίμνῃ τῇ καιομένῃ ἐν πυρὶ καὶ θείῳ, ὅ ἐστιν ὁ θάνατος ὁ δεύτερος» (Αποκ. κα΄, 8).
Ας σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων, μιμούμενοι τους αγίους ομολογητές της πίστεώς μας. Ας μην αδιαφορήσουμε και ας στηρίξουμε τους γνήσιους ποιμένες μας και τους πνευματικούς αδελφούς μας. Σήμερα αυτοί, αύριο εμείς.
1. Εἰς Ψαλμ. ρλδ΄ 5, PG 55, 394.
2. Ἐπιστ. Α΄, Ἰννοκεντίῳ, ἐπισκόπῳ Ρώμης, 2, PG 52, 532.
3. Πρβλ. Ματθ. κε΄, 31-46.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου