ΑΡΕΙΑΝΙΣΜΟΣ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ
του μοναχού Μακάριου Κουτλουμουσιανού
"Η αγία και Οικουμενική πρώτη σύνοδος συνεκροτήθη εν Νίκαια της Βιθυνίας...
Συνήχθη δε αυτή κατά Αρείου όστις εβλασφήμει, ότι ο Υιός και Λόγος του Θεού...
Δεν είναι Θεός αληθινός, αλλά κτίσμα και ποίημα... "
(Άγιος Νικόδημος, Ιερό Πηδάλιο).
"Τους δε λέγοντας «ήν πότε ότε ουκ ήν», και «πριν γεννηθήναι ουκ ήν», και ότι «εξ ουκ όντων» εγένετο, ή «εξ ετέρας υποστάσεως» ή «ουσίας» φάσκοντας είναι, ή «κτιστόν» ή «τρεπτόν», ή «αναλείωτον» τον Υιόν του Θεού, αναθεματίζει η Καθολική και Αποστολική Εκκλησία ".
("Οι υπό της Α' Οικουμενικής Συνόδου καταδικασθέντες Αρειανοί..."
Πρωτοπρ. Ιωάν. Ρωμανίδη. Όρος Πίστεως, Α' Οικουμενικής Συνόδου)
Αυτό σημαίνει ότι ο Αρειανισμός και οι Αιρετικοί Αρειανοί ήταν καταδικασμένοι-αναθεματισμένοι, και εκτός Εκκλησίας, από την Α' Οικουμενική Σύνοδο και όχι όπως πεπλανημένα υποστηρίζουν κάποιες γοχικές παρατάξεις και όχι μόνο, ότι δηλαδή η Β' Οικουμενική Σύνοδος δέχτηκε δήθεν το βάπτισμα αυτών επειδή οι Αιρετικοί Αρειανοί δεν ήταν Συνοδικά καθηρημένοι και γι' αυτό τους αναγνώρισαν εκκλησιαστικότητα και έγκυρα μυστήρια, γράφοντας φυσικά είτε εν γνώσει τους είτε εν αγνοία τους στα "παλιά τους τα υποδήματα" την επεξήγηση και ερμηνεία το Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου στο Ιερό Πηδάλιο της Εκκλησίας, ο οποίος τονίζει ότι: "Ο παρών Κανών διορίζεται, τινί τρόπω πρέπει να δεχώμεθα τους από των αιρέσεων προσερχομένους εις την ορθόδοξον πίστιν και την μερίδα των σωζομένων, λέγων, ότι τους μεν Αρειανούς και Μακεδονιανούς...
Δεχόμεθα, εφ' ού δώσουν Λιβέλλους... Αναθεματίζουσαν και την εδικήν των, και κάθε άλλην ακόμη αίρεσιν...
Των οποίων σφραγίζομεν πρώτον με το άγιον Μύρον τον μέτωπον, τους οφθαλμούς, τας ρίνας, τον στόμα και τα ώτα, εν έκαστη σφραγίδι λέγοντας, «σφραγίς δωρεάς Πνεύματος αγίου»...
Τους δε Αρειανούς και Μακεδονιανούς αιρετικούς φανερώς όντας, εδέχθη χωρίς αναβαπτισμού ο Κανών οικονομικώς , κατά α'. μεν λόγον δια το πολύ πλήθος όπου ήτο τότε των τοιούτων αιρετικών· κατά β'. δε λόγον, και διατί επίσης ημίν εβαπτίζοντο".
(Ιερό Πηδάλιο, ερμηνεία υπό Αγίου Νικοδήμου Ζ' Κανών, Β' Οικουμενικής Συνόδου).
Και επίσης," Διότι, εις τους καιρούς μάλιστα της Β'. - Οικουμενικής - συνόδου, ήκμαζαν οι Αρειανοί και οι Μακεδονιανοί, και όχι μόνον ήσαν εις το πλήθος πολλοί, αλλά και μεγάλας είχον δυνάμεις και κοντά εις τους βασιλείς, και κοντά εις τους άρχοντας, και την σύγκλητον.
Όθεν, ένα μεν δια να τους ελκύσουν εις την ορθοδοξίαν, και να τους διορθώσωσιν ευκολότερα, άλλο δε δια να μη τύχη και τους εξαγριώσουν περισσότερον κατά της Εκκλησίας, και των Χριστιανών, και γένει χειρότερον το κακόν, οικονόμησαν αυτώ το πράγμα, οι οικονομούντες τους λόγους αυτών εν κρίσει, οι Θείοι εκείνοι Πατέρες, και εσυγκατέβηκαν να δεχθούν το βάπτισμα αυτών.
Ότι δε δεν λέγομεν ταύτα προίκα, και με ψιλά λόγια, μάρτυρες εις τούτο είναι οι δύο μεγάλοι Πατέρες, ο Βασίλειος λέγω, και ο Γρηγόριος...
Και ούτος μεν ο λόγος της Οικονομίας είναι η πρώτη και κυριότατη αιτία, δια την οποίαν αι σύνοδοι αυταί, άλλων μεν αιρετικών εδέχθησαν το βάπτισμα, και άλλων όχι.
Κοντά δε εις στο λόγο της Οικονομίας εστάθη και η δευτέρα αιτία, δια την οποία, ούτως εποίησαν.
Αυτή δε είναι, διότι, εκείνοι μεν οι αιρετικοί, των οποίων εδέχθησαν το βάπτισμα, εφύλαττον απαράλλακτον και το είδος και την ύλη του βαπτίσματος των ορθοδόξων, και εβαπτίζοντο κατά τον τύπον της Καθολικής Εκκλησίας...
(Και όχι επειδή η μη καθηρημένοι Αντίχριστοι και εχθροί του Θεού Αιρετικοί είναι μέλη της Εκκλησίας)
Λοιπόν είναι αιρετικοί.
Δια τι γαρ με μύρον, αν δεν ήσαν αιρετικοί; λοιπόν όντων ομολογουμένως αιρετικών, δεν είναι πιθανόν, ότι η Εκκλησία η ορθόδοξος και Αποστολικήν ήθελεν επίτηδες να αθετεί τους Αποστολικούς τούτους Κανόνας και τους συνοδικούς όπου προσημειώσαμεν...
Οικονόμησε γαρ η β'. σύνοδος, ως είπομεν και εδέχθη το βάπτισμα των Αρειανών και Μακεδονιανών, με σκοπόν και ελπίδα της επιστροφής τε και επιγνώσεως, και δια να μη γένουν αγριώτεροι θήρες κατά της Εκκλησίας ωσάν όπου ήσαν και πλήθος υπερ-πολύ, και δυνατοί κατά τα έξω πράγματα.
Και του σκοπού τούτου, και της ελπίδος επέτυχον.
Διότι με την οικονομίαν ταύτην και ημερώτεροι εκείνοι προς τους ορθοδόξους εγένοντο, και τόσον προς την ευσέβειαν επεστράφησαν, ώστε όπου εις ολίγους χρόνους ή τελείως εξέλιπον, ή πολλά ολίγοι έμειναν.
Εις Κύριος, μια Πίστις, εν Βάπτισμα.(προςΕφεσ.δ.)
Ει γαρ φησί, μία είναι η Καθολικήν Εκκλησίαν, και εν είναι το αληθές Βάπτισμα, πως ημπορεί να είναι αληθές Βάπτισμα το των αιρετικών και σχισματικών, εις καιρόν όπου αυτοί δεν είναι μέσα εις την Καθολικήν Εκκλησίαν, αλλ' εξεκόπησαν από αυτήν δια της Αιρέσεως; "
(Αποστολικός Κανών ΜΣΤ', Υποσημείωση 1)
Δια της Αιρέσεως αποκοβόμαστε από την Εκκλησία όπως διδάσκουν οι Ιεροί Πατέρες μας δια του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου διότι κάθε Αίρεση και κάθε Αιρετικός είναι ανάθεμα από τις Άγιες 7 Οικουμενικές Συνόδους και όχι δια τηςκαθαιρέσεως όπως διδάσκουν οι Οικουμενιστές, οι (γοχ) και κάποιοι αποτειχισμένοι που παρασύρθηκαν από αυτούς και μπερδεύτηκαν.
Και μάλιστα όχι μόνο μπερδεύτηκαν, αλλά υποστηρίζουν αυτήν την πλάνη με ζήλο και θέρμη μπερδεύοντας και άλλους, λέγοντας, ότι δήθεν αν δεν καθαιρεθούν οι βλάσφημοι του Αγίου Πνεύματος, οι υβριστές των Αγίων της Εκκλησίας, οι Εχθροί του Θεού Αιρετικοί είναι μέλη της Εκκλησίας και συνεργάζονται με την Χάρη Του Κυρίου.
Και αυτό βέβαια το λέγουν δίχως κανένα στοιχείο, δίχως καμία απόδειξη, (και που να τα βρουν άλλωστε) ούτε από κάποιο Ιερό Κανόνα, ούτε από κάποια Απόφαση Οικουμενικής Συνόδου, αλλά ούτε και από κάποιο παράδειγμα από την Εκκλησιαστική Ιστορία, το οποίο επιβάλλεται να είναι με επεξήγηση και ερμηνεία Αγίου της Εκκλησίας, παρά μόνο όλη αυτή την σαθρή διδασκαλία τους την στηρίζουν στην πλανεμένη επεξήγηση και ερμηνεία της φαντασίας του μυαλού τους, της υποσημείωσης (2) του Αγίου Νικοδήμου στον Γ' Αποστολικόν Κανόνα και εσκεμμένα ενεργούν παρά Αγίων Πατέρων και Ιερών Κανόνων, ταυτίζοντας τα Δόγματα με τους Κανόνες και την Αίρεση με την Καθαίρεση!
Ο Οικουμενιστής Ψευδεπίσκοπος Ἀβύδου Κύριλλος (Κατερέλος) τονίζει ξεκάθαρα την αιτιολογία που αναγνώρισε εκκλησιαστικότητα και έγκυρα μυστήρια ή Ληστρική Σύνοδος της Κρήτης στους Παπικούς και λοιπούς Αιρετικούς λέγοντας,
"Εἶναι ὅµως γνωστὸ τὸ ἀνυπέρβλητο κριτήριο ποὺ θέτει ὁ στ´ κανόνας 31 τῆς Β´ Οἰκουµενικῆς Συνόδου γιὰ τὸ χαρακτηρισµὸ κάποιου ὡς αἱρετικοῦ:
«Αἱρετικοὺς δὲ λέγοµεν τούς τε πάλαι τῆς ἐκκλησίας ἀποκηρυχθέντας καὶ τοὺς µετὰ ταῦτα ὑφ᾽ ἡµῶν ἀναθεµατισθέντας».
Ἡ ἐπίκληση, ἡ ἐφαρµογὴ καὶ κατὰ πολὺ περισσότερο ἡ κακοποίηση τῶν ἱερῶν κανόνων δὲν µπορεῖ νὰ γίνεται κατὰ τὸ δοκοῦν.
Εἶναι προφανὲς ὅτι ὁ χαρακτηρισµὸς κάποιου ὡς αἱρετικοῦ προϋποθέτει τὴν ἐπίσηµη καταδίκη του ἀπὸ Οἰκουµενικὴ Σύνοδο.
Στὴν περίπτωση τῶν Ρωµαιοκαθολικῶν, παρὰ τὴν καταδίκη ἐπὶ µέρους δοξασιῶν τους ἀπὸ τοπικὲς Συνόδους, δὲν ὑπάρχει µιὰ τέτοια γενικὴ ἐπίσηµη καταδίκη".
( Ἐπίσκοπος Αβύδου Κύριλλος Κατερέλος, "Ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Κρήτης"
Νέα Εκκλησιολογία ἢ Πιστότητα στὴν Παράδοση;)
Το όποιο παραπάνω σημαίνει δίχως άλλο ταύτιση κακοδιδασκαλίας (με διαφορετικά επιχειρήματα), των Οικουμενιστών της Ληστρικής Συνόδου της Κρήτης, κάποιων παρατάξεων (γοχ) και δυστυχώς κάποιων Αποτειχισμένων.
Όπως ήδη έχουμε τονίσει και άλλες φορές, κατά την Ορθόδοξη Ιερά Διδασκαλία, άλλο είναι η Συνοδική καταδίκη-αναθεματισμός της Αιρέσεως, και άλλο είναι η Συνοδική καταδίκη- καθαίρεσις των Αιρετικών.
Η Συνοδική όμως επίσημη καταδίκη-αναθεματισμός της Αιρέσεως είναι συγχρόνως και η Συνοδική επίσημη καταδίκη - αναθεματισμός των Αιρετικών.
Ο Μέγας Αθανάσιος σύμφωνα με την Απόφαση της Α' Οικουμενικής Συνόδου που καταδίκασε-αναθεμάτισε την Αίρεση του Αρειανισμού δεν είχε ουδεμία Εκκλησιαστική κοινωνία με τους καταδικασμένους-αναθεματισμένους, αλλά μη Συνοδικά -τυπικά, καθηρημένους Αρειανούς, (βλέπε Οικουμενιστές) Ψευδεπισκόπους, ονομάζοντας τους όχι Χριστιανούς, αλλα Χριστεμπόρους με διαβολική ψυχή και λύκους αρπακτικούς, παρομοιάζοντάς τους ώς τον Άννα και των Καϊάφα, θεωρώντας τους εκτός Εκκλησίας και δεν δεχόταν ως έγκυρα τα μυστήρια τους.
"Και για να μιλήσουμε συγκεκριμένως, ο Μέγας Αθανάσιος αποκηρύττει το βάπτισμα των Αρειανών, καίπερ ετηρείτο κατ' αυτό ο υπό του Κυρίου ορισθείς τύπος της τριαδικής επικλήσεως...
Επειδή δηλαδή δεν εδέχοντο τον Υιόν ομοούσιον προς τον Πατέρα, δια τούτο ουχί «εις Πατέρα και Υιόν» έδιδον το βάπτισμα, «αλλά εις κτίστην και κτίσμα, εις ποιητήν και ποίημα.
Ου γαρ ο λέγων απλώς Κύριε, ούτος και δίδωσι, αλλά ο μετά του ονόματος και την πίστιν έχει ορθήν...
Πολλαί γουν και άλλαι αιρέσεις λέγουσαι τα ονόματα μόνον, μη φρονούσαι δε ορθώς μηδέ την πίστιν υγιαίνουσαν έχουσαι, αλυσιτελές έχουσι το παρ' αυτών διδόμενον ύδωρ, λειπόμενον ευσέβεια· ώστε και τον ραντιζόμενον παρ' αυτών ρυπαίνεσθαι μάλλον εν ασέβεια ή λυτρούσθαι»"
(Π. Τρεμπέλα, Δογματική της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας).
Και τέλος για την πεπλανημένη επίσης ερμηνεία που αποδίδουν στην περίπτωση του Αγίου Μελετίου κάποιες γοχικές παρατάξεις και κάποιοι αποτειχισμένοι - για να στηριξουν Αγιοπατερικά αυτά που δεν στηρίζονται με τίποτε - βγάζοντας φυσικά και πεπλανημένα συμπεράσματα, ότι οι Άγιοι Πατέρες μας δέχτηκαν την χειροτονία του Αγίου Μελετίου που έγινε από Αιρετικούς Αρειανούς, διότι δέχονταν δήθεν τους Αιρετικούς για μέλη της εκκλησίας επειδή δεν ήταν καθηρημένοι , εμείς αντιπαραθέτουμε επίσης την επεξήγηση και ερμηνεία (τις οποίες όπως προείπαμε γράφουν στα "παλαιά τους τα υποδήματα ") του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου στο Ιερό Πηδάλιο της Εκκλ ησίας,
"Και γαρ και ο Πατριάρχης Ανατόλιος υπό του αιρετικού Διοσκόρου και της περί αυτόν αιρετικής συνόδου εχειροτονήθη, και ο άγιος Μελέτιος ο Αντιοχείας υπό Αρειανών, κατά τον Σωζόμενον βιβλ. δ'. κεφ. κη'. και άλλοι πολλοί υπό αιρετικών εχειροτονήθησαν, και μετά ταύτα, υπό των ορθοδόξων εδέχθησαν...
(Εδώ να επισημάνουμε ότι πολλοί Ορθόδοξοι δεν εδέχθησαν σε κοινωνία τονΆγιο Μελέτιο και όσους τον ακολούθησαν επειδή, ο μεν πρώτος είχε χειροτονηθεί από Αρειανών επισκόπων, όσοι δε τον ακολούθησαν είχαν βαπτισθεί ομοίως από των αιρετικών Αρειανών ιερέων).
Αλλά σπάνια τα τοιαύτα και κατά περίστασιν, κανονικής ακριβείας λειπόμενα, ού νόμος δε Εκκλησίας το κατά περίστασιν γινόμενον και το σπάνιον, κατά τε τον ιζ'. της α'. και β'. και τον Θεολόγον Γρηγόριον, και την β'. πράξιν της εν τη αγία Σοφία Συνόδου, και το νομικόν εκείνο το λέγον· Το, παρά Κανόνας, ουχ έλκεται προς υπόδειγμα ".
(Ιερόν Πηδάλιον Αγίου Νικοδήμου, "Συμφωνία, ξη' Αποστολικού Κανόνος").
"Πλην και της οικονομίας ταύτης και ανάγκης παρελθούσης, πάλιν οι κανόνες κρατούσιν·"
(Ιερό Πηδάλιο,"Προλεγόμενα εν γένει περί των Ιερών Κανόνων" Υποσημ.θ' σελ. ιθ')
Εύχεστε και για εμένα
Μοναχός Μακάριος Κουτλουμουσιανός.
του μοναχού Μακάριου Κουτλουμουσιανού
Συνήχθη δε αυτή κατά Αρείου όστις εβλασφήμει, ότι ο Υιός και Λόγος του Θεού...
Δεν είναι Θεός αληθινός, αλλά κτίσμα και ποίημα... "
(Άγιος Νικόδημος, Ιερό Πηδάλιο).
"Τους δε λέγοντας «ήν πότε ότε ουκ ήν», και «πριν γεννηθήναι ουκ ήν», και ότι «εξ ουκ όντων» εγένετο, ή «εξ ετέρας υποστάσεως» ή «ουσίας» φάσκοντας είναι, ή «κτιστόν» ή «τρεπτόν», ή «αναλείωτον» τον Υιόν του Θεού, αναθεματίζει η Καθολική και Αποστολική Εκκλησία ".
("Οι υπό της Α' Οικουμενικής Συνόδου καταδικασθέντες Αρειανοί..."
Πρωτοπρ. Ιωάν. Ρωμανίδη. Όρος Πίστεως, Α' Οικουμενικής Συνόδου)
Αυτό σημαίνει ότι ο Αρειανισμός και οι Αιρετικοί Αρειανοί ήταν καταδικασμένοι-αναθεματισμένοι, και εκτός Εκκλησίας, από την Α' Οικουμενική Σύνοδο και όχι όπως πεπλανημένα υποστηρίζουν κάποιες γοχικές παρατάξεις και όχι μόνο, ότι δηλαδή η Β' Οικουμενική Σύνοδος δέχτηκε δήθεν το βάπτισμα αυτών επειδή οι Αιρετικοί Αρειανοί δεν ήταν Συνοδικά καθηρημένοι και γι' αυτό τους αναγνώρισαν εκκλησιαστικότητα και έγκυρα μυστήρια, γράφοντας φυσικά είτε εν γνώσει τους είτε εν αγνοία τους στα "παλιά τους τα υποδήματα" την επεξήγηση και ερμηνεία το Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου στο Ιερό Πηδάλιο της Εκκλησίας, ο οποίος τονίζει ότι: "Ο παρών Κανών διορίζεται, τινί τρόπω πρέπει να δεχώμεθα τους από των αιρέσεων προσερχομένους εις την ορθόδοξον πίστιν και την μερίδα των σωζομένων, λέγων, ότι τους μεν Αρειανούς και Μακεδονιανούς...
Δεχόμεθα, εφ' ού δώσουν Λιβέλλους... Αναθεματίζουσαν και την εδικήν των, και κάθε άλλην ακόμη αίρεσιν...
Των οποίων σφραγίζομεν πρώτον με το άγιον Μύρον τον μέτωπον, τους οφθαλμούς, τας ρίνας, τον στόμα και τα ώτα, εν έκαστη σφραγίδι λέγοντας, «σφραγίς δωρεάς Πνεύματος αγίου»...
Τους δε Αρειανούς και Μακεδονιανούς αιρετικούς φανερώς όντας, εδέχθη χωρίς αναβαπτισμού ο Κανών οικονομικώς , κατά α'. μεν λόγον δια το πολύ πλήθος όπου ήτο τότε των τοιούτων αιρετικών· κατά β'. δε λόγον, και διατί επίσης ημίν εβαπτίζοντο".
(Ιερό Πηδάλιο, ερμηνεία υπό Αγίου Νικοδήμου Ζ' Κανών, Β' Οικουμενικής Συνόδου).
Και επίσης," Διότι, εις τους καιρούς μάλιστα της Β'. - Οικουμενικής - συνόδου, ήκμαζαν οι Αρειανοί και οι Μακεδονιανοί, και όχι μόνον ήσαν εις το πλήθος πολλοί, αλλά και μεγάλας είχον δυνάμεις και κοντά εις τους βασιλείς, και κοντά εις τους άρχοντας, και την σύγκλητον.
Όθεν, ένα μεν δια να τους ελκύσουν εις την ορθοδοξίαν, και να τους διορθώσωσιν ευκολότερα, άλλο δε δια να μη τύχη και τους εξαγριώσουν περισσότερον κατά της Εκκλησίας, και των Χριστιανών, και γένει χειρότερον το κακόν, οικονόμησαν αυτώ το πράγμα, οι οικονομούντες τους λόγους αυτών εν κρίσει, οι Θείοι εκείνοι Πατέρες, και εσυγκατέβηκαν να δεχθούν το βάπτισμα αυτών.
Ότι δε δεν λέγομεν ταύτα προίκα, και με ψιλά λόγια, μάρτυρες εις τούτο είναι οι δύο μεγάλοι Πατέρες, ο Βασίλειος λέγω, και ο Γρηγόριος...
Και ούτος μεν ο λόγος της Οικονομίας είναι η πρώτη και κυριότατη αιτία, δια την οποίαν αι σύνοδοι αυταί, άλλων μεν αιρετικών εδέχθησαν το βάπτισμα, και άλλων όχι.
Κοντά δε εις στο λόγο της Οικονομίας εστάθη και η δευτέρα αιτία, δια την οποία, ούτως εποίησαν.
Αυτή δε είναι, διότι, εκείνοι μεν οι αιρετικοί, των οποίων εδέχθησαν το βάπτισμα, εφύλαττον απαράλλακτον και το είδος και την ύλη του βαπτίσματος των ορθοδόξων, και εβαπτίζοντο κατά τον τύπον της Καθολικής Εκκλησίας...
(Και όχι επειδή η μη καθηρημένοι Αντίχριστοι και εχθροί του Θεού Αιρετικοί είναι μέλη της Εκκλησίας)
Λοιπόν είναι αιρετικοί.
Δια τι γαρ με μύρον, αν δεν ήσαν αιρετικοί; λοιπόν όντων ομολογουμένως αιρετικών, δεν είναι πιθανόν, ότι η Εκκλησία η ορθόδοξος και Αποστολικήν ήθελεν επίτηδες να αθετεί τους Αποστολικούς τούτους Κανόνας και τους συνοδικούς όπου προσημειώσαμεν...
Οικονόμησε γαρ η β'. σύνοδος, ως είπομεν και εδέχθη το βάπτισμα των Αρειανών και Μακεδονιανών, με σκοπόν και ελπίδα της επιστροφής τε και επιγνώσεως, και δια να μη γένουν αγριώτεροι θήρες κατά της Εκκλησίας ωσάν όπου ήσαν και πλήθος υπερ-πολύ, και δυνατοί κατά τα έξω πράγματα.
Και του σκοπού τούτου, και της ελπίδος επέτυχον.
Διότι με την οικονομίαν ταύτην και ημερώτεροι εκείνοι προς τους ορθοδόξους εγένοντο, και τόσον προς την ευσέβειαν επεστράφησαν, ώστε όπου εις ολίγους χρόνους ή τελείως εξέλιπον, ή πολλά ολίγοι έμειναν.
Εις Κύριος, μια Πίστις, εν Βάπτισμα.(προςΕφεσ.δ.)
Ει γαρ φησί, μία είναι η Καθολικήν Εκκλησίαν, και εν είναι το αληθές Βάπτισμα, πως ημπορεί να είναι αληθές Βάπτισμα το των αιρετικών και σχισματικών, εις καιρόν όπου αυτοί δεν είναι μέσα εις την Καθολικήν Εκκλησίαν, αλλ' εξεκόπησαν από αυτήν δια της Αιρέσεως; "
(Αποστολικός Κανών ΜΣΤ', Υποσημείωση 1)
Δια της Αιρέσεως αποκοβόμαστε από την Εκκλησία όπως διδάσκουν οι Ιεροί Πατέρες μας δια του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου διότι κάθε Αίρεση και κάθε Αιρετικός είναι ανάθεμα από τις Άγιες 7 Οικουμενικές Συνόδους και όχι δια τηςκαθαιρέσεως όπως διδάσκουν οι Οικουμενιστές, οι (γοχ) και κάποιοι αποτειχισμένοι που παρασύρθηκαν από αυτούς και μπερδεύτηκαν.
Και μάλιστα όχι μόνο μπερδεύτηκαν, αλλά υποστηρίζουν αυτήν την πλάνη με ζήλο και θέρμη μπερδεύοντας και άλλους, λέγοντας, ότι δήθεν αν δεν καθαιρεθούν οι βλάσφημοι του Αγίου Πνεύματος, οι υβριστές των Αγίων της Εκκλησίας, οι Εχθροί του Θεού Αιρετικοί είναι μέλη της Εκκλησίας και συνεργάζονται με την Χάρη Του Κυρίου.
Και αυτό βέβαια το λέγουν δίχως κανένα στοιχείο, δίχως καμία απόδειξη, (και που να τα βρουν άλλωστε) ούτε από κάποιο Ιερό Κανόνα, ούτε από κάποια Απόφαση Οικουμενικής Συνόδου, αλλά ούτε και από κάποιο παράδειγμα από την Εκκλησιαστική Ιστορία, το οποίο επιβάλλεται να είναι με επεξήγηση και ερμηνεία Αγίου της Εκκλησίας, παρά μόνο όλη αυτή την σαθρή διδασκαλία τους την στηρίζουν στην πλανεμένη επεξήγηση και ερμηνεία της φαντασίας του μυαλού τους, της υποσημείωσης (2) του Αγίου Νικοδήμου στον Γ' Αποστολικόν Κανόνα και εσκεμμένα ενεργούν παρά Αγίων Πατέρων και Ιερών Κανόνων, ταυτίζοντας τα Δόγματα με τους Κανόνες και την Αίρεση με την Καθαίρεση!
Ο Οικουμενιστής Ψευδεπίσκοπος Ἀβύδου Κύριλλος (Κατερέλος) τονίζει ξεκάθαρα την αιτιολογία που αναγνώρισε εκκλησιαστικότητα και έγκυρα μυστήρια ή Ληστρική Σύνοδος της Κρήτης στους Παπικούς και λοιπούς Αιρετικούς λέγοντας,
"Εἶναι ὅµως γνωστὸ τὸ ἀνυπέρβλητο κριτήριο ποὺ θέτει ὁ στ´ κανόνας 31 τῆς Β´ Οἰκουµενικῆς Συνόδου γιὰ τὸ χαρακτηρισµὸ κάποιου ὡς αἱρετικοῦ:
«Αἱρετικοὺς δὲ λέγοµεν τούς τε πάλαι τῆς ἐκκλησίας ἀποκηρυχθέντας καὶ τοὺς µετὰ ταῦτα ὑφ᾽ ἡµῶν ἀναθεµατισθέντας».
Ἡ ἐπίκληση, ἡ ἐφαρµογὴ καὶ κατὰ πολὺ περισσότερο ἡ κακοποίηση τῶν ἱερῶν κανόνων δὲν µπορεῖ νὰ γίνεται κατὰ τὸ δοκοῦν.
Εἶναι προφανὲς ὅτι ὁ χαρακτηρισµὸς κάποιου ὡς αἱρετικοῦ προϋποθέτει τὴν ἐπίσηµη καταδίκη του ἀπὸ Οἰκουµενικὴ Σύνοδο.
Στὴν περίπτωση τῶν Ρωµαιοκαθολικῶν, παρὰ τὴν καταδίκη ἐπὶ µέρους δοξασιῶν τους ἀπὸ τοπικὲς Συνόδους, δὲν ὑπάρχει µιὰ τέτοια γενικὴ ἐπίσηµη καταδίκη".
( Ἐπίσκοπος Αβύδου Κύριλλος Κατερέλος, "Ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Κρήτης"
Νέα Εκκλησιολογία ἢ Πιστότητα στὴν Παράδοση;)
Το όποιο παραπάνω σημαίνει δίχως άλλο ταύτιση κακοδιδασκαλίας (με διαφορετικά επιχειρήματα), των Οικουμενιστών της Ληστρικής Συνόδου της Κρήτης, κάποιων παρατάξεων (γοχ) και δυστυχώς κάποιων Αποτειχισμένων.
Όπως ήδη έχουμε τονίσει και άλλες φορές, κατά την Ορθόδοξη Ιερά Διδασκαλία, άλλο είναι η Συνοδική καταδίκη-αναθεματισμός της Αιρέσεως, και άλλο είναι η Συνοδική καταδίκη- καθαίρεσις των Αιρετικών.
Η Συνοδική όμως επίσημη καταδίκη-αναθεματισμός της Αιρέσεως είναι συγχρόνως και η Συνοδική επίσημη καταδίκη - αναθεματισμός των Αιρετικών.
Ο Μέγας Αθανάσιος σύμφωνα με την Απόφαση της Α' Οικουμενικής Συνόδου που καταδίκασε-αναθεμάτισε την Αίρεση του Αρειανισμού δεν είχε ουδεμία Εκκλησιαστική κοινωνία με τους καταδικασμένους-αναθεματισμένους, αλλά μη Συνοδικά -τυπικά, καθηρημένους Αρειανούς, (βλέπε Οικουμενιστές) Ψευδεπισκόπους, ονομάζοντας τους όχι Χριστιανούς, αλλα Χριστεμπόρους με διαβολική ψυχή και λύκους αρπακτικούς, παρομοιάζοντάς τους ώς τον Άννα και των Καϊάφα, θεωρώντας τους εκτός Εκκλησίας και δεν δεχόταν ως έγκυρα τα μυστήρια τους.
"Και για να μιλήσουμε συγκεκριμένως, ο Μέγας Αθανάσιος αποκηρύττει το βάπτισμα των Αρειανών, καίπερ ετηρείτο κατ' αυτό ο υπό του Κυρίου ορισθείς τύπος της τριαδικής επικλήσεως...
Επειδή δηλαδή δεν εδέχοντο τον Υιόν ομοούσιον προς τον Πατέρα, δια τούτο ουχί «εις Πατέρα και Υιόν» έδιδον το βάπτισμα, «αλλά εις κτίστην και κτίσμα, εις ποιητήν και ποίημα.
Ου γαρ ο λέγων απλώς Κύριε, ούτος και δίδωσι, αλλά ο μετά του ονόματος και την πίστιν έχει ορθήν...
Πολλαί γουν και άλλαι αιρέσεις λέγουσαι τα ονόματα μόνον, μη φρονούσαι δε ορθώς μηδέ την πίστιν υγιαίνουσαν έχουσαι, αλυσιτελές έχουσι το παρ' αυτών διδόμενον ύδωρ, λειπόμενον ευσέβεια· ώστε και τον ραντιζόμενον παρ' αυτών ρυπαίνεσθαι μάλλον εν ασέβεια ή λυτρούσθαι»"
(Π. Τρεμπέλα, Δογματική της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας).
Και τέλος για την πεπλανημένη επίσης ερμηνεία που αποδίδουν στην περίπτωση του Αγίου Μελετίου κάποιες γοχικές παρατάξεις και κάποιοι αποτειχισμένοι - για να στηριξουν Αγιοπατερικά αυτά που δεν στηρίζονται με τίποτε - βγάζοντας φυσικά και πεπλανημένα συμπεράσματα, ότι οι Άγιοι Πατέρες μας δέχτηκαν την χειροτονία του Αγίου Μελετίου που έγινε από Αιρετικούς Αρειανούς, διότι δέχονταν δήθεν τους Αιρετικούς για μέλη της εκκλησίας επειδή δεν ήταν καθηρημένοι , εμείς αντιπαραθέτουμε επίσης την επεξήγηση και ερμηνεία (τις οποίες όπως προείπαμε γράφουν στα "παλαιά τους τα υποδήματα ") του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου στο Ιερό Πηδάλιο της Εκκλ ησίας,
"Και γαρ και ο Πατριάρχης Ανατόλιος υπό του αιρετικού Διοσκόρου και της περί αυτόν αιρετικής συνόδου εχειροτονήθη, και ο άγιος Μελέτιος ο Αντιοχείας υπό Αρειανών, κατά τον Σωζόμενον βιβλ. δ'. κεφ. κη'. και άλλοι πολλοί υπό αιρετικών εχειροτονήθησαν, και μετά ταύτα, υπό των ορθοδόξων εδέχθησαν...
(Εδώ να επισημάνουμε ότι πολλοί Ορθόδοξοι δεν εδέχθησαν σε κοινωνία τονΆγιο Μελέτιο και όσους τον ακολούθησαν επειδή, ο μεν πρώτος είχε χειροτονηθεί από Αρειανών επισκόπων, όσοι δε τον ακολούθησαν είχαν βαπτισθεί ομοίως από των αιρετικών Αρειανών ιερέων).
Αλλά σπάνια τα τοιαύτα και κατά περίστασιν, κανονικής ακριβείας λειπόμενα, ού νόμος δε Εκκλησίας το κατά περίστασιν γινόμενον και το σπάνιον, κατά τε τον ιζ'. της α'. και β'. και τον Θεολόγον Γρηγόριον, και την β'. πράξιν της εν τη αγία Σοφία Συνόδου, και το νομικόν εκείνο το λέγον· Το, παρά Κανόνας, ουχ έλκεται προς υπόδειγμα ".
(Ιερόν Πηδάλιον Αγίου Νικοδήμου, "Συμφωνία, ξη' Αποστολικού Κανόνος").
"Πλην και της οικονομίας ταύτης και ανάγκης παρελθούσης, πάλιν οι κανόνες κρατούσιν·"
(Ιερό Πηδάλιο,"Προλεγόμενα εν γένει περί των Ιερών Κανόνων" Υποσημ.θ' σελ. ιθ')
Εύχεστε και για εμένα
Μοναχός Μακάριος Κουτλουμουσιανός.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου