Καθώρισεν δογματικώς τι είναι ανάθεμα.
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ
Η ΠΕΜΠΤΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ
(Εισαγωγή, Πρακτικά, Σχόλια).
"Η σημασία της Συνόδου είναι απέραντος και ανεκτίμητος διότι·
δ. Με τον Όρον εδογμάτισεν , ότι κανένας δεν έχει το δικαίωμα να υπαγορεύη εις την Εκκλησίαν το περιεχόμενον της πίστεως της· ότι του αλαθήτου της Εκκλησίας φορεύς δεν είναι πρόσωπον, αλλά σύνοδος επισκόπων· και οτι ο πάπας δογματίζων μόνος του πλανάται εις τα σκότη του ψεύδους.
θ. Καθώρισεν δογματικώς , τι είναι ανάθεμα και πόθεν επέρχεται εις τον άνθρωπον· ότι δηλ. «ο ασεβής δεν λαμβάνει το ανάθεμα με τα λόγια κάποιου άλλου, αλλά το επιφέρει εις τον εαυτόν του με τα ίδια του τα έργα, αφού με την ασέβειαν του αποχωρίζει τον εαυτόν του απο την αληθινήν ζωήν».
Κάθε αντίθετος άποψις περί αναθέματος είναι αιρετική.
Κάθε αντίθετος μεταγενεστέρα δογματική περί αναθέματος διατύπωσις είναι αποστατική.
Με βάσιν την δογματική αυτήν απόφανσιν η Ε' Σύνοδος εκήρυξεν άκυρον τον αναθεματισμόν κατά του ορθοδόξου πάπα Διοσκόρου.
ι. Διεκήρυξεν, ότι ο αναθεματισμός των αιρετικών είναι χρέος της Εκκλησίας, που μόνο κατά οικονομίαν και δια λόγους καθαρώς Εκκλησιαστικούς επιτρέπεται να μην εκφωνηθή, αφού ούτως ή άλλως κάθε ανάθεμα «χωρεί κατά πάντων των τα ίσα φρονούντων, ήγουν και πεφρονηκότων πώποτε».
ΠΡΑΞΙΣ Α'
Ο Θείος Τύπος του βασιλέως Ιουστινιανού προς την αγίαν Σύνοδον...
16. Σας προτρέπουμε ακόμη, να ασχοληθήτε και με τούτο· ότι δηλαδή αβασίμως ισχυρίζονται ότι δεν επιτρέπεται να αναθεματίζωνται οι αιρετικοί μετά θάνατον.
Ας ακολουθήσωμεν και εις αυτό την διδασκαλίαν των αγίων Πατέρων, οι οποίοι κατεδίκαζαν τους αιρετικούς όχι μόνον ζώντας αλλά και μετά θάνατο τους, αφού και τους εν ασεβεία αυτών αποθανόντας ανεθεμάτιζον, αλλά και τους αδίκως κατακριθέντας αποκαθίστων και μετά θάνατον...
Ασφαλώς δε η Υμετέρα Σεβασμιότης γνωρίζει, τι επ' αυτού είπε ο Κύριος εις τα ευαγγέλια : ότι δηλαδή «ο πιστεύων εις αυτόν ου κρίνεται, ο δε μη πιστεύων ήδη κέκριται, ότι μη πεπιστεύκεν εις το όνομα του μονογενούς Υιού του Θεού».
Και είναι φανερόν ότι αυτό ελέχθη όχι μόνον δια τους ήδη ζώντας, αλλά και δι' εκείνους που είχον αποθάνει εν τη ασέβεια τους.
ΠΡΑΞΙΣ Γ'
ΟΜΟΛΟΓΙΑ
4. Προς τούτοις δε ακολουθούμεν εν άπασι και τοις αγίοις Πατράσι και διδασκάλοις της Εκκλησίας...
Και δεχόμεθα πάντα τα παρ' αυτών περί της ορθής πίστεως και εις κατάκρισην των αιρετικών εκτεθέντα.
Δεχόμεθα δε και τους άλλους αγίους Ορθοδόξους Πατέρας τους εν τη αγία Θεού Εκκλησία την ορθήν πίστιν αδιαβλήτως μέχρι τέλους κηρύξαντας.
5. Ταύτης τοίνυν της ορθής ομολογίας εν τη αγία του Θεού καθολική και αποστολική Εκκλησία φυλαττομένης τε και κηρυττομένης, ει τις εαυτόν της εν αυτή πίστεως ταναντία ταύτη φρονών χωρίσει ο τοιούτος, εαυτόν αλλοτριών της ορθής πίστεως και τοις αιρετικοίς συναριθμών, δικαίως υπό της αγίας του Θεού Εκκλησίας κατακρίνεται και αναθεματίζεται.
ΠΡΑΞΙΣ Ε'
Θέμα Δ. Είναι άξιος αναθέματος ο Θεόδωρος; 18. Διότι είναι αναντίρρητον, ότι ο αποδειχθείς ασεβής έχει οπωσδήποτε χωρισθή απο τον Θεόν, όπως έχει (οπουδήποτε) χωρισθή και όποιος αναθεματίζεται ως ασεβής. Διότι το ανάθεμα δεν δηλοί άλλο τι, ει μη τον απο Θεού χωρισμόν. 24. Αλλά και αυτό, το οποίον επικαλούνται μερικοί, ότι τάχα ο Θεόδωρος απέθανεν εν τη κοινωνία και τη ειρήνη των Εκκλησιών, είναι ψεύδος, ή μάλλον, μομφή κατά της Εκκλησίας. Διότι εν κοινωνία και τη ειρήνη των Εκκλησιών αποθνήσει, όποιος μέχρι και τον θάνατον του και φυλάττει και κηρύσσει τα ορθά δόγματα της Εκκλησίας...
Σημείωση 108. "Οποιος συνειδητοποιεί την αλήθειαν των λόγων αυτών, δεν παύει ποτέ να «δοκιμάζη εαυτόν, ει έστηκε τη παραδεδομένη ορθοδόξω πίστει». Ένωσις με την Εκκλησίαν και γνώσις της αληθινής πίστεως είναι τα δύο σκέλη, επάνω εις τα οποία στηρίζεται το οικοδόμημα της κατά Χριστόν πολιτείας".
ΠΡΑΞΙΣ Η'
Η Συνοδική Ψήφος.
12. Και έτσι κατεχωρίσθη εις τα Πρακτικά, πως διάφοροι αιρετικοί κατεδικάσθηκαν και αναθεματίσθηκαν μετά τον θάνατο τους...
Δια τούτο και ερωτώμεν αυτούς με αγάπην :Τι έχετε να μας απαντήσετε προκειμένου περί του Κυρίου, αφού ο ίδιος λέγει δια τον Εαυτόν του· «ο πιστεύων εις εμέ ου κρίνεται· ο δε μη πιστεύων ήδη κέκριται, οτι ουκ επίστευσε εις το όνομα του μονογενούς υιού του Θεού»;
ή περί του Αποστόλου, ο οποίος κραυγάζει· «αλλά και εάν ημείς ή άγγελος εξ ουρανού ευαγγελίζεται υμίν, παρ' ο ευηγγελισάμεθα υμίν, ανάθεμα έστω»;
Αλλ' όταν, ο μεν Κύριος ο ίδιος λέγη αυτό το «ήδη κέκριται», ο δε Απόστολος αναθεματίζει ακόμη και τους αγγέλους, αν τυχόν διδάξουν κάτι διαφορετικόν από ότι ευηγγελίσθημεν από αυτόν, πως αυτοί, οι εις όλα αδίστακτοι, τολμούν και λέγουν οτι αυτά έχουν λεχθή μόνον προκειμένου περί ζώντων;
Μήπως αγνοούν, ότι η ποινή του αναθέματος δεν είναι τίποτε άλλο, ειμή χωρισμός από τον Θεόν;
Όμως ο ασεβής δεν λαμβάνει το ανάθεμα με τα λόγια κάποιου άλλου, αλλά τον επιφέρει εις τον εαυτόν του με τα ίδια του τα έργα, αφού με την ασέβειαν του αποχωρίζει τον εαυτό του από την αληθινήν ζωήν.
13. Και τι τάχα θα ειπούν εις τον Απόστολον, όστις λέγει :
«αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού, ειδώς ότι εξέστραπται ο τοιούτος και αμαρτάνει ων αυτοκατάκριτος » ".
Ο Καθηγητής εκκλησιαστικού δικαίου Κυρ.Κυριαζόπουλος σε μελέτη του για τους Αιρετικούς Ψευδεπισκόπους της Οικουμενιστικής και Αντίχριστης Συνόδου της Κρήτης πολύ ορθά αναφέρει:
"Ως εκ τούτου, δεν είναι ορθοί οι χαρακτηρισμοί των Παναιρετικών ως δυνάμει αιρετικών πριν
κριθούν από Ορθόδοξη Σύνοδο, και ως ενεργεία αιρετικών μετά την κρίση τους
από τέτοια Ορθόδοξη Σύνοδο, εφόσον δεν μετανοήσουν για την Παναίρεσή τους.
Δηλ. οι Παναιρετικοί και ειδικότερα Αρχιερείς, μόλις διακηρύσσουν δημοσίως και
«γυμνή τη κεφαλή» (δηλ. ανερυθρίαστα) την Παναίρεσή τους, είναι αιρετικοί,
έστω και αν ακόμη δεν έχουν καταδικαστεί από Ορθόδοξη Σύνοδο...
Ειδικότερα, ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης γράφει: Η Εκκλησία (δηλ. η Αληθινή Εκκλησία ως Σώμα του Χριστού και όχι οπωσδήποτε και οι θεσμικές της
εκφράσεις, Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, Συνοδοί τους, Επίσκοποι, κληρικοί) δεν έχει
πραγματικά καμία κηλίδα ή ρυτίδα και ως προς τη διδασκαλία της πίστεως και ως
προς τους όρους των κανόνων, από την αρχή του κόσμου και μέχρι τώρα...
Από την εποχή των Αποστόλων και μετέπειτα, πολλές αιρέσεις με πολλούς τρόπους
συγκρούστηκαν με την Εκκλησία, και παρουσιάστηκαν αντικανονικές πράξεις ή
παραλείψεις.
Αλλά όμως η Εκκλησία (δηλ. η Αληθινή Εκκλησία ως Σώμα του Χριστού) παρέμεινε με τον τρόπο που προειπώθηκε, αδιάσπαστη και άσπιλη, και
θα παραμείνει μέχρι το τέλος της ιστορίας, με το να απομακρύνονται και να
διώχνονται, είτε αυτοδικαίως από τους ιερούς κανόνες (de lege lata) είτε,
ενδεχομένως και ευκτέως, τυπικά από Ορθόδοξη Σύνοδο (de lege ή sententia
ferenda), από αυτήν (την Εκκλησία) εκείνοι που κακώς πίστεψαν και έπραξαν.
(Επιστολή Βασιλείω μονάζοντι, PG 99, 997. ΕΠΕ, Φιλοκαλία, 18Β, 132)''
Εύχεστε και για εμένα
Μοναχός Μακάριος Κουτλουμουσιανός
Αυτά τα έλεγα απο το 2002 και μου την πέφτανε οικουμενιστές και αντι οικουμενιστές και ιδικά οι αιρετικο σχησματικοί παλαιοημερολογήτες .
ΑπάντησηΔιαγραφήΟπως ακόμα μου την πέφτουν όταν λέω οτι τα μυστήρια των αιρετικών είναι ποτήριο δαιμονίων και η μή διάκριση ιερού και ανίερου βεβήλωση .. Μου την πέφτουνε όταν είπα για Ζήση Μανώλη κτλ πως στέλνουνε για εκλησιασμό στους αντίχριστους ...
Ποτήριο διμονίων το ποτήριο της παναιρεσης ! Βλεδυρά η λειτουργία της παναίρεσης .
"Αγίου Θεοδώρου Στουδίτου Επιστολή προς Μόναχο Ναυκράτιο.:"
Αν έρθουν οι εικονομάχοι να μην ανοίξετε την θύρα.
Αν δε με τρόπο ληστρικό εισέλθουν στη μονή, όπως συνηθίζουν, αθώοι είστε, μην υποχωρήσετε μέχρις ότου σας διώξουν με την βία.
Προπάντων δε, πρέπει να παραμείνετε στον Ναό και να τον χρησιμοποιείται για να ψάλετε και λειτουργείτε , εκτός εάν αυτός βεβηλωθεί από τους Αιρετικούς ( δια της μνημονεύσεως του αιρετικού επισκοπού), δια της ιδικής των βδελυράς λειτουργίας".
ΒΛΕΔΥΡΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ λέει ο Αγιος . Πόθεν το λοιπόν ω διάολε Ζήση τους στέλνεις σε ΒΛΕΔΥΡΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ?
Ο Ζήσης ἀθετοῦσαν τὸν νόμον του Θεού , καὶ ΒΕΒΗΛΩΝΕΙ ΤΑ ΑΓΙΑ μὲ ποιὸν τρόπον; Μέ τὸ ὅτι δὲν διέκρινει καὶ δὲν διεχώριζαν ἀνάμεσα στὰ βέβηλα καὶ στὰ ἱερὰ καὶ στὰ ὅσια καὶ ἃγια, ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΠΟΤΗΡΙΟ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΟΤΗΡΙΟ ΔΑΙΜΟΝΙΩΝ .
ἐπιστολὴ τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων πρὸς τὸν Λατινόφρονα Αὐτοκράτορα Μιχαήλ τὸν Παλαιολόγον :"Ἂνωθεν ἡ τοῦ Θεοῦ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τὴν ἀναφορὰν τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἀρχιερέως κατὰ τὴν φρικτὴν ὣραν τῆς ἀναιμάκτου Θυσίας τὴν θεωροῦσε, (καὶ τὴν θεωρεῖ πάντοτε), τελείαν συγκοινωνίαν τοῦ φρονήματος τοῦ ἀναφέροντος καὶ τοῦ μνημονευομένου. Διότι ἔχει γραφεῖ στὴν ἐξήγησι τῆς Θείας Λειτουργίας, ὅτι ἀναφέρει ὁ ἱερουργῶν τὸ ὂνομα τοῦ Ἀρχιερέως, δείχνοντας καὶ τὴν ὑποταγὴν πρὸς τὸ ὑπερέχον καὶ ὄτι εἶναι κοινωνὸς αὐτοῦ στὴν πίστι καὶ διάδοχος τῶν Θείων Μυστηρίων. Καὶ ὁ Θεὸς αὐτὸ τὸ ἐδήλωσε λέγοντας, ὅτι "οἱ ἱερεῖς ἀθετοῦσαν τὸν νόμον μου, καὶ ἐβεβήλωναν (καὶ ἐμόλυναν) τὰ ἃγιὰ μου"· μὲ ποιὸν τρόπον; Μέ τὸ ὅτι δὲν διέκριναν καὶ δὲν διεχώριζαν ἀνάμεσα στὰ βέβηλα καὶ στὰ ἱερὰ καὶ στὰ ὅσια καὶ ἃγια, ἀλλὰ ἦταν γι᾿ αὐτοὺς ὅλα κοινά... Ἀλλὰ μήπως εἶναι δυνατὸν νὰ γίνη αὐτὸ κατ᾿ οἰκονομίαν; (Νὰ μνημονεύωνται δηλαδὴ οἱ αἰρετικοὶ καὶ οἱ μὲ τοὺς αἱρετικοὺς κοινωνοῦντες;) Καὶ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ γίνη δεκτὴ οἰκονομία, ποὺ βεβηλώνει καὶ καταμολύνει τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο βδελύσσεται ὁ Θεός, γιατὶ (μιὰ τέτοια οἰκονομία) ἀπωθεῖ τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸ Θυσιαστήριο, καὶ στερεῖ τοὺς πιστοὺς τοῦ ἁγιασμοῦ καί τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν καί τῆς υἱοθεσίας, (ποὺ χαρίζει ἡ Θεία Μετάληψις)· καὶ τὶ θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ζημιωδέστερον αὐτῆς τῆς οἰκονομίας;... Διότι ἐκεῖνος ποὺ δέχεται τὸν αἱρετικόν, ὑπόκειται στὰ ἲδια μὲ αὐτὸν ἐγκλήματα....Πῶς θὰ μνημονεύσουμε ἐκείνους (τούς Ἐπισκόπους) ἐνώπιον τοῦ Ἁγίου Θυσιαστηρίου, ποὺ οὒτε κἂν ἐπιτρέπεται νὰ συμφάγουμε μαζὶ τους καὶ τοὺς ὁποίους οὒτε κἂν ἐπιτρέπεται νὰ χαιρετίσουμε, γιὰ νὰ μείνουμε καθαροὶ καὶ ἀμόλυντοι, τῶν ὁποίων, εἰ δυνατόν, καὶ τὴν συνάντησι πρέπει νὰ ἀποφύγουμε; Καὶ πῶς θὰ τοὺς δικαιώσουμε μὲ τὸ μνημόσυνο ὡς ὀρθοδόξους καὶ θὰ τοὺς θεωρήσουμε ἔτσι ὡς πρώτους καὶ ἀνακριτὲς τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ἔτσι ὣστε οὒτε τὴν Ἁγίαν Τράπεζαν νὰ μὴν ἀφήσουμε χωρὶς νὰ καταμολυνθῆ, γιὰ νὰ μᾶς καθαγιάζη;"
συνεχίζεται
Οπως ο Σατανάς μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός έτσι και οι σιγονταροοικουμενιστές όντες διάκονοι αυτού μετασχηματίζονται ως "Ιερα αποτειχισμενοι " ως διάκονοι δικαιοσύνης , ων το τέλος έσται κατά τα έργα αυτών».
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι σας μοιάζει βαρύςο χαρακτηρισμός διάολε Ζήση ?
ή διακόνο και δούλο του Σατανά ? ... ή όπως διαφορετικά παρακάτω ονομάζονται οι κοινωνούντες με όσους μνημονευουν τους μνημονευτές των παπικών ???..
Η επιστολή του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού (Απόσπασμα εκ του βιβλίου του Σεβ. Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. κ. Ιεροθέου «Γέννημα – θρέμμα Ρωμηοί» ).
________________________________________________
Οι ονομασίες πού τους αποδίδει ο Αγιος Μάρκος και τα κοσμητικά επίθετα που χρησιμοποιεί εναντίον τους είναι πολύ χαρακτηριστικά. Οι Ουνίτες λέγοντες «Γραικολατίνοι» και «Λατινόφρονες». Καλούνται ακόμη και «μιξόθηρες άνθρωποι κατά τους εν μύθοις ιπποκενταύρους». Επίσης, ο αγιος Μάρκος τους ονομάζει όφεις και μάλιστα χειροτέρους από αυτούς, επειδή θανατώνουν και δηλητηριάζουν τις ψυχές των Ορθοδόξων, καθώς επίσης τους ονομάζει χριστοκαπήλους και χριστέμπορους. . Προτρέπει τους Ορθοδόξους να αποφεύγουν την κοινωνία μαζί τους.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο αγιος Μάρκος δεν έχει υπόψη του όσους προέρχονταν από τους Λατίνους και τηρούσαν εξωτερικά τα ήθη, τα έθιμα και τις Παραδόσεις των Ορθοδόξων, αλλά εκείνους που, ενώ ήταν γεννημένοι και βαπτισμένοι Ορθόδοξοι, ανεγνώριζαν τον Πάπα και είχαν κοινωνία μαζί του. Προτρέπει, λοιπόν τα πιστά τέκνα της Εκκλησίας να τους αποφεύγουν.
«Φεύγετε ούν αυτούς, αδελφοί, και την προς αυτούς κοινωνίαν». Και αυτό, γιατί είναι «ψευδαπόστολοι, εργάται δόλιοι, μετασχηματιζόμενοι είς αποστόλους Χριστού». Τους ονομάζει διακόνους και δούλους του Σατανά .
Και αφού «αυτός ο Σατανάς μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός», δεν είναι παράδοξο «εί και οι διάκονοι αυτού μετασχηματίζονται ως διάκονοι δικαιοσύνης, ων το τέλος έσται κατά τα έργα αυτών». Χρησιμοποιεί διάφορα αγιογραφικά χωρία για να τους χαρακτηρίσει και να καθορίσει την στάση των Χριστιανών απέναντί τους, όπως το χωρίο του Αποστόλου Παύλου προς τους Φιλιππησίους «βλέπετε τους κύνας, βλέπετε τους κακούς εργάτες, βλέπετε την κατατομήν», και το χωρίο του ιδίου Αποστόλου προς τους Γαλάτες: «ει τις υμάς ευαγγελίζεται παρ’ό παρελάβετε, καν άγγελος εξ ουρανού ανάθεμα έστω».