Δευτέρα, 18 Απριλίου 2016

Μια εκφωνηθεισα ομιλια στον αγιο Παντελεημονα Φλωρινης που αναστατωσε καποιους επισκοπους.



αώνιος ρχιερες


(β 4,14-16· 5,1-6)




του αρχιμ.Αθανασιου Σιαμακη




Κύριός μας ησος Χριστς κτς π διδάσκαλος κα βασιλες εναι κα ρχιερεύς, χι νας π τος πολλούς, λλ μοναδικς πόλυτος αώνιος. Σ διδάσκαλος ποκάλυψε τν λήθεια στν κόσμο. Σ βασιλες βασιλεύει στ βασιλεία του τ στρατευομένη κα τ θριαμβεύουσα. Κα σν ρχιερες πρόσφερε τν λαστήρια θυσία του πάνω στ σταυρ μι γι πάντα γι τος νθρώπους πο θέλουν ζω αώνια.

Καθς διανύουμε κκλησιαστικ περίοδο ορταζομένων γεγονότων πο θ κορυφωθον στ σταυρικ θυσία το Κυρίου ησο, κατ τν ποία θύτης (= ρχιερες) κα θμα (= μνς αρων τν μαρτίαν το κόσμου) θ εναι διος, τ ποστολικ νάγνωσμα πο κούστηκε τ πρω σήμερα Γ΄ Κυριακ τν νηστειν, χοντας ς θέμα τν τέλεια ρχιερωσύνη το Χριστο, πο προβάλλεται σ σύγκρισι μ τν ρχιερωσύνη τς θρησκείας τν ουδαίων, ρχεται κα «δένει» θαυμάσια στ λο ορταστικ κα λατρευτικ κλμα τς μεγάλης τεσσαρακοστς. Μ μία λέξι ναδεικνύει τν μεγάλο ρχιερέα.

πόστολος Παλος π τν ρχ τς πρς βραίους πιστολς μέχρι τ σημεριν νάγνωσμα χει ποδείξει δη τν νωτερότητα το ησο π τος γγέλους (1,4-14) κα π τν προφήτη Μωϋσ (3,1-6), λέγοντας τι μν ησος εναι προαιώνιος Υἱὸς το Θεο, ν ο γγελοι εναι λειτουργικ πνεύματα ες διακονίαν ποστελλόμενα, κα τι μν ησος εναι κατασκευαστς το οκου σραήλ, δηλαδ το σραηλιτικο λαο, δ Μωϋσς πλς νας πιστς θεράπων, νας πηρέτης, νάμεσα στος πολλος σραηλτες, πο κλήθηκε π τ Θε ν πηρετήσ τ λαό του σ μι δύσκολη περίοδο τς στορίας του. περοχ το ησο ναντι τν γγέλων κα το Μωϋσέως εναι σύγκριτη.  δ, στ νάγνωσμά μας, θ᾿ ποδείξ Παλος τι εναι μεγάλος κα μοναδικς ρχιερεύς.  ς δομε.

Σς διαβεβαιώνω, λέει Παλος, τι μες ο Χριστιανο χουμε μεγάλο ρχιερέα, τν ησο, τ Γι το Θεο. ρχιερεύς μας μετ τν νάστασι κα τν νάληψί του, νεβαίνοντας πρς τ πάνω, χει περάσει τος ορανος κα χει μπ στν αωνία κατάπαυσι, που μς περιμένει. ς τν μολογομε λοιπν μ θάρρος κα σταθερότητα ς σωτρα μας πάντοτε, διαιτέρως δ τώρα στς δύσκολες μέρες τς ζως μας, λόγ το διωγμο πο χει ξεσπάσει ναντίον μας. Διότι δν χουμε ρχιερέα πο δν μπορε ν δείξ συμπάθεια στς δυναμίες μας, λλ χουμε ρχιερέα πο ς νθρωπος χει δοκιμάσει πειρασμος περίπου σ λα, χωρς μως ν χ μαρτήσει (14-15).

Μ λίγα λόγια Παλος λέει πολλά. Ποιός ποτ ρχιερες χει ναστηθ, κα ποιός χει περάσει τος ορανούς; Κανένας κα ποτέ. Οτε ναστήθηκε κανες οτε πέρασε τος ορανούς. Ατ συνέβη μόνο μ τν ναστημένο ησο Χριστό. λοι ο λλοι πρξαν θνητο κα περιμένουν τν κοιν νάστασι, γι ν κριθον κα ατο ς πλο νθρωποι π τ Χριστό.  ρα δικός μας ρχιερες δν εναι πλς μεγάλος, λλ μοναδικός, παντοδύναμος, κατασκευαστς τν ορανν κα τς μετ τος ορανος θείας καταστάσεως. Εναι αώνιος Γις το Θεο.

  μοναδικότητά του σ συνδυασμ μ τ τι μς περιμένει στν αωνία κατάπαυσι, λέει ωάννης Χρυσόστομος, δείχνει μεγαλύτερη φροντίδα γι μς, θεωρώντας μας οκείους του κα μ θέλοντας ν χάσουμε τ γαθ τς αωνίου καταπαύσεως1. Ατ Χρυσόστομος.

 ξ λλου ρωτται· Ποιόν ποτ ρχιερέα καλούμαστε ν πιστεύουμε κα ν μολογομε; Κανέναν κα ποτέ, διότι λοι πρξαν μαρτωλο ς κοινο θνητοί, πο σκοσαν τ ξίωμα κατ᾿ νάθεσι γι τς μαρτίες το λαο κα τς δικές τους. Μόνο ησος ς ρχιερες πρξε ναμάρτητος κα πρόσφερε θυσία τν αυτό του μι γι πάντα μέχρι τ συντέλεια το αἰῶνος, πρ το λαο, νικητς το θανάτου κα τς μαρτίας. Κα ατν καλούμαστε π τν Παλο ν πιστεύουμε κα ν μολογομε.

Τί σημαίνει ν πιστεύουμε κα ν μολογομε, μλλον, πως τ λέει, «ν κρατομε τν μολογία»; ωτάει πάλι ωάννης Χρυσόστομος, κα παντ2· Σημαίνει ν μολογομε τι πάρχει νάστασι νεκρν, νταπόδοσι τν πράξεών μας. Σημαίνει κόμη ν πιστεύουμε τι μς περιμένουν μύρια γαθά, τι Χριστς εναι Θεός, τι πίστι μας εναι ρθή, ατ ς μολογομε, ατ ς κατέχουμε.

Βέβαια συχν ο νθρωποι χουν τς μικροψυχίες, τν λιγοπιστία τ διλήμματα κα τ προσωπικά τους, πο τος καθιστον διστακτικος κα νόχους πέναντι στ μεγάλο ρχιερέα ησο. Νομίζουν σως τι, ντας κενος στος ορανούς, εναι πόμακρος κα δν σχολεται μαζί τους, δηλαδ δν σχολεται μ τς κούσιες κα κούσιες μαρτίες τους, καθς κα μ τ λλα πάθη τους. χι, θ μς π πόστολος Παλος. Εναι λάθος ντίληψι ατή. Δν πρέπει ν μς περνά τέτοιος λογισμός, τι θ μς ντιπαθήσ κα θ᾿ διαφορήσ γι τ᾿ μαρτήματά μας· διότι ρχιερεύς μας, πεξηγε ωάννης Χρυσόστομος, δν εναι πως κάποιοι π τος ρχιερες, πο δν γνωρίζουν ατος πο βρίσκονται σ θλίψεις κα δοκιμασίες, οτε π ατος πο οτε κν γνώρισαν ποτ στ ζωή τους τι πάρχουν θλίψεις. Διότι δν παθαν γι ν μάθουν. (Παρένθεσι·  ώτησε κάποιος γνωστό του μητροπολίτη· Πς περντε, σεβασμιώτατε; πάντησι: Δεσπότης εμαι, παιδί μου, ν μν περνάω καλά;).

 πανέρχομαι στ Χρυσόστομο· ρχιερεύς, λέει, πο δν χει περα π θλίψεις κα δοκιμασίες, δν μπορε ν καταλάβ ατν πο βρίσκεται σ θλίψεις κα δοκιμασίες. λλ δικός μας ρχιερες πέστη τ πάνδεινα. Γι᾿ ατ κα πρτα παθε κα στερα νέβηκε στος ορανούς, γι ν μπορ ν μς βλέπ μ συμπάθεια3. δικός μας ρχιερες δν εναι κανένας μικρόψυχος, σν κι μς, πο δν μπορε ν συμπαθήσ τς δυναμίες μας. ντιθέτως μς πληροφορε Παλος·

Σν νθρωπος κι ατός, ησος, μοιος μ᾿ μς σ λα, κτς π τν μαρτία, χοντας ποστ λων τν εδν τος πειρασμούς, μς συμπαθε. Κι φο συμπαθε τς δυναμίες μας, ς μ διστάζουμε λοιπόν. ς πλησιάζουμε μ θάρρος τ θρόνο του, πο εναι θρόνος χάριτος, γι ν λάβουμε λεος κα ν βρομε χάρι, δρα μεγάλα κα μοναδικά, πο θ μς στηρίξουν καταλλήλως στ δύσκολη ρα το πειρασμο (15-16).

λήθεια, ποιούς πειρασμος πέρασε Χριστός, στε ν τν νομάζ Παλος πεπειρασμένον; Πέρασε πολλος πειρασμος Χριστς τόσο π τ διάβολο, σο κα π τος χθρούς του. Πέρασε πειρασμος κα π τος διους τος μαθητάς του. ναφέρω μερικούς. Πειράστηκε π τν πειράζοντα στν ρημο, ταν το ζήτησε πρτον ν κάν τς πέτρες ψωμιά, δεύτερον ν ίξ τν αυτό του κάτω π τ ψος το πτερυγίου, κα τρίτον ν πέσ ν τν προσκυνήσ. λλ κα στς τρες προκλήσεις Κύριος ντέταξε παντήσεις ποστομωτικές, ς νθρωπος, χι σν Υἱὸς το Θεο. παντήσεις πο τς ντλησε μέσα π τν παντοδύναμο λόγο το Θεο, κα τν πομάκρυνε (Μθ 4,1-11).

Ο τρέφοντες χθρικς διαθέσεις ναντίον του ρχιερες γραμματες φαρισαοι Σαδδουκαοι, το ντέλεγαν συνεχς, τν περιφρονοσαν, τν ερωνεύονταν, τν μφισβητοσαν, τν κατασκόπευαν,τν συκοφάντησαν, τν ξύβρισαν, ποφάσιζαν τ θάνατό του, τν μίσησαν, τν άπισαν, τν περιέπαιξαν, τν σταύρωσαν. Ο συγχωριανοί του Ναζωραοι τν καταδίωξαν κα θέλησαν ν τν ίξουν στ γκρεμ τς λίμνης (Λκ 4,29-30).

Πειράστηκε πίσης π τος μαθητάς του, ταν λλα τος λεγε κα λλα καταλάβαιναν. Τ μυαλό τους συχν ταν στ γήινα καί, μ μπορώντας ν τν παρακολουθήσουν σ λα, το προξενοσαν λύπη. Τος επε λ.χ. ν προσέχουν π τ ζύμη τν φαρισαίων, δηλαδ π τ μίασμα τν φαρισαίων, λλ τ μυαλό τους πγε στ ψωμιά, τι δν γόρασαν ψωμι γι τν δοιπορία τους (Μθ 16,11-12). Τος προειδοποιοσε τι πρόκειται ν σταυρωθ, κα Πέτρος τν «συμβούλευε»·  Μ τυχν κα θελήσς ν σο συμβ τέτοιο πργμα (Μθ 16,23). Κα Χριστς τν νόμασε σαταν (= ντιρρησία) κα το επε τι δν φρονε τ το Θεο, λλ τ τν νθρώπων. Σήμερα τ κούσαμε ατ τ πρω στ λειτουργία. Ο δελφο άκωβος κα ωάννης, δύο π τος τρες γαπημένους μαθητάς του,  μαζ μ τ μητέρα τους, ν Χριστς κατάπικρος κα ναγώνιος βάδιζε πρς τ σταυρό, το ζητοσαν τιμητικς διακρίσεις κα ξιώματα· κι κενος τος επε· Οκ οδατε τί ατεσθε (Μθ 20,20-23). Τος μίλησε σαφέστατα γι τος φαρισαίους τι εναι τυφλο δηγο κα θ πέσουν στ λάκκο κα ο διοι κα ο δηγούμενοι π᾿ ατούς, λλ ο μαθηταί του δν κατάλαβαν τί ννοοσε, κα Πέτρος το ζητοσε ξήγησι. Κύριος τότε νόμασε τος μαθητάς του σύνετους (Μθ 15,16). Τος επε τι, ταν θ τν πιάσουν, θ τν γκαταλείψουν λοι, κα Πέτρος, ν καυχόταν τι δν θ τν γκαταλείψ, κι ν κόμη χρειαστ ν πεθάν γι᾿ ατόν, τελικ τν ρνήθηκε, πως τν προειδοποίησε Χριστός, κα ο λλοι διασκορπίστηκαν ς πρόβατα μ χοντα ποιμένα (Μρ 14,26-31). Τος επε στ Γεθσημαν ν᾿ γρυπνον κα ν προσεύχωνται γι ν μ μπον σ πειρασμό, κα ατο δν μπόρεσαν ν νικήσουν τ νάρκη το πνου, κα κοιμονταν, ν δρώτας το ησο π τν γωνία πηζε κα γινόταν σε θρόμβοι αματος (Μθ 26,36-46· Λκ 22,44). Τος επε τι μετ τρες μέρες θ᾿ ναστηθ, κα δν τν πίστεψαν, οτε πγαν στ Γαλιλαία που τος ρισε συνάντησι στ ρος (Μρ 16,7). δο ο πειρασμο το Χριστο



Κα λέει Παλος· πειδ χει ποστ τέτοιους πειρασμούς, γνωρίζει π νθρώπινες δυναμίες, γι᾿ ατ μς συμπαθε κα μς βλέπει μ πιείκεια. Κα νωρίτερα επε·  πειδ ατς πειράστηκε κα παθε, γι᾿ ατ μπορε ν βοηθήσ ατος πο βρίσκονται σ πειρασμούς (2,18).  Κα διος Κύριος λλοτε διαβεβαίωσε τι, κόμη κα ταν θ κρίν τν κόσμο θ εναι πιεικής,τι υἱὸς νθρώπου στι (ω 5,27).

Χριστς ς νθρωπος, πως επε προηγουμένως Παλος, ξερε π νθρώπινες δυναμίες, διότι κα διος εχε σμα παρόμοιο. Παρόμοιο, «παραπλήσιο», χι κριβς τ διο. Γιατί; Διότι τ σμα του ταν μοιο μ τ σμα τν νθρώπων ς πρς τ φύσι, λλ᾿ ς πρς τν μαρτία δν ταν διο, πειδ δν εχε μαρτίες.  Τ σμα του τ λαβε, χι π νδρα, πως τ λαμβάνουμε λοι ο νθρωποι, λλ «κ Πνεύματος γίου κα Μαρίας τς παρθένου», πως στορε εαγγελιστς Λουκς (1,35) κα πως μολογομε στ σύμβολο τς πίστεως (ρθρο 3). Αγουστνος ππνος επε γι τ Χριστό· non posse peccareν μπορε ν  μαρτήσ, λόγ τς θεότητος)4. Χριστς εχε μόνο διάβλητα κα κατηγόρητα πάθη, πως τ νόμασαν ρχαοι σχολιασταί· Πεινοσε, διψοσε, κουραζόταν, κοιμόταν, κλαιγε, κα ξερε τι λοι ο νθρωποι χουν τέτοιες δυναμίες, λλ κα λλες πι μεγάλες δυναμίες, κληρονομημένες π τος προπάτορες  δμ κα Εα, καθς κα πίκτητες κα κούσιες λόγ τς οπς τους πρς τ κακ κα τς διεφθαρμένης φύσεώς τους. Κα γι λες ατές, λέει Παλος, ρχιερεύς μας ταν συμπαθς πρς τν νθρωπο. χι τι ς παντογνώστης Υἱὸς το Θεο δν ξερε τς δυναμίες το νθρώπου, λλ τονίζει τι τς ξερε ς νθρωπος, γι ν χουμε πειστήριο μες  ο νθρωποι, τι θ εναι πιεικής.

Ν μ διστάζουμε λοιπν οτε ν᾿ μφιβάλλουμε οτε ν τν βλέπουμε ς πόμακρο, λλ ν τν θεωρομε δικό μας, φίλο μας, συμπαραστάτη μας, δίπλα μας, κα ν προστρέχουμε μ θάρρος κα βεβαιότητα στ θρόνο του.

Μν ξεχνμε τι ς ρχιερες κα βασιλες χει θρόνο, χι αθαίρετης ξουσίας κα τιμωρίας, λλ χάριτος. Ποιός εναι θρόνος ατός; Εναι βασιλικός, γι τν ποο Πατέρας το επε· Κάθου κ δεξιν μου, ως ν θ τος χθρούς σου ποπόδιον τν ποδν σου (Ψα 109,1). λλ γεννται τ ρώτημα·  ν μες εμαστε μαρτωλοί, ατς δ ναμάρτητος, πς μπορομε ν προσερχώμεθα μ θάρρος; Μπορομε, διότι εναι θρόνος χάριτος κα λέους, κα χι θρόνος κρίσεως τώρα. θρόνος τς κρίσεως θ εναι διαφορετικς ργότερα.

  κένωτος Χρυσόστομος, ξυδερκέστερος ρμηνευτς τν Γραφν, κάνει μι ναγκαία διάκρισι·  ν προσέλθς τώρα, θ λάβς κα χάρι κα λεος, διότι προσέρχεσαι γκαίρως. ν προσέλθς τότε, δν θ λάβς. Διότι  θ εσαι κπρόθεσμος.Τότε δν θ πάρχ θρόνος χάριτος. Θρόνος χάριτος πάρχει τώρα, σο βασιλες κα ρχιερες Χριστς κάθεται στ θρόνο τς χάριτος. ταν μως ρθ συντέλεια, τότε σηκώνεται π τ θρόνο τς χάριτος κα κάθεται στ θρόνο τς κρίσεως. νάστα, Θεός, κρνον τν γν (Ψα 81,8), θ το π Πατέρας.5

πρόεδρος τς δημοκρατίας κάποια μέρα το τους μπορε ν κάν χάρι σ καταδίκους φυλακισμένους, λλ᾿ Χριστς κάνει χάρι πάντοτε, σ λους σοι θ προσέλθουν ν το τ ζητήσουν. Κα τί χάρι; Μς συγχωρε τς μαρτίες, μς λούζει μ τ λεός του, μς πλουτίζει μ τ χάρι του. Μ τ βάπτισι, τ μετάνοια, κα τ αμα του, μς καθαρίζει π πάσης μαρτίας (Α΄ ω 2,1-2). Δίνει δ τ χάρι του περισσότερη λιγώτερη νάλογα μ τ δεκτικότητά μας ς πλοτο πνευματικό, πο θ κατεργαστ, χι μόνο τν γιασμό μας, λλ κα τ δόξα το γίου νόματός του.

Στ ζωή μας δν πάρχει στιγμ πο ν μν χουμε νάγκη π τ χάρι το Κυρίου. Οτε περνάει καμμι μέρα πο ν μν ασθανθομε τν πιθυμία το λέους του κα τς χάριτός του. ξ λλου δν πάρχει νθρωπος πο ν ζητήσ στν προσευχή του κα ν μ λάβ. Πρς λους παρέχει Κύριος μεση τ βοήθειά του, ρκε ς προσευχόμενοι ν ξέρουν τί ζητον. Διότι πάρχουν κα κενοι πο δν ξέρουν τί ζητον, κα λλοι πο δν το ζητον ποτ τίποτε, ετε π μέλεια, ετε π λιγοπιστία, ετε π μπλοκή τους στν λη κα στς νομες δονές.

 ν δν πρχε θρόνος λέους κα χάριτος, δικαίως θ παραπονούμασταν γι τν καταδίκη μας. ταν μως πάρχ θρόνος; ταν λυτρωτς συμπαθς στς μαρτίες μας κάθεται σ᾿ ατν κα περιμέν; ταν  μεσιτεύ κατάπαυστα στν Πατέρα γι μς; πς θ δικαιολογήσουμε τυχν μέλειά μας; Γιατί ν πάρχουν, γαπητοί μου,  νθρωποι πο καταδικάζουν ο διοι τν αυτό τους, πειδ δν προσέρχονται γκαίρως στ θρόνο το μεγάλου ρχιερέως, πο μπορε κα θέλει ν σζ πέρα γι πέρα τος προσερχομένους στ Θεό, κα ζ γι ν προσεύχεται κα ν μεσιτεύ γι᾿ ατούς (7,25);

Πρέπει ν σημειωθ τι λα ατ τ γράφει Παλος, γι ν παρηγορήσ τος συμπατριτες του βραίους Χριστιανούς, πο γιναν θύματα νς γρίου διωγμο πο ξέσπασε στ εροσόλυμα μετ τ λιθοβολισμ το Στεφάνου ναντίον τους, κα γι ν γλυτώσουν τ ζωή τους, γκατέλειψαν τ σπίτια τους τς δουλειές τους τς περιουσίες τους κα φυγαν ρον ρον σ πρόσφυγες στς γύρω πόλεις, στερούμενοι τν πάντων.

Μέσα στ βαθει ατ θλψι τους κάποιοι π ατούς, πως πληροφορήθηκε Παλος, λύγισαν, κα σκέφτονταν ν᾿ ρνηθον τν πίστι στ Χριστ κα ν πιστρέψουν στν ουδαϊσμό. Τότε Παλος, γι ν προλάβ μι τέτοια λέθρια παλινδρόμησι, τος γράφει τν πρς ατος πιστολ κα τος παρηγορε, τονίζοντας τ μεγαλεο το Χριστο ναντι το ουδαϊσμο, ναντι το Νόμου, το Μωϋσέως, το ερατείου, τν θυσιν, πο ταν τύποι. Χριστός, λέει μ τ στόμα το Χρυσοστόμου,τος ποζημιώνει γι λα τ παθήματα κα τς κακουχίες κα στν παροσα ζω κα στν λλη προπαντός. Μένοντας στ Χριστό, δν χουν ναν προφήτη γγελο, λλ τν διο τ Θεό· δν χουν χοντροειδ θρησκεία, λλ πίστι· δν χουν τ λατρεία το μωσαϊκο Νόμου, λλ λογικ  λατρεία·  δν χουν διαθήκη παλιά, λλ καινούργια· δν χουν ερωσύνη λευϊτική, λλ ερωσύνη ν Χριστ· δν χουν λασμ σκιώδη, λλ ληθινό.

Μ λα ατ Παλος ποδεικνύει κα πείθει. Παράλληλα διενεργε ράνους κα τος στέλνει βοήθεια. Παρεμπιπτόντως ναφέρω δ τι ο προθυμότερες κα οσιωδέστερες συνεισφορς στος ράνους ταν κενες τν Μακεδόνων Χριστιανν (Φιλιππησίων, Θεσσαλονικέων, Βεροιέων, κα λλων). Ο Μακεδόνες τν παρακαλοσαν ν δεχτ κα τ δική τους συνεισφορ στν ρανο, παρόλο τι ταν φτωχοί. Γι᾿ ατ Παλος τος προβάλλει ς παράδειγμα φιλανθρωπίας (Β΄ Κο 8,1-5).

Μ τ πιχειρήματα ατ κα τς νάλογες φιλανθρωπικς νέργειές του Παλος πρόλαβε κα νέκοψε τν πιστροφ τν βραίων Χριστιανν στν ουδαϊσμό. Παράλληλα μεινε κα σ᾿ μς Πρς βραίους πιστολή του σν μι δυνατ παρακαταθήκη, πο δν διδάσκει πλς, οτε μόνο παρηγορε, λλά, πως τονίστηκε πι πάνω, ποδεικνύει κα πείθει γι τ θετητα το Χριστο κα τ γαθ πο πορρέουν π ατν σ σους μένουν σταθερο στν πίστι τους. πρς βραίους πιστολ εναι να παύλειο ποδεικτικ διαμάντι.

Ατ τ νεκτίμητα προσφέρει μεγάλος ρχιερες ησος.  ς δομε τώρα τί λέει Παλος στ β΄μέρος το ποστολικο ναγνώσματος κα τος κοινος ρχιερες το ουδαϊσμο.

Κάθε τέτοιος πίγειος ρχιερεύς, λέει, πιλέγεται π τ Θε νάμεσα π τος νθρώπους κα το νατίθενται ο τελετς τς λατρείας γι τος νθρώπους. τσι προσφέρει δρα κα θυσίες, προκειμένου ν συγχωρηθον ο μαρτίες. κάθε τέτοιος ρχιερεύς, πο κα ατς σν κοινς νθρωπος χει δυναμίες, ντιμετωπίζει μ μετριοπάθεια σους σφάλλουν π γνοια π πλάνη. Κι πειδ κριβς χει κι ατς δυναμίες, προσφέρει δρα κα θυσίες  στ Θε γι τν αυτό του κα γι τ λαό, γι ν συγχωρηθον ο μαρτίες (5,1-3).

Κάθε ρχιερες κα ερες στν σραλ λαμβανόταν π τ φυλ το Λευΐ, γι τν ποία επε Θες στ Μωϋσ· Λάβε τος Λευΐτες νάμεσα π τος σραηλτες κα γνισέ τους (ρ 8,6). π τν Καάθ, ναν π τος τρες γιος το Λευΐ, προλθε ρχιερατικ κα ερατικ τάξι στν σραλ κα πέζησε μέχρι τ 70 μ.Χ., ταν ξωντώθηκε κα διαλύθηκε τ ερατεο κα λο τ θνος π τν ωμαο ατοκράτορα Βεσπασιαν κα τ γιό του στρατηγ Ττο. Σήμερα ο βραοι δν χουν ερατεο. Οτε ξέρουν σ ποιά φυλ π τς δεκατρες νήκουν. Ο παρουσιαζόμενοι ς αββνοι τους δν χουν τ λευϊτικ ερωσύνη, οτε κν ερωσύνη χουν.

Ν μερικ νόματα μεγάλων ρχιερέων στν σραήλ· αρών, δελφς το Μωϋσέως, λεάζαρ, γις το αρών, Φινεές, γιός το λεάζαρ, λί, βιάθαρ, ρχιερες το Δαυΐδ, Σαδδώκ, ρχιερες το Σολομντος π τν οκογένεια Φινεές. Ο Σαδδουκαοι ρχιερες, π τν Σαδδώκ, ρχιεράτευσαν μέχρι τ χρόνια το Χριστο, κφυλισμένοι κα γνώριστοι. Ο περισσότεροι ταν πιστοι κα λιστα δν πίστευαν στ μετ θάνατον ζωή. Ο ρχιερες λ.χ.  ννας κα Καϊάφας, πεθερς κα γαμβρός, πο θανάτωσαν τ Χριστ κα τ Στέφανο, κα ο γιοί τους κα γγονοί τους, πο παραλίγο ν θανατώσουν κα τν Παλο μ τρες δολοφονικς πόπειρες, ταν Σαδδουκαοι. μπαιναν μόνοι ατο στ για τν γίων μία φορ τ χρόνο γι μι στιγμή.

π τος ερες πρχαν δύο τάξεις. Ο μέσως μετ τν ρχιερέα, διακρινόμενοι σ 24 φημερίες, κα ο λοιπο ερες. Ο ερες τς πρώτης τάξεως μπαιναν στ για κα ο εροπραξίες τους ταν πρω κα βράδυ ν θυμιον, ν᾿ νάβουν τ βράδυ κα ν σβήνουν τ πρω τν πτάφωτη λυχνία, κα ν᾿ λλάζουν κάθε βδομάδα τος 5 ρτους τς προθέσεως. Τέτοιος ερες ταν κα Ζαχαρίας, πατέρας το ωάννου βαπτιστο (Λκ 1,5).

Ο λοιπο ερες ταν θτες. Θυσίαζαν, σφαζαν, γδερναν, πλυναν τ ερ σφάγια, τ τεμάχιζαν, τ μοίραζαν, τ᾿ νέβαζαν στ θυσιαστήριο σ ψος ρόφου, τ καιγαν, τ ψηναν, τ τηγάνιζαν, τ μαγείρευαν, πετοσαν τος πεπτικος σωλνες, τ νύχια, καθς κα τ στάχτη τν λοκαυτωμάτων, φύλαγαν τ δέρματα, τ κέρατα, κα τ ξύγγια γι ξιοποίησι. Μεγάλες γκαταστάσεις μεταφορς, λουτρν, νιπτήρων, κα ποχετεύσεων μ σκάρες κα πονόμους κα μ τεράστιες δεξαμενς νερο κα μ βρύσες πρχαν στν αλ το ναο. πρξε περίπτωσι πο θυσιάστηκαν 22.000 μοσχάρια κα περισσότερες χιλιάδες γιδοπρόβατα. Σκληρ δουλει τν ρμοδίων θυτν6.

Ατς τς θυσίες τν ζων, λέει Παλος, κα τος καρπος τν γρν κα τν δέντρων, τς ναίμακτες θυσίες, πως τς λεγαν, τς πρόσφερναν ο ουδαοι, μέσ τν ρχιερέων, δηλαδ τν νδρν τς ερατικς λευϊτικς τάξεως, γι τν φεσι τν μαρτιν, τν δικν τους κα τν το λαο.

Καθς Παλος κάνει λόγο γι τος ρχιερες κα τ ργο τους, μς πληροφορε κα σχετικ μ τν νάδειξί τους στ ξίωμα ατό. Λέει·

Τν τιμ το ρχιερατικο ξιώματος, λέει, δν τν παίρνει κανες μόνος του, λλ καλεται π τ Θεό, πως κα αρών. τσι κα Χριστός· Μ τ τι γινε ρχιερες δν δόξασε ατς τν αυτό του, λλ Πατέρας πο το επε· Εσαι Υός μου. γ σήμερα σ γέννησα. Καθς κα λλο τς Γραφς λέει· Σ εσαι ερες αώνιος, πως Μελχισεδέκ (4-6).

Θες χρισε ναν ρχιερέα γι τν σραήλ, τν αρών. π τότε πο λεάζαρ κα θάμαρ, παιδι το αρών, διαδέχτηκαν τν πατέρα τους στ ξίωμα, ο ρχιερες ταν δύο κα ο οκογένειές τους συγγενικές. Στ χρόνια το Χριστο, ρχιερες δν ταν πι σόβιος οτε πόγονος το αρών, πως παιτοσε Νόμος. Ο σχυρο τς γς, λλοτε ωμαος Κασαρ κα λλοτε ντόπιος βασιλις, κατέβαζαν κα νέβαζαν τος ρχιερες πως θελαν κα κάθε λίγο, νάλογα μ τ τί εσέπρατταν. τσι πρχαν πολλο τέως ρχιερες. Πολλς φορς ατο ο τέως ταν συγγενες δέρφια, κι τσι ταν λοι μαζ να κόμμα, να λόμπυ. ταν σταυρώθηκε Χριστός, π λίγα χρόνια πρίν, ταν ρχιερες ννας. Ο ωμαοι πρν λίγα χρόνια κατέβασαν τν  ννα κι βαλαν μ τ σειρ τος γιούς του, τος ποίους κατέβασαν πίσης, κα στ τέλος νέβασαν τν Καϊάφα, γαμβρ το ννα. Γι᾿ ατ κι ταν πιασαν τ Χριστό, πρτα τν πγαν στν ννα γι ν βγάλ τν οσιαστικ πόφασι, κι πειτα, γι τν τύπο, τν πγαν κα στν Καϊάφα, πο καθόταν στ διο μέγαρο7.

Παλι ρρώστια, γαπητοί μου, ν᾿ ναδεικνύεται κανες στ ρχιερατικ ξίωμα δωροδοκώντας τος πολιτικος κκλησιαστικος παράγοντες, γινόμενος πιβάτης κα παρείσακτος. Κα σήμερα ρκετο ρχιερες ξωνονται τν ρχιερωσύνη μ σιμωνιακ τρόπο. κούγεται τι ταρίφα κυμαίνεται μεταξ 350 - 450 χιλιάδων ερώ, κα μόλις μετρηθον, ρχεται κλογή.  ς ψονται σοι κλέγονται ατόκλητοι, θέτοντας ς ατοσκοπ τν νάδειξί τους σ πίσκοπο, πληρώνοντας. Σημειώνει κάπου Π. Τρεμπέλας· « Θες εναι πηγ κάθε τιμς, κα διαιτέρως κάθε πνευματικς τιμς. Κα εναι μν δυνατν ν εσπηδήσ κάποιος νευ κλήσεως ες τ ξίωμα τοτο, λλ᾿ ατς πλέον δν μπορε ν πολογίζ ες τν συμπαράστασιν κα βοήθειαν το Θεο, κα συνεπς εναι δύνατον ατς ν μ ποτύχ, πισωρεύοντας ες τν αυτόν του τν καταδίκην. Κα εσακούει μν κα ατν Θες  κατ τν τέλεσιν τν ερατικν του ργων, χι μως δι᾿ ατόν, λλ δι τν διακονούμενον λαόν, πάνω ες τν άχιν το ποίου ατς χει πικαθήσει ατόκλητος ρχων»8.

αρν πο ναφέρει δ Παλος εναι, πως προεπα,  δελφς το Μωϋσέως. δο π Θεο κλογή του. Θες επε στ Μωϋσ·Κάλεσε μπροστά σου τν αρν τν δελφόν σου κα τος υος ατο, γι ν εναι ο ερες μου. Κα ποιήσς στολν γίαν αρν τ δελφ σου ες τιμν κα δξαν… Κα λαβν τς στολς νδύσς αρν τν δελφόν σου κα τν χιτνα τν ποδήρη κα τν πωμίδα κα τ λογεον (Γε 28,1-2· 29,4-5). Κα πειδ αρν  ταν δελφς το Μωϋσ, λας γόγγυζε. Τότε επε Θες σ κάθε φυλ ν παραδώσ μία άβδο. Τς άβδους ατς τς τοποθέτησε Μωϋσς στ ερό. Τν λλη μέρα βλάστησε άβδος το αρών.  δωσε δηλαδ Θες δημοσίως σημάδι τι κλέγει γι τ ξίωμα τς ρχιερωσύνης τν αρών. Δν τν ξέλεξε λοιπν δερφός του, λλ Θεός (ρ 17,16-28). Θες καταπαύει τ μεμψιμοιρία το λαο, κα καταργε τν οκογενειοκρατία κα τ νεποτισμό, ν τοποθετονται δηλαδ π ατος πο χουν ξουσία συγγενικ φιλικά τους πρόσωπα σ νώτερες θέσεις κα ψηλότερα ξιώματα, πως γίνεται σήμερα σ ερύτατη κλίμακα σ κρατικς βαρύμισθες θέσεις.  χι λιγώτερο συμβαίνει ατ κα στν κκλησιαστικ χρο μ ποδείξεις γι διαδοχή, στε κακοδαιμονία ν συνεχίζεται κα κλεις π τν τράχηλο το λαο, ντ ν χαλαρών, ν συσφίγγεται κόμη περισσότερο, κα ν μετατρέπεται κκλησία το Χριστο σ φέουδο τν λίγων.

λλ κα Χριστός, λέει Παλος, δν εσπήδησε στ ψηλ ξίωμα το ρχιερέως, δν νέλαβε τ ργο τς ρχιερωσύνης χωρς ν κληθ π τ Θεό, δν ταν κυνηγς τς δόξης τς προβολς κα το πλούτου, λλ ταπεινς κα προς. Τν κάλεσε σ᾿ ατ Πατέρας του λέγοντας· Εσαι Υός μου. γ σ γέννησα σήμερα.

δ πρέπει ν διευκρινίσουμε τι κα γι τ Σολομντα επε Θες «Ατς θ εναι παιδί μου, κι γ θ εμαι πατέρας του» (Α΄ Πα 22,10· Β΄ Βα 7,14). Κα τν σραλ τν νόμασε Θες πολλς φορς υό του (ξ 4,22· Δε 14,1·  σ 1,2· ε 38,9). Οτε μως στν να οτε στν λλον επε τ χαρακτηριστκώτατο· γ σήμερον γεγέννηκά σε, μ τ ποο δηλώνεται πραγματικ υότητα. νεστς ε, (Υός μου ε σύ) κατ τος ρχαίους ρμηνευτάς,  ναφέρεται στν προαιώνια γέννησι το Υο π τν Πατέρα. παρακείμενος γεγέννηκά σε δηλώνει τν ν χρόν σάρκωσι9. Μ τ φράσι Υός μου ε σύ, γ σήμερον γεγέννηκά σε Θες πανηγυρικς κφράζει τ στοργή του πρς τ Χριστ κα τν νάδειξί του σ ρχιερέα κα μεσίτη.



Κα πειδ Παλος, ταν μιλά γι τ Χριστό, σ λες τς πιστολές του, λλ κυρίως στν πρς βραίους, εναι πληθωρικς σ μνησι το Χριστο, φέρνει κα δ δεύτερη μαρτυρία, τι Θες Πατρ χρισε ρχιερέα τ Χριστ λέγοντας· Σ ερες ες τν αἰῶνα κατ τν τάξιν Μελχισεδέκ. Ν ποιός διορίζει κα κλέγ τος ρχιερες.  διος Θεός. τσι, που χει φαρμοστ σιμωνιακς τρόπος κλογς, πισύρεται ργ το Θεο σ᾿ ατος πο το φαρπάζουν τ δικαωμά του ν κλέγ τος ρχιερες του. Τ Σήμερον γεγεννηκά σε Παλος τ δανείστηκε π τν δεύτερο Ψαλμό  (2,7), ν τ Σ ε ερες π τν κατοστ νατο (109,4).

Μελχισεδκ σημαίνει βασιλες δικαιοσύνης κα ερες το Θεο το ψίστου. Γι τν Μελχισεδκ γίνεται λόγος μι φορ στ Γένεσι στορικς 14,18-20, μι φορ στος Ψαλμος (109,4) προφητικς, διότι προλέγεται τι Μεσσίας θ εναι ερες ες τν αἰῶνα κατ τν τάξιν Μελχισεδέκ, κα τρες φορς στν Πρς βραίους πιστολή, μία δ στ νάγνωσμά μας (5,6), δεύτερη στ (7,10) κα τρίτη στ (17,21) ρμηνευτικς.

Μελχισεδκ ταν πρόσωπο πο πγε κα ελόγησε τν βραάμ, ταν κενος γύριζε νικητς το Χοδολλογόμορ κα τν συμμάχων του, κα λαβε π τν βραμ ς δρο τ να δέκατο π λα τ λάφυρα πο συνέλεξε κενος π τος χθρούς του.

Πι κάτω πόστολος Παλος ρμηνεύει κτενς τν προσωπικότητα το Μελχισεδέκ, τι προτυπώνει τν ερωσύνη το ησο Χριστο στ ξς  σημεα· 1) Κα Μελχισεδκ κα ησος ταν ερες. 2) Μελχισεδκ ταν νώτερος π τν βραάμ, διότι τν ελόγησε, κα 3) Μελχισεδκ ταν γενεαλόγητος, φο δν πάρχει ναφορ στν γία Γραφ οτε ποιοί ταν ο πρόγονοί του, οτε κατονομάζεται στ γενεαλογικ πίνακα τς λευϊτικς ερατικς τάξεως το αρών, οτε ν πέθανε ναφέρεται.

  αώνιος βασιλες Χριστς προχειρίζεται συγχρόνως π τν Πατέρα κα ρχιερες αώνιος ς νθρωπος. τσι ναδεικνύεται Χριστς μεσίτης  αώνιος μεταξ ορανο κα γς, δηλαδ Θεο κα νθρώπων.

Στν ουδαϊσμ κανένα πρόσωπο δν φερε κα τς δύο ξουσίες, που βασιλικ ξουσία ταν χωρισμένη παντελς π τν ρχιερατική. Οτε Δαυδ οτε Σολομών. Κα μολονότι ελογον ατο ο δύο τ λαό, πο φαίνεται σν ρχιερατικ ελογία, δν εχαν ποτ τ συνείδησι τι ταν κα ρχιερες. Γι᾿ ατ ερωσύνη το Χριστο, πο ταν βασιλες κα ρχιερες περέχει τς αρωνικς κα λευϊτικς, διότι α) γινε μ ρκωμοσία, ς νώτερη κα ψηλότερη, β) στηρίζεται στ Χριστ πο μένει στν αἰῶνα κα σζει παντελς, κα γ) εναι ερωσύνη σν το Μελχισεδέκ, πρς τν ποο   διος γενάρχης τν βραίων πρόσφερε δεκάτες, ναγνωρίζοντας τν περοχ κα τν παγκόσμια διάστασί της10.

Δν πρέπει ν παραλείψουμε, μι κα τ φερε λόγος, τι τς δύο ξουσίες μαζί, τν κοσμικ κα τν κκλησιαστική, τν σκησε κα τν σκε μόνο κα κατ τοτο διεστραμμένος παπισμός. Στ μεσαίωνα παπισμς εχε πανικοβάλλει λους τος ατοκράτορες τς Ερώπης μ τν πανίσχυρη κοσμικ ξουσία κα τς αθαιρεσίες του κα τος ταπείνωνε βάζοντάς τους στν εδικ τελετή, τν τελετ τς λεγομένης περιβολς, ν τν προσκυνον κα ν δηλώνουν ποταγή11. ργότερα ο ατοκράτορες τν κρατν τς Ερώπης πέβαλαν τ φόβο το πάπα, το φρεσαν τν ξουσία, κα  γι τν τιμ τν πλων το πέτρεψαν ν ξουσιάζ στ στικ τετράγωνο το Βατικανο.

Χριστς εναι αώνιος ρχιερες τς κκλησίας μ τν ννοια τι κα τώρα κα πάντοτε διατηρε τ ναστημένο σμα, τ ποο πρόσφερε πρ μν στ σταυρό, κα τώρα συνεχίζει ν προσεύχεται λαλήτως κα ν μεσιτεύ καταπαύστως στν Πατέρα πρ μν, παρέχοντάς μας μεγάλη παρηγορία κα σφάλεια γι τ λύτρωσί μας.

Μήνυμα·

πόστολος Παλος μς διαβεβαιώνει τι λεύθερα μπορομε ν προσερχόμαστε στ Χριστ πο κάθεται στ θρόνο του, γι ν παίρνουμε χάρι κα λεος. ποια μέρα κα ρα, σ᾿ ποια κατάστασι κι ν βρισκόμαστε, περιμένει μ μεγάλο πόθο. Μς περιμένει γι ν μς δώσ τ μεγάλα δωρήματα, πο λοι τ χουμε νάγκη. Γενται τ ρώτημα· πς γίνεται προσέλευσι στ θρόνο του; χι βέβαια μ προσωπικ μφάνισι μπροστά του, λλ μ τν πίστι, μ τν προσευχή, μ τ μετάνοια κα ξομολόγησι, μ τ μετάληψι το σώματος κα αματός του, μ τ λόγο του. Μεγάλη διευκόλυνσι μς κάνει. Κα χωρς ν κινήσς τ χείλη σου, μπορες ν συνομιλς μαζί του. χει διάσπαστη τν προσοχή του σ᾿ μς. χει νοιχτ τν γκαλιά του. Μ τρυφερότητα κα συμπόνια κα γάπη κα κατανόησι μς περιμένει. Δν θ τν χουμε πάντοτε ατ τν εκαιρία, γαπητοί μου. ς σπεύσουμε σ ελικρινέστερη σχέσι μαζί του.



1.      ρμηνεία στν Πρς βρ. 7,2 PG 63,63.

2.      ρμηνεία στν Πρς βρ. 7,2 PG 63,63.

3.      ρμηνεία στν Πρς βρ. 7,2 PG 63,63.

4.      νδρούτσου Χ. Δογματική, θναι 1907, σελ. 185.

5.      ρμ. Ες τν πρς βρ., 7,2 PG 63,64.

6.      Σιαμάκης Κ., Μελέτες, 6,72-75.

7.      Σιαμάκης Κ., ρμηνεία στ Κατ Ματθαον Εαγγέλιο, (πολυγραφημένα μαθήματα κύκλων), κεφ. 26, σελ. 104.

8.      πόμνημα ες τν Πρς βραίους, σελ. 76-77.

9.      Καλλίνικος Κ., πόμνημα ες τν ερν Ψαλτρα, λεξάνδρεια 1929, τ. Α΄ , σελ. 15.

10.    Καλλίνικος Κ., πόμνημα ες τν ερν Ψαλτρα, τ. Β΄, Ψα 109,4, σελ. 237.

11.   Στεφανίδης Β., κκλ. στ., σελ. 484-493· 568.



κφωνήθηκε στς 3.4.2016 στν να το γ. Παντελεήμονος Φλωρίνης, Γ΄ Κυριακ Νηστειν, στν κατανυκτικ σπερινό.


2 σχόλια:

  1. Σπανίζουν τέτοιοι ιεροκήρυκες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Που είναι τα βλάσφημα λόγια; Μάλλον η λέξη <> είναι βλάσφημη λέξη.'Η μήπως ταρακούνησε κάποιους;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου