Του Παλαιμαχου (85 ετων) Αγωνιστου ιερεως ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΙΩΤΗ

           Μονο στην ΟΜΟΛΟΓΙΑ

Σοβαρὰ ἐκκλησιολογικὴ 

αὐθαιρεσία τοῦ Ναυπάκτου

                          

Ο δευτερος, (μετα τον Χρυσοστομο Σμυρνης), Ψευτοαγιος των ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ, ο νεωτεριστης Σωφρονιος Σαχαρωφ

                                             5ον

Ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος διακηρύσσει, ἀντεκκλησιολογικῶς, ὅτι ὁ ἱδρυτὴς τῆς μικτῆς Μονῆς εἰς τὸ Essex τῆς Ἀγγλίας Ἱερομόναχος Σωφρόνιος Σαχάρωφ εἶναι «ἅγιος» καὶ ὡς ἅγιον τιμᾷ αὐτόν. Ἐδῶ πρόκειται περὶ πραξικοπηματικῆς καὶ αὐθαιρέτου ἀνακηρύξεως «ἁγίου» καὶ ὄχι περὶ κανονικῆς ἀναγνωρίσεως. Ὡς δὲ ἐγράφη, ὁ Ναυπάκτου Ἱερόθεος Βλάχος ἐπιδιώκει καὶ τὴν ἐπίσημον ἁγιοκατάταξιν τοῦ λίαν προβληματικοῦ Σωφρονίου Σαχάρωφ. Τοιαύτη σκανδαλώδης περίπτωσις διὰ πρώτην φορὰν παρατηρεῖται.

Ὁ Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος, ὡς θεολόγος, ἔπρεπε νὰ γνωρίζῃ ὅτι εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν δὲν γίνεται ἀνακήρυξις, ἀλλὰ ἀναγνώρισις ἁγίου, τὴν ἁγιότητα τοῦ ὁποίου ἔχει παραδεχθῆ προηγουμένως ἡ καθολικὴ συνείδησις τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ δὲ ἐπίσημος ἀναγνώρισις καὶ ἁγιοκατάταξις γίνεται μὲ ἀπόφασιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, κατόπιν ᾐτιολογημένης προτάσεως τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Πάπας μόνον ἀνακηρύσσει ἁγίους, κατὰ βούλησιν αὐτοῦ καὶ ἀνεξελέγκτως. Ἡ Ὀρθοδοξία ἀναγνωρίζει ἁγίους.

Τυγχάνει γνωστόν, ὅτι ἀνὰ τοὺς αἰῶνας ὑπῆρξαν, ὑπάρχουν καὶ θὰ ὑπάρχουν ἑκατομμύρια ἀγνώστων Ἁγίων, χωρὶς ἐπώνυμον ἁγιοκατάταξιν. Ὅμως, ἀποτελεῖ μέγα καὶ προκλητικὸν ἀτόπημα ἡ ὑπὸ τοῦ Ναυπάκτου παντελῶς ἄκριτος τόλμη νὰ ἀνακηρύξῃ, ἀναγνωρίσῃ καὶ νὰ τιμήσῃ ὡς πραγματικὸν ἅγιον τὸν ἀμφιλεγόμενον Ἱερομόναχον Σωφρόνιον Σαχάρωφ μὲ τὴν περιπετειώδη πνευματικὴν ζωήν του καὶ τὰ τόσα κραυγαλέα ἀθεολόγητά του.

«Ἐμείναμεν»… ἀπὸ Ἁγίους

Ἀπεφάνθη λοιπὸν ὁ Ναυπάκτου εἰς τὸ βιβλίον του «ΟΙΔΑ ΑΝΘΡΩΠΟΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤῼ» : «Ἂν ὁ π. Σωφρόνιος δὲν εἶναι ἅγιος, τότε δὲν ὑπάρχουν ἅγιοι» (σελ. 49).

Σκέπτεται τί λέγει καὶ τί γράφει ὁ Δεσπότης τῆς Ναυπάκτου; Λέγει δηλαδή: Ἤ καὶ ὁ Σωφρόνιος ἅγιος ἢ οὐδεὶς ἅγιος. Ἐὰν δὲν ἀναγνωρισθῇ λοιπὸν ὡς ἅγιος ὁ Σωφρόνιος, ὅπως δὲν θὰ ἀναγνωρισθῇ, τότε πλέον… «ἐμείναμεν» ἀπὸ Ἁγίους, κατὰ τὸν κ. Ἱερόθεον. Μόνον ἀκρισία; Μόνον ἀπερισκεψία; Ἤ κάτι χειρότερον ἀκόμη;

«Ἡ τοῦ ὁσίου τούτου Πατρὸς κοίμησις ὑπῆρξεν ὄντως ὁσιακὴ ἐν Κυρίῳ τελείωσις, ἐν βαθυτάτῳ γήρατι. Ταῖς αὐτοῦ πρεσβείαις ὁ Θεὸς ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν» (σελ. 478).

Μὲ αὐτοὺς τοὺς λόγους τελειώνει τὸ βιβλίον του αὐτὸ ὁ Δεσπότης τῆς Ναυπάκτου περὶ τοῦ ψευδο-«ἁγίου» του. Εἶναι τὸ ἀποκορύφωμα τῆς αὐθαιρεσίας του. Περιεφρόνησε ὁλόκληρον τὴν ἁγιοκατατακτικὴν διαδικασίαν τῆς Ἐκκλησίας ὁ Ναυπάκτου καὶ ὁ ἴδιος, μὲ τὰ προσωπικά του κριτήρια, ὡς Πάπας, ἀνεκήρυξε καὶ ἀνεγνώρισεν ὡς ἅγιον τὸν παραπαίοντα δογματικῶς καὶ ἐκκλησιολογικῶς Ἱερομόναχον Σωφρόνιον Σαχάρωφ. Ἴσως ἔχει παραγγείλει καὶ τὴν εἰκόνα αὐτοῦ τοῦ «ἁγίου» του, ὁ ὁποῖος ἵδρυσε μικτὴν Μονὴν (ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν) κατὰ περιφρόνησιν αὐστηροτάτων ἱερῶν Κανόνων Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ ὁ ὁποῖος διετύπωσε τραγελαφικὰς θεολογικὰς πλάνας.

Ποῦ ἐφθάσαμεν; Κατὰ τὸν Ναυπάκτου, εἶναι «ἅγιος», ἀναντιλέκτως, ὁ Ἱερομόναχος Σωφρόνιος Σαχάρωφ, παρὰ τὰς τόσας κακοδοξίας του καὶ ἀνοησίας του, τὰς ὁποίας πανηγυρικῶς υἱοθέτησεν ὁ Ναυπάκτου καὶ προβάλλει ὑπερηφάνως πρὸς διδαχὴν τῶν ἀναγνωστῶν του.

Νὰ μὴ παρασυρθοῦν οἱ ἀναγνῶσται τοῦ παναθλίου ἐλεγχομένου βιβλίου καὶ τιμήσουν ὡς «ἅγιον» τὸν κοιμηθέντα Ἱερομόναχον Σωφρόνιον Σαχάρωφ. Αὐτὸς εἶναι «ἅγιος» μόνον τοῦ ἁγίου Ναυπάκτου. Εἶναι προσωπικόν του κατασκεύασμα. Δι’ ὅσα μὴ συμφώνως πρὸς τὸν θεῖον νόμον ἔπραξεν ὁ Ἱερομόναχος οὗτος θὰ κριθῇ τελικῶς ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, ὅπως καὶ ὅλοι ἡμεῖς.

Δεινὴ ἀντιφατικότης καὶ προκλητικὴ
ἀνακολουθία τοῦ Ναυπάκτου Ἱεροθέου

Εἶναι πολλαὶ αἱ ἀντιφάσεις τοῦ Ναυπάκτου. Μία ἐξ αὐτῶν εἶναι καὶ ἡ ἀποκαλυπτομένη ἀπὸ τὸ ἀκόλουθον ἀπόσπασμα ἑνὸς ἄρθρου του:

«Ἡ κατάταξη ὅμως ἑνὸς Χριστιανοῦ στὸ ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νὰ συνδέεται μὲ ζωντανὰ τεκμήρια τῆς ἁγιότητος, νὰ ὑπάρχουν σαφῆ στοιχεῖα ποὺ νὰ πιστοποιοῦν ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶναι Ναὸς τοῦ Παναγίου Πνεύματος... Ἂν κάποιος ἐκλαμβάνεται ὡς ἅγιος, ἀλλὰ τελικῶς δὲν εἶναι... καὶ βεβαίως ἀποδίδοντας σὲ αὐτὸν τιμὴ ἁγίου, γινόμαστε κτισματολάτρες ...Πρέπει νὰ εἶναι ἀκράδαντη πίστη τῶν Χριστιανῶν (“καὶ μηδείς ἀπιστείτω”)... Ἡ ζωντανὴ παρουσία τῶν ἁγίων ἐκδηλώνεται μὲ τὰ θαύματα τὰ ὁποῖα ἐπιτελοῦνται... Ἐκδηλώνεται μὲ τὴν ποικιλία τῶν χαρισμάτων θαυματουργίας, μυροβλυσίας καὶ γενικὰ μὲ τὰ ἄφθαρτα λείψανα, τὰ ὁποῖα εὐωδιάζουν, θαυματουργοῦν καὶ μυροβλύζουν... Ἡ ἀπώλεια τῶν κριτηρίων τῆς ὀρθοδόξου πνευματικότητος καὶ τῆς ἁγιότητος συνιστᾷ ἀλλοίωση τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καὶ βίωση μιᾶς δαιμονικῆς πνευματικότητος μὲ φοβερὲς συνέπειες γιὰ τὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο, ὅταν τιμᾷ κάποιον ὡς ἅγιον, ἐνῷ ὁ ἴδιος ὁ φερόμενος ὡς ἅγιος ἔχει ἀνάγκη τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ... Στοὺς ἁγίους ζητοῦμε τὶς προσευχές τους καὶ δὲν εὐχόμαστε γιὰ τὴν σωτηρία τους, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο κάνουμε γιὰ ἐκείνους ποὺ δὲν γνωρίζουμε ἐὰν ἔγιναν δεκτοὶ ἀπὸ τὸν Θεὸ ὡς ἅγιοι. Ἐὰν λοιπὸν τιμοῦμε κάποιον ὡς ἅγιον, ποὺ ὁ Θεὸς δὲν τὸν ἔχει φανερώσει ὡς ἅγιον, τότε τοῦ στεροῦμε τὴν προσφορὰ τῶν προσευχῶν μας γιὰ τὴν σωτηρία του καὶ τοῦ κάνουμε μεγάλο κακό».

Τὰ ἀνωτέρω, διὰ τὴν ἁγιοκατάταξιν, γράφει ὁ Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος εἰς τὸ ἄρθρον του «Ἡ ἁγιότητα κατὰ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση» («Ἐκκλησιαστικὴ παρέμβαση», Ἰανουάριος 2004), βασιζόμενος εἰς τὴν σχετικὴν διδασκαλίαν τοῦ κορυφαίου Διδασκάλου τῆς Ἐκκλησίας μας Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, ὡς δηλώνει ὁ Δεσπότης τῆς Ναυπάκτου.

Ἐπίσης, μὲ θέμα «Προϋποθέσεις ἁγιοκατατάξεως» ἔδωκε πρόσφατον συνέντευξιν ὁ Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος («Ἐκκλησιαστικὴ Παρέμβαση», Ἰανουάριος 2015) ὅπου ἐξέθεσε καὶ τὰ ἑξῆς «χαρακτηριστικὰ γνωρίσματα ἑνὸς Χριστιανοῦ γιὰ νὰ εἰσέλθῃ στὸ ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας»: «Νὰ διαθέτῃ ὀρθόδοξη πίστη», «νὰ γίνωνται θαύματα, δηλαδὴ ὁ Χριστὸς δι’ αὐτοῦ νὰ ἐνεργῇ διάφορα σημεῖα», «νὰ προηγῆται ἀποδοχὴ ἀπὸ τὸ λαὸ καὶ νὰ ἀκολουθῇ ἡ ἁγιοκατάταξη ἀπὸ τὴν Ἑκκλησία». «Ἡ συνείδηση τοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ παίζει μεγάλο ρόλο στὴν ἁγιοκατάταξη ἑνὸς Χριστανοῦ».

Οὐδὲν τοιοῦτον χαρακτηριστικὸν ὑπάρχει εἰς τὸν βίον τοῦ Σωφρονίου Σαχάρωφ. Δέσποτα Ἱερόθεε Βλάχε, εὑρίσκεσαι εἰς δυσχερεστάτην θέσιν. Θὰ ἐξακολουθήσῃς νὰ τιμᾷς ὡς «ἅγιον» τὸν ἀμφιλεγόμενον καὶ ἀντιλεγόμενον Σωφρόνιον Σαχάρωφ;

Συνεπῶς, δὲν ὑπάρχουν αἱ ἁγιοκατατακτικαὶ προϋποθέσεις διὰ τὸν Σωφρόνιον Σαχάρωφ, κατὰ τὸν ἴδιον τὸν Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεον, ὁ ὁποῖος, αὐθαιρέτως, ἀντικανονικῶς, ἀντεκκλησιολογικῶς καὶ ἀντορθοδόξως, ἀνεκήρυξεν, ἀνεγνώρισε καὶ μετ’ ἐπιτάσεως προβάλλει ὡς «ἅγιον» τὸν ἀντιλεγόμενον τοῦτον Ἱερομόναχον. Αὐτοαναιρεῖται διὰ μίαν ἀκόμη φορὰν ὁ Ποιμενάρχης τῆς Ναυπάκτου κ.Ἱερόθεος Βλάχος.

Ὁ Ναυπάκτου περὶ τοῦ «ἁγίου» του

Εἶναι προκλητικὸς ὁ Ναυπάκτου. Τὰ ὅσα ἐπαινετικὰ γράφει περὶ τοῦ ἱδρυτοῦ τῆς μικτῆς Μονῆς τοῦ Essex Ἱερομονάχου Σωφρονίου Σαχάρωφ προκαλοῦν τὴν θυμηδίαν. Ὁ ὑμνολόγος οὗτος Ἐπίσκοπος γράφει καὶ τὰ ἑξῆς, δειγματοληπτικῶς, περὶ κοινοῦ ἀνθρώπου, τὸν ὁποῖον κατέταξε μεταξὺ τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας, ἀνατρέπων τὴν ἐκκλησιαστικὴν τάξιν:

Τὸ ἁγιογραφικὸν χωρίον «ΟΙΔΑ ΑΝΘΡΩΠΟΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤῼ», τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται εἰς τὸν Ἀπόστολον Παῦλον (Β΄ Κορ. ιβ΄, 2), τὸ χρησιμοποιεῖ ὁ Ναυπάκτου καὶ διὰ τὸν ἱδρυτὴν τῆς μικτῆς Μονῆς τοῦ Essex, τὸν ὁποῖον ἐξομοιώνει, ρητῶς καὶ σαφῶς, μὲ τὸν οὐρανοβάμωνα Ἀπόστολον Παῦλον, μὲ τὸν Συμεὼν τὸν Νέον Θεολόγον καὶ μὲ τὸν Γρηγόριον τὸν Παλαμᾶν. Ὅπως ὁ Ἀπόστολος Παῦλος «ἡρπάγη εἰς τὸν παράδεισον καὶ ἤκουσεν ἄρρητα ῥήματα, ἃ οὐκ ἐξὸν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι» (Β΄ Κορ. ιβ΄ 4), οὕτω «καὶ ὁ Γέροντας Σωφρόνιος (γράφει ὁ κ. Ἱερόθεος) εἶχε παράλληλη ἐμπειρία μὲ αὐτὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου… Ἔζησε τὴν ἔκσταση, ἡρπάγη στὸν τρίτο οὐρανὸ καὶ στὸν Παράδεισο καὶ βίωσε πολλὲς ἐμπειρίες τοῦ ἀκτίστου Φωτός… Ὅταν τὸν πλησίαζα, αἰσθανόμουν ὅτι βρισκόμουν μπροστὰ σὲ μιὰ μεγάλη μορφὴ σὰν τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, σὰν τὸν ἅγιο Συμεὼν τὸν Νέο Θεολόγο, σὰν τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ» (σελ. 20-21).

Φρίκη! Φρίκη! Φρίκη! Τί ἐπαθεν ὁ Ναυπάκτου Ἱερόθεος Βλάχος; Δὲν ἐλέγχει τὰς σκέψεις του; Δὲν δύναται νὰ συγκρατήσῃ τὴν γραφίδα του; Ὁ Δεσπότης τῆς Ναυπάκτου Ἱερόθεος Βλάχος δὲν ὑπῆρξεν αὐτόπτης τῆς δῆθεν ἁρπαγῆς εἰς τὸν τρίτον οὐρανὸν τοῦ Σωφρονίου. Λοιπὸν ἢ εἶναι αὐτὰ ψευδολογήματα τοῦ Ναυπάκτου, ὁπότε ὁ Ἀρχιερεὺς οὗτος ἔφθασεν εἰς τὴν ἐσχάτην κατάπτωσιν τῆς ἀπάτης ἢ εἶναι φαντασιώσεις τοῦ Σωφρονίου, ὁπότε ὁ Ἱερομόναχος οὗτος ὑπῆρξε δαιμονόπληκτος.

 

Σημειωτέον ὅτι ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος συνεχῶς ψεύδεται καὶ αὐτοδιαψεύδεται. Χαρακτηριστικὸν τῆς ψευδολογικῆς καταστάσεώς του εἶναι καὶ τὸ γραφὲν ὑπὸ τοῦ ἀοιδίμου κορυφαίου Ἱεράρχου τῆς Ἐκκλησίας Μητροπολίτου Μεσσηνίας κυροῦ Χρυσοστόμου Θέμελη, ὅτι ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος «ἔφθασεν εἰς τὸ σημεῖον νὰ γίνῃ καὶ ψευδολόγος».

Ἡ παραπομπὴ εὑρίσκεται εἰς τὸ βιβλίον μου «ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ Ο ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΙΕΡΟΘΕΟΣ», ὅπου καταγράφεται πλῆθος ἀνατριχιαστικῶν περιστατικῶν τῆς προκλητικῆς καὶ ἐπαισχύντου ψευδολογικῆς καταστάσεως τοῦ Ἀρχιερέως τούτου τῆς Ὀρθόδοξου Ἐκκλησίας. Καὶ μόνον διὰ τὴν αἰτίαν αὐτὴν ἔπρεπε νὰ εἶχε καθαιρεθῆ ὁ Ἐπίσκοπος οὗτος. Πατὴρ τοῦ ψεύδους εἶναι ὁ Διάβολος (Ἰω. η΄ 44). Εἶναι δαιμονικὸν καὶ καταστρεπτικὸν τῆς Ἀρχιερατικῆς τιμῆς τὸ ἁμάρτημα τῆς ψευδολογίας. Ἰδού:

«Ἐπίσκοπος ἐὰν ἐν ψεύδει εἴπῃ καὶ τοῦτο ἀποδειχθῇ, ὅτι δῆθεν αἱρετικοὶ τῆς Ἐπισκοπῆς του ἐπέστρεψαν τῇ ὀρθοδόξῳ πίστει, ἢ ὅτι ἐπέστρεψαν δι’ αὐτοῦ, ἀντιθέτως δὲ ἐπέστρεψαν τῇ ἐνεργείᾳ ἑτέρου, καθαιρεῖται» (+Παντελεήμονος Κ. Καρανικόλα, Μητροπολίτου Κορινθίας, Κλεῖς τῶν Ἱερῶν Κανόνων, σελ. 481).

Ἐὰν διὰ μίαν τοιαύτην περίπτωσιν ψευδολογίας ἐπιβάλλεται ἡ ποινὴ τῆς καθαιρέσεως, κατὰ μείζονα λόγον πρέπει νὰ ἐπιβληθῇ εἰς τὸν Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεον Βλάχον ἡ ποινὴ αὐτή, διότι οὗτος ψεύδεται μὲ ἐμπάθειαν, μὲ μῖσος, μὲ ἐχθρότητα, μὲ ἐκδικητικότητα καὶ συκοφαντικῶς διὰ νὰ ἐξοντώσῃ τὸν Ἡγούμενον τῆς ἐν Ναυπάκτῳ Ἱερᾶς Μονῆς Μεταμορφώσεως καὶ διὰ νὰ καταστρέψῃ ὁλόκληρον τὴν Μονήν.

Καὶ ἐὰν ἀκόμη δὲν ὑπῆρχεν αὐτὴ ἡ φρικιαστικὴ ψευδολογικὴ κατάστασις τοῦ κ. Ἱεροθέου, οὗτος ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι καθαιρετέος καὶ διὰ τὰς φανατικὰς ἐξάρσεις του ὑπὲρ τῆς ἀντικανονικῆς μικτῆς Μονῆς τοῦ Essex καὶ τοῦ ἱδρυτοῦ αὐτῆς, κατὰ περιφρονητικὴν παράβασιν ἱερῶν Κανόνων Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Δέσποτα Ἱερόθεε Βλάχε, ἡ Δεσποτικὴ ἔπαρσίς σου ἐμποδίζει νὰ συνειδητοποιήσῃς τὴν οἰκτρὰν κατάστασίν σου.

*

Ὁ Ναυπάκτου δέχεται ὅτι ὁ Σωφρόνιος εἶχε «θεοπτικὴ ἐμπειρία» (σελ. 41), «παρομοία μὲ τὴν ἀποκάλυψη τοῦ Μωυσὲως ποὺ τοῦ εἶπε ὁ Θεός: “Ἐγώ εἰμι ὁ Ὤν’’ (Ἔξ. γ΄, 14), τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ποὺ τοῦ εἶπε:  “Ἐγώ εἰμι Ἰησοῦς ὅν σὺ διώκεις’’ (Πράξ. θ΄, 5), τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου ποὺ εἶδε τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ καὶ τὴν φράση: “ Ἐν τούτῳ νίκα’’» (σελ. 78).

Ἐνταῦθα, ἓν μόνον ἐρώτημα πρὸς τὸν ἀσυγκράτητον ὑμνῳδὸν τοῦ Σωφρονίου Σαχάρωφ: Κατὰ ποίαν ἔννοιαν ὁ Χριστὸς θὰ ἔλεγεν εἰς τὸν Σωφρόνιον «ἐγώ εἰμι Ἰησοῦς ὃν σὺ διώκεις», ἀφοῦ ὁ Σωφρόνιος, ὄχι μόνον δὲν ἦτο διώκτης τοῦ Χριστοῦ, ἀλλ’ ὑπῆρξεν ἰσότιμος τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, τοῦ Μωυσέως καὶ μεγάλων ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, κατὰ τὸν Ναυπάκτου Ἱερόθεον ;

Τὰ ἐν τῷ βιβλίῳ του διεσπαρμένα ἐξωπραγματικὰ φαντασιοκοπήματα τοῦ Ναυπάκτου περὶ τοῦ ἱδρυτοῦ τῆς ἀντικανονικῆς μικτῆς Μονῆς τοῦ Essex εἶναι πολλὰ ἀκόμη καὶ ἐξοργιστικά.

Παρεμβάλλονται ἐνταῦθα καὶ τὰ ὅσα ἄλλα ἐμετικὰ ἔγραψε περὶ τοῦ «ἁγίου» του Σωφρονίου ὁ Δεσπότης τῆς Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος Βλάχος εἰς τὸ ἔντυπόν του «Ἐκκλησιαστικὴ Παρέμβαση» (Σεπτέμβριος 2000):

«Ὁ Γέροντας Σωφρόνιος ἔζησε τὴν πεῖρα τῶν Προφητῶν, Ἀποστόλων καὶ Πατέρων, στὸν πιὸ ἔντονο βαθμό... Τὴν θεολογία αὐτὴ ποὺ παρουσιάζεται στὰ ἔργα τοῦ Γέροντος δὲν μπορεῖ κανεὶς εὔκολα νὰ τὴν συναντήσῃ σὲ ἄλλα πρόσωπα, ἢ τοὐλάχιστον, γιὰ νὰ μετριάσω τὸν λόγο, δὲν βρέθηκαν οἱ περιστάσεις νὰ περιγραφοῦν τέτοιες ἐμπειρίες ποὺ ἔζησαν καὶ ἄλλοι μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας... Ἡ μορφὴ ἑνὸς μεγάλου Γέροντος τῆς ἐποχῆς μας ποὺ εἶναι ἐφάμιλλος τῶν μεγάλων Προφητικῶν, Ἀποστολικῶν καὶ Πατερικῶν μορφῶν... Ἀποδεικνύεται περίτρανα ὅτι ὁ ἀείμνηστος π. Σωφρόνιος εἶναι ἅγιος... Ἔζησε στὸν μεγαλύτερο δυνατὸ βαθμὸ τὴν θεωρία τοῦ ἀκτίστου φωτός. Ἀκολούθησε τὴν ὁδὸ τοῦ Κυρίου, ἤτοι τὴν κατάβαση στὸν ᾅδη γιὰ νὰ βιώσῃ καὶ τὶς φλόγες τοῦ ᾅδου στὴν σάρκα του, τὴν μεγάλη κένωσή του, καὶ στὴν συνέχεια τὸν ἀκολούθησε στὸ Θαβώρ, στὸν κῆπο τῆς Γεθσημανῆς, ἀφοῦ ἀπέκτησε αὐτὴν τὴν κενωτικὴ προσευχὴ ὑπὲρ ὅλου τοῦ κόσμου, σὲ ἀκραῖες διαστάσεις, καὶ βέβαια ἀνέβηκε καὶ βίωσε τὸ μυστήριο τοῦ Σταυροῦ καὶ τὴν δόξα τῆς Ἀναστάσεως... Δὲν θὰ διστάσω καὶ πάλι νὰ τὸ γράψω ὅτι ὁ Γέροντας Σωφρόνιος εἶναι ΑΓΙΟΣ (τὰ κεφαλαῖα εἶναι τοῦ κ. Ἱεροθέου)... Θὰ συναντήσουν τὴν ἐκρηκτικὴ φυσιογνωμία τοῦ μεγάλου ἡσυχαστοῦ καὶ θεόπτου ὁσίου πατρὸς Σωφρονίου τοῦ μεγάλου... Ἅγιε Σωφρόνιε, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν» .

Παρατηροῦντες αὐτὰς τὰς ἐμετικάς, ἀήθεις, ἀποκρουστικὰς καὶ γελοιοποιητικὰς ὑμνολογικὰς φαντασιώσεις διὰ τὸν προβληματικὸν καὶ ἀκατάστατον Ἱερομόναχον Σωφρόνιον Σαχάρωφ τοῦ Μητροπολίτου Ἱεροθέου Βλάχου, διερωτώμεθα τί συμβαίνει μὲ τὸν Ποιμενάρχην τῆς Ναυπάκτου; Τί νὰ εἴπωμεν διὰ τὸ πρωτοφανὲς τοῦτο καταπτωτικὸν φαινόμενον Ἐπισκόπου; Καταζητεῖται ἡ σοβαρότης, ἡ ὁποία ἐδραπέτευσεν ἀπό τινα Ἐπισκοπικὸν ἐγκέφαλον.

Γράφει ὁ ἀνεξήγητος οὗτος Δεσπότης: «Ὁ Σωφρόνιος ἀκολουθοῦσε τὴν ὁδὸ τοῦ Κυρίου, ἤτοι τὴν κατάβαση στὸν ᾅδη γιὰ νὰ βιώσῃ καὶ τὶς φλόγες τοῦ ᾅδου στὴν σάρκα του». Τρικυμία ἐν Κρανίῳ. Ὁ Χριστὸς κατέβη εἰς τὸν ᾋδην οὐχὶ ἐν σώματι, ἀλλὰ «μετὰ ψυχῆς». «Σωματικῶς ἐν τάφῳ, ἐν ᾋδου δὲ μετὰ ψυχῆς ὡς Θεός…» (βλ. Πεντηκοστάριον μετὰ τὴν ἀπόλυσιν τῆς Θείας Λειτουργίας τοῦ Πάσχα). Ὁ Σωφρόνιος Σαχάρωφ πῶς κατέβη εἰς τὸν ᾋδην; Ἐν σώματι καὶ μετὰ ψυχῆς ἤ μετὰ ψυχῆς μόνον; Ἐὰν μετὰ ψυχῆς, ποῦ εἶχεν ἀφήσει τὸ νεκρὸν σῶμα του; Τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ εὑρίσκετο ἐν τῷ τάφῳ. Εἰς τὴν περίπτωσιν ταύτην, πῶς ἀνέστη ὁ Σωφρόνιος; Αὐτοδυνάμως; Ποίου εἴδους ἦσαν αἱ φλόγες τοῦ ᾋδου καὶ πῶς ἐβίωσεν αὐτὰς εἰς τὴν σάρκα του ὁ Σωφρόνιος; Ποίαν βλάβην ἐπέφερον εἰς τὴν σάρκα τοῦ Σωφρονίου αὐταὶ αἱ φλόγες; Διὰ νὰ βιώσῃ «τὶς φλόγες»τοῦ ᾋδου ὁ Σωφρόνιος εἰς τὴν σάρκα του, κατέβη εἰς τὸν ᾋδην ἐν σώματι. Κατὰ ποῖον τρόπον καὶ ἀπὸ ποῖον σημεῖον τῆς Γῆς κατέβη εἰς τὸν ᾋδην; Πῶς κατόπιν ἀνέβη ἐκ τοῦ ᾋδου; Πῶς γνωρίζει τὴν πορείαν αὐτὴν τοῦ Σωφρονίου ὁ Ναυπάκτου; Ἐὰν ὅλα αὐτὰ εἶναι συμβολικά, τότε πῶς «ἐβίωσε τὶς φλόγες τοῦ ᾋδου εἰς τὴν σάρκα» του ὁ Σωφρόνιος; Βιώνω = ζῶ μὲ ἔντονον καὶ ἐνσυνείδητον τρόπον καταστάσεις ἤ γεγονότα (Γ. Μπαμπινιώτης). Δι’ ὅλα αὐτὰ ὀφείλει νὰ ἀπαντήσῃ ὁ ὑμνολόγος τοῦ Σωφρονίου Δεσπότης τῆς Ναυπάκτου Ἱερόθεος Βλάχος.

Ὁ Ναυπάκτου Ἱερόθεος Βλάχος, λόγῳ ὑπερβολικῆς ἐπάρσεως, ἔχει τὴν τραγικὴν πλάνην ὅτι εἶναι εἷς συγγραφεὺς καὶ θεολόγος μὲ καθολικὴν ἀποδοχὴν καὶ ἀναγνώρισιν καὶ δι’ αὐτὸ παρατηροῦνται εἰς τὰ κείμενά του παράλογοι ὑπερβολαὶ καὶ πολλὰ «παραδοξολογήματα», ὅπως ἔχει ἐπισημάνει διὰ τὸν Ναυπάκτου γραπτῶς καὶ ὁ ἐπιφανὴς Ἱεράρχης τῆς Ἐκκλησίας Μητροπολίτης Μεσσηνίας κυρὸς Χρυσόστομος Θέμελης, ὁ ὁποῖος ἐχαρακτήρισε γραπτῶς καὶ ὡς «ψευδολόγον» τὸν Ἐπίσκοπον κ. Ἱερόθεον Βλάχον, ὡς ἐγράφη. Ἕνεκα τῆς ἐπάρσεώς του, νομίζει ὁ κ. Ἱερόθεος ὅτι καὶ τὰ τραγελαφικὰ καὶ ἐκτρωματικὰ ἀκόμη κείμενά του γίνονται παραδεκτὰ ἀπὸ ὅλους.