Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ
ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ ΣΜΥΡΝΗΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ
ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΩΝ
του Αποτειχισθέντος θεολόγου, Νικολάου Πανταζή
Χθες, 23
Φεβρουαρίου, η Ορθοδοξία μας εορτάζει τον Μέγα Αποστολικό Άγιο Πολύκαρπο
Σμύρνης ο οποίος, μαζί με τον Άγιο Ιγνάτιο τον Θεοφόρο (20 Δεκεμβρίου) υπήρξε ο
αγαπητός μαθητής του Αγίου και Ευαγγελιστού Ιωάννου.
Σημειωτέον, ο
Ευαγγελιστής Ιωάννης είναι ο ίδιος διαπρύσιος κήρυξ της αγάπης, με το γνωστό
"αγαπάτε αλλήλους", αλλ' είναι και ο ίδιος πάλι Ευαγγελιστής και
Υπέρμαχος Ομολογητής της Αληθείας, την οποία δε δεχόταν ποτέ να θυσιάσει εν
ονόματι μιας πλάνας, νοθευμένης αγάπης και αντιθέου ομονοίας. Είναι ο ίδιος
ακριβώς Ευαγγελιστής που βροντοφώναζε για αιρετικούς ετεροδόξους: "Στις
οικίες σας μη τους βάζετε και καλημέρα μη τους λέτε!" Τί
φοβερό! Τί "φανατισμοί και ακρότητες!"
Κάποιοι
μοντέρνοι οικουμενιστές θα τον θεωρούσαν σήμερα "φονταμενταλιστή" και
"ταλιμπάν της Ορθοδοξίας", μια κατηγορία που η Ανίερη Οικουμενιστική
Αρχιεπισκοπή της Αυστραλίας προσάπτει πονηρώς και στον γράφοντα, επιχειρώντας
να σπιλώσει τον υγιή, Ορθόδοξο λόγο. Μια κατηγορία την οποία αρνούμαι
κατηγορηματικώς να αποδεχτώ.
Κάποιο όμως άκρως αποκαλυπτικό, σημαδιακό επεισόδιο που έλαβε
χώρα μεταξύ του εορταζομένου Αγίου Πολυκάρπου και του μεγάλου αιρετικού
Μαρκίωνος, (το
οποίο γεγονός καθορίζει μάλιστα και τη δική μας διαχρονική στάση έναντι των
αιρετικών εκκλησιαστικών ηγετών μας) θα σταθεί αμείλικτος κριτής και
μεζούρα αλάνθαστη που θα ξεσκεπάσει τη σημερινή σαθρότητα του πωρωμένου και
ξεπουλημένου μας Πατριαρχείου.
Όταν λοιπόν ο
αιρεσιάρχης Μαρκίων πλησίασε τον Άγιο Πολύκαρπο, του απηύθυνε μια αγαπητική,
Οικουμενιστική παράκληση για αναγνώριση και ένωση.
"Ώ Πολύκαρπε, επεγίνωσκε ημάς!», δηλαδή "αναγνώρισέ μας!"
"Ώ Πολύκαρπε, επεγίνωσκε ημάς!», δηλαδή "αναγνώρισέ μας!"
ΓΙΑΤΙ ο Μαρκίων ζήτησε (απαίτησε)
αναγνώριση;;;
Σ' αυτό το
σημείο, θα τονίσω, θα υπογραμμίσω
μία μεγίστη, τρανοτάτη και δυναμιτι-κοτάτη αλήθεια που έχει μεθοδικώς υποτιμηθεί στην εποχή μας.
Να το ξέρετε, αγαπητοί μου, το χειρότερο όπλο ημών των Ορθοδόξων
είναι το ΝΑ
ΜΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΩΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ!!!μία μεγίστη, τρανοτάτη και δυναμιτι-κοτάτη αλήθεια που έχει μεθοδικώς υποτιμηθεί στην εποχή μας.
Αυτή η
Θεαρχική "μη αναγνώριση" αποτελεί τη χειρότερη μάστιγα και κόλαση στη
συνείδηση των αιρετικών. Δεν είναι μόνο η απλή και οδυνηρή αίσθηση της
απορρίψεως, αλλ' η εγχειρητική αποκοπή και εξωστράκισή τους από το οντολογικό Σώμα
του Χριστού ως λίαν επικίνδυνα καρκινώματα και κακοήθεις όγκοι.
Ας προσέξουμε
καλά και ας μάθουμε για τα καλά τί απήντησε ο Άγιος Πολύκαρπος:
«Επιγινώσκω, επιγινώσκω σε τον
πρωτότοκον του Σατανά!!!» Σε ξέρω πάρα πολύ καλά εσένα, σ' έχω μάθει ολοκλήρως, είσαι ο πρωτότοκος
και αγαπητός υιός του Σατανά!!!
ΕΤΣΙ μιλούσαν οι Άγιοι Πατέρες προς τους Αιρεσιάρχες!! Δεν ήξεραν από γλυκόλογα,
αγκαλίτσες και φιλάκια...
ΑΣ συγκρίνουμε
τώρα την αντιμετώπιση αυτή με τη στάση τη σημερινή των Οικουμενιστών ηγετών
μας!
Ο Πατριάρχης
Βαρθολομαίος θα έπρεπε να πει κατά πρόσωπον στον Πάπα:
- "Σε
ξέρω πάρα πολύ καλά εσένα, Ψευδεπίσκοπε της Ρώμης, σ' έχω μάθει ολοκλήρως του
Βατικανού Λυκοποιμένα, είσαι ο πρωτότοκος υιός του Σατανά, ο αμετανόητος
Αιρεσιάρχης και Πρόδρομος του Αντιχρίστου! Σε καταριώμαστε, κατηραμένε και
διαολοπαρμένε, ύπαγε οπίσω μας Σατανά! Μαράν Αθά!"
Αντί τούτου
του χαιρετισμού, τον προσκαλεί, το παρακαλεί, τον επαινεί, τον λιβανίζει, τον
εκθιάζει, στο Πατριαρικό Ναό τον "μπάζει", υποταγές του τάζει, και
ότι άλλο η Παπική του Αφεντειά προστάζει! Τον αγκαλιάζει, τον φιλεί, μαζί του
συμπροσεύχεται και συλλειτουργεί, και εκ της Ωραίας Πύλης υποταγή στο Πρωτείο
του επιτελεί, Ομολογιακή Μνημόνευση εν πλήρη καταστολή: "Υπέρ του Παναγιωτάτου Επισκόπου ημών Πάπα Ρώμης!"
Όποιοι από σας
βλέπετε την οφθαλμοφανή, εμφανεστάτη και εκ διαμέτρου αντίθετη διαφορά, θα
έπρεπε ήδη να επεξεργαζώμεθα προθύμως τω Δεσπότη Χριστώ την ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ
ΜΑΣ από αυτούς τους Ψευδοποιμένες και Λυκοποιμένες.
ΑΥΤΗ είναι η Οδός του Χριστού.
ΑΥΤΗ είναι η Οδός των Αποστόλων και των Αποστολικών Πατέρων.
ΑΥΤΗ και των Αγίων Πατέρων ο Χορός.
ΑΥΤΗ είναι η Θεάρεστη και Θεοδίδακτη Οδός.
Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ.
Όποιος άλλος
Αρχιμανδρίτης, Αγιορείτης, Γέροντας, Εξομολόγος και Θολολόγος σας κάνει υπόδειξη
μιας άλλης οδού, ΠΕΙΤΕ ΤΟΥ, "και εάν ημείς
ή άγγελος εξ' ουρανού ευαγγελίζηται υμίν παρ' ο ευηγγελισάμεθα υμίν, ΑΝΑΘΕΜΑ ΕΣΤΩ!!!
(Γαλάτας Α', 8)
Ας δούμε και τι λέγει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος επ' αυτού:
"Εί τις
υμάς ευαγγελίζεται παρ' παρελάβετε, ανάθεμα έστω! Αποκλείει πάσαν γνώσιν και
λαμβάνει τας κλείς της βασιλείας. Οτι δε μετά την διδαχήν Χριστού ουκ έστιν
άλλην προσδοκήσαι διδασκαλίαν, λέγει: Παρ' ο παρελάβετε, ει τις ευαγγελίζεται υμίν,
ανάθεμα έστω! Και ίνα μη μόνον την των ανθρώπων αποκλείση κακοτεχνίαν, επαγωνίζεται
καί φησί: Καν ημείς. Τί δήποτε δε εστί, "καν ημείς"; Ο Απόστολος
είχεν άλλως διδάξαι; Ή δήλον ότι υπερβολή κέχρηται ο θείος Παύλος, ότι καν εμού
ακούσητε κηρύττοντος έτερα, νοήσατε ότι μεν ουκ εκ Θεού φθέγγομαι; Δια τούτο
λέγει: "Καν ημείς". Ανθρωπίνη μεν γαρ ανατρέπεται γλώττα, Θεού δε γλώσσα
ου μεταβάλλεται. Δια τούτο "καν ημείς, καν άγγελος εξ' ουρανού."
Ασφαλώς γαρ είς υπόνοιαν τοιαύτην ήρχου, ότι άγγελος εξ' ουρανού ξένην διδασκαλίαν
ήμελλεν εισάγειν. Άλλ' ουκ αγγέλους ασφαλίζεται, αλλά του διαβόλου την καχοτεχνίαν
κατατέμνει. "Καν άγγελος εξ' ουρανού" ουκ επειδή τοιαύτα συνήδει
άγγέλοις, ήδει γαρ ότι εν αγγέλοις απλανείς η αλήθεια, άλλ' επειδή πολλάκις ο
σατανάς εαυτόν μεταμορφοί, και δαίμονες πολλάκις εν σχήμασιν αγγέλων εαυτούς
μεταμορφώσαντες, προς την εαυτών έννοιαν την διδασκαλίαν είσάγουσι κατά το
ειρημένον: "Αυτός δε ο σατανάς μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός, διό
αποκλείει τω σχήματι των σχηματιζομένων τους αληθείς αγγέλους, και φέρει γυμνήν
την ψήφον κατά αγγέλων, ουκ εκείνους υβρίζων αλλά τοις δαίμοσιν αποκλείων την οδόν.
Και ουκ ηγανάκτουν άγγελοι Παύλου λέγοντος: "καν άγγελος ο εξ' ουρανού ευαγγελίζηται
παρ' ο παρελάβετε, ανάθεμα έστω" αλλ έχαιρον επί τη παρρησία του
κηρύσσοντος καί ασφαλιζομένου καί [Απο]τειχίζοντος το θείον κήρυγμα!!! Δια τούτο
και αυτοί οι άγγελοι μαθόντες ότι ου δει ουδενί πιστεύειν, ή τω λόγω των
αποστόλων, ασφαλίζονται καί ου κηρύσσουσιν!" (ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ Vol. 3
P.993).
Μετά δηλαδή από την διδαχή του Χριστού και των
Αοστόλων, ΜΗ προσδοκάτε άλλη διδασκαλία, "ας είναι και ολόκληρος Άγγελος
Κυρίου", όχι μονάχα Πατριάρχης. Θέλοντας μάλιστα να αποκλείει όχι μόνο την
κακοτεχνία=κακοδοξία ανθρώπων, εκκκλλησιαστικών ηγετών, αλλά και αυτήν των
Αποστόλων, υπογραμμίζει το "ακόμη και εμείς!" Εάν ακούσετε εμού (ή
και του Πατριάρχου ημών) κηρύττοντος έτερα (ξένα, αντίθετα με την
Ιερά Παράδοση) ΚΑΤΑ-νοήσατε (βάλτε το καλά στο μυαλό σας) ότι ΟΥΚ ΕΚ ΘΕΟΥ
ΦΘΕΓΓΟΜΑΙ! Δεν μιλούν εκ Θεού, δεν λέγουν τα του Θεού αλλά τα του
διαβόλου! "Επειδή πολλάκις ο σατανάς εαυτόν μεταμορφοί!"
"ΣΑΤΑΝΑ μεταμορφωμένο" αποκαλεί ο Άγιος
Ιωάνης ο Χρυσόστομος τον κάθε ετεροδιδασκαλούντα Πατριάρχη! Ο ΙΔΙΟΣ ο Μέγιστος
εν Αγίοις Πατράσιν μιλά για ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ του Θείου Λόγου, της ΑΛηθείας του
Χριστού. Όσοι Αποτειχιζόμαστε, δεν αγωνιζόμαστε για τα χωράφια μας, τις περιουσίες
μας ή άλλα συμφέροντά μας αλλά
σουδάζουμε θεία Σπουδή να προλάβουμε τα σχίσματα που επιφέρουν οι
Οικουμενιστές! "Σχισμάτων και μερισμών την Εκκλησίαν εσπούδασαν
ρύσασθαι". (ΙΕ' Κανόνας ΑΒ' Συνόδου!)
"Δια τούτο και αυτοί οι άγγελοι μαθόντες ότι
ου δει ουδενί πιστεύειν, ή τω λόγω των αποστόλων, ασφαλίζονται καί ου
κηρύσσουσιν!" ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΟΓΟ λέγει, ακόμη και οι ίδιοι οι άγγελοι αφού
έμαθαν καλά, από τότε που ακούσανε το "Στώμεν Καλώς" εξ' αιτίας της
δηλώσεως "στήσω τον θρόνο μου υπεράνω του Θεού", ότι ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΣΕ
ΤΙΠΟΤΕ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΑΛΛΟ ΝΑ ΠΙΣΤΕΟΥΝ (ούτε στον Πατριάρχη!) ΠΑΡΑ στο Λόγο των
Αποστόλων, ασφαλίζονται (ΑΠΟΤΕΙΧΙΖΟΝΤΑΙ) και δεν τολμούν να κηρύξουν!
ΕΣΥ, κ. Βαρθολομαίε,
• ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΣ να κηρύττεις ότι ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ, ο
ΙΟΥΔΑΙΣΜΟΣ και ο ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΣΜΟΣ δεν είναι ΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ αλλά
"Αδελφές Εκκλησίες";;; Εφ' όσον οι ίδιοι οι Άγγελοι Θεού υποκλίνονται
στο κήρυγμα των Αποστόλων και των Αγίων Πατέρων,
• ΕΣΥ ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΣ και τους ακυρώνεις, και την Αγία
Μνήμη τους ΣΠΙΛΩΝΕΙΣ και βλασφημείς το ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ λέγοντας ότι οι
"κληροδοτήσαντες εις ημάς την διάσπασιν αποτελούν θύματα του
αρχεκάκου
όφεως";;;
• ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΣ και εισαγάγεις τον Αιρεσιάρχη Πάπα
στον Πανάγιο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου και τον αποκαλείς ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟ;
Και ΔΕΝ φοβήθηκες το ΘΕΟ και τον Δρακοκτόνο ΑΓΙΟ ΓΕΩΡΓΙΟ μη ξεπροβάλλει από την
Ωραία Πύλη με το άλογο καβάλα και σε μαχαιρώσει σα Δράκοντα Οικουμενισμού και
σε αλυσσοδέσει και σε ξαποστείλει στα τάρταρα της κολάσεως;;;
ΜΕΤΑΝΟΗΣΟΝ, ΑΝΑΝΗΨΟΝ, ΟΜΟΛΟΓΗΣΟΝ.







Στην περίπτωση του αγίου Πολυκάρπου Σμύρνης υπάρχει μια ιδιομορφία. Με τη δύναμη της προσευχής έχουμε μετάθεση ψυχής ευρισκομένης στον Άδη, στον Παράδεισο. Είναι μια από τις τρεις τέτοιες περιπτώσεις, που είναι και μοναδικές. Καταγράφει ο άγιος Νεκτάριος: "Γρηγόριος ουν ο Διάλογος ο της πρεσβυτέρας Ρώμης επίσκοπος (προσθέτουμε: και ποιητής της λειτουργίας των Προηγιασμένων Δώρων), ανήρ, ως ίσασιν πάντες, εν αγιωσύνη και γνώσει εξακουστός, ω, φασί, λειτουργούντι ουράνιος συνελειτούργει και θείος άγγελος. Ούτος ποτέ ανά την λίθινον πορείαν ποιούμενος, και στας εξεπίτηδες, ευχήν κραταιάν προς τον φιλόψυχον Κύριον υπέρ συγχωρήσεως αμαρτιών Τραϊανού του βασιλέως πεποίηκεν, ος παραυτίκα φωνής θεόθεν ενεχθείσης αυτώ επακήκοε τάδε φησάσης. Της ευχής σου, φησίν, επήκουσα και συγγνώμην Τραϊανώ δίδωμι, συ δε μηκέτι προσθής υπέρ ασεβών ευχάς προσενέγκαι μοι. Και ότι τούτο γνήσιον πέλει και αδιάβλητον, μάρτυς η εώα πάσα και η εσπέριος" (Περί αθανασίας ψυχής και ιερών μνημοσύνων, σελ. 120).
ΑπάντησηΔιαγραφήΈτσι, θύμα (ο άγιος Πολύκαρπος) και θύτης (ο Τραϊανός) διώκτης, ειδωλολάτρης και αμετανόητος "εις χώραν ζώντων".
Οι άλλες δυο περιπτώσεις είναι της Φαλκονίλλας και της Θεοδώρας, που με την προσευχή ανέσυρε εκ του Άδου, τον σύζυγό της Θεόφιλο, τον εικονομάχο.
ΙΚ
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΑΝΤΑΖΗΣ
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτην περίπτωση του ΙΚ υπάρχει μια ιδιομορφία. Με τη δύναμη της υπερηφανείας έχουμε μετάθεση θέματος ευρισκομένου στην αντιμετώπιση αιρετικών εν ζωή, και μεταπήδηση σε άλλο θέμα εκτός θέματος, την λύτρωση ψυχών σπό τον Άδη στον Παράδεισο. Επειδή όμως εμμένει στην αμετανοησία και αρέσκεται να προκαλεί, του απαντούμε και τον ευχαριστούμε για την ανεπιθύμητη πάντως ευκαιρία. Οι τρεις (όλως περιέργως νυν προβαλλόμενες) σπανιώτατες και κατ' άκραν εξαίρεσιν περιπτώσεις, όχι μόνο δεν αποτελούν κανόνα, όχι μόνο θα χρειαζόταν ο ως άνω δημαγωγών σχολιαστής να γίνει ο ίδιος Άγιος Πολύκαρπος αλλά και θα επιτελούσε τολμηροτάτη πρόκληση και εκπειρασμό Θεού, διότι θα ήκουε παρ' αυτού μετά οργής το: "Συ δε ΙΚ μηκέτι προσθής υπέρ ασεβών ευχάς προσενέγκαι μοι."
Ας σημεωθεί δε και ας του γνωστοποιηθεί, (ουδείς γνωσιολογικώς "φτασμένος", συμφώνως με το "δε με νοιάζει που πεθαίνω παρά όσο ζω μαθαίνω") ότι ΑΛΛΟ πράγμα ο Παράδεισος (ίδε Ληστήν επι Σταυρού) και ΑΛΛΟ η Βασιλεία του Θεού, στην οποία δεν έχει εισέλθει ακόμη ΚΑΝΕΙΣ ουδέ αυτός ο μέγιστος Πρόδρομος, παρά ΜΟΝΟΝ η Θεοτόκος! Οι όποιες λοιπόν "μεταβιβάσεις" ασεβών από τον Άδη (κατάσταση αναμονής της Τελικής Κρίσεως) στον Παράδεισο, είναι προσωρινές και πάνυ επικίνδυνες για επίκληση χάριτος. Η δυνατότερη, αμεσότερη και βεβαιώτερη επίκληση είναι το "την Ορθόδοξον Πίστην τετήρηκα από την Εσχάτη Παναίρεση του Οικουμενισμού" και "ΤΟ ΜΕΓΑ ΕΛΕΟΣ". Υπ' όψιν, άλλη αίρεσις δεν πρόκειται να επακολουθήσει. Είναι η Εσχάτη Απειλή των Εσχάτων Χρόνων, το Έσχατο Σημείο των Αντιχρίστων Καιρών, "μετά δε τούτων ΚΡΙΣΙΣ!"
Νικόλαος Πανταζής
Αγαπητέ αδελφέ
ΔιαγραφήΖητώ συγγνώμη, καθότι δεν σχολίασα το περιεχόμενο του άρθρου, αλλά κατέγραψα μια ιδιομορφία (άγνωστη στους πολλούς), όπου στην περίπτωση του αγίου Πολυκάρπου, έχουμε θύτη και θύμα "εις χώρα ζώντων".
Ως προς την ουσία του άρθρου δεν διαφωνώ, άλλωστε έχω γράψει κατά του Οικουμενισμού παλαιότερα.
Είναι γνωστές οι προτροπές του Παύλου και άλλων Πατέρων, για την αποφυγή των αιρετικών. Πλην όμως, αυτά αφορούν στους ασθενείς στην Πίστη, όπως αναφέρει ο άγιος Ιωάννης Σιναϊτης, στην Κλίμακα, αλλά και άλλοι Πατέρες.
Στο θέμα όμως της Αποτείχισης έχω διαφορετική γνώμη, ακολουθώντας τους γέροντες Παϊσιο και Επιφάνιο, που συμφωνούν στη μη διακοπή μνημοσύνου ακόμη και του τρομερού θηρίου, του Αθηναγόρα, στις επιστολές τους προς Χαράλαμπο Βασιλόπουλο και Νικόδημο αντίστοιχα. Σ' αυτή τους την στάση και ειδικά του 2ου, που θεωρεί την εφαρμογή του ιε΄ της ΑΒ΄, ως δυνητική, συμφωνεί και ο (επί 30 χρόνια) πνευματικός μου πατέρας.
Αν, όλοι πλανώνται, τότε και εγώ είμαι πλανεμένος, που τους ακολουθώ. Δεν μπορώ όμως ακόμη να πεισθώ για το αντίθετο. Διαφωνώ με τις αντικανονικές ενέργειες του Βαρθολομαίου και των άλλων 13 Προκαθημένων των αντίστοιχων Ορθοδόξων Εκκλησιών, δηλ. συμπάσης της Ορθοδοξίας, πλην όμως δεν πείθομαι στην Αποτείχιση, γνωρίζοντας από την εκκλ. ιστορία, πολύ χειρότερες καταστάσεις (π.χ. την αναγνώριση του Πάπα, ως αρχηγού της Εκκλησίας, από πολλούς Πατριάρχες προφορικά αλλά και ενυπόγραφα!), καθώς και τις γλυκανάλατες προσφωνήσεις προς αυτόν. Η ιστορία είναι γεμάτη από τέτοιες παρεκτροπές, που τα τωρινά να φαντάζουν παρωννυχίδες.
ΙΚ