Ο αγώνας κατά αιρέσεων των αγίων
και των συγχρόνων επισκόπων
Ἅγιος Μαρτίνος,
πάπας Ρωμης
(13 Ἀπριλίου)
Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μᾶς ἑορτάζει τὴν μνήμη τοῦ ἁγίου Μαρτίνου, Ἐπισκόπου Ρώμης, ὁ ὁποῖος ἦτο Πάπας τὴν ἐποχὴ ποὺ τὴν Ἐκκλησία ταλαιπωροῦσε ἡ αἵρεση τοῦ Μονοθελητισμοῦ.
Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Παῦλος ὁ Β' ἦταν ὑπέρμαχος τῆς αἱρέσεως τοῦ Μονοθελητισμοῦ, (ὅπως σήμερα ὁ Βαρθολομαῖος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ).
Ὁ Πάπας Μαρτίνος ἦταν Ὀρθόδοξος καὶ ὑπέρμαχος τῆς Ὀρθοδοξίας, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν δίστασε νὰ καταδείξει τὸ κέντρο τῆς αἱρέσεως καὶ τὸν ἡγέτη της, πατριάρχη Παῦλο –ἀντίθετα ἀπ’ ὅ,τι κάνουν σήμερα οἱ Ἐπίσκοποι καὶ οἱ ποιμένες.
Πρὸς τοῦτο προσπάθησε μὲ ἐπιστολή του, «ἀλλὰ καὶ μὲ εἰδικοὺς ἀπεσταλμένους κληρικούς, νὰ ἐπαναφέρει τὸν Πατριάρχη Παῦλο στὸ ὀρθόδοξο δόγμα.
Μάταια, ὅμως. Ὁ Πατριάρχης, ἐπηρεαζόμενος ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα, ἐπέμενε στὸ Μονοθελητισμὸ καὶ ἐξόρισε τοὺς ἀπεσταλμένους τοῦ Μαρτίνου σὲ διάφορα νησιά.
Μάλιστα, ὁ Κώνστας ὁ Β' ἔστειλε καὶ συνέλαβαν μὲ δόλο καὶ τὸν ἴδιο τὸ Μαρτίνο.
Καὶ ἀφοῦ τὸν ὁδήγησαν αἰχμάλωτο στὴν Κωνσταντινούπολη, κατόπιν τὸν ἐξόρισαν στὴ Χερσώνα».
Στὴν συνέχεια ὑπεβλήθη σὲ φρικτὰ βασανιστήρια μὲ διαταγὴ τοῦ αὐτοκράτορα (εἰς γνῶσιν τοῦ «ὀρθόδοξου» καὶ κανονικοῦ Πατριάρχη Παύλου).
«Τὸν μετέφεραν στὶς φυλακὲς τοῦ Διομήδους, ὅπου τὸν κρέμασαν, ἐνῶ τοῦ ἔγδαραν τὰ πόδια, μέσα σὲ κελλὶ ψηλὰ στὸν τοῖχο ποὺ προοριζόταν γιὰ τοὺς μελλοθάνατους.
Τὴν ἑπομένη, ὁ οἰκουμενικὸς πατριάρχης Παῦλος Β΄, ἀσθενὴς καὶ φοβούμενος τὴν θεία κρίση, ἀπέσπασε ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα τὴν μετατροπὴ τῆς θανατικῆς ποινῆς σὲ ἐξορία», ὅπου καὶ ὁ ἅγιος Μαρτίνος ἐκοιμήθη.
«Τὸ σπουδαιότερο, ὅμως, εἶναι ὅτι ὁ θάνατος βρῆκε τὸν Μαρτίνο ἀγωνιζόμενο στὶς ἐπάλξεις τῆς Ὀρθοδοξίας, ὀρθοτομοῦντα τὸν λόγον τῆς ἀληθείας. Δηλαδή, νὰ διδάσκει ὀρθά, χωρὶς πλάνη, τὸ λόγο τῆς ἀλήθειας».
απο την Πατερικη Παραδοσι
ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΡΔΑΣΗΣ
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ ορθοδοξώτατος άγιος Μαρτίνος εξάσκησε και αυτός, όπως και άλλοι 8 άγιοι Πάπες της Εκκλησίας ΜΑΣ, το πρωτείον εξουσίας (Κλήμης Α, Ανίκητος, Στέφανος Α΄, Κελεστίνος Α΄, Λέων Α΄, Αγαπητός Α΄, Γρηγόριος Α΄ Διάλογος, Αγάθωνας).
Ο Ρώμης άγιος Μαρτίνος Α΄ (20 Νοεμβρίου) (649-655) επέδειξε εξαιρετικό θάρρος και επεδίωξε την ανεξαρτησία της Αποστολικής έδρας από το Βυζάντιο, γι’ αυτό δεν ζήτησε την επικύρωση της εκλογής του από τον αυτοκράτορα Κώνστα Β΄, ενέργεια που πλήρωσε ακριβά. Κατηγορήθηκε για απείθεια κατά της «Αυτού Μεγαλειότητας» και ότι έλαβε το παπικό αξίωμα χωρίς την αυτοκρατορική επικύρωση! Ο Μαρτίνος συγκάλεσε σύνοδο στη Ρώμη και καταδίκασε τον Τύπο του αυτοκράτορα Κώνστα περί της μη αναφοράς σε μια ή δυο θελήσεις του Χριστού και αναθεμάτισε τον αυτοκράτορα. Τότε συνελήφθη, οδηγήθηκε στην Κων/πολη, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε εξορία στη Κριμαία, όπου μετά από μαρτύρια πέθανε. Υπήρξε θαραλλέος και σταθερός στη διαφύλαξη των αληθειών της πίστης, ακλόνητος στο να υποστηρίζει το πρωτείο της Εκκλησίας της Ρώμης, άσχετα αν υπήρξε το τραγικό θύμα του βυζαντινού αυτοκράτορα και ο μισητός του πατριάρχη Κων/πόλεως Παύλου Β΄ και του διαδόχου του, Πέτρου.
Τι σχέση έχουν αυτά ΙΚ με το προκείμενο θέμα;
ΔιαγραφήΟ άγιος Μαρτίνος δεν έγινε άγιος για τις περί του πρωτείου απόψεις του αλλά για το μαρτύριό του.
ΔιαγραφήΚαι βέβαια, ο άγιος Μαρτίνος δεν έγινε άγιος για την εξάσκηση του πρωτείου εξουσίας, ούτε οι υπόλοιποι 8 άγιοι της Εκκλησίας μας. Πλην όμως αποδεικνύεται, ότι 9 άγιοι εξάσκησαν (αντικανονικά βέβαια το πρωτείο), άλλοι 3 άγιοι το υποστήριξαν (Κύριλλος, Ανατόλιος, Ιγνάτιος) και ένας άγιος αυτοκράτορας το νομοθέτησε (Ιουστινιανός, με την 131 νεαρά) και όλα αυτά στη Μία, Αγία.....
ΑπάντησηΔιαγραφήΦαίνεται, ότι εντός Εκκλησίας το πρωτείο δεν πειράζει, εκτός αυτής πειράζει!
ΙΚ