Ομολογία

Kαταλάβατε τώρα, γιατί τον "αφώρισαν", οι ....ανθρωποι χωρις συνειδησι του Φαναρίου;

------------------------------------------

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ

Το παρόν κείμενο τιτλοφορούμενο «ΤΡΙΑΣ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΩΝ» συντάχθηκε από τον κορυφαίο αντιαιρετικό θεολόγο και πρόμαχο της Ορθοδόξου Πίστεως κ. ΝΙΚΟΛΑΟ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟ και πρωτοδημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Ο Σταυρός» της ομωνύμου Ορθοδόξου Ιεραποστολικής Αδελφότητος τον Φεβρουάριο του 2000. Ο πεπαρρησιασμένος ιεροκήρυκας ελέγχει αδειλιάστως τρεις μεγίστους υβριστάς του αναμαρτήτου Αρχηγού της Πίστεώς μας, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, τον παλαιότερο Καζαντζάκη, τον πρόσφατο Ανδρουλάκη, και εν μέσω αυτών τον Χαρκιανάκη, τον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας δηλαδή.

Για την ιστορία να αναφέρουμε, ότι ο Αυστραλίας Στυλιανός Χαρκιανάκης αντέδρασε στο δημοσίευμα και δια του βοηθού Επισκόπου του Απολλωνιάδος Σεραφείμ απέστειλε εξώδικη επιστολή στον συντάκτη του κειμένου, στην οποία απειλούσε να τον μηνύσει στα κοσμικά Δικαστήρια, εάν δεν ανακαλούσε τις εναντίον του κατηγορίες. Ο θαρραλέος και ασυμβίβαστος ιεροκήρυκας όχι μόνο δεν εδειλίασε ενώπιον των απειλών του Αυστραλίας, αλλ' απεναντίας χάρηκε, πιστεύοντας ότι επιτέλους του δίνεται η δυνατότητα να απολογηθεί, έστω και ενώπιον της κοσμικής Δικαιοσύνης, και προκάλεσε τον Στυλιανό να τον μηνύσει στα Δικαστήρια, «δια ν' ακουσθούν και εκεί θλιβερώταται αλήθειαι...».

Εν τέλει ο ισχυρός κατά κόσμον Αρχιεπίσκοπος Στυλιανός ανέκρουσεν πρύμναν, εφοβήθη να έλθει αντιμέτωπος με την αλήθεια και δεν πραγματοποίησε την εξώδικη απειλή του. Έτσι αυτός μεν γελοιοποιήθηκε, ο δε Σωτηρόπουλος, σφαγιασθείς αναπολογήτως από την Εκκλησιαστική Δικαιοσύνη, στερήθηκε τη δυνατότητα να απολογηθεί έστω και ενώπιον της κοσμικής Δικαιοσύνης.

Τριάς ἀντιχρίστων

τοῦ πεπαρρησιασμένου ὁμολογητοῦ  

Θεολόγου

Νικολάου Ἰ. Σωτηροπούλου

Ὁ χαρακτηρισμὸς «ἀντίχριστοι» δὲν προέρχεται ἀπὸ κανένα φανατικὸ χριστιανὸ τοῦ Μεσαίωνος· προέρχεται ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Ἰωάννη, τὸν μαθητὴ τῆς ἀγάπης. «Ἠκούσατε», λέγει ὁ Ἀπόστολος, «ὅτι ὁ ἀντίχριστος ἔρχεται, καὶ νῦν ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασι» (Α´ Ἰωάν. β´18).

Πολλοὶ ἀντίχριστοι στὴν ἐποχὴ τοῦ Ἀποστόλου, πάμπολλοι στὴ σημερινὴ ἐποχή, τὴν ὁποία ὁ Ἀρχιεπίσκοπός μας χαρακτήρισε σατανική. Πληθύνονται καὶ ὑπερπληθύνονται οἱ ἀντίχριστοι, γιὰ νὰ προετοιμάζουν τὸν ἐρχομὸ τοῦ κατ᾽ ἐξοχὴν ἀντιχρίστου, τοῦ θηρίου τῆς Ἀποκαλύψεως, ποὺ ἔρχεται νὰ κατασπαράξῃ μία ἀνθρωπότητα, ποὺ δὲν θέλησε νὰ κυβερνηθῇ ἀπὸ τὸ Χριστό. Ὁ κόσμος, ποὺ δὲν θέλησε τὸ Χριστό, ἄξιον καὶ δίκαιον νὰ κυβερνηθῇ ἀπὸ τὸν ἀντίχριστο καὶ στὸ τέλος νὰ καταστραφῇ. Ὑπάρχει νομοτέλεια στὸν κόσμο.

Ἀπὸ τὸ μέγα πλῆθος τῶν ἀντιχρίστων ὡρισμένοι διαφέρουν· ὑπερβαίνουν σὲ ἀσέβεια καὶ ἀναίδεια, σὲ ἐχθρότητα καὶ ἀδιστακτοσύνη τοὺς ἄλλους ἀντιχρίστους. Στὸν ἑλληνικὸ χῶρο ὅλους τοὺς ἄλλους ἀντιχρίστους ὑπερβαίνουν στὸν αἰῶνα μας τρεῖς· Καζαντζάκης, Χαρκιανάκης, Ἀνδρουλάκης. Τὰ τρία –άκης. Οἱ τρεῖς ὑπερβλάσφημοι καὶ ὑπερχυδαῖοι Κρητικοί, ποὺ ντροπιάζουν, ὅσον ἀπ᾽ αὐτοὺς ἐξαρτᾶται, τὴν ἡρωοτόκο καὶ ἁγιοτόκο μεγαλόνησο, τὴν τρισένδοξη Κρήτη.

Ὅλοι οἱ χριστιανικοὶ αἰῶνες σεβάστηκαν τὴν ἠθικὴ ὑπόστασι τοῦ Χριστοῦ. Καὶ μεγάλοι ἄπιστοι καὶ ἄθεοι ἔρραναν τὸ Χριστὸ μὲ τὰ ἄνθη τοῦ θαυμασμοῦ των πρὸς τὸ πανάσπιλο πρόσωπό του. Ὁ Χριστὸς εἶνε πρόσωπο κολοσσιαίων ἠθικῶν διαστάσεων, ὡμολόγησε κάποιος ἀπὸ τοὺς κατὰ κόσμον μεγάλους.

Στὸν εἰκοστὸ αἰῶνα, τὸν νῦν αἰῶνα τὸν ἀπατεῶνα, ποὺ πνέει τὰ λοίσθια, ὁ Καζαντζάκης ἔβγαλε ἀπὸ τὸν διεφθαρμένο καὶ διεστραμμένο ἑαυτό του τόννους βορβόρου καὶ τοὺς ἔρριξε πάνω στὸ πρόσωπο τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς Πίστεώς μας, τοῦ μόνου ἀναμαρτήτου, καὶ ἐσταυρωμένου γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας. Παρουσίασε τὸν Κύριο τῆς δόξης ὡς ἀνήθικο, ὡς αἰσχρό· ἔκανε τὸ Χριστὸ σὰν τὰ μοῦτρα του. Καὶ ὁ κόσμος, ὁ ἄκοσμος κόσμος, θαύμασε τὸν Καζαντζάκη. Καὶ ἄκουσα μὲ τὰ αὐτιά μου σὲ ραδιοφωνικὴ ἐκπομπὴ ἀπὸ θαυμαστὴ τοῦ ἀντιχρίστου τὸ ἐρώτημα πρὸς συνομιλητάς του· «Τί θὰ λέγατε ν᾽ ἀνακηρυχθῇ ὁ Καζατζάκης ἅγιος;». Καὶ ἄκουσα ἐπίσης τὴν ἀπάντησι ἀπὸ ἄλλο θαυμαστὴ τοῦ ἀντιχρίστου· «Ἂν δὲν εἶνε ἅγιος ὁ Καζαντζάκης, τότε ποιός εἶνε ἅγιος;»…

Τὸν Καζαντζάκη ἀκολούθησε ὁ Χαρκιανάκης, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Αὐστραλίας. Ὁ μεγαλόσχημος αὐτὸς ἀντιπρόσωπος τοῦ Χριστοῦ κατὰ τὴν ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων τοῦ ἔτους 1988 μὲ γραπτὸ ἐγκύκλιο κήρυγμα, ποὺ διαβάστηκε στοὺς ἱεροὺς ναοὺς ἀπὸ τοὺς ἐπαγγελματίες κληρικούς, κήρυξε, ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν ἦλθε στὸν κόσμο τέλειος καὶ ἀναμάρτητος, ἀλλ᾽ ἀτελὴς καὶ ἁμαρτωλός, μὲ πολὺ δὲ ἀγῶνα κατέκτησε τὴν ἀναμαρτησία. Σὲ ραδιοφωνικὴ δὲ ὁμιλία ἐπῄνεσε τὸ αἰσχρότατο, τὸ κατάπτυστο, τὸ περιβόητο ἔργο τοῦ Καζαντζάκη «Ὁ τελευταῖος πειρασμὸς» ὡς ἕνα ζωντανό, πολὺ ζωντανὸ κείμενο, ποὺ παρουσιάζει τὴν ἀνθρωπίνη φύσι τοῦ Χριστοῦ. Κατὰ τὸν Χαρκιανάκη δηλαδὴ ὁ Χριστὸς ἦταν ὅπως τὸν περιγράφει ὁ Καζαντζάκης, ἀνήθικος, αἰσχρός.

                                   Ο πρόγονος του Καζαντζάκη 

                         και του Ανδρουλακη

Εγω δεν ειμαι κανακαρικο προνομιουχο πλασμα του Θεου...ειμαι ενας χαλκας απ την απεραντη αλυσιδα τα ζωα, εγγονος, δισεγγονος του πιθηκου. Και αν ξυσεις λιγο το πετσι μου θα βρεις απο κατω τη γιαγια μου τη μαϊμου...

Καλουμε τον κ. Στυλιανο, να διαψεύση την φημη να πιστευει οτι καταγεται απο τον πιθηκο.

Δόξα Καζαντζάκη ζήλωσε καὶ ὁ Ἀνδρουλάκης. Γιὰ νὰ προσέξουν οἱ ἄνθρωποι τὴν ἀσημαντότητά του ἔγραψε καὶ αὐτὸς βιβλίο, ὅπου παρουσιάζει τὸ Χριστὸ ὡς αἰσχρὸν ἐραστὴ τῆς Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς καὶ τῶν ἀδελφῶν τοῦ Λαζάρου Μάρθας καὶ Μαρίας. Ὑβρίζει ἐπίσης τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, παρουσιάζοντας αὐτὸν ὡς ψυχοπαθῆ. Καὶ ἐξαίρει καὶ ἐξυψώνει –ποιόν; Τὸν προδότη Ἰούδα, τὸν ὅμοιό του. Χριστιανοὶ στὴ Θεσσαλονίκη ξεσηκώθηκαν καὶ ἀποδοκίμασαν τὸν ἀντίχριστο Ἀνδρουλάκη καὶ ἔκαψαν τὸ βιβλίο του. Εὖγε σ᾽ αὐτοὺς τοὺς χριστιανούς! Ἐπικρίθηκαν ὡς φανατικοί. Ἂν ἦταν φανατικοί, θὰ ἔκαιαν τὸν ἴδιο τὸν Ἀνδρουλάκη, ἐνῷ τώρα ἔκαψαν τὸ βιβλίο του. Οἱ ζωηροὶ αὐτοὶ χριστιανοὶ δὲν εἶνε φανατικοί, ἀλλὰ ζηλωταί. Μιμήθηκαν τοὺς πιστοὺς τῆς Ἐφέσου κατὰ τὴν ἀποστολικὴ ἐποχή, ποὺ ἔκαψαν ἀσεβῆ βιβλία (Πράξ. ιθ´ 19). Μιμήθηκαν τὸν Κύριό τους, ποὺ ὕψωσε φραγγέλιο καὶ κυνήγησε τοὺς ἀσεβεῖς ἀπὸ τὸν περίβολο τοῦ ναοῦ, καὶ κλώτσησε καὶ ἀνέτρεψε τὰ τραπέζια τῶν χρηματιστῶν. Ἐρωτοῦμε αὐτούς, ποὺ τὴν προσοχή τους δὲν ἐπέστησαν τόσο στὸ βλασφημότατο καὶ ἐξοργιστικώτατο περιεχόμενο τοῦ βιβλίου τοῦ Ἀνδρουλάκη, ὅσο στὴν καῦσι αὐτοῦ τοῦ βιβλίου καὶ στὴν ἀποδοκιμασία τοῦ ἀντιχρίστου συγγραφέως· ποὺ δὲν σχολίασαν τόσο τὴ φρικτὴ ἀσέβεια, ὅσο τὴ ζωηρὴ ἀντίδρασι κατὰ τῆς ἀσεβείας· Καὶ ὁ Χριστὸς μὲ τὸ φραγγέλιο καὶ τὶς κλωτσιὲς στὰ τραπέζια τῶν χρηματιστῶν ἦταν φανατικός;

Ἀλλοίμονο σ᾽ αὐτούς, ποὺ ἐξανίστανται καὶ κατεξανίστανται ὅταν θίγεται ὁ ἐγωισμός τους, ἀλλὰ δὲν παροξύνεται τὸ πνεῦμα τους ὅταν θίγεται ὁ Κύριός τους καὶ ὁ Θεός τους. Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι δὲν αἰσθάνονται θερμὸ φίλτρο πρὸς τὸ Χριστό. Καὶ «εἴ τις οὐ φιλεῖ τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ἤτω ἀνάθεμα. Μαρὰν ἀθᾶ»! (Α´ Κορ. ιστ´ 21).

Τί ἔπρεπε νὰ πράξῃ ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία ἀπέναντι τῶν ἀντιχρίστων; Τί ἔπρεπε νὰ πράξουν οἱ Ἐπίσκοποι; Ἔπρεπε νὰ πράξουν ὅ,τι θὰ ἔπραττον οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ Πατέρες, τῶν ὁποίων εἶνε διάδοχοι.

Τὸν Καζαντζάκη ὤφειλαν νὰ ἀφορίσουν. Ἀλλὰ δὲν τόλμησαν νὰ τὸν ἀφορίσουν. Διότι ὁ Καζαντζάκης ἦταν ἰσχυρὸς κατὰ κόσμον καὶ εἶχε καὶ ἔχει μεγάλο ρεῦμα ὑπὲρ τοῦ προσώπου του.

Τὸν Χαρκιανάκη ὤφειλαν νὰ καθαιρέσουν καὶ ν᾽ ἀναθεματίσουν. Ὄχι δὲ μόνο διότι παρουσίασε τὸ Χριστὸ ὡς ἁμαρτωλό, ἀλλὰ καὶ γιὰ ἄλλες βλασφημίες του. Ἀλλ᾽ οὔτε τὸν Χαρκιανάκη τόλμησαν νὰ θίξουν. Διότι καὶ ὁ Χαρκιανάκης εἶνε ἰσχυρὸς κατὰ κόσμον.

Ὁ Ἀνδρουλάκης εἶνε ἀσημαντότης. Ἀλλ᾽ οὔτε αὐτὸν ἀφώρισαν, οὔτε ἀναμένουμε νὰ τὸν ἀφορίσουν. Γιατί; Διότι ὑπολογίζουν τὰ σχόλια κοσμικῶν ἀνθρώπων, καὶ ἰδίως δημοσιογράφων. Φοβοῦνται, τρέμουν, μήπως χαρακτηρισθοῦν ὡς φανατικοί, ὡς μεσαιωνικοί, ὡς σκοταδισταί. Δὲν φοβοῦνται καὶ δὲν τρέμουν τὴν κρίσι τοῦ Θεοῦ, φοβοῦνται καὶ τρέμουν τὴν κρίσι τῶν ἀνθρώπων, τῆς «πονηρᾶς καὶ μοιχαλίδος» καὶ «σκολιᾶς καὶ διεστραμμένης» αὐτῆς γενεᾶς (Ματθ. ιβ´ 39, Φιλιπ. β´ 15).

Βλέποντας οἱ εὐσεβεῖς αὐτὴ τὴ στάσι τῶν Ποιμένων ἀπέναντι τῶν λύκων, ποὺ δὲν εἶνε πλέον προβατόσχημοι, ἀλλ᾽ ὁλοφάνεροι λύκοι, πικραίνονται καὶ τείνουν ν᾽ ἀπογοητευθοῦν. Ἐπὶ τέλους, λένε, δὲν θ᾽ ἀφορισθῇ οὔτε ἕνας ἀντίχριστος;

Ἀδελφοὶ χριστιανοί, ποὺ ἀγαπᾶτε τὸ Χριστὸ καὶ κατεξανίσταται ἡ ψυχή σας γιὰ τὶς αἰσχρὲς καὶ φρικτὲς βλασφημίες συγχρόνων ἀντιχρίστων κατὰ τοῦ πανάγνου προσώπου τοῦ Χριστοῦ! Ζηλωταὶ τοῦ Θεοῦ, ποὺ δὲν βλέπετε ζῆλο στοὺς Ποιμένες, ἀλλ᾽ ἀνοχὴ τῶν ἀντιχρίστων, καὶ ὄχι μόνο, ἀλλὰ καὶ ἐπικρίσεις ἐναντίον σας ἐὰν κάποτε ἀντιδρᾶτε ζωηρῶς κατὰ τῆς προκλητικωτάτης ἀσεβείας τῶν καιρῶν μας! Μὴ ἀπογοητεύεσθε! Εἶνε προφητευμένη ἡ ἀσέβεια, γιὰ νὰ μὴ πέφτωμε ἀπὸ τὰ σύννεφα ὅταν τὴ διαπιστώνωμε. Καὶ στὸ μέλλον ἡ ἀσέβεια θὰ λάβῃ μεγαλύτερη ἔκτασι. Ἐπίσης ἡ ψύξι τῆς ἀγάπης καὶ ἡ ἀδιαφορία γιὰ τὰ πράγματα τῆς Πίστεως ἔχουν προφητευθῆ. Καὶ νὰ λυπούμεθα βεβαίως γιὰ τὸ κατάντημα τῶν καιρῶν μας. Ἀλλὰ καὶ νὰ χαίρωμε, διότι μὲ τὴν πραγματοποίησι ἀπιθάνων προρρήσεων, φοβερῶν προφητειῶν, ἀποδεικνύεται ἡ ἀλήθεια τῆς Πίστεώς μας. Ἀδελφοί!  

Μηδεὶς θραυέτω τῆς ψυχῆς μας τὸ εὔελπι. Ἡ πρόκλησι τῶν ἀσεβῶν καὶ ἡ ἀδιαφορία τῶν πολλῶν δὲν θὰ διαρκέσουν αἰωνίως. Δοκιμαστήριο τῶν ἀξιῶν καὶ τῶν ἀπαξιῶν εἶνε ὁ παρὼν κόσμος. Καὶ θὰ παρέλθῃ. Καὶ θὰ ἔλθῃ Ἐκεῖνος, ποὺ δημιούργησε τὸν κόσμο, καὶ ἔδωσε τὸ γραπτὸ καὶ τὸν ἄγραφο νόμο, καὶ θὰ βάλῃ τὸν καθένα στὴ θέσι του. Προσωρινῶς, ναί, προσωρινῶς ἐπικρατοῦν οἱ ἀντίχριστοι. Τὸ δείχνει καὶ ὁ θάνατος, τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς οἰκονόμησε, γιὰ νὰ μὴ γίνῃ τὸ κακὸ ἀθάνατο. Τὰ πολυκέφαλα καὶ πολυκέρατα θηρία τῆς Ἀποκαλύψεως βαίνουν πρὸς τὴν ἀπώλεια. Καὶ τελικῶς καὶ ὁριστικῶς καὶ αἰωνίως ἐπικρατεῖ τὸ Ἀρνίον, διότι τὸ Ἀρνίον «κύριος κυρίων ἐστὶ καὶ βασιλεὺς βασιλέων, καὶ οἱ μετ᾽ αὐτοῦ κλητοὶ καὶ ἐκλεκτοὶ καὶ πιστοί» (Ἀποκ. ιζ´ 14).

Ἀδελφοί! Ὅσοι ἀγανακτεῖτε, ὅσοι ταράσσεσθε καὶ ἀναστατώνεσθε ἀπὸ τὴν ἀσέβεια τῶν κακῶν καὶ τὴν ἀδιαφορία τῶν πολλῶν, καὶ ἰδίως τῶν ἁρμοδίων καὶ τῶν ὑπευθύνων· ὅσοι ὑποφέρετε καὶ βασανίζεσθε ψυχικῶς γιὰ τὰ κακά, ποὺ συμβαίνουν σ᾽ αὐτὸ τὸν κόσμο, εἶσθε «κλητοὶ καὶ ἐκλεκτοὶ καὶ πιστοὶ» καὶ προωρισμένοι νὰ κληρονομήσετε τὸ νέο κόσμο, ὅπου μονίμως ἐπικρατεῖ «δικαιοσύνη», τελειότης (Β´ Πέτρ. γ´ 13). Ὑπομονή, ἀδελφοί! «Μικρὸν ὅσον ὅσον, ὁ ἐρχόμενος ἥξει καὶ οὐ χρονιεῖ» (Ἑβρ. ι´ 37).