Ομολογία

Η΄ Μθ 14,14-22

Χριστός, η ακένωτη ζωή

του αρχιμ. Αθανασίου Σιαμάκη

Ο Ιησούς διαισθάνεται ότι θέλουν να τον πιάσουν και να τον φονεύσουν πριν από την ώρα του, και φεύγει. Ποιοι τον καταδιώκουν; Οι συμπατριώτες του Ναζωραίοι και ο Ηρώδης. 

Οι Ναζωραίοι από ζήλεια. Δεν μπορούσαν να εξηγήσουν, λέει, πώς ο Ιησούς τους βγήκε διδάσκαλος, ενώ δεν είχε μάθει γράμματα, και ήξεραν τίνος παιδί ήταν. 

Διατηρούσαν λοιπόν γι’ αυτόν αμφισβήτηση και περιφρόνηση και τον ταπείνωναν. 

Ο Ηρώδης πάλι άκουγε από πληροφορίες τρίτων τα θαυμαστά πράγματα που έκανε κάθε μέρα ο Ιησούς, και τον πήρε για τον Ιωάννη το βαπτιστή. 

Κι ενώ τον Ιωάννη τον είχε αποκεφαλίσει ο ίδιος, νόμιζε πως αναστήθηκε, και επρόκειτο τώρα να τον εκδικηθεί, ξεσηκώνοντας το λαό σε επανάσταση και γκρεμίζοντάς τον από την εξουσία. 

Όλ’ αυτά στην άρρωστη και ένοχη φαντασία του. 

Φεύγει λοιπόν ο Ιησούς με πλοιάριο στην ανατολική όχθη της λίμνης Γεννησαρέτ, στην έρημο, και κρύβεται σε μια σπηλιά.

Δεν ήταν όμως μόνο αυτοί που τον μισούσαν. 

Ήταν κι ο λαός που τον αγαπούσε και ήθελε να βρίσκεται κοντά του, για να τον ακούει και να τον βλέπει. 

Μαθαίνουν λοιπόν τα πλήθη προς τα πού κατευθύνθηκε ο Ιησούς και κάνουν δια ξηράς από το βορρά όλη τη μεγάλη παρακαμπτήριο της λίμνης με τα πόδια, και, μετά από πολλές ώρες οδοιπορία, φτάνουν εκεί που ήταν ο αγαπημένος τους διδάσκαλος. 

Βγαίνει ο Ιησούς από τον κρυψώνα του, γιατί τους πόνεσε πολύ και τους συμπάθησε γι’ αυτό που έκαναν, και θεράπευσε όλους τους αρρώστους τους.

Καθώς τώρα ο ήλιος πέφτει προς τη δύση, έρχονται οι μαθηταί του και του λένε ν’ απολύσει τα πλήθη, για να πάνε στις γύρω πόλεις για τροφές. Διότι είναι κουρασμένοι και πεινασμένοι. Δείχνουν δηλαδή μια πατρική φροντίδα για το λαό. 

Κι ο Ιησούς, κάνοντας πως δεν νοιάζεται και τόσο, αφήνει σιωπηρά να λειτουργήσει στην καρδιά τους το καλό αυτό αίσθημα, έστω κι αν η καλή τους διάθεση δεν επρόκειτο να φέρει αποτέλεσμα. 

Τους λέει. Δεν χρειάζεται να πάνε· δώστε τους εσείς να φάνε. 

Οι μαθηταί, αν και κατάλαβαν ότι αυτό που τους είπε ήταν υπερβολικό, δεν του έφεραν αντίρρηση. Έδειξαν την καλή τους διάθεση προθυμοποιούμενοι να δώσουν τα λίγα που είχαν. Έχουμε, λένε, μόνο πέντε ψωμιά και δύο ψάρια. Τα διαθέτουμε. Αδύνατο όμως, είπαν, να φτάσουν για τόσους ανθρώπους.

Εκεί όμως που δεν φτάνει ο άνθρωπος, φτάνει η δύναμη του θείου διδασκάλου. 

Τους λέει· Φέρτε μου εδώ τα πέντε ψωμιά και τα δύο ψάρια, που έχετε. Του τα φέρνουν. Δίνει εντολή στα πλήθη να μισοξαπλώσουν κάτω στο χορτάρι, να πάρουν δηλαδή εκ των προτέρων θέση φαγητού, γιατί τότε έτσι έτρωγαν. 

Τόση ήταν η βεβαιότητά του γι’ αυτό που επρόκειτο να κάνει. Παίρνει τα δύο ψωμιά και τα πέντε ψάρια στα χέρια του, και σηκώνοντας τα μάτια του ψηλά τα ευλόγησε, και, αφού έσπασε με τα χέρια του τα ψωμιά, έδωσε στους μαθητάς και εκείνοι στο λαό. Η έκπληξη για τους μαθητάς ήταν ότι δίναν δίναν, και το ψωμί δεν τέλειωνε. 

Δίναν δίναν και τα ψάρια δεν τέλειωναν. 

Έφαγαν πέντε χιλιάδες άντρες, έξτρα οι γυναίκες και τα παιδιά, που σίγουρα ήταν άλλες πέντε χιλιάδες, και χόρτασαν. 

Και μάζεψαν και τα περισσεύματα σε δώδεκα κοφίνια γεμάτα ψωμί.

Ο λαός κατενθουσιασμένος κατάλαβε τί έγινε. Είχαν μάλιστα την ιδέα να σηκώσουν ψηλά τον Ιησού και να τον ανακηρύξουν βασιλιά τους επί τόπου, όπως ανακήρυτταν τότε τους βασιλιάδες. Κάτι τέτοιο όμως άκαιρο και ανθρώπινο δεν το ήθελε ο Χριστός. Θα ήταν πολύ μειωτικό γι’ αυτόν και άκρως επικίνδυνο για τη ζωή του. Ο Χριστός δεν ήρθε στον κόσμο για ν’ ανακηρυχθεί επίγειος βασιλιάς. Ο Χριστός ήταν βασιλιάς πολύ ανώτερος. Κάποια μέρα θα καταλάβαιναν τη βασιλική του ιδιότητα κοντά στη διδασκαλική και την αρχιερατική του. Αλλ’  όλα έπρεπε να γίνουν με τη σειρά. Γι’ αυτό και φρόντισε έγκαιρα να μην πραγματοποιηθεί μια τέτοια πρόθεση του λαού. Με τον τρόπο του τους έπεισε και αποσύρθηκαν όλοι ήσυχα στις πατρίδες τους.

Δεν είναι άσκοπο να διευκρινίσουμε ότι και το ψωμί και το λάδι στο σπίτι της χήρας  που έμεινε ο προφήτης Ηλίας, δεν τέλειωναν, και τρέφονταν απ’ αυτά ο προφήτης, και κοντά σ’ αυτόν και η φιλόξενη χήρα και τα παιδιά της. Αλλά το θαύμα το έκανε τότε ο Θεός, κι όχι ο Ηλίας. Παρόμοιο θαύμα έγινε και με τον Ελισαίο (Δ΄ Βα 4,42). Το ίδιο και με το μάνα στην έρημο. 

Αλλά αυτό τώρα με τον Ιησού στην έρημο ήταν πολύ ανώτερο. Βλέπουμε τον ίδιο τον Ιησού να τεμαχίζει και να πολλαπλασιάζει το ψωμί και τα ψάρια αθόρυβα. 

Δεσπότης λοιπόν ο Ιησούς, δούλοι ο Μωϋσής και ο Ηλίας και ο Ελισαίος. 

Ο Χριστός με το χορτασμό των πεντακισχιλίων ήθελε να περάσει στο λαό ένα άλλο πολύ ανώτερο μήνυμα, ότι αυτός είναι το αληθινό ψωμί, που χαρίζει αληθινή και αιώνια ζωή («Εγώ ειμι ο άρτος της ζωής»). Κι ότι αυτός είναι το νερό που ξεδιψάει τη δίψα του ανθρώπου για ζωή («Ο διψών ερχέσθω προς με και πινέτω»). «Ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα έχει ζωήν αιώνιον», είχε πει άλλοτε.

Αυτήν τη σωτήρια ευκαιρία έδωσε ο Χριστός και σ’ εμάς μέσω του μυστηρίου της ιεράς μεταλήψεως του σώματος και αίματός του, αλλά και της κοινωνίας της θείας διδασκαλίας του. 

Και τα δύο είναι ακένωτα. 

Φτάνουν να τρώνε να πίνουν και να σώζονται όλοι οι άνθρωποι της γης όλων των εποχών και μέχρι της συντελείας. 

Αρκεί να τον πιστεύουν.