Ομολογία

Δ΄ Κυρ Μθ 8,5-13

Τηλεθεραπεία 

του αρχιμ. Αθανασίου Σιαμάκη

Ο Ιησούς μόλις είχε κατεβεί από το βουνό, όπου είχε κάνει τη γνωστή μας επί του όρους ομιλία (κεφ. 5-7), με την οποία έθεσε το θεμέλιο των αλλαγών στη μέχρι τότε διδασκαλία του νόμου και των προφητειών, και θαυμάστηκε από το λαό σαν διδάσκαλος που δίδασκε με εξουσία, και όχι όπως οι γραμματείς. Και σίγουρα μέσα στη συνείδηση του λαού εγέρθηκε αυτόματα και καλοπροαίρετα το ερώτημα· Από πού αυτή η εξουσία;

Ο καρδιογνώστης πήρε το μήνυμα και σιωπηρά θ’ αποδείξει τώρα αμέσως ότι δεν είχε μόνο την εξουσία της διδασκαλίας αλλά και την εξουσία της φύσεως, και ότι και οι δυο εξουσίες εκπηγάζουν από τον ίδιο τον εαυτό του, από τη θεία του φύση. Γι’ αυτό ιστορικά μετά τη διδασκαλία αρχίζει τη θαυματουργία, που εξιστορείται από τον ευαγγελιστή Ματθαίο στα κεφάλαια 8 και 9, και που σαν πιο αισθητή και εντυπωσιακή η θαυματουργία, θα τον εδραιώσει στις συνειδήσεις των ακροατών σαν μοναδικό διδάσκαλο και θαυματουργό. Θα δουν σε λίγο να θεραπεύει ένα λεπρό, την πεθερά του Πέτρου, και άλλους πολλούς ασθενείς, να καταπαύει την τρικυμία, να θεραπεύει δυο δαιμονισμένους, τον παράλυτο της Καπερναούμ, ν’ ανασταίνει την κόρη του Ιαείρου, να κάνει καλά την αιμορροούσα γυναίκα, τους δυο τυφλούς, τον κωφό, να κάνει και άλλες θεραπείες.

Μια απ’ όλες αυτές τις θεραπείες είναι και η θεραπεία του δούλου του εκατοντάρχου, που, αν θέλαμε να ακριβολογήσουμε, είναι τηλεθεραπεία, διότι, όπως θα δούμε, ο Χριστός θα την κάνει από μακριά. Και περνάμε στις λεπτομέρειες.

Κατεβαίνοντας από το όρος και κατευθυνόμενος προς την πρωτεύουσα της Γαλιλαίας Καπερναούμ, αφού θεράπευσε το λεπρό, δέχεται το πλησίασμα ενός εκατοντάρχου, λοχαγού του κατοχικού στρατού, ανθρώπου με ανθρώπινα αισθήματα ακόμη και για τους δούλους του. Ο εκατόνταρχος, αν και ειδωλολάτρης, ακούγοντας τα θαυμαστά έργα του Ιησού στη γύρω περιοχή είχε πιστέψει σε τόσο μεγάλο βαθμό, ώστε η πίστη του να θαυμαστεί από τον ίδιο τον Κύριο, απ’ όλους τους ακολουθούντας και απ’ όλους τους αναγνώστες των Ευαγγελίων των είκοσι αιώνων.

Ο Ρωμαίος αξιωματικός λέει παρακλητικά στον Ιησού·  Κύριε, ο δούλος μου είναι παράλυτος και κατάκοιτος στο σπίτι μου, και βασανίζεται πάρα πολύ. Του απαντά αμέσως και πρόθυμα ο Ιησούς· Εγώ θάρθω και θα τον θεραπεύσω. Εκείνος ανταπαντά αμέσως και του λέει ότι δεν είμαι άξιος για να σε δεχτώ κάτω από τη στέγη μου. Σε παρακαλώ, του λέει, πες ένα λόγο μόνο απ’ εδώ που είσαι, και ο δούλος μου θα γίνει καλά. Και εγώ σαν στρατιωτικός υπηρετώ σ’ ένα σύστημα εξουσίας, όντας ο ίδιος κάτω από την εξουσία ανωτέρων μου, αλλ’ έχοντας και στρατιώτες κάτω από την εξουσία μου. Και λέω σ’ αυτόν· Πήγαινε, και πηγαίνει. Και στον άλλον·  Έλα, και έρχεται. Και στο δούλο μου· Κάνε αυτό, και το κάνει.

Ο κατηχούμενος αυτός ειδωλολάτρης έχει όχι απλώς πίστη στην εξουσία του Χριστού, αλλά πίστη αισθητοποιημένη και χειροπιαστή, και θεωρεί φυσικό και αναντίρρητο να πει ένα λόγο Εκείνος και να υποχωρήσει η βαρειά αρρώστια του δούλου του αμέσως.

Όταν τον άκουσε ο Ιησούς και αυτοί που τον ακολουθούσαν, τους είπε· Αλήθεια σας λέω, τόσο μεγάλη πίστη ούτε ανάμεσα στους Ισραηλίτες, που είναι ο εκλεκτός λαός του Θεού, δεν έχω βρει. Και σας προειδοποιώ, ότι πολλοί (ειδωλολάτρες) απ’ όλα τα μέρη του κόσμου της Ανατολής και της Δύσεως θ’ αποδεχτούν και θα προσέλθουν στην πίστη, και στον κατάλληλο καιρό θα παρακαθήσουν κοντά στον Αβραάμ στον Ισαάκ και τον Ιακώβ, στην ευφροσύνη της αιωνίου βασιλείας σαν σε τραπέζι, ενώ εκείνοι που είναι γιοί της βασιλείας, δηλαδή έχουν κατά κάποιο τρόπο κληρονομικό δικαίωμα στη βασιλεία σαν Ισραηλίτες, και είναι απόγονοι των πατριαρχών, θα πεταχτούν στο πιο απομακρυσμένο σκοτάδι, όπου θα είναι το μεγάλο κλάμα και το τρίξιμο των δοντιών από το φόβο, θα είναι η μεγάλη και αιώνια τιμωρία τους, διότι, αν και κληρονόμοι, αποποιήθηκαν και δεν εγκολπώθηκαν την πίστη στο πρόσωπό μου,

Και λέει ο Ιησούς στον εκατόνταρχο· Πήγαινε, και, όπως πίστεψες,  έτσι ας γίνει. Και γιατρεύτηκε ο δούλος του την ίδια ώρα.

Την ώρα που ο Ιησούς δείχνει την αγάπη του θεραπεύοντας τους αρρώστους, δείχνει και την αποτομία του για όσους επιμένουν να τον αρνούνται. Είναι και αγάπη και δικαιοσύνη ο Κύριος. Ας το πάρουμε χαμπάρι. Άλλο είμαι αμαρτωλός, αλλά τον πιστεύω και τον παρακαλώ να με σώσει, κι άλλο να τον απορρίπτω ή και να τον πολεμώ, επειδή δεν με συμφέρει να τον πιστέψω.