Ομολογία

 

Χριστομίμητοι οἱ Ἀπόστολοι

 

 

 

του αρχιμ. Δανιήλ Αεράκη

 

 

 

 

Ἕτοιμοι γιά τό θάνατο

 

Βλέποντας ο απ. Παῦλος τον κίνδυνο αλλοτριώσεως του πνεύματος του ευαγγελίου, που είναι πνεύμα διακονικό και θυσίας, αντιπαραθέτει τη ζωή των αποστόλων.

Οι απόστολοι, λέει, εξακολουθούν να βρίσκωνται εκεί, που τους κάλεσε ο Θεός. «Ὁ Θεός ἡμᾶς τούς αποστόλους ἐσχάτους ἀπέδειξεν, ὡς έπιθανατίους, ὅτι θέατρον ἐγενήθημεν τῷ κόσμῳ, καί ἀγγέλοις καί ἀνθρώποις» (Α΄Κορ.δ΄9).

 

 

● Οι απόστολοι, για τον άθεο κόσμο, είναι «ἔσχατοι» πάντων. Περιφρονούνται.

Αν δεν γίνουμε «ἔσχατοι», δεν θα γίνουμε πρώτοι (Ματθ.ιθ΄30). Ο Θεός δεν δίνει εγγυήσεις ανθρώπινης δόξας ἤ κοσμικού μεγαλείου ἤ υλικού πλούτου. Αυτά ο,τιδήποτε άλλο μπορεί να φανερώνουν εκτός από έγκριση του Θεού.

 

 

● Είναι (οι απόστολοι) και επιθανάτιοι. ΄Ολοι είμαστε μελλοθάνατοι. Άλλο όμως μελλοθάνατος και άλλο θανατοποινίτης. Οι απόστολοι έπρεπε να πεθάνουν. Ο κόσμος δεν τους ανεχόταν. Ήθελε να τους εξοντώση.

Το γνώριζαν αυτό  οι απόστολοι, και ετοίμαζαν καθημερινά τον εαυτό τους για τον επικείμενο μαρτυρικό θάνατο. Όνειρό τους, πῶς θα πεθάνουν για το Χριστό, πῶς θα σφραγίσουν το έργο τους, με το  αίμα τους. Κάθε ημέρα την περνούσαν ως την τελευταία της επί της γης διαβάσεώς τους. Είχαν το «ἀπόκριμα τοῦ θανάτου» (Β΄Κορ.α΄9)

 

 

● Ήρωας και μάρτυρας είναι όποιος κάθε ημέρα πεθαίνει, δηλαδή, κάθε ημέρα «προπονείται» για το μαρτύριο. Ο θάνατος των αποστόλων δεν είναι μόνο η χάρις κατά την ώρα του μαρτυρίου (Φιλιπ.α΄29). Είναι και το θαυμαστό αποτέλεσμα της καθημερινής ηρωικής προσπάθειας. «Καθ’ ἡμέραν ἀποθνήσκω»(Α΄Κορ.ιε΄31).

 

 

● Οι απόστολοι ζούσαν το θάνατο και την ανάστασι του Ιησού και πνευματικά και σωματικά. Κάθε φυλάκισίς τους και ένας θάνατος. Κάθε διάσωσίς τους και μια ανάστασις. «Ὡς ἀποθνῄσκοντες, και ἰδού ζῶμεν» (Β΄Κορ.στ΄9).

 

 

Θέατρο παγκόσμιο

 

 

Οι απόστολοι, δεν έπαυαν να είναι για τον κόσμο ένα θέαμα … ελεεινό! «θέατρον ἐγενήθημεν ἐν τῷ κόσμῳ, καί ἀγγέλοις καί ἀνθρώποις» (Α΄Κορ.δ΄9).

 

 

● Άλλοι τους περιφρονοῦσαν και άλλοι τους μακάριζαν.

 

 

● Άλλοι τους θαύμαζαν και άλλοι τους χλεύαζαν.

Δεν είναι κρυμμένοι. Η παρουσία τους όμως δεν είναι επίδειξις ζωής∙ είναι δημοσία ομολογία. Ομολογοῦν Ἰησού Χριστό «ἔμπροσθεν τῶν ανθρώπων» (Ματθ.ι΄32). Το φῶς της αγίας ζωής τους λάμπει «ἔμπροσθεν τῶν ανθρώπων» (Ματθ.ε΄18). Η ζωή τους είναι μια διαρκής μαρτυρία, μια κατάθεσι στο παγκόσμιο δικαστήριο.

 

 

● «Θέατρον ἐγενήθημεν …καί ἀνθρώποις».

Οι άνθρωποι βλέπουν τη ζωή και τα έργα των χριστιανών.

Άλλοι θαυμάζουν και διδάσκονται.

Άλλοι χλευάζουν και πολεμούν.

Δεν είχαν οι απόστολοι την αποδοχή όλων. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε ἤ επιστροφή όλων στο Χριστό, ἤ συμβιβασμό των αποστόλων με όλους. Οι πιστοί είναι «σημεῖον ἀντιλεγόμενον» (Λουκ.β΄34).

Κάποτε κυριολεκτικά γίνονταν «θέατρον» οι απόστολοι. Ο Νέρων π.χ. αντί για άλλη θεατρική παράστασι, έστηνε σκηνικό με χριστιανούς. Διέτασσε να τους πυρπολούν, για να φωτίζουν τη νύχτα τα ανάκτορά του και να διασκεδάζη με το θέαμα! Και σήμερα πολλοί διασκεδάζουν πειράζοντας χριστιανούς. Τους θέλουν για «πλάκα διασκεδάσεως».

 

 

● «Θέατρον καί ἀγγέλοις». Ποιοι είναι οι άγγελοι;

Είναι οι αγαθοί άγγελοι. Μπορεί οι άνθρωποι να μην εκτιμούν τον αγώνα των πιστών. Τον εκτιμούν όμως και τον θαυμάζουν οι άγγελοι του ουρανού. Λέει ο ιερός Χρυσόστομος: «Ἔστι μέν ἀνθρώποις εἶναι θέατρον, μηκέτι δε αγγέλοις, ὅταν εὐτελῆ τά γινόμενα ᾖ∙ τά δέ ἡμῶν παλαίσματα τοιαῦτα, ὡς καί τῆς ἀγγελικῆς θεωρίας ἄξια εἶναι. Ὅρα ἀφ’ ὧν ἑαυτόν ἐξευτελίζει, πῶς πάλιν μέγα δείκνυσιν∙ ἀφ’ ὧν δε ἐκεῖνοι μέγα φρονοῦσι, πῶς αὐτούς εὐτελεῖς ἀποφαίνει» (Ε.Π.Ε.18,326). 

 

Μετάφρασις: Είναι δυνατόν να είμαστε θέατρο για τους ανθρώπους, όχι όμως για τους αγγέλους, όταν τα συμβάντα δεν είναι σπουδαία. Οι δικοί μας όμως αγώνες είναι τέτοιοι, ώστε αξίζει να τους παρακολουθούν και οι άγγελοι. Κοίταξε, πῶς, ενώ εξευτελίζει τον εαυτό του, πάλι τον παρουσιάζει μεγάλο. Ενώ δε εκείνοι υπερηφανεύονται, πῶς τους παρουσιάζει ευτελεῖς.

Είναι βέβαια και οι κακοί άγγελοι. Σαν να λέη ο Παῦλος: Μας πολεμοῦν οι άνθρωποι∙ μας πολεμοῦν και οι σκοτεινές  δυνάμεις. Η πάλη μας είναι  «πρός τάς ἐξουσίας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου» (Εφεσ. στ΄12).

 

 

Κριτήριο γνησιότητας

 

Κριτήριο γνησιότητας για τους αποστόλους είναι η στάσις του κόσμου.

Δεν ενδιαφέρονταν για ποσοστό δημοτικότητας, ή για προβολή και κοσμική δόξα. Προτιμούσαν την εν Χριστῶ κένωσι, τον ξευτελισμό του κόσμου.

 

● Ο κόσμος είναι πεδίο δράσεως και επιδράσεως. Δεν είναι δρόμος συμπορεύσεως. Είναι αναμενόμενη η πολεμική του ασεβούς κόσμου. Σαφής ο λόγος του Κυρίου: «Εἰ ὁ κόσμος ὑμᾶς μισεῖ, γινώσκετε, ὅτι ἐμέ πρῶτον ὑμῶν μεμίσηκεν. Εἰ ἐκ τοῦ κόσμου ἦτε, ὁ κόσμος ἄν τό ἴδιον ἐφίλει∙ ὅτι δέ ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστέ, ἀλλ’ ἐγώ ἐξελεξάμην ὑμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου, διά τοῦτο μισεῖ ὑμᾶς ὁ κόσμος» (Ιωάν.ιε΄18-19).

 

 

● Ένας κόσμος, που σταύρωσε τον Κύριο, δεν μπορεί ν’ αγαπᾶ και ν’ αποδέχεται τους αποστόλους.

 

 

● Ένας κόσμος, που κατασκεύασε για το Χριστό σταυρό, δεν μπορεί για μας να έχη πολυθρόνες καλοπεράσεως.

 

 

● Ένας κόσμος, που κέρασε το Χριστό με ποτήρι πίκρας, δεν μπορεί τους μαθητές Του να τους κερνάη γλυκό κρασί δόξας. «Οὐκ ἔστι δοῦλος μείζων τοῦ κυρίου αὐτοῦ» (Ιωάν.ιε΄20).

 

 

● Ο κόσμος θεωρεί τους αποστόλους ανόητους. Είναι οι 

εξουθενωμένοι. Είναι για τον κόσμο άτιμοι.

 

 

● Ο κόσμος εισπράττει χειροκροτήματα. Οι απόστολοι φτυσίματα, όπως ο Κύριός μας.

Το κήρυγμα του ευαγγελίου τότε είναι γνήσιο, χριστομίμητο, όταν εισπράττη εμπαιγμούς και περιπέτειες.

Το πρόβλημα για τους χριστιανούς είναι ο κόσμος, η γνώμη του κόσμου, η μόδα του κόσμου, οι ιδέες του κόσμου, το πνεύμα του κόσμου.

 

 

● Η Εκκλησία προσλαμβάνει τον κόσμο, για να τον μεταμορφώση. Ποτέ δεν γίνεται ουραγός του κόσμου.

 

 

● Στηρίζεται στη χάρι του Θεού. Δεν στηρίζεται στα δεκανίκια του κόσμου.

 

 

● Αγαπά τους ανθρώπους του κόσμου. Μισεί όμως το πνεύμα του κόσμου.

 

 

● Φοβάται τον Θεό. Δεν φοβάται τον κόσμο.

 

 

Καλό, ἀντί κακοῦ

 

Οι απόστολοι ενεργοῦν, «κατενώπιον τοῦ Θεοῦ» (Β΄Κορ.β΄17).

Η αταλάντευτη και ασυμβίβαστη πορεία τούς στοίχισε σε θυσίες. «Ἄχρι τῆς ἄρτι ὥρας καί πεινῶμεν καί διψῶμεν και γυμνητεύομεν και κολαφιζόμεθα καί ἀστατοῦμεν καί κοπιῶμεν, ἐργαζόμενοι ταῖς ἰδίαις χερσί» (Α΄Κορ.δ΄11-12).

 

 

● «Πεινῶμεν». Ζούσαν την εσχάτη πενία, ακολουθώντας Εκείνον, «ὅστις πλούσιος ὤν ἐπτώχευσεν» (Β΄Κορ.η΄9).

 

 

● «Διψῶμεν». Δρόσισαν οι απόστολοι ψυχές, που καίγονταν από τη φλόγα της αμαρτίας. Οι ίδιοι δεν είχαν ποτήριο «ψυχροῦ ὕδατος». Μπροστά τους ο Εσταυρωμένος του «Διψῶ» (Ιωάν.ιθ΄28).

 

 

● «Γυμνητεύομεν».Ήσαν οι οδοιπόροι της αγάπης και των στερήσεων. Φαντἀζεστε τους αποστόλους ντυμένους με χρυσοΰφαντες αρχιερατικές στολές;

 

 

● «Κολαφιζόμεθα». Ο Διδάσκαλος δέχτηκε εμπτυσμούς και μάστιγας (Ματθ. κστ΄27.  Μάρκ.ιδ΄65). Οι μαθητές Του γιατί να έχουν καλύτερη μεταχείρισι;

 

 

● «Ἀστατοῦμεν». Δεν είχαν «ποῦ τήν κεφαλήν κλίνῃ» (Ματθ.η΄20).

 

 

● «Κοπιῶμεν, ἐργαζόμενοι ταῖς ἰδίαις χερσί». Ο Παύλος εργαζόταν ως σκηνοποιός. Είχε δικαίωμα να τρέφεται από την εκκλησία (Α΄Κορ.θ΄4.7). Δεν έκανε χρήσι του δικαιώματός του. Το ίδιο και οι άλλοι απόστολοι. Υπόδειγμα ανιδιοτέλειας, αλλά και έλεγχος όσων πλουτίζουν από τη «θρησκεία» του Χριστού.

Οι απόστολοι στο κακό του κόσμου απαντούσαν με την όμορφη αγάπη τους.

 

● Το ν’ αδικῆς άλλους, είναι κτηνῶδες.

 

● Το να ζῆς τίμια, είναι ανθρώπινο.

 

● Το να υφίστασαι αδικίες και να υπομένης, είναι μαρτυρικό.

 

● Το να πληρώνης τα μαρτύρια που σου κάνουν, με ευεργεσίες, είναι θεϊκό.

Στο τελευταῖο σκαλοπάτι βρίσκονταν οι απόστολοι (Α΄Κορ.δ΄12-13).

Χριστομίμητοι οι απόστολοι!

Χριστιανός είσαι:

 

 

● όταν στη γροθιά του άλλου απαντάς με το χαμόγελο της αγάπης.

 

 

● όταν στη βρισιά του άλλου αναντάς με καλωσύνη.

 

 

● όταν στο κακό του άλλου απαντάς με ευεργεσία.