ΜΑΚΡΥΑ
ΑΠΟ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΓΕΡΟΝΤΕΣ
Ο Κύπριος ψυχασθενής της Νέας Υόρκης, θέλοντας για μία ακόμη φορά να εξυβρίση, να συκοφαντήση και να χυδαιολογήση εναντίον του καλού και αγωνιστού κληρικού της Εκκλησίας, μας αποκάλυψε ότι ο Βαρθολομαίος διέταξε τον Εφραίμ της Αριζόνας να μην ξαναβαπτίζη τους Φραγκολατίνους.
Και ο Εφραίμ πειθάρχησε.
Αν είναι αλήθεια λυπούμεθα γιά τον Εφραίμ της Αριζόνας.
Πολύ λυπούμεθα.
Τι να τον κανουμε εναν τέτοιο γέροντα που δεν γνωρίζει να απαντάει ακόμα και σε έναν Αιρεσιάρχη με την γλώσσα των Πατέρων και με την γλώσσα της Αληθείας;
Αυτοί οι γέροντες που δεν μιμούνται τους Αγίους και τους Πατέρες σκοτίζουν αντί να φωτίζουν με το παράδειγμά τους.
Είναι παραδείγματα προς αποφυγήν.
Ας έχει και μεγάλο όνομα, ας εχη και τον τίτλο του Αγίου Γέροντα, ας εχει και όποια άλλη περγαμηνή θέλει.
Μακρυά του, μακρυά του, έτσι μας απαντάει ο Αγιος Συμεών ο Νέος ο Θεολόγος.
ΟΔΟΔΕΙΚΤΕΣ ΜΑΣ οι Αγιοι Πατέρες.
Κανένας και τίποτα άλλο.
Γράφει, λοιπόν, ο ανοηταίνων μονίμως και ακατασχέτως ψυχασθενής.
"Θα υπάρξει ο αντίλογος, ίσως, ότι ο Πατριάρχης δεν είπε κάτι το επιλήψιμο κατά την επίσκεψή του στο μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου. Αλλά αυτό απλούστατα είναι αναληθέστατο. Δυστυχώς ο Παναγιότατος κάλεσε και τον Γέροντα Εφραίμ και τον Ηγούμενο της Μονής Αρχιμανδρίτη Παίσιο και τους υπέδειξε - ως μη όφειλε - να μη αναβαπτίζουν τους αιρετικούς Παπικούς που προσέρχονται στην Ορθοδοξία.!!! Και ο Γέροντας Εφραίμ και ο Ηγούμενος Παίσιος τι έκαναν; Απάντησαν στην άστοχη οδηγία του Παναγιότατου; Οχι βέβαια. Απλά έκαναν - και εξακολουθούν να κάνουν - απόλυτη υπακοή".
.JPG)
ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΝΑ ΑΛΗΘΕΥΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΑΤΕ, ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΚΑΝΟΥΝ ΑΝΑΒΑΠΤΙΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΠΟΥ ΠΡΟΣΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΑΥΣΤΗΡΟ ΤΥΠΙΚΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΕΦΑΡΜΟΖΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ. ΑΣ ΜΗ ΣΥΚΟΦΑΝΤΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΓΕΡΟΝΤΕΣ. ΜΗ ΞΕΧΝΑΜΕ Η ΙΕΡΟΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΠΟΛΛΟΥΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΟΧΙ ΕΝΑ, ΑΛΛΙΩΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΑΜΑΡΤΙΑ ΝΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΥΜΕ ΤΕΤΟΙΑ ΑΡΘΡΑ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΤΑΠΕΙΝΗ ΜΟΥ ΓΝΩΜΗ.
ΗΛΙΑΣ
Aγαπητέ Ηλία.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜακάρι να συμβαίνει αυτό που λες, να μην ειναι αλήθεια αυτο που γράφει ο ψυχασθενής.
Αλλωστε από ψυχασθενή τι να περιμένεις;
Αν μπορείς να το ερευνήσης θα το χαρούμε αν δεν αληθεύει.
Μάθε και γράψε μας.
Αλλοίμονο αν πειθαρχούν οι γέροντες στον Αιρεσιάρχη Βαρθολομαίο.
Ο αντίλογος είναι αλλού.
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ Εφραίμ της Αριζόνας και ο Αρχιμανδρίτης Παϊσιος ανήκουν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Και είναι γνωστό, ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο, όχι από το 2011, αλλά από το 1484, στην Τοπική Σύνοδο της ΚΠολης, με τη συμμετοχή όλων των άλλων Πατριαρχείων, εφαρμόζει στους επιστρέφοντες Λατίνους, τους: ξ΄ κανόνα της Β΄ Οικουμενικής και τον ψε΄ της Πενθέκτης και τους δέχεται με λίβελλο και Χρίσμα (Καρμίρη Ι. τα Δογματικά..... σελ.981-989). Το ίδιο δέχεται και η Εκκλησία της Ρωσίας.
Που είναι λοιπόν η παρασπονδία του Οικουμενικού Πατριαρχείου και γιατί να μην υπακούσουν στον Επίσκοπό τους οι ανωτέρω Μοναχοί, ο οποίος εφαρμόζει ακριβώς τη γλώσσα των Πατέρων;
ΙΚ
Αν θέλουν να μας αποδείξουν όντως οτί είναι "άγιοι" και οι εφράιμηδες της αριζόνας, και οι παϊσιακοί, και οι πορφυριακοί, και οι καντιωτικοί, και οι σωφρωνιακοί, τότε το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να απομακρυθούν μια και καλή από αυτήν την εκκλησία. Το ίδιο ισχύει και για αυτούς τους δήθεν σωστούς και συντηριτικούς: τον μεταληνό, τον ζήση, τον σαράντη σαράντο κ.α.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣημφωνώ ανήκουν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο όπως και το Άγιο Όρος, αλλά επι παραδείγματι το Άγιο Όρος διατήρησε το Παλαιό εορτολόγιο όταν άλλαξε το εορτολόγιο το Οικουμενικό Πατριαρχείο μήπως τότε έγινε ανυπακοή; Οχι βέβαια! Επίσης από τις ομιλίες του γέροντα Εφραίμ , παρατηρούμε ότι αποστρέφονται τον οικουμενισμό, συνεπώς ούτε είναι υπερ των μικτών γάμων ούτε "της μη τέλεσης του βαπτίσματος παρά μονο του χρίσματος" μήπως δεν έχει αφθονο νερό η Αμερική; Που είναι το πρόβλημα να γίνει η βάπτιση, μη θίξουμε τους Λατίνους; Από το 1484 γινόταν αυτό για λόγους πολιτικούς επειδή ο παπισμός ήταν τότε πανίσχυρος και κινδυνεύαμε από αφανισμό, σήμερα που είναι σάπιος απο την παιδεραστία τι φόβος υπάρχει;
ΑπάντησηΔιαγραφήΗλίας
Ο φόβος που υπάρχει είναι να απειθαρχούμε στις αποφάσεις των Πανορθοδόξων Συνόδων.
ΑπάντησηΔιαγραφήΈτσι αποφάσισε η Σύνοδος του 1484, έτσι πρέπει να εκτελούμε και εμείς τις αποφάσεις της, χωρίς να μας ενδιαφέρει γιατί το έκανε.
Όσον αφορά το Νέο ημερολόγιο (και όχι εορτολόγιο)του 1923 δεν έγινε καμία παρέκκλιση από καμία Οικουμενική Σύνοδο, η δε παραμονή του αγίου Όρους στο Παλαιό ημερολόγιο έγινε με την άδεια του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
ΙΚ
Έγραψες γιά μιά ακόμη φορά!
ΑπάντησηΔιαγραφήΔηλαδή όλα αυτά τα χρόνια η Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρεί τον εαυτό της ισότιμη του Αντίχριστου Πάπα?
Εκτός και αν εννοείς κάτι άλλο Κ. Κ. ΙΚ?
ΒΓ
Όχι μόνο για άλλη μια φορά, αλλά και για άλλες πολλες φορές ελπίζω να γράφω, όσο μου επιτρέπει ο Θεός.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤώρα, όποιος ενοχλείται από τα γραφόμενά μου, ας μην τα διαβάζει, ας τα παρακάμπτει.
Όσον αφορά τα περί της Ορθόδοξης Εκκλησίας και του Πάπα, ΣΥ ΕΙΠΑΣ.
Είναι όντως δύσκολο να κατανοηθούν ορισμένα, ειδικά από τους "νουν μη έχοντας".
Και με τον κ.κ. προσαγορεύονται μόνον οι Αρχιερείς.
ΙΚ
Όσον αφορά το Νέο ημερολόγιο (και όχι εορτολόγιο)του 1923 δεν έγινε καμία παρέκκλιση από καμία Οικουμενική Σύνοδο, η δε παραμονή του αγίου Όρους στο Παλαιό ημερολόγιο έγινε με την άδεια του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΙΚ
28 Νοεμβρίου 2011 12:05 μ.μ.
Καλά αυτοί οι Αγιορείτες γιατί συνεχίζουν να ακολουθούν το <> και δεν ακλουθούν το <>;
Είπαμε φάσκεις και αντιφάσκεις.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑφού το Ημερολόγιο έχει πρόβλημα, πως γίνεται να ακολουθείς εσύ και το Πατριαρχείο το λάθος και όχι το σωστό Εορτολόγιο που ακολουθούν και όλοι οι υπόλοιποι πλέον Οικουμενιστές Ορθόδοξοι?
Ξεκάθαρα φαίνεται η παραληρηματική ψυχοσύνθεσή σου.
Συγγνώμη αλλά η λειτουργία της λογικής συνάρτησης δεν είναι υπαρκτή στούς ανύπαρκτους λογικούς συνδυασμούς γεγονότων που θέλεις εσύ με τους Καινοτομήσαντες Οικουμενιστές να υποστηρίζεις.
Καλή Απολογία επί του Φοβερού Βήματος...
Υπέρ-Νοήμονα Οικουμενιστή...
ΒΓ
Υπάρχει η λαϊκή παροιμία: "η τρέλλα δεν πάει στα βουνά".
ΑπάντησηΔιαγραφήΜάθε λοιπόν από έναν αντι-οικουμενιστή (έχω γράψει και άρθρα, κατά του Οικουμενισμού, αλλά εσύ δεν χαμπαριάζεις), ότι:
Το Νέο ημερολόγιο, που ακολουθώ, εορτάζει τις κινητές εορτές με το Παλαιό και όχι με το Νέο.
Αυτό ακολουθώ, είμαι ξεκάθαρος και αυτά περί παράνοιας, προς την δική σου πλευρά.
"και υπέρ των του λαού αγνοημάτων".
ΙΚ
Διάβασε το σχετικό άρθρο και απάντησε.
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ συγγραφέας είναι ξεκάθαρος, εσύ τι λές?
Εκτός και αν σου αρέσει να ζείς μέσα σε αντιπαλότητα με τους ορθώς αναζητούντας τα της Ορθοδοξίας.
Φαίνεται ότι έχεις μία απέχθεια με βαθειές ρίζες...
Διάβασε αυτό το άρθρο λοιπόν...
Εγώ είμαι ξεκάθαρος και γιαυτό συμφωνώ στο 100% με το σχετικό άρθρο, εσύ τι έχεις να πείς?
Νομίζω ότι τώρα θα μπορέσουμε να διελευκάνουμε τις διαφορές μας, αν βέβαια Κ. ΙΚ.
ΒΓ
Πλάνες περί υπακοής
ΑπάντησηΔιαγραφήΑς δούμε μερικά αποσπάσματα από ένα παραθρησκευτικό φυλλάδιο σχετικά με το θέμα της υπακοής σε γέροντα:
«Παραμικρή παρακοή εις τον Γέροντα διώχνει την χάριν. Ο Γέροντας έχει θέσιν ορατού Θεού τρόπον τινά. Ότι λέγει ο Γέροντας, είναι σαν από το στόμα του Θεού.» (σελ. 5)
«Ο υποτακτικός είναι λευκόν χαρτί. Τίποτε δεν θα έχη να τον ελέγξη ο διάβολος.
Όσο αξίζει ο Γέροντας, δεν αξίζει όλος ο κόσμος. Δεν αξίζει όλο τον Άγιον Όρος.» (σελ. 6)
«
Ερώτησις: Την ένωσιν που πρέπει να έχη ο υποτακτικός με τον Γέροντά του, ότι κάνει υπακοή, πώς την αισθάνεται ο υποτακτικός; μήπως με την ειρήνη και την γαλήνη που έχει μέσα του;
Απάντησις: Πώς να το πω, να το εκφρασθώ· είναι βέβαια και αυτό, αλλά κυρίως βλέπει τον Γέροντά του, και προχωρεί· ούτε Θεόν φοβάται, ούτε κόλασι! Τίποτε δεν φοβάται! Ότι μου ειπεί ο Γέροντάς μου. Αυτό το έχω δοκιμάση· ούτε κόλασιν έλεγα φοβούμαι, ούτε Θεόν! Τίποτε· ότι ειπεί ο Γέροντάς μου!
Ερώτησις: Κι’ αν δώση ο Γέροντας μίαν εντολή, που είναι εσφαλμένη, που είναι λανθασμένη;
Απάντησις: Ποτέ δεν βγαίνει σε κακό, γιατί είναι η υπακοή στην μέση.
» (σελ. 10)
«
Ερώτησις: Σε ένα σημείον σκοντάφτουν τινές, σχετικά με την υπακοή. Μην τυχόν δηλαδή, κάνουν ένα είδος καταστρατηγήσεως της λογικότητος, την οποία τους έδωσε ο Θεός, ο Θεός δηλαδή έδωσε την λογικήν. Αυτό είναι άσπρο, αυτό είναι μαύρο· εκείνο πράσινο· το άλλο μπλέ. Τώρα αν σου ειπή, το άσπρο να το ειπής μαύρο, μήπως τρόπον τινά κάνεις κατάχρησιν της λογικότητος;
Απάντησις: Αυτό είναι υπακοή Πάτερ μου· αυτό είναι υπακοή. Να πεισθής, ότι είναι μαύρο, και δεν είναι όπως το βλέπεις εσύ άσπρο! Εσύ το βλέπεις άσπρο· ο Γέροντας το βλέπει μαύρο. Ο Γέροντας το βλέπει σωστά, ορθά! Αυτό είναι υπακοή!! Να πείσης τον εαυτόν σου, ότι είναι μαύρο, και όχι όπως εσύ το βλέπεις άσπρο!! Αυτή είναι υπακοή. Να μην πιστεύης, έστω και στα μάτια σου.
» (σελ. 11)
«Κάνεις υπακοή; τότε δεν σε ενδιαφέρουν, τρόπον τινά, αι εντολαί του Θεού! αδιαφορείς τρόπον τινά· δεν σε ενδιαφέρει· δεν σε φοβίζει ο Θεός! Εσύ κάνεις την υπακοή, που σε διέταξε ο Θεός. Ο Γέροντας είναι ο ορατός Θεός. Κάνοντας υπακοή εις τον Γέροντα, που διέταξε ο Θεός, δεν ενδιαφέρεσαι καθόλου, δεν σε νοιάζει, δεν σε απασχολεί καθόλου, το τί θέλει ο Θεός! Το στόμα του Γέροντος, είναι το στόμα του Θεού! Ο Θεός εκείνον τον Γέροντα διέταξε να υπακούς. Και προσευχή να μην κάνεις και τίποτε να μην κάνης, είσαι για τον Παράδεισον. Ενώ αντιθέτως, όλα εάν τα κάνης, όταν δεν κάνης υπακοή, είσαι για την κόλασιν.» (σελ. 13-14)
«Ο Γέροντας κατέχει θέσιν ορατού Θεού! Όταν λέγει ο Θεός τον λόγον, τον ανακαλεί πάλιν; ασφαλώς όχι! Είπε ο Γέροντας, πάει τελείωσε. Τον μόνον άνθρωπον που αγάπησα εις την ζωήν μου ήταν ο Γέροντας. Και τον μόνον άνθρωπον τον οποίον φοβήθηκα ήταν ο Γέροντας. Φόβος ομού και αγάπη μαζί.» (σελ. 16)
Πρέπει, λοιπόν, το άσπρο να το βλέπουμε μαύρο και το μαύρο άσπρο;
Η απάντηση βρίσκεται στην Αγία Γραφή:
«Ουαί σ’ εκείνους που λένε το κακό καλό, και το καλό κακό· αυτοί που βάζουν το σκοτάδι για φως, και το φως για σκοτάδι· αυτοί που βάζουν το πικρό για γλυκό, και το γλυκό για πικρό!» (Ησαΐας 5:20)
ΑπάντησηΔιαγραφήΌταν λέμε πράγματα σαν αυτά που είδαμε πιο πριν, τότε τί άλλο είναι αυτό παρά Παπισμός; Το θέμα είναι αν το πρόσωπο αυτό το ονομάζουμε «Πάπα» ή αν το ονομάζουμε «Γέροντα» ή όπως αλλιώς; Εδώ βλέπουμε μια ολόκληρη άλλη θρησκεία, όπου ο Θεός δεν έχει απολύτως καμμία θέση.Βασικά, πρόκειται για αθεϊσμό και για ειδωλολατρεία (δηλαδή νεοπαγανισμό). Η λέξη «αντίχριστος», λεξιλογικά, αυτό σημαίνει – αυτός που αντικαθιστά τον Χριστό. Στην χριστιανική πίστη, ο άνθρωπος δεν αντικαθιστά τον Θεό, όπως ακριβώς ο Θεός δεν αντικαθιστά τον άνθρωπο.
Οι πατέρες (δηλαδή οι αναγνωρισμένοι ως τέτοιοι από την Εκκλησία) διδάσκουν ότι ένας μοναχός οφείλει να υπακούει τον προϊστάμενο του μοναστηριού σε όλα, εκτός αν εκείνος τον παρακινεί 1) σε συμπεριφορά η οποία είναι ανήθικη ή 2) σε αίρεση. Αυτές είναι οι 2 εξαιρέσεις της υπακοής, για τις οποίες δεν γίνεται ποτέ λόγος σε όλην αυτή την, ορθόδοξη δήθεν, παραφιλολογία που κυκλοφορεί τελευταία περί υπακοής.
(Εντωμεταξύ, πρέπει να τονιστεί ότι η υπακοή που οφείλει ένας μοναχός στον ηγούμενό του δεν οφείλεται από έναν κοσμικό στον ιερέα στον οποίο πάει για εξομολόγηση. Εκεί οφείλεται μόνον ό,τι επιτάσσει ο σεβασμός στο πρόσωπο και στο λειτούργημά του. Όταν έναν κληρικός παριστάνει τον «γέροντα» σε πιστούς που δεν είναι μοναχοί της συνοδείας του αλλά απλά εξομολογούνται σε αυτόν, τότε πρόκειται για μια αρρωστημένη κατάσταση από την οποία πρέπει κανείς να φύγει τρέχοντας.)
Η Εκκλησία πρέπει πάντα να μιλάει και να ενεργεί με βάση το Ευαγγέλιο. Όσοι είναι πραγματικά άγιοι, έτσι κάνουν. Και η υπακοή που υπόσχεται ένας μοναχός να τηρεί εφ’ όρου ζωής, βασίζεται πάνω στην Αγία Γραφή, και συγκεκριμένα στα χωρία που αφορούν στις σχέσεις μεταξύ αφεντικών και υπηρετών (π.χ. Προς Εφεσίους 6:5-9, Προς Κολασσαείς 3:22-4:1, Α΄ Προς Τιμόθεον 6:1-5, Προς Τίτον 2:9-10, Α΄ Πέτρου 2:18-25).
Από τα προαναφερθέντα εδάφια, ας δούμε, ενδεικτικά, το παρακάτω:
«Όσοι είναι κάτω από ζυγό δουλείας, ας θεωρούν τους κυρίους τους άξιους κάθε τιμής, για να μη δυσφημείται το όνομα του Θεού και η διδασκαλία. Εκείνοι δε που έχουν κυρίους πιστούς, ας μη τους καταφρονούν, επειδή είναι αδελφοί· αλλά, ας δουλεύουν προθυμότερα, επειδή, αυτοί που απολαμβάνουν την ευεργεσία, είναι πιστοί και αγαπητοί. Αυτά να διδάσκεις και να νουθετείς. Αν κάποιος διδάσκει διαφορετικές διδασκαλίες, και δεν ακολουθεί τα υγιαίνοντα λόγια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, και τη διδασκαλία, αυτή σύμφωνα με την ευσέβεια, είναι τυφλωμένος, και δεν ξέρει τίποτε, αλλά νοσεί για συζητήσεις και λογομαχίες· από τις οποίες προέρχεται φθόνος, φιλονικία, βλασφημίες, πονηρές υπόνοιες, μάταιες συζητήσεις ανθρώπων με διεφθαρμένον τον νου, και οι οποίοι έχουν αποστερηθεί την αλήθεια, νομίζουν δε την ευσέβεια ότι είναι μέσον για πλουτισμό. Από τέτοιου είδους ανθρώπους να απομακρύνεσαι.» (Α΄ Προς Τιμόθεον 6:1-5)
Ας προσέξουμε πολύ καλά τί λέει προς το τέλος. Αυτό είναι κάτι που λέγεται πολύ συχνά μέσα στην Αγία Γραφή.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑς δούμε τώρα μερικά πράγματα που γράφει για την υπακοή ο Άγ. Ιωάννης της «Κλίμακος», από την εξέταση των οποίων γίνεται φανερό το πόσο όλα αυτά που είδαμε στην αρχή αποτελούν χυδαίες παρερμηνείες της εκκλησιαστικής παράδοσης.
«Υπακοή είναι νέκρωση των μελών του σώματος, ενώ ο νους είναι ζωντανός.» (Αγ. Ιωάννου του Σιναΐτου, Ουρανοδρόμος Κλίμαξ, Λόγος Δ΄ (Περί υπακοής), παράγραφος 3)
«Δεν συναντάς σε όποιον συνδέεται με αυτήν μίσος ούτε κάποια μορφή αντιλογίας ούτε καμμία οσμή απειθαρχίας, εκτός αν τυχόν πρόκειται για θέματα πίστεως.» (Αγ. Ιωάννου του Σιναΐτου, Ουρανοδρόμος Κλίμαξ, Λόγος ΚΕ΄ (Περί ταπεινοφροσύνης), παράγραφος 8)
«Ας έχουμε, αγαπητοί, ως υπόδειγμα τέλειας υποταγής τον υδράργυρο, ο οποίος και όταν κυλιέται κάτω απ’ όλα, μένει εντελώς άθικτος από ακαθαρσίες.» (Αγ. Ιωάννου του Σιναΐτου, Ουρανοδρόμος Κλίμαξ, Λόγος Δ΄ (Περί υπακοής), παράγραφος 109)
Είναι μεγάλη ειρωνία που οι γεροντιστές ισχυρίζονται πως όλη η αρρωστημένη διανοητική κατασκευή τους μπορεί να στηριχτεί στην παρακάτω δήλωση που γίνεται μέσα στην «Κλίμακα»:
«Μη παραξενευθείς για ό,τι πρόκειται να ειπώ. Έχω σ’ αυτό συνήγορο τον ίδιο τον Μωυσή. Συμφέρει ότι θα αμαρτήσουμε στον Θεό και όχι στον πνευματικό μας πατέρα. Διότι εάν παροργίσαμε τον Θεό, έχει την δύναμη ο οδηγός μας να μας συμφιλιώσει με αυτόν. Εάν όμως αποδιώξαμε τον οδηγό μας, δεν έχουμε πλέον κανένα για να μεσιτεύσει σ’ αυτόν προς χάρη μας. Εγώ όμως έχω την γνώμη ότι, σε ό,τι αφορά αυτά τα δύο, πρόκειται για ένα και το αυτό πράγμα.» (Αγ. Ιωάννου του Σιναΐτου, Ουρανοδρόμος Κλίμαξ, Λόγος Δ΄ (Περί υπακοής), παράγραφος 134)
Αυτό οι γκουρουιστές το μεταφράζουν, «Καλύτερα να παρακούσεις τον Θεό, παρά να παρακούσεις τον Γέροντα». Ο Άγ. Ιωάννης, όμως, δεν λέει ο υποτακτικός να μην «παρακούσει» τον γέροντα, ούτε να μην τον «λυπήσει», αν δηλαδή η εντολή του είναι αντίθετη με το θέλημα του Θεού, αλλά ότι θα ήταν μια ανεπανόρθωτη καταστροφή για τον υποτακτικό αν η αμαρτία ήταν κάτι που στρεφόταν εναντίον όχι του Θεού (αυτό που ισχύει, δηλαδή, στην πραγματικότητα), αλλά εναντίον του γέροντα. Το νόημα των λόγων του είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που θέλουν να περάσουν αυτοί! Αν, λοιπόν, ένας γέροντας πει στο καλογέρι του να συνεργαστεί με αυτόν για κάτι το ανήθικο και το καλογέρι πει όχι, τότε παρακούει τον γέροντα, τον λυπεί, αλλά δεν αμαρτάνει προς αυτόν! Αν πει ναι, τότε δεν παρακούει τον γέροντα, ούτε τον λυπεί, αλλ’ όμως αμαρτάνει προς αυτόν! Αυτό το τελευταίο, μάλιστα, εμπίπτει σε αυτό στο οποίο ο Άγ. Ιωάννης, χρησιμοποιώντας το παραπάνω σχήμα λόγου, εφιστά την προσοχή των μοναχών να φυλάγονται από αυτό.
Η αδιάκριτη υπακοή προϋποθέτει η καθοδήγηση που λαμβάνει κάποιος να βρίσκεται σε συμφωνία με το θέλημα του Θεού:
«Υπακοή σημαίνει ενταφιασμός της ιδικής μας θέλησης και ανάσταση της ταπείνωσης. Δεν αντιλέγει ο νεκρός ούτε ξεχωρίζει τα καλά από εκείνα που του φαίνονται για κακά. Διότι όποιος του θανάτωσε με τρόπο θεάρεστο την ψυχή, αυτός θα δώσει λόγο για όλα. Υπακοή σημαίνει να αποθέσουμε την ιδική μας διάκριση σε έναν πλούτο από διάκριση.» (Αγ. Ιωάννου του Σιναΐτου, Ουρανοδρόμος Κλίμαξ, Λόγος Δ΄ (Περί υπακοής), παράγραφος 3)
Έπειτα, σε όλο αυτό το κήρυγμα, ο Άγ. Ιωάννης αναλύει, χρησιμοποιώντας πραγματικά παραδείγματα, το πώς ένας μοναχός πρέπει να υπομένει αγόγγυστα, αν τύχει, όλη την αυστηρότητα του προϊσταμένου του (ταλαιπωρίες, ταπεινώσεις, τιμωρίες). Γι’ αυτό είναι που μιλάει εδώ.
Επίσης, αξίζει να παρατηρήσουμε τις παρακάτω τρείς δηλώσεις, οι οποίες χτυπούν όλη αυτή την «γεροντολαγνεία» στην καρδιά της:
«Εάν ευρέθηκες σε ένα άγνωστο ιατρείο και ιατρό, ας συμπεριφέρεσαι σαν περαστικός και ας πλουτίσεις αθόρυβα την πείρα σου με όλα όσα θα παρατηρήσεις εκεί. Και όταν βλέπεις ότι θεραπεύονται εκεί οι ασθένειές σου και μάλιστα ο όγκος της υπερηφάνειας σου – το πιο σπουδαίο και περιζήτητο – τότε αποφάσισε να παραμείνεις. Τότε πούλησε τον εαυτό σου με τον χρυσό της ταπείνωσης, το συμβόλαιο της υπακοής, τα γράμματα της υπηρεσίας και με μάρτυρες τους αγγέλους.» (Αγ. Ιωάννου του Σιναΐτου, Ουρανοδρόμος Κλίμαξ, Λόγος Δ΄ (Περί υπακοής), παράγραφος 103)
ΑπάντησηΔιαγραφή«Ας μη σε ελκύουν και ενθουσιάζουν και συνεπαίρνουν οι διηγήσεις για τους ησυχαστές και αναχωρητές. Διότι εσύ βαδίζεις στην στρατιωτική πορεία του Πρωτομάρτυρος, [του Χριστού δηλαδή που «έγινε υπάκουος μέχρι θανάτου» (βλ. Προς Φιλιππησίους 2:8].» (Αγ. Ιωάννου του Σιναΐτου, Ουρανοδρόμος Κλίμαξ, Λόγος Δ΄ (Περί υπακοής), παράγραφοι 74-75)
«Ανάλογα με τα πάθη που υπάρχουν μέσα μας, πρέπει να κοιτάξουμε και να εκλέξουμε σε ποιούς θα υποταγούμε. Δηλαδή: Αν είσαι επιρρεπής στην λαγνεία, διάλεξε ως γυμναστή σου κάποιον ασκητικό και αυστηρότατο στην νηστεία. Μη διαλέξης κανέναν σπουδαίο και θαυματουργό, ο οποίος όμως φιλοξενεί πρόθυμα και στρώνει τραπέζι στον καθένα. Εάν πάλι είσαι υψαύχην (δηλαδή υπερήφανος), διάλεξε κάποιον απότομο και ανυποχώρητο, και όχι κανέναν πράο και φιλεύσπλαχνο. Ας μη ζητούμε προγνωστικούς και προορατικούς, αλλά προ πάντων και οπωσδήποτε ταπεινούςκαι κατάλληλους για την θεραπεία των ασθενειών μας, πράγματα που θα φαίνονται και από τον τρόπο της ζωής τους και από τον τόπο και την κατάσταση της άσκησής τους.» (Αγ. Ιωάννου του Σιναΐτου, Ουρανοδρόμος Κλίμαξ, Λόγος Δ΄ (Περί υπακοής), παράγραφος 131)
Ας δούμε, επίσης, μια χαρακτηριστική διήγηση από το «Γεροντικό»:
«Ένας αδελφός ρώτησε τον αββά Ποιμένα, λέγοντας: «Χάνω την ψυχή μου με το να ζω κοντά στον αββά μου· πρέπει να συνεχίσω να ζω μαζί του;». Ο γέρος είδε ότι το έβρισκε επιβλαβές, και # έμεινε έκπληκτος και ότι ρωτούσε αν θα έπρεπε να μείνει εκεί # . Έτσι, του είπε: «Αν το θέλεις, [τότε] μείνε». Ο αδελφός τον άφησε και έμεινε εκεί. Ήρθε και πάλι, και είπε: «Χάνω την ψυχή μου». Αλλά ο γέρος δεν του είπε να φύγει. Ήρθε για τρίτη φορά και είπε: «Εγώ πραγματικά δεν μπορώ να μείνω εκεί άλλο». # Τότε ο αββάς Ποιμήν είπε: «Τώρα σώζεις τον εαυτό σου· φύγε μακρυά και μη μείνεις άλλο μαζί του.» Και πρόσθεσε: «Όταν κάποιος βλέπει ότι κινδυνεύει να χάσει την ψυχή του, δεν χρειάζεται να ζητήσει συμβουλή». # » (Από τις διηγήσεις του Γεροντικού για τον αββά Ποιμένα (διήγηση υπ’ αριθμόν 189). Βλ. Benedicta Ward, The sayings of the Desert Fathers: the alphabetical collection, Mowbray Ed., 1975)
Είναι οφθαλμοφανές ότι όλες αυτές οι διδασκαλίες του γεροντισμού, οι οποίες είναι, σε μεγάλο βαθμό, ελληνική «πατέντα» των τελευταίων δεκαετιών, δεν έχουν καμμία σχέση με το Ευαγγέλιο και δεν έχουν καμμία σχέση με τον παραδοσιακό μοναχισμό, ο οποίος έχει εκφραστεί με απόλυτη ακρίβεια μέσα από βιβλία όπως η «Κλίμαξ» του Άγ. Ιωάννη του Σιναΐτη, η συλλογή των αποφθεγμάτων των πατέρων της ερήμου (γνωστή ως «Γεροντικό»), και η «Φιλοκαλία». Στην εκκλησιαστική γραμματεία ανευρίσκει κανείς πολλές φορές να αναφέρονται τα όρια της υπακοής. Η εξέταση εδώ μόνο της «Κλίμακας» και του «Γεροντικού» γίνεται ενδεικτικά, χάριν συντομίας. Για περισσότερα μπορείτε να δείτε τα εξής δύο άρθρα: Τί γίνεται με την υπακοή όταν ο πνευματικός μας δεν ορθοδοξεί; (http://www.impantokratoros.gr/69112B76.el.aspx) και Η υπακοή σε γέροντα και η εκμετάλλευσή της από την πλάνη του “γεροντισμού”(http://www.oodegr.com/oode/psyxotherap/provlimata/gerontismos1.htm). Αυτά που είδαμε στην αρχή δεν υπάρχουν πουθενά στα ορθόδοξα βιβλία.
Στην ορθόδοξη καλογερική υπακοή το σώμα είναι νεκρό και ο νους ζωντανός, στην νεοεποχίτικη υπακοή το σώμα είναι ζωντανό (και σεξουαλικά συνήθως) και ο νους νεκρός (δηλαδή ο άνθρωπος γίνεται ρομπότ, ζόμπι). Αυτό το τελευταίο είναι η ινδουιστικού τύπου «νέκρωση» για την οποία μιλάει η Γερόντισσα Γαβριηλία στο βιβλίο «Η Ασκητική της Αγάπης».
ΑπάντησηΔιαγραφήΕπίσης, η ορθόδοξη καλογερική υπακοή έχει το νόημα της άσκησης, της αυταπάρνησης και της αγάπης, και ως κριτήριο έχει το Ευαγγέλιο, ενώ η άλλη, που για τον λόγο αυτό είναι και πιο «μοδάτη», έχει το νόημα της ανθρωπαρέσκειας, της ανευθυνότητας, του σαρκικού έρωτα, που άλλοτε είναι φανερός και άλλοτε όχι, και της αποφυγής του να αποκτήσει κάποιος σωστή σχέση με τον Θεό και με τον πλησίον. Ο νεοεποχίτης υποτακτικός εκπαιδεύεται με τέτοιον τρόπο, ώστε, αποφεύγοντας τον Θεό, να ερωτεύεται τον γέροντα, ακόμα και σαρκικά, και να είναι πρόθυμος να καταπατήσει για χάρη του όλες τις εντολές του Θεού (και μάλιστα την τιμή προς την μάνα και τον πατέρα, που είναι κάτι πολύ βασικό, και, όπως είναι γνωστό, την απαγόρευση της πορνείας, της πλεονεξίας, του ψεύδους και της απάτης). Και, όντας τελείως άθεος και μηδενιστής, γίνεται αδίστακτος και ικανός για όλα. Ο άνθρωπος αυτός, ουσιαστικά, καταλήγει, συνειδητά ή υποσυνείδητα, να μισεί τον Θεό και τον πλησίον, και όσο, από ανάγκη, βλέπει πράγματα που του θυμίζουν τον Θεό (π.χ. εκκλησία) και βλέπει άλλους ανθρώπους, σκληραίνεται, εξανίσταται, και μαίνεται.
Ακόμη, όμως, υπάρχουν αυθεντικοί μοναχοί και άνθρωποι. Απλά αυτοί δεν θέλουν να λατρεύονται σαν θεοί. Μια τέτοια μορφή των ημερών μας, από τον χώρο του μοναχισμού πιο συγκεκριμένα, ήταν ο π. Παΐσιος, τον οποίο όλοι αυτοί οι νεοεποχίτες και αποκρυφιστές κάθε απόχρωσης (γεροντιστές, τοκογλύφοι, βατικανιστές, προφητειολόγοι, ομοιοπαθητικοί, υποστηρικτές της μεταμόσχευσης ζωτικών οργάνων (και όχι μόνο ενός από τα διπλά), ρατσιστές) τολμούν να καπηλεύονται τόσο συστηματικά – αυτός όμως καμμία απολύτως σχέση δεν είχε ούτε έχει μαζί τους, και όλη του η ζωή ήταν ένα κήρυγμα ενάντια σε αυτά τα πράγματα. Αυτοί είναι, κυρίως, που παρουσίαζαν και παρουσιάζουν τον π. Παΐσιο σαν «Γέροντα Παστίτσιο». Ωστόσο, ο π. Παΐσιος, σε αντίθεση με πολλούς άλλους ανθρώπους «της Εκκλησίας», πίστευε στον Θεό. Ας μη χάνουμε την ελπίδα μας, λοιπόν. Αρκεί να προσπαθούμε με ειλικρίνεια στην ζωή μας να είμαστε «παΐσιοι» (ως προς την πίστη μας στον Θεό), και όχι «παστίτσιοι».
Σημείωση: Οι παραθέσεις από την Αγία Γραφή είναι από την «Νέα Μετάφραση Βάμβα». Αν κάποιος δεν του αρέσει η συγκεκριμένη μετάφραση, μπορεί να δει τα εν λόγω εδάφια από οποιαδήποτε άλλη (π.χ. από την ερμηνευτική απόδοση των εκδόσεων «Ζωή», που είναι πάρα πολύ καλή). Η αρίθμηση των χωρίων της «Κλίμακας» είναι αυτή του πρωτότυπου κειμένου, ενώ η μετάφραση είναι, κατά βάση, αυτή της Ιεράς Μονής Παρακλήτου Ωρωπού.
Δεν θα μπω στα ζητήματα του κανονικού δικαίου σχετικά με την βάπτιση. Αυτό όμως που θέλω να πω σε σχέση με τον συγκεκριμένο πατέρα, είναι ότι ελπίζω ο κόσμος να ξυπνήσει και να καταλάβει ότι όλη αυτή η αρρωστημένη ατμόσφαιρα που καλλιεργεί γύρω από το πρόσωπό του δεν είναι από τον Θεό. Ούτε ο τρόπος που διδάσκει την υπακοή και την προσευχή. Ούτε το πώς βάζει τους ελληνοαμερικάνους να δείχνουν περιφρόνηση προς τους παπάδες τους, εάν οι τελευταίοι δεν ανήκουν στο οργανωμένο δίκτυό του. Ούτε η συμπεριφορά του, ούτε η διδασκαλία του είναι σύμφωνη με το Ευαγγέλιο. Αυτό που έχει λέγεται "πνεύμα πύθωνος", και το έχουν και οι παραδερφοί του.
ΑπάντησηΔιαγραφή