Ομολογία

Μήνυμα παπικής

πονηρίας και ελιγμού


Σε περίοπτη θέση η εφημερίδα των εν Ελλάδι ουνιτών «Καθολική» δημοσιεύει το μήνυμα του πάπα τους προς τον εξεστραμμένο αυτοκατάκριτο και ηττοπαθή Βαρθολομαίο Αρχοντώνη για τη γιορτή του αποστόλου Ανδρέα με πηχυαίο τίτλο «Μήνυμα της Α. Α. του πάπα Βενεδίκτου ΙΣΤ΄ στην Α.Θ.Π. τον οικουμενικό πατριάρχη Βαρθολομαίο Α΄ με την ευκαιρία της εορτής του αποστόλου Ανδρέα».

Πριν να περάσουμε στο κατάπτυστο περιεχόμενο του παπικού μανιφέστου, θα θέλαμε να ρωτήσουμε:
Γιατί άραγε τόση έμφαση;
Η απάντηση είναι απλή.
Αν την παπική κατακτητική διάθεση κατά της Ορθοδοξίας που εκφράζει το μήνυμα δεν προβάλλει το ουνιτικό δημοσιογραφικό όργανο σε μια τέτοια ευκαιρία που διαβάστηκε την επίσημη αυτή ημέρα και ακούστηκε από τους ορθοδόξους εκκλησιαζομένους, τότε τι άλλο θα προβάλλει η εν λόγω προπαγανδιστική εφημερίδα;

Τέτοια μηνύματα είναι βούτυρο στη φέτα των ουνιτών.
Φρόντισε δε η εν λόγω εφημερίδα να εμπλουτίσει την παρουσίαση του παπικού μηνύματος και με τη γνωστή από το Νοέμβριο του 2006 φωτογραφία, στην οποία εμφανίζονται ο Βενέδικτος από τα δεξιά και ο Βαρθολομαίος από τα αριστερά να υψώνουν τα πιασμένα χέρια τους πάνω από τα κεφάλια τους, με το χέρι του πάπα πάνω από το χέρι του Βαρθολομαίου, και να θριαμβολογούν σιωπηρά μπροστά στο λαό στο προαύλιο του πατριαρχείου το μεγάλο επίτευγμα της ενώσεως του αιρετικού με τον αιρετικό.

Μία χειρονομία αηδέστατη, κυριαρχομαζοχιστική, παπικής εμπνεύσεως κοπής και συνηθείας.
Το μεγαλύτερο μέρος του μηνύματος αναφέρεται «στην πορεία προς την αποκατάσταση της πλήρους κοινωνίας».
Ο κ. Βενέδικτος εκφράζει την επιθυμία «όσοι πιστεύουν στο Χριστό να γίνουν μία καρδιά και μία ψυχή», όπως ήταν οι χριστιανοί των πρώτων χρόνων.
Αλλ’ ενώ ποθεί τα κρείττονα, δεν διστάζει να χαρακτηρίσει τους αντιφρονούντας «απολιθωμένους».
Λέει: «Κατά τις τελευταίες δεκαετίες οι Εκκλησίες μας δεσμεύτηκαν με ειλικρίνεια να διατρέξουν την πορεία προς την αποκατάσταση της πλήρους κοινωνίας και, παρότι δεν έχουμε ακόμη επιτύχει το σκοπό μας, πραγματοποιήθηκαν πολλά βήματα, τα οποία μας επέτρεψαν να εμβαθύνουμε τους δεσμούς μας.
Η αυξανόμενη φιλία μας, ο αμοιβαίος σεβασμός μας, η θέλησή μας να συναντηθούμε και να αναγνωρίσουμε ο ένας τον άλλο ως αδερφούς εν Χριστώ δεν θα έπρεπε να εμποδίζονται από όσους παραμένουν απολιθωμένοι εμμένοντας στην υπενθύμιση των ιστορικών διαφορών… είναι πηγή μεγάλης ενθάρρυνσης το γεγονός πως, παρά τις όποιες δυσκολίες και παρανοήσεις, όλες οι Εκκλησίες οι οποίες συμμετέχουν στην Διεθνή Επιτροπή εξέφρασαν την προθεσή τους να συνεχίσουν το διάλογο».

Μία εκ των προτέρων δέσμευση εκατέρωθεν, άραγε, τι τον θέλει το διάλογο; Για πολυτέλεια;
Ή για να λέμε ότι ο διάλογος κατέληξε στην πλήρη κοινωνία;
Και ο πιο απλός καταλαβαίνει ότι η συνεχιζόμενη συζήτηση θα παίξει το ρόλο του ψαλιδίσματος των αληθειών μέχρι που να ταιριάξει το κοστούμι της προδοσίας στην «πλήρη κοινωνία» που τόσο ποθεί και λαχταράει ο Βενέδικτος.
Ο προδιαγεγραμμένος σκοπός του παπισμού - διότι περί αυτού πρόκειται - βαίνει προς την επίτευξή του βήμα το βήμα.
Όσο γίνεται πιο αθόρυβα και ανώδυνα, παρουσιάζοντας την κατάκτηση ως αμοιβαίο σεβασμό και φιλία.
Κάθε αντίθετη ενέργεια που φέρνει την προδοσία στη δημοσιότητα ξυπνώντας συνειδήσεις ο πάπας την αντιπαθεί όσο αντιπαθεί ο κλέφτης το φως.
Έχει λόγους λοιπόν να χάνει την ψυχραιμία του και να ονομάζει τους ανθρώπους αυτούς απολιθωμένους.
Αν και του διαφεύγει ότι ο όρος είναι όρος τιμής για τους αγωνιζομένους Ορθοδόξους, αφού ο Κύριος απαγορεύει την κίνηση των πιστών προς την αίρεση ακόμη και κατά ένα ιώτα. Τους θέλει σταθερούς και αμετακίνητους.
Ο ίδιος μπορεί να τορνεύει στον παπικό τόρνο και να λειαίνει τις διαφορές, ονομάζοντάς τες ιστορικές, αλλά οι διαφορές δεν θα παύσουν να είναι δογματικές και άκρως απαγορευτικές για τους Ορθοδόξους.
«Το θέμα της πλήρους συνεδρίας:
Η θέση του Επισκόπου Ρώμης στην κοινωνία της Εκκλησίας κατά την πρώτη χιλιετία» λέει ο κ. Ράτσιγκερ στο μήνυμα «είναι ασφαλώς σύνθετο και θα απαιτήσει μία ευρεία μελέτη κι έναν υπομονετικό διάλογο, αν θέλουμε να προσβλέπουμε σε μια αρμονική σύζευξη των παραδόσεων της ανατολής και της δύσης, την οποία από κοινού θα συμμεριζόμαστε.

Η Καθολική Εκκλησία κατανοεί την πέτρειο διακονία ως ένα δώρο του Θεού στην εκκλησία του. Αυτή η διακονία δεν πρέπει να ερμηνευθεί σαν μία προοπτική δεσποτικής εξουσίας, αλλά στο πλαίσιο μιας εκκλησιολογίας της κοινωνίας… όπως επανέλαβα με την ευκαιρία της επίσκεψής μου στο Φανάρι το Νοέμβριο του 2006, στόχος είναι να αναζητήσουμε μαζί, εμπνεόμενοι από το πρότυπο της πρώτης χιλιετίας, τις μορφές μέσα στις οποίες η διακονία του επισκόπου Ρώμης θα μπορέσει να επιτελέσει μία υπηρεσία αγάπης, αναγνωρισμένης από όλους (ίνα ώσιν εν).

Ας παρακαλέσουμε λοιπόν το Θεό να μας ευλογήσει…».
Φοβάται ο κ. Ράτσιγκερ μήπως οι Ορθόδοξοι χάσουν την υπομονή τους στο διάλογο και δεν ανεχθούν την παπική ερμηνεία του επίμαχου χωρίου Ματθαίου 16,16 στην οποία ο παπισμός εντελώς αυθαίρετα στηρίζει την κυριαρχία του αποστόλου Πέτρου στο σύνολο των μαθητών του Κυρίου.

Αν χάσουν την υπομονή τους και δεν δεχτούν την παπική ερμηνεία, πως έπειτα και ο πάπας θα μπορέσει να στηρίξει το πρωτείο του έναντι όλων των επισκόπων;
Γι’ αυτό ο άνθρωπος συνιστά υπομονή μέχρις ότου μας κάτσει στο σβέρκο μας. ΄Υστερα δεν θα τον νοιάζει αν εμείς θα έχουμε μεταβληθεί σε υποζύγια με επιβάτη στη ράχη μας τον κ. Ράτσιγκερ.

Το δώρο της πέτρειας κυριαρχίας – με το παπικό καμουφλάζ την κυριαρχία ο Ράτσιγκερ την παρουσιάζει ως διακονία - που έδωσε ο Θεός στην «καθολική εκκλησία» μην κάνουμε το λάθος και χάσουμε την υπομονή μας και δεν την αναγνωρίσουμε και πάνε χαμένοι οι κόποι του «σεβασμίου αδελφού καρδιναλίου Βάλτερ Κάσπερ, προέδρου του ποντιφικού συμβουλίου για την προώθηση της ενότητας των χριστιανών».

Εξάλλου κρίμα ένα τόσο πολύτιμο και ακριβό δώρο του αγίου Πέτρου στον πάπα να μην αναγνωριστεί ως δώρο και να αποβεί τελικώς κατάρα.
«Εν τούτοις, λέει το παπικό μήνυμα, ενώ διατρέχουμε αυτήν την πορεία προς την πλήρη κοινωνία, ήδη οφείλουμε να προσφέρουμε μια κοινή μαρτυρία, συνεργαζόμενοι στην υπηρεσία της ανθρωπότητας, ιδιαιτέρως στην υπεράσπιση της αξιοπρέπειας του ανθρωπίνου προσώπου, στην επιβίωση των θεμελιωδών ηθικών αξιών, στην προώθηση της δικαιοσύνης και της ειρήνης και δίνοντας απάντηση στη δυστυχία που συνεχίζει να ταλαιπωρεί τον κόσμο μας, και ιδιαιτέρως στην πείνα, στη φτώχεια, στον αναλφαβητισμό και στην άνιση κατανομή των πόρων».

Ο κ. Ράτσιγκερ έλυσε τα εσωτερικά προβλήματα του παπικού αθροίσματος, που στην πραγματικότητα τον τελευταίο καιρό έχει εξαρθρωθεί τελείως και οι πιστοί του τον εγκαταλείπουν ομαδικώς και οι «ναοί» του πωλούνται και μεταβάλλονται σε θέατρα και μουσεία, που οι «ιερείς» του αποδείχτηκαν οι πιο ικανοί κακοποιοί κατά της νεότητας, και επιζητεί ο αιθεροβάμων ανάμιξη και συνεργασία – αφού επιτευχθεί εννοείται η κατάκτηση της πλήρους κοινωνίας - στην ανύπαρκτη προσπάθεια της ανθρωπότητας να θεραπεύσει τις πυορροούσες πληγές της.
Αυτός που ενθαρρύνει σιωπηρώς τον κιναιδισμό και την παιδοφιλία των «κληρικών» του, που κατέστρεψαν εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά ανά τον κόσμο, αυτός που τους αφήνει ατιμώρητους και πληρώνει τα βαρύτατα δικαστικά πρόστιμα για το ειδεχθές έργο στον κόσμο των παιδιών, ενδιαφέρεται για την αναστύλωση της αξιοπρέπειας του ανθρωπίνου προσώπου.

Αυτός που οι στρατιές των αγάμων σατύρων του δεν άφησαν παιδί για παιδί που να μην το έχουν κακοποιήσει σεξουαλικώς, πασχίζει για την υποστήριξη των ηθικών αξιών.
Ο καταλυτής της δικαιοσύνης και της ειρήνης μέσα στην Εκκλησία και ο αίτιος της διασπάσεως της ενιαίας εκκλησίας και του κατατεμαχισμού της σε αιρετικά τρίμματα, κόπτεται για την ειρήνη και τη δικαιοσύνη.

Ο μεγιστάνας του αμυθήτου και αθεμίτου πλούτου του Βατικανού, σε μια εποχή που η πείνα και η δυστυχία σαρώνει τους φτωχούς λαούς, επιδιώκει την ίση κατανομή του πλούτου.
Ο κ. Ράτσιγκερ ας μας αφήσει ήσυχους να σηκώνουμε το βαρύ σταυρό μας και ας μη μας κοροϊδεύει ασύστολα.
Το έχει παρακάνει.
Ας το πάρει χαμπάρι ότι οι προκλήσεις του διεγείρουν όλο και περισσότερο την αγανάχτηση και την αγωνιστικότητα του Ορθοδόξου λαού, ο οποίος δεν θα κλείσει μάτι έως ότου ματαιώσει και αποτεφρώσει τα σατανικά σχέδια αυτού και του φίλου του ουνίτη Αρχοντώνη.


Από το περιοδικό ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ 1ης Φεβρουαρίου 2010