Ομολογία

ΤΙ ΛΕΜΕ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ 

ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ;

Δεν θα δοθεί ένας αποφθεγματικός ορισμός σχετικά με τα βιβλία της Καινής Διαθήκης (και της Αγίας Γραφής ολοκλήρου), αλλά θα προσδιορισθεί το τί φρονεί και τί πράττει γι’ αυτά η εκκλησία.

1.Τί φρονεί η εκκλησία για τα κανονικά βιβλία.

α. Φρονεί ότι είναι αλάθητα. 

Για την εκκλησία είναι αλάθητα, και καμμιά ανακρίβεια και κανένα λάθος ή ψεύδος δεν περιέχουν γύρω από την αλήθεια που σώζει. 

Λέω για την αλήθεια που σώζει, διότι γι’ αυτήν ακριβώς ενδιαφέρονται οι συγγραφείς της Κ. Διαθήκης. 

Αλλά και για όλα τα άλλα είναι αλάθητα τα κανονικά βιβλία , πρώτον μεν διότι δεν αναμιγνύονται σε ζητήματα επιστημονικά ,δεύτερον δε διότι ποτέ δεν ιστορούν  πράγματα άσχετα με την υπόθεση της σωτηρίας. 

Το λέω αυτό όχι για να δείξω ότι το αλάθητο εξασφαλίζεται με την αποφυγή των δυσκόλων θεμάτων, αλλά για να δείξω ότι, αν μερικές φορές η Γραφή μιλάει κατά την κοινή αντίληψη μιας δεδομένης εποχής και όχι κατά την άκρως επιστημονική ή ιστορική ακρίβεια, αυτό δεν ακυρώνει το αλάθητό της.

Δηλαδή αν αποκαλεί τον Ηρώδη τον Β΄ βασιλιά, ενώ κατά την ιστορική ακρίβεια είναι τετράρχης και όχι βασιλεύς , ή αν μιλάει για δύση του ηλίου, ενώ κατά την επιστημονική ακρίβεια ο ήλιος δεν δύει αλλά η γη στρέφεται γύρω από τον εαυτό της, ή αν ο Παύλος συμβουλεύει τον Τιμόθεο ν’ αποφεύγει την πολλή υδροποσία και να χρησιμοποιεί λίγο οίνο για κάποιες ασθένειές του, ενώ ενδεχομένως αυτά δεν τα συνιστά η ιατρική επιστήμη, όλα αυτά δεν έχουν καμμιά σχέση με το αλάθητο της Αγίας Γραφής, αλλ’ απλώς εκφράζουν πώς εκδηλώνεται  το πατρικό ενδιαφέρον του Παύλου για την υγεία του Τιμοθέου, ή πώς λέει ο λαός τη δύση του ηλίου, ή πώς αποκαλούσε τότε ο Ιουδαϊκός λαός τον τετράρχη του έστω και καταχρηστικώς.

Αλλά το αλάθητο δεν αρκετό ιδίωμα για ένα κανονικό βιβλίο, διότι υπάρχουν και πολλά άλλα βιβλία αλάθητα, χωρίς να είναι δυνατόν να εξισωθούν με τα βιβλία του Κανόνος. 

Είναι δυνατόν π.χ. να βρει κάποιος μια επιστολή του Μ. Αθανασίου, ή μια ομιλία του Ιωάννου Χρυσοστόμου, ή ένα τροπάριο, αλάθητα. 

Είναι δυνατόν επίσης και άσχετα με την πίστη ιστορικά ή γεωργαφικά κείμενα, ιδιαίτερα τα σύντομα, να είναι αλάθητα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι και Άγιες Γραφές.

β. Τα αλάθητα βιβλία του Κανόνος είναι ιδιαιτέρως και θεόπνευστα. 

Αυτό είναι αποκλειστικό προσόν των κανονικών βιβλίων κατά το φρόνημα  της εκκλησίας. 

Το (ένα) γνώρισμα, του αλαθήτου, είναι προσόν αρνητικά, ενώ το (άλλο), της θεοπνευστίας, θετικά. 

Ο λόγος της Γραφής είναι λόγος του Θεού, απαράλλακτος, ακριβής, αναλλοίωτος. 

Είναι αποκάλυψη του Θεού στους ανθρώπους, αποκάλυψη πραγμάτων που φυσικά είναι αδύνατο στους ανθρώπους να τα μάθουν όποια κι αν είναι η πρόοδος στη σοφία. 

Τα κανονικά βιβλία έγραψε στην ουσία το Πνεύμα το άγιο χρησιμοποιώντας τους ιερούς συγγραφείς ως όργανα. 

Βεβαίως τα λογικά αυτά όργανα συμμετείχαν στα νοήματα άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο, και δεν έγραφαν όπως τα μέντιουμ· επίσης έδωσαν στα γραπτά τους τον προσωπικό τους και γλωσσικό και συγγραφικό χαρακτήρα· αλλά δεν θα ήταν ικανά να γράψουν ή έστω να διανοηθούν αυτά που έγραψαν, αν δεν δέχονταν την επιφοίτηση και αποκάλυψη του αγίου Πνεύματος. 

Αυτά φρονεί η εκκλησία για τα κανονικά βιβλία.

Κωνσταντίνος Σιαμάκης

(Από το βιβλίο του Μαθήματα Εισαγωγής εις την Καινήν Διαθήκην, Θεσσαλονίκη 1972, σ. 14-17).

(Για την επιλογή, μεταγλώττηση και μονοτόνηση Αθανάσιος Γ. Σιαμάκης, αρχιμανδρίτης)