Ομολογία

Η ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ
ΚΑΙ Η ΜΕΙΟΝΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ

Ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος βγήκε ακαίρως στο «μπαλκόνι» της δημοσιότητος και παραχώρησε συνέντευξη.
Σε ποια εφημερίδα; Στην παπική Avennire!
Και τι είπε;
Κάτω από ένα σχήμα ορθοδοξολογίας αποκάλυψε τις κρυφοοικουμενιστικές και φιλοπαπικές του πεποιθήσεις, που μέχρι τώρα τις έκρυβε, καθώς και την ανεπάρκεια της προσωπικότητός του.
Βέβαια στη συνέντευξή του δεν είναι προκλητικός και αεροβάτης, όπως ο προκομμένος προκάτοχός του, αλλά δεν παύει και αυτός να προσβλέπει στον ίδιο στόχο, το στόχο της υποταγής της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Παπική Λαίλαπα.
Ειλικρινά μας απογοητεύει.

Αλλ’ ας δούμε τις επί μέρους απαντήσεις του κ. Ιερωνύμου στα υποβολιμαία ερωτήματα της παπικής εφημερίδος.

Ερώτηση παπικού δημοσιογράφου·
΄Οσον αφορά τα οικουμενικά ανοίγματα της νέας χιλιετίας, η Ελλαδική Εκκλησία έδωσε την εντύπωση να βρίσκεται ένα βήμα πίσω. Ιδιαίτερα σε κάποιες μεμονωμένες περιοχές -και όχι μόνο- παραμένουν έντονες οι αντικαθολικές προκαταλήψεις, όπου υπάρχουν και διακρίσεις, όπως εκείνες της μη αναγνώρισης των μυστηρίων. Τι έχετε να πείτε σχετικά μ’ αυτό;

Απάντηση Ιερωνύμου·

Η συμμετοχή της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος στη λεγόμενη οικουμενική κίνηση ιστορικά είναι δεδομένη.
Οι κάποιες μεμονωμένες απόψεις σε περιοχές ή ακραίες αντιδράσεις δεν εκφράζουν τις επίσημες τοποθετήσεις της Εκκλησίας.
Τα διάφορα θεολογικά ζητήματα που προέκυψαν εξετάζονται από αρμόδιες θεολογικές επιτροπές, στις οποίες η παρουσία και η συμμετοχή των εκπροσώπων της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος είναι και ουσιαστική και εποικοδομητική.
Η πορεία των διαφόρων θεολογικών διαλόγων θα πρέπει να είναι αποτέλεσμα εποικοδομητικού διαλόγου αλήθειας και εμπιστοσύνης.
Στα ζητήματα αυτά δεν επιτρέπεται βιασύνη, αλλά ούτε και σχολαστική κωλυσιεργία.

Σχόλιο του περιοδικού μας.

1. Κακώς κατά τη γνώμη μας δέχτηκε ο κ. Ιερώνυμος να δώσει συνέντευξη τύπου σε παπική εφημερίδα, που με τα ερωτήματά της προωθεί σε δημόσιο επίπεδο τους σκοπούς του παπισμού και κατηγορεί την Ορθόδοξη Ελλάδα για οπισθοδρομισμό.
Ο κ. Ιερώνυμος έπρεπε να δεχθεί γραπτώς τα ερωτήματα, και εφόσον τα έκρινε ακατάλληλα και προκλητικά, να αποφύγει τις απαντήσεις, πού, τώρα εμφανίζουν έναν παπισμό να επιτίθεται και έναν αρχιεπίσκοπο να κομπλάρει και να αμύνεται προδοτικώς.

2. Η οικουμενική κίνηση είναι εκ διαμέτρου αντίθετη προς την απαγόρευση του αποστόλου Παύλου να μιλάει κανείς με τους αιρετικούς περισσότερες από δύο φορές.
Ο απόστολος ορίζει ότι ο Χριστιανός εφόσον βλέπει τους αιρετικούς να εμμένουν, να τους παρατάει και να τους αποφεύγει.
Είναι δε οι παπικοί αιρετικοί και μάλιστα ανυποχώρητοι.
Όχι μόνο δεν κάνουν πίσω σε κανένα ζήτημα, αλλά τα τελευταία 50 χρόνια ο κάθε νέος πάπας των παπικών προσθέτει και νέες αιρετικές αντιλήψεις, κάνοντας το ρήγμα βαθύτερο και ευρύτερο.
Και όχι απλώς αιρετικοί είναι οι παπικοί, αλλά οι μεγαλύτεροι και επικινδυνότεροι από όλους τους αιρετικούς καθόλη τη χριστιανική δισχιλιετία, διότι οι πεντακόσιες και πλέον αιρέσεις που υπάρχουν σήμερα προήλθαν από τον παπισμό.
Αυτός είναι η μήτρα κάθε κακοδοξίας.

3. Δεν είναι μεμονωμένες οι απόψεις των αντιδρώντων, Μακαριότατε.
Είναι και πολλές και ισχυρές και ορθόδοξες και εκφράζουσες την πίστη του συνόλου του πιστού λαού, ο οποίος, παρόλο ότι βομβαρδίζεται από τα φιλοπαπικά κρατικά μέσα ενημερώσεως και το παρόμοιο ραδιόφωνο της Εκκλησίας, εντούτοις ανησυχεί και αντιδρά.
Κατεβήτε από το θρόνο σας και αφουγγρασθείτε τον παραγκωνισμένο λαό και θα δείτε πόσο επιφυλακτικός και αρνητικός είναι ο λαός στο ζήτημα αυτό.
Εξάλλου η πλειονοψηφία των μητροπολιτών (άσχετα αν δεν εκφράζουν τη γνώμη τους για λόγους δειλίας), όλα τα μοναστήρια, όλες οι ορθόδοξες αδελφότητες, το σύνολο των ορθοδόξων χριστιανικών περιοδικών εκφράζουν μεμονωμένες απόψεις;
Κάνετε λάθος, Μακαριότατε, να λέτε τέτοια πράγματα.
Και ποιες είναι τότε οι θέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας;
Του κ. Ζηζούλια ή του κ. Βαρθολομαίου, που δεν αφήνουν την επιτροπή να συζητήσει και να εκφρασθεί, αλλά αυτοί με τη δική τους μεμονωμένη αντίληψη προλαβαίνουν και υποσκελίζουν από θέσεως ισχύος τα αρμόδια όργανα του διαλόγου, κάνοντας μεγάλα και άκαιρα και προδοτικά βήματα υποταγής στον παπισμό;
Αυτοί εκφράζουν το φρόνημα της Ορθόδοξης Εκκλησίας;
Αυτές δεν είναι ακραίες και μεμονωμένες κινήσεις;
Γιατί δεν τις καταδικάζετε;

4. Η πορεία των διαφόρων θεολογικών διαλόγων, λέτε Μακαριότατε, θα πρέπει να είναι αποτέλεσμα εποικοδομητικού διαλόγου αλήθειας και εμπιστοσύνης.
Σας ερωτούμε·
Πως τον εννοείτε τον εποικοδομητικό διάλογο;
Μονομερώς;
Δηλαδή μόνο από πλευράς ορθοδόξου;
Διότι από πλευράς παπικών μόνο εποικοδομητικός δεν είναι ο διάλογος. Επιθετικός, ναι.
Κατακτητικός, ναι.
Ανυποχώρητος και προσθετικός νέων αξιώσεων, ναι.
Ποτέ όμως δεν είναι εποικοδομητικός.
Ποτέ διάλογος αλήθειας και εμπιστοσύνης.

5. Ήταν σοβαρή παράλειψή σας, Μακαριότατε, που δεν διευκρινίσατε ότι κακώς οι δημοσιογράφοι ονομάζουν τις σοβαρές δογματικές διαφορές «αντικαθολικές προκαταλήψεις».
Πιστεύετε ότι το φιλιόκβε και το πρωτείο και το αλάθητο και όλες οι άλλες κακοδοξίες του παπισμού που απορρέουν από αυτές τις τρεις βασικές κακοδοξίες είναι «αντικαθολικές προκαταλήψεις»;

Ερώτηση παπικών δημοσιογράφων·
Ποια είναι η γνώμη σας για την πρόοδο του θεολογικού διαλόγου, ειδικότερα μετά τη Ραβέννα;

Απάντηση Ιερωνύμου·
Είναι ένας διάλογος που τον χαρακτηρίζει από την αρχή η σοβαρότητα, η σύνεση, η μεθοδικότητα.
Ένας διάλογος που δεν εξαντλείται σε ενθουσιασμούς και δεν παρασύρεται σε απογοητεύσεις.
Αυτή η ήρεμη πορεία τόσα χρόνια και η ενασχόλησή του με ένα τόσο σοβαρό θεολογικό ζήτημα, όπως είναι η εκκλησιολογία, επιβεβαιώνει και την μελλοντική θετική του πορεία.
Ειδικότερα για το κείμενο της Ραβέννας είναι αυτό το οποίο επιδιώκει ακριβώς να πετύχει η θεολογική επιτροπή, να αποτυπώσει τη λειτουργία και εφαρμογή του «πρώτου», ως αναγκαίας εκκλησιολογικής προϋπόθεσης, στην εκκλησιαστική δομή και λειτουργία, σεβόμενη την αρχή της πενταρχίας των πατριαρχών.
Είναι ένα θετικό βήμα, το οποίο περιμένει και τη συνέχειά του.
Η προσευχή μας δεν μπορεί να είναι άλλη από το να γίνουμε ένα εν Χριστώ.
Είναι δηλαδή ένας δρόμος που κοιτάζει προς το μέλλον, στα έσχατα που έρχονται. Είναι ένας δρόμος χωρίς επιστροφή.

Σχόλιο του περιοδικού μας.

1. Ο διάλογος, Μακαριότατε, δεν είναι μία «ήρεμη πορεία», όπως λέτε.
Ο διάλογος είναι μία ακατάσχετη και ασταμάτητη και προκλητική τρικυμία που προκαλεί ο παπισμός στην προσπάθειά του με λογικά και ανθρωποκεντρικά επιχειρήματα και ανίερες πρακτικές, όπως είναι η ουνία, να νικήσει την ορθόδοξη πλευρά και να την αναγκάσει να δεχθεί τις παπικές κακοδοξίες.
Δεν είναι διάλογος, αλλά μονομέρεια.
Διότι η Ορθόδοξη πλευρά δεν πέτυχε ποτέ και τίποτε τόσα χρόνια έναντι του παπισμού, που στέκεται ανυποχώρητος, όπως είπαμε και πιο πάνω, και προσθετικός σε κακόδοξες αξιώσεις.
Ο διάλογος συνίσταται σε μία επίμονη προσπάθεια του παπισμού να βρίσκει λεκτικές φόρμουλες κατά το φαινόμενο ήπιες, μήπως και ξεφύγουν της προσοχής της ορθοδόξου πλευράς, και γίνουν δεκτές.
Χρησιμοποιεί δηλαδή σκολιότητα και πονηρία, αλλά και υπεροχή και δύναμη.
Να το παραστήσω με παράδειγμα.
Ένας άνθρωπος βρίσκεται μπροστά στο μαχαίρι μιας μπουλντόζας και «σπρώχνει προς τα πίσω» τη μπουλντόζα.
Αποτέλεσμα, ο άνθρωπος να υποχωρεί συνεχώς και η μπουλντόζα να κερδίζει έδαφος.
Το περίεργο είναι ότι συχνά η μπουλντόζα του παίρνει από κάτω το χέρι, το πόδι, και εκείνος αντί να διαμαρτύρεται, είναι πολύ ευχαριστημένος που προχωράει «ήρεμα» ο μεταξύ τους διάλογος!

2. Μιλάτε, Μακαριότατε, για διάλογο πάνω στο θέμα της εκκλησιολογίας.
Θα θέλαμε, ευσεβάστως, να σας ρωτήσουμε.
Ο παπισμός έχει εκκλησιολογία;
Ή είναι η χειρότερη μορφή μοναρχίας σ’ ολόκληρη την ιστορία της ανθρωπότητος; Προσποιείσθε ότι αποδέχεσθε εκκλησιολογία στους παπικούς;
Μα δεν είναι ο πάπας και Γραφές και εκκλησία και σύνοδος και θεός;
Τι είναι αυτά τα παράξενα που λέτε;
Προσποιείσθε τον ιδιώτη που αποδέχεται σεβασμό της πενταρχίας από τη μοναρχία;
Μα αυτό ζητεί ο επάρατος πάπας.
Εκκλησιολογώντας να αποδεχθεί η ορθόδοξη πλευρά το πρωτείο του, αποδεχόμενος και ένα κενό τίτλο, τον τίτλο πενταρχία, ο οποίος ούτως ή άλλως υπήρχε και ενεργούσε συνοδικώς.
Ο πάπας Μακαριότατε, παύσατε την μωρή προσποίηση, είναι μπουλντόζα, είναι οδοστρωτήρας.
Δεν πρόκειται να σεβαστεί κανέναν.
Το αποδεικνύει το παρελθόν, η ιστορία.
Ο πάπας θέλει την υποταγή του Χριστιανισμού στο βίτσιο του, θέλει τη διαστροφοποίηση της Εκκλησίας, των αληθειών, των δογμάτων, των μυστηρίων, των Γραφών.
Το κείμενο της Ραβέννας, που τόσο προσποιείσθε ότι σας ικανοποιεί, είναι η χειρότερη έκφανση της διαλεκτικής και επιθετικής πονηρίας του παπισμού μέχρι σήμερα στην προσπάθειά του να κάνει την Ορθόδοξη Εκκλησία να δεχθεί εκουσίως την υποταγή της.
Πράγματι είναι δρόμος χωρίς επιστροφή, όπως λέτε διαισθανόμενος την αβάσταχτη πίεση που ασκεί ο παπισμός τελευταίως στην Ορθοδοξία.
Μονόδρομος υποταγής και ευτελισμού της Ορθοδοξίας.
Σας αρέσει ένας τέτοιος μονόδρομος;

Ερώτηση παπικής εφημερίδος·
Πιστεύετε ότι μπορεί να γίνουν σημαντικά βήματα προς τα εμπρός; Πιστεύετε ότι ο πάπας μπορεί να επιστρέψει στην Αθήνα σύντομα;

Απάντηση αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου·
Σε θεολογικό επίπεδο υπάρχει η δυνατότητα να γίνουν σημαντικά βήματα για αναζήτηση και επανεύρεση της κοινής θεολογικής παράδοσης και διδασκαλίας. Αυτό άλλωστε κάνουν οι θεολογικές επιτροπές, μακριά από αντιλήψεις θεολογικών ισορροπιών, ακροβατισμών και εκπτώσεων ή εφαρμογές μεθόδων εκκλησιαστικής διπλωματίας.
Ο διάλογος είναι και πρέπει να παραμένει διάλογος θεολογικός, όπου διαλέγονται οι Εκκλησίες και όχι οι ιδεολογίες.
Μια επίσκεψη του πάπα στην Αθήνα, είναι ένα ιδιαίτερο γεγονός και ως χριστιανοί αλλά και ως Έλληνες φημιζόμεθα για την φιλοξενία μας, και την ανοιχτότητά μας, αλλά δεν πρόκειται γι’ αυτό, όσο για ένα σημαντικό γεγονός για το οποίο απαιτείται σύνεση.
Αυτά είναι ζητήματα κατά συνέπειαν που αφορούν το σώμα της Ιεραρχίας των επισκόπων.
Γιατί η Εκκλησία πρέπει να κινείται μακριά από πρόσκαιρους εντυπωσιασμούς και κινήσεις επικοινωνιακού τύπου.
Καλούμαστε να αναζητούμε την ουσία των πραγμάτων.

Σχόλιο δικό μας.

1. Ο Μακαριότατος αντιλαμβάνεται τις ακροβατικές και διπλωματικές και εκπτωτικές ιδεολογίες και μεθόδους των παπικών, όπως τις ονομάζει ο ίδιος, αντιλαμβάνεται τη ρηχότητα της προσπάθειας στο διάλογο εκ μέρους των παπικών και τον απώτερο σκοπό του, καθώς και τους κινδύνους στους οποίους μπορεί να διολισθήσει η Ορθοδοξία από τέτοιες παγίδες, αλλά δεν έχει τη δύναμη να το πει καθαρά και δυνατά.
Το πνίγει με λεκτικές κορδελίτσες από ανθρωπαρέσκεια.
Δεν έχει την ανδροπρέπεια να απορρίψει και να καταγγείλει.
Μάλλον ηττοπαθεί και υποχωρεί.
Μάλλον παίζει με τις λέξεις.
Λογομαχεί, σκιαμαχεί.
Κάνει δε και το φοβερό εκκλησιολογικό σφάλμα να μιλάει για εκκλησίες, ενώ πολύ καλά γνωρίζει ότι μία είναι η Εκκλησία.

2. Όσον αφορά τα σχετικά με τον πάπα των παπικών και την Αθήνα, πολύ καλά κατάλαβε ο κ. Ιερώνυμος τη διαφορά μεταξύ του ρήματος «επιστρέψει», που χρησιμοποίησαν οι παπικοί δημοσιογράφοι, και «επισκεφθεί», που χρησιμοποίησε ο ίδιος ο Ιερώνυμος.
Κατάλαβε το υποβολιμαίο του «επιστρέψει» και τον ουσιαστικό εκτοπισμό του που εμπεριέχει το ρήμα αυτό, και απάντησε επιφυλακτικά μεν, άστοχα δε.
«Επιστρέφω» σημαίνει γυρίζω στη βάση μου.
Σημαίνει ότι η Αθήνα υπονοείται ως βάση του πάπα των παπικών, και «επιστροφή» του είναι επάνοδος του πάπα των παπικών στη βάση του, που την κέκτηται, την εξουσιάζει, λες και είναι κατ’ αυτούς δεύτερη έδρα του.
Μια θέση που κοντά της η θέση του αρχιεπισκόπου και της ιεραρχίας είναι ένα τίποτα.
Ενώ «επισκέπτομαι» σημαίνει είμαι ξένος, και προς στιγμήν ώρας περνώ από κάποιο μέρος που ανήκει σε άλλους, και ευθύς αναχωρώ.
Ο Ιερώνυμος απέφυγε την τρικλοποδιά, αλλά ανεπιτυχώς.
Και τονίζεται ανεπιτυχώς, διότι το θέμα επισκέψεως του πάπα των παπικών στην Αθήνα το θεώρησε ως θέμα της Ιεραρχίας των επισκόπων μόνο και όχι και του ευσεβούς λαού.

Συμπέρασμα.

Ο Ιερώνυμος μέσω των παπικών δημοσιογράφων δέχτηκε μια παπική επίθεση και αμύνθηκε ανεπαρκώς και μειονεκτικώς.
Φαίνεται ορθόδοξος, αλλά πάσχοντας από τα σύνδρομα μειονεκτικότητος και ηττοπαθείας, αφήνει να φανεί από το βάθος του ένας κρυφοπαπιστής.
Είναι ακατάλληλος για αρχιεπίσκοπος.
Διότι η μειονεκτικότητά του τον καθιστά επικίνδυνο να υποστεί κάποια δεδομένη στιγμή καθίζηση και άτακτη υποχώρηση και να προδώσει την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Στη θέση του αρχιεπισκόπου χρειάζεται ένας γενναίος ορθόδοξος άντρας που να λέει τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη.
Και εφόσον ο παπισμός παρά ταύτα εξακολουθήσει να παρενοχλεί, ο αρχιεπίσκοπος αυτός να κόψει το διάλογο και παράλληλα να ενισχύσει το ορθόδοξο ποίμνιο με το λόγο και το μυστήριο, μεταβάλλοντάς το σε κάστρο Θεού άπαρτο, σε παράπηγμα της ουράνιας βασιλείας.

ΙΔΟΥ ΚΑΙ Η ΕΠΑΙΣΧΥΝΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΟΥ κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ
ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Παραθέτω κατ’ απομαγνητοφώνηση, την απαράδεκτη τοποθέτηση του ΕΞΑΛΛΟΥ εκπροσώπου του Αρχιεπισκόπου ΠΑΥΛΟΥ ΚΟΥΜΑΡΙΑΝΟΥ στην ημερίδα της Θεσσαλονικης, ο οποίος αποδοκιμάστηκε από όλους.

«Ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος χαιρετίζει αυτή την ημερίδα.
Εύχεται ολόψυχα την επιτυχή εξέλιξη…για την κατευόδωση του Διαλόγου μεταξύ της Ορθοδόξου και της Καθολικής Εκκλησίας….Μας έχει ξεφύγει λιγάκι και λέμε: ο Σεβ/τος Μητρ. Μεσσηνίας… Όταν αναφερόμαστε στους Επισκόπους της ΡΚαθολικής Εκκλησίας λέμε, ο π. Δημήτριος, ο π. Ιωάννης (σ.σ. εννοεί τον ουνίτη και τον παπικό Επίσκοπο). Ας κρατήσουμε τους ίδιους όρους (ας λέμε): ο Σεβ/τος Κερκύρας κ. Ιωάννης και ο θεοφιλέστατος Επίσκοπος κ. Δημήτριος…
Λοιπόν, σαν κληρικός και σαν ορθόδοξος χριστιανός, σκέπτομαι μερικές φορές μήπως θα ήτανε φρόνιμο, η επόμενη φάση του Διαλόγου να είναι αφού αποκατασταθεί η ενότητα και όχι πλέον στο χώρο του χωρισμού.
Μήπως δηλαδή, θάχουνε κι οι δύο Εκκλησίες, αφού αναγνωρίσανε η μία την εκκλησιαστική και ευχαριστιακή υπόσταση της άλλης, και την πραγματικότητα της άλλης, ότι αποτελούμε δύο κακώς χωρισμένα κομμάτια του σώματος του Χριστού, να προχωρούσαμε στην αποκατάσταση της ενότητας και να συνεχίζαμε τον Διάλογο μετά. Θάτανε πιο γόνιμο. Άλλωστε διαφορές έχουμε και μεταξύ μας οι Ορθόδοξοι»!

Μέχρι αυτήν την στιγμή ο αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος, δεν δηλωσε τίποτα για τα επαισχυντα που εξεστόμισε ο ΕΞΑΛΛΟΣ απεσταλμένος του !!!

ΚΑΙ ΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟΝ π. ΙΕΡΩΝΥΜΟ

Μακαριότατε πατέρα Ιερώνυμε

Μας προκύψατε και σείς ερωτευμένος με τους Φραγκολατίνους;
Ο φιλολατινισμός είναι μεταδοτική ασθένεια. Θέλετε να την αποφύγετε;
Διώξατε μακρυά σας, τους ανθρώπους του κυρίου Ζηζιούλα.
«Φθείρουσιν ήθη χρηστά ομιλίαι κακαί»(1 Κορ.15,33).

Απο το περιοδικό ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ μηνός Ιουλίου 2009